Janusz Zaorski. Artysta. Wizjoner. Dla przyjaciół - Zaorek, dla reszty - wybitny reżyser i scenarzysta, laureat wielu najważniejszych nagród na festiwalach w Berlinie, Locarno, Gdyni.Wartka rozmowa dwóch pasjonatów kina zmienia się w zaskakującą podróż przez kolejne filmy twórcy. Matka Królów, Jezioro Bodeńskie, Piłkarski poker czySzczęśliwego Nowego Jorku to dzieła nagradzane, dyskutowane, zatrzymywane przez cenzurę, a po latach odkrywane przez kolejne pokolenia widzów. Stają się one także punktem wyjścia do snucia opowieści z planu i kreślenia barwnych portretów innych artystów. Fronczewski, Holland, Zapasiewicz, Wajda, Bista, Kieślowski czy Holoubek to pierwszoplanowi bohaterowie nie tylko szklanego ekranu, lecz także przebogatego życia Janusza Zaorskiego.To również opowieść o prywatnym życiu reżysera, o wakacjach u babci Mili i pierwszych podróżach. Smakach i zapachach dzieciństwa. O cudownych i szalonych latach spędzonych w świątyni sztuki, jaką wówczas była łódzka Filmówka, i niepowtarzalnej atmosferze pracy w Zespole "X". O silnej relacji z bratem. O najtrudniejszych scenach do wyreżyserowania. I o tym, jak zagrał wampira.Z rozmowy wyłania się portret człowieka, którego chce się słuchać:inteligentnego i ciekawego świata. Człowieka, który spotkał na swojej drodze niezwykłych ludzi - i sam dla wielu z nich był kimś ważnym.Jarosław Grzechowiak - wykładowca Szkoły Filmowej w Łodzi, autor i współautorpublikacji naukowych dotyczących historii filmu polskiego, członek redakcji Internetowej Bazy Filmu Polskiego , selekcjoner i współorganizator festiwali filmowych.
Pędzel poruszał się coraz pewniej. W pokoju panowała cisza. Obraz powoli się wyłaniał. Zocha zdecydowanym ruchem nakładała kolory. Doskonale wiedziała, że prawdziwy artysta nie musi kopiować rzeczywistości, może ją przetwarzać według własnej wyobraźni. Malowała zachłannie. Pogrążona w chaosie i artystycznym szaleństwie.Nie bez przyczyny nazwano ją legendą, księżniczką sztuki polskiej, niezaprzeczalną gwiazdą Paryża. Zdobyła nazwisko i sławę, o której marzyła. Osiągnęła tak wiele, by później zrządzeniem losu tak wiele stracić.Jaką matką była Zofia Stryjeńska? Czy Karol był jej wielką miłością czy fatalnym przeznaczeniem? Czy bożki słowiańskie, które tworzyła z takim uporem, były dla niej czymś więcej niż sztuką? Czy Zakopane dało jej upragnione szczęście?Opowieść biograficzna o życiu i twórczości Zofii Stryjeńskiej. Historia o sztuce i talencie, które mogą stać się przekleństwem. O pragnieniu samotności i obsesyjnym strachu przed nią. O rozdarciu między wolnością a potrzebą stworzenia domu i bycia matką. O wyrywaniu się szaleństwu, w które chciano ją wpędzić.
Z miłości? To współczuję to opowieść o współczesnym Omanie. O kobietach i mężczyznach, którzy ukrywają namiętność pod diszdaszami i abajami, ale potajemnie korzystają z Tindera. O tym, że w umowę przedślubną warto wpisać zarówno złotą kolię, jak i finansowanie studiów medycznych. O kraju, w którym kobiety muszą się zaszyć przed ślubem, żeby udawać dziewice. Jest to wreszcie reportaż o miejscu, w którym kontraktowe małżeństwa wciąż są codziennością, a zakochani mogą zwrócić się do sułtana Kabusa Ibn Sa'ida z prośbą o błogosławieństwo. Agata Romaniuk z dużą wnikliwością i wrażliwością przygląda się współczesnemu Omanowi, którym rządzi wiekowy, bezdzietny sułtan. Państwu, w którym od męża można dostać walizkę złota lub w twarz. Nie ponosząc przy tym żadnych konsekwencji.
Poezja Juliana Tuwima zajmuje wyjątkowe miejsce w literaturze polskiej. Wiele napisanych przez Tuwima utworów utrwaliło się i żyje w pamięci każdego Polaka – czy to w formie wierszy, czy piosenek. W tym wyjątkowym zbiorze zawarte zostały wszystkie wiersze autora należące do kanonu jego poezji, zarówno te z debiutanckiego tomu Czyhanie na Boga (1918), jak i z tomów Sokrates tańczący (1920), Siódma jesień (1922), Wierszy tom IV (1923), Słowa we krwi (1926), Rzecz czarnoleska (1929), Biblia cygańska (1933) i Treść gorejąca (1936). Wybór uzupełniony został o napisany w 1936 roku poemat satyryczny Bal w Operze. Lektura dla szkół średnich
Co dziś znaczy być Ślązakiem czy Ślązaczką? Czy to tożsamość, która istnieje wyłącznie w kontrze do niemieckości lub polskości? Bernadeta Prandzioch pokazuje coś wręcz przeciwnego - śląskość włączającą i otwartą, tworzoną na równi przez przyjezdnych i tych, którzy przez wieki żyli w Katowicach, Gliwicach, Opolu czy Bytomiu.Rodzinna historia staje się dla autorki tłem do opowiedzenia o powstańcach, którzy walczyli o przyłączenie Górnego Śląska do Polski, o Górnoślązakach, którzy w 1921 i w 1945 roku wybrali Niemcy, oraz o losach tej części społeczności, która lawirowała gdzieś "pomiędzy".Do tej tożsamościowej układanki dołączają historie krewnych, którzy - w poszukiwaniu pracy - wyemigrowali na Górny Śląsk z Lubelszczyzny czy Bieszczad. Przybywali ze świata nieznającego przemysłowej nowoczesności. I z bagażem zupełnie innych doświadczeń: walki z UPA, przynależności do AK, akcji "Wisła".Losy ich wszystkich splatają się w katowickim Załężu. A z zebranych w jednej rodzinie przeżyć wyłania się śląskość we współczesnym wydaniu - zdolna pomieścić historię wszystkich, którzy mieszkają na Górnym Śląsku i chcą nazywać siebie Ślązakami.W pewnym momencie zrozumiałam, że w mojej wersji śląskości musi być miejsce na wszystko, co znałam z domowych przekazów, o czym czytałam i co odkryłam w archiwach: na śląskich powstańców, żołnierzy walczących w niemieckich mundurach, pradziadka z AK, który zginął w Auschwitz, greckokatolickich przodków z Bieszczad i na prababcię używającą ukraińskich słów.Autorka
Barbara Gancarczyk, z domu Piotrowska, rodowita Warszawianka, miała 16 lat, gdy wybuchła II wojna światowa. W czasie Powstania Warszawskiego jako sanitariuszka Batalionu AK „Wigry” ratowała rannych podczas walk na Starym Mieście. Z płonącej Katedry św. Jana Chrzciciela wyniosła także zabytkową figurę Chrystusa. Po upadku dzielnicy została z własnej woli z ciężko rannymi kolegami, których nie można było ewakuować kanałami do Śródmieścia. Wywieziona przez Niemców do obozu pracy, uciekła z niego i po wielu perypetiach w lutym 1945 roku wróciła do Warszawy. Po wojnie pracowała w Biurze Odbudowy Stolicy i po ukończeniu Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej wykonywała zawód architektki. Od 1927 roku do dziś (!) mieszka na Saskiej Kępie w Warszawie. Za swą dzielną postawę została odznaczona w trakcie Powstania Krzyżem Walecznych oraz po wojnie m.in. Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jej wspomnienia ukazują niezwykłą odwagę, patriotyzm i poświęcenie sanitariuszek, które w skrajnie trudnych warunkach walczyły o życie rannych, mierząc się z brakiem leków, opatrunków, żywności i wody oraz nieustannym zagrożeniem niemieckiego ostrzału.
W grudniu 1933 roku osiemnastoletni Patrick Leigh Fermor wyruszył pieszo z Hoek van Holland do Konstantynopola. Żył jak tramp, pielgrzym lub wędrowny uczony. Nocował w przytułkach, klasztorach, stodołach, ale także dzięki szczęśliwym trafom - w zamkach i pałacach. Przemierzał Europę, przekraczając granice siedmiu państw, poznając ludzi, języki i kultury kontynentu, który już wkrótce miał zniknąć podczas II wojny światowej. Ta wyprawa stała się jednym z najważniejszych doświadczeń jego życia.Przerwana droga jest zwieńczeniem tej opowieści o jednej z najsłynniejszych podróży XX wieku. Prowadzi przez Bałkany ku Konstantynopolowi i górze Athos - miejscu, które ukształtowało wyobraźnię autora. To książka o podróżowaniu rozumianym jako sztuka uważnego patrzenia: pełna zachwytu nad krajobrazem, historią i kulturą, a zarazem przenikliwych refleksji o pamięci, czasie i przemijaniu.Nad ostatnim tomem swojej trylogii Leigh Fermor pracował przez dziesięciolecia. Nie zdążył nadać mu ostatecznego kształtu - książka ukazała się dopiero po jego śmierci.Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowegopochodzących z Funduszu Promocji Kultury - państwowego funduszu celowego
Alicja Lenczewska, jakiej dotąd nie znaliśmy.Pierwszy tom najpełniejszej dotąd biografii Alicji Lenczewskiej odsłania niemal pół wieku jej nieznanego życia - dzieciństwo naznaczone wojną, młodość, harcerstwo, podróże, pracę nauczycielki i długie poszukiwanie własnej drogi. Autorka, która znała Alicję osobiście i jako pierwsza redagowała jej pisma, sięga do świadectw jej brata Sławomira Lenczewskiego i jego żony Doroty Lenczewskiej oraz rodzinnego archiwum pełnego niepublikowanych wcześniej listów, pamiętników, fotografii i pamiątek. Dzięki nim poznajemy Alicję z wyjątkowo bliskiej, osobistej perspektywy. Kim była, zanim zaczęła zapisywać rozmowy z Bogiem? Co doprowadziło ją do duchowego przełomu? Ta biografia odkrywa historię, bez której trudno w pełni zrozumieć jej późniejszą misję.
Praca dla każdego jest ważnym elementem życia, ale gdy wiąże się z pasją i pozwala poznać świat, staje się sposobem na to życie. Jan Dawidowicz oddaje w ręce Czytelników książkę, w której opisał 46 lat za sterami maszyn, które pozwalają się człowiekowi wznieść w powietrze. Ma nadzieję, że spodoba się ona szerszemu gronu odbiorców. Liczy też na to, że dla młodych Czytelników może się stać inspiracją do rozpoczęcia wspaniałej przygody z lotnictwem, które w jego pamięci pozostaje jako najcudowniejsze i niezapomniane chwile. Helikopterem przez świat to gawędziarska opowieść pokazująca, że warto spełniać marzenia.
Powiedz „góral”, a emocje się obudzą. Dodaj „podhalański”, a dyskusjom nie będzie końca. Bo przecież wiadomo, jacy oni są, prawda? Że męczą konie, że zawłaszczyli Tatry, że wieczorami chętnie zalewają robaka, by chwilę później urządzać domowe awantury. Że tacy niby kościółkowi, a w oczach zamiast źrenic błyszczą im dudki.
To nie jest książka dla tych, którzy to „wszystko wiedzą”. Do tej opowieści zapraszamy Czytelników naprawdę ciekawych naszego świata, którzy mają pytania, wątpliwości, zastrzeżenia.
Którzy chcą zrozumieć, dlaczego podkreślamy, że dostaliśmy Tatry od królów, w czym przejawia się nasza odrębność, dlaczego Janosik był zbójem i skąd w nas hardość, która góry potrafi przenosić.
To książka dla tych, którzy chcą nam się przyjrzeć z bliska, by poznać nasze talenty, ale też znajdą w sobie na tyle życzliwości, by z wyrozumiałością spojrzeć na nasze wady i słabości.
To opowieść górali o góralach (i trochę o turystach), ale snuta dla Was. To spowiedź. Rozliczenie z przeszłością i trzeźwe spojrzenie w przyszłość. A może w przepaść?
Bo zgubiliśmy drogę, straciliśmy orientację w terenie i stanęliśmy na krawędzi. Wspólnie, wszak bez nas nie ma Was, a nas nie ma bez Was.
Beata Sabała-Zielińska
Rodowita góralka, publicystka i dziennikarka radiowa, przez lata związana z Radiem Zet. Autorka książek o Zakopanem. Zajmuje się głównie tematyką górską.
Jej publikacje („TOPR. Żeby inni mogli przeżyć”, „Pięć Stawów. Dom bez adresu”, „TOPR 2. Nie każdy wróci”, „Kryminalne Zakopane” oraz książki dla dzieci i młodzieży „TOPR. Tatrzańska przygoda Zosi i Franka”, „TOPR. O psie, który został ratownikiem”, „TOPR. Niezwykłe spotkania psa ratownika”) przez wiele tygodni nie schodziły z list bestsellerów.
Rewolucyjny przewodnik, który pokazuje, jak wychować pewne siebie i szczęśliwe dzieci, uwalniając je od nadmiernej zależności od ekranów i wysoko przetworzonego jedzenia. Dowiedz się, jak: • wyznaczać granice korzystania z ekranów i spożywania wysoko przetworzonej żywności • zastępować czas spędzany przed ekranem atrakcyjnymi zajęciami • organizować codzienność tak, by zdrowe wybory stały się naturalnym nawykiem • stworzyć dom wolny od ekranów – przestrzeń sprzyjającą rozmowom, koncentracji, zdrowemu snowi i wspólnym przygodom. Ta książka da ci narzędzia, dzięki którym twoja rodzina wypracuje zdrowe nawyki, a dzieci będą szczęśliwsze, pewniejsze siebie, spokojniejsze i bardziej odporne psychicznie. Doktor Doucleff, łącząc najnowszą wiedzę z zakresu neuronauki i psychologii z własnym doświadczeniem, przedstawia pięciostopniowy program zmiany nawyków, stworzony z myślą o rodzicach i dzieciach. Napisany przez nią praktyczny przewodnik pomaga nauczyć dzieci takiego funkcjonowania, aby same wybierały aktywności i produkty, po których naprawdę czują się lepiej. „Dopaminowe dzieci" to książka, która obiecuje uwolnić rodziny od dwóch plag współczesności: ekranów i wysoko przetworzonego jedzenia… Oferuje rozwiązanie problemów opisanych przez Jonathana Haidta w Niespokojnym pokoleniu. Po drugiej stronie czeka życie pełne autentycznej radości”. — „The New York Times”
Jakie tajemnice skrywał dwór ostatnich Jagiellonów? To fascynująca historia inspirowana losami nieślubnych dzieci polskiego monarchy. Na tle XVI-wiecznej Polski autorka kreśli pełną intryg, namiętności i politycznych rozgrywek opowieść o władzy, pochodzeniu i walce o własne miejsce w historii.
Szary to legenda podziemnego państwa polskiego. Partyzant, który organizował brawurowe akcje bojowe na oddziały niemieckie, więzienia i banki, wymierzał chłosty volksdeutschom i gorliwym żandarmom, chronił i wspierał materialnie ludność cywilną... Zdradzony, został aresztowany i skazany na wielokrotną karę śmierci. Ta historia była opowiadana, śpiewana, przekazywana z ust do ust, mimo oficjalnego zakazu. Jej siła wynika z faktu, że Szary jest zwycięzcą w wymiarze moralnym i historycznym.
Opowieść o pamięci, ciele, scenie i emocjach.Aktorka Ewa Skibińska w szczerej rozmowie z dziennikarką Zuzanną Bukłahą opowiada o swoim życiu. Pogmatwane rodzinne losy, dzieciństwo naznaczone nieobecnością ojca, szczególna więź z matką, pierwsze fascynacje teatrem, wielkie role, miłości, rozstania, uzależnienie...Wszystko to składa się na intymny portret kobiety, która nie boi się mówić o kruchości, pragnieniu wolności i cenie, jaką płaci się za życie na własnych zasadach.
Książka dla tych, którzy lubią się zgubić, skręcić nie tam, gdzie trzeba. Zatrzymać po drodze, żeby popatrzeć w niebo.Czy wiedzieliście, że macie w stopach trzeszczki? Nie? Autorka tej książki też nie wiedziała. Do momentu, gdy nie zaczęły boleć tak bardzo, że zagroziły jej ulubionej czynności: chodzeniu. A przecież chodzimy ciągle. Do pracy. Po bułki. Na randki. Przed siebie. Ze złości. Z radości. Żeby coś przemyśleć albo przeciwnie - przestać myśleć. Co się dzieje, gdy nagle każdy krok zaczyna mieć znaczenie?Z tej prostej historii wyrasta fascynująca opowieść o wiktoriańskich spacerach, ołówkach Virginii Woolf, marszu solnym Gandhiego i stopach Fridy Kahlo. O duńskich deptakach, francuskich labiryntach i warszawskich rzekach ukrytych pod miastem. O milionach kroków, które stawiamy przez całe życie. A także o tym, dlaczego czasem najlepszym lekarstwem jest po prostu ruszyć w drogę.
"Dowody Zdrady. Z akt agencji detektywistycznej" to książka inspirowana prawdziwymi doświadczeniami prywatnego detektywa. Historie opisanych zleceń pokazują świat ukrytych relacji, niedopowiedzeń i trudnych wyborów, a także kulisy dokumentowania niewierności.
Jak kobiety z przeniesionym zespołem Munchhausena krzywdzą swoje dzieciNie ma więzi świętszej niż ta między matką a dzieckiem. Ale co, jeśli to właśnie matka jest źródłem choroby, a współczucie otoczenia staje się jej jedynym celem? Andrea Dunlop, autorka nagradzanego podcastu Nobody Should Believe Me, oraz Mike Weber, detektyw z Teksasu mający na koncie rekordową liczbę spraw o znęcanie się medyczne, łączą siły, by zdemaskować Przeniesiony Zespół Munchausena (MBP)."Mama mówi, że jestem chora" to reporterskie śledztwo prowadzone z wnętrza "strefy rażenia". Czytelnicy biorą udział w trzech dochodzeniach o najwyższą stawkę, poznając wstrząsające relacje rodzin, lekarzy i bliskich uwikłanych w sieć kłamstw. Czy te matki to pozbawione uczuć psychopatki, czy chore kobiety potrzebujące pomocy? Dunlop i Weber, wspierani przez światowej sławy ekspertów, przedzierają się przez labirynt psychologicznych i systemowych uwarunkowań, które pozwalają tej zbrodni trwać. To nie tylko portret patologicznego oszustwa, ale przede wszystkim walka o ocalenie dzieci, których życie wisi na włosku.
Kiedy myślimy o polskich emigrantach XIX wieku, przed oczami stają nam zazwyczaj obrazy politycznej tułaczki, biedy lub wzniosłe dokonania romantycznych wieszczów. Niniejsza książka odkrywa zupełnie inną, niesłusznie zapomnianą kartę naszej historii – fascynujący fenomen gospodarczego sukcesu polskich zegarmistrzów w Szwajcarii. To opowieść o pieniądzach, reputacji, konkurencji i walce o własne miejsce w świecie. O tym, jak w epoce zaborów polskie nazwisko mogło stać się marką, a zegarek – czymś więcej niż luksusowym przedmiotem. Był dowodem, że naród wymazany z mapy Europy wciąż potrafił zaznaczyć swoją obecność. I robił to z wyjątkową precyzją.
Reportaż totalny. Kronika naszych czasów. Jedna z ważniejszych książek non-fiction ostatnich lat.NOWE WYDANIE Z TEKSTEM ZAKTUALIZOWANYM PRZEZ AUTORA.Ponad 795 milionów ludzi na świecie wciąż cierpi głód.Co dziewiąty mieszkaniec Ziemi nie ma co jeść.Niemal połowa dzieci, które kończą życie przed piątymi urodzinami, umiera z powodu niedożywienia - 3 miliony każdego roku."Większość głodujących to ubodzy mieszkańcy krajów rozwijających się. Wciąż jest na świecie 1,4 miliarda ubogich []. Miliard czterysta milionów ubogich, czyli ludzi, którzy nie mają niczego z rzeczy uznawanych przez nas za tak codzienne, tak oczywiste - domu, jedzenia, ubrania, światła, wody, perspektyw, nadziei, przyszłości - nie mają teraźniejszości".Argentyński dziennikarz i pisarz Martin Caparrós zjeździł świat, próbując zrozumieć, dlaczego nawet dzisiaj dla dużej liczby z nas największym wyzwaniem pozostaje znalezienie odrobiny jedzenia. Przemierza Niger, Sudan Południowy, Madagaskar, Bangladesz, Indie, Stany Zjednoczone, Argentynę. Pisze o Chinach i Barcelonie, w której, w momencie kiedy pisarz kończy pracę nad książką, przybywa ludzi szukających resztek jedzenia w śmietnikach.Caparrós w porywający sposób przedstawia historię zmagań człowieka z głodem na przestrzeni wieków i udowadnia, że to właśnie głód był jednym z, a może nawet najważniejszym czynnikiem, kształtującym naszą cywilizację. Filozofia, sztuka, ekonomia, rolnictwo, gospodarka - u ich źródeł zawsze znajdziemy jedno słowo. Głód.Dlaczego zatem współczesny świat nie potrafi rozwiązać problemu głodu? Caparrós, jak na rasowego dziennikarza przystało, unika prostych odpowiedzi. Odwiedza wielkie biurowce, siedziby światowych firm i przeludnione slumsy. Na kilkuset stronach bezlitośnie obnaża mechanizmy pogłębiające problem niedożywienia. Eksplozja demograficzna, nierówności społeczne, spekulacje cenami żywności, masowy wykup gruntów, korupcja, fundusze walutowe, wielkie korporacje - to wszystko tworzy złożony system, w starciu z którym jednostka nie ma żadnych szans. Ogromna część książki to rozmowy: z politykami, działaczami organizacji pozarządowych, pracownikami korporacji, lekarzami i przede wszystkimi tymi, którzy każdego dnia całą swoją energię poświęcają na znalezienie czegoś do zjedzenia.Głód Caparrósa wytrąca z równowagi, zmusza do myślenia, a często nawet do zrewidowania swoich poglądów. To imponujący rozmachem reportaż oddający głos tym, którzy na ogół milczą.Martn Caparrós to prawdziwy fenomen. Zaliczyć go można do grona największych pisarzy reporterów: to nasz Capote, nasz Kapuściński."La Nación"Caparrós wie, o czym pisze, a do tego obdarzony jest niepowtarzalnym stylem."Der Spiegel"
Ludzkość bardzo potrzebuje kolejnego Prometeusza.Czy się pojawi?Sztuczna inteligencja a człowiek.Humanistyczne spojrzenie na cyfrowo-informatyczny świat w jego najbardziej rewolucyjnej odsłonie. Z nadzieją, jak wiele dzięki AI możemy zyskać w medycynie, rolnictwie, naukach ścisłych i społecznych, a nawet w duchowości. I z obawami, czy jako gatunek jesteśmy gotowi na posiadanie aż tak potężnego narzędzia.Czy niemal boska technologia okaże się dla nas zbawienna, czy stanie się raczej przyczyną naszej zagłady?Czy w ludziach zwycięży prometejskie pragnienie doskonalenia świata, czy bezmyślna chciwość oraz niepohamowana żądza zysku i władzy?Na razie triumfuje to drugie, tymczasem gra toczy się o przetrwanie naszego gatunku.Przyszłość zaczyna się dzisiaj.Następnej może już nie być...
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?