Nagrody Darwina służą, jak wiadomo, upamiętnieniu osób, które przyczyniły się do przetrwania naszego gatunku w długiej skali czasowej przez eliminację swoich genów z puli genów ludzkości w nadzwyczaj idiotyczny sposób. Jaki? Na przykład przez piłowanie gałęzi, na której się siedzi, lub grą w rosyjską ruletkę półautomatycznym pistoletem. Najnowsza edycja Nagród Darwina obfituje w kolejne przykłady niewyczerpanej ludzkiej pomysłowości a rebours. Są one jak zwykle podzielone na kategorie (m.in. „Pojazdy”, „Woda”, „Kobiety”, „Zwierzęta”, „Broń”), a każdą z kategorii poprzedza interesujący wstęp o mniej lub bardziej popularnonaukowym charakterze.
To prawdziwa rozkosz czytać Nagrody Darwina. Rozbawią was do łez.
San Francisco Weekly
Skonasz ze śmiechu!
Die Zenit
Uroczo zabawne; świetna przestroga – przypomina, dlaczego nie warto tracić zdrowego rozsądku.
The Baltimore Sun
POLSCY DOMINIKANIE NA MISJACH W CHINACH W LATACH 1937?1953
Opublikowana przez Dominikański Instytut Historyczny w Krakowie książka stanowi pierwsze opracowanie odnoszące się do ciekawego epizodu w historii Polskiej Prowincji Dominikanów
z lat trzydziestych XX wieku, kiedy to będąca jeszcze w okresie odbudowy i reorganizacji prowincja podjęła misje w Państwie Środka. W 1937 roku ojcowie Sadok Maćkowiak, Łukasz Huzarski i Cyryl Szlachtowski objęli misję Fengjie w chińskiej prowincji Sichuan. O. Cyryl Szlachtowski został zamordowany w 1944 roku, dwaj pozostali ojcowie przez komunistyczne władze Chin zostali zmuszeni do opuszczenia kraju i wrócili do Polski w latach pięćdziesiątych. Niniejsza książka przedstawia przygotowania do wyjazdu z Polski trzech dominikanów i przebieg ich pracy misyjnej; na szerokim tle historycznym zarysowano również dzieje katolicyzmu i wszelkich misji prowadzonych w Chinach. Praca oparta jest na interesujących źródłach archiwalnych, zamieszczono w niej fragmenty barwnej korespondencji dominikańskich misjonarzy oraz związane z nimi fotografie.
Czy dziś, w XXI wieku, wciąż da się zaobserwować spektakularne oznaki aktywności mocy Bożej w życiu człowieka wiary, tak jak to było w czasach apostolskich? Czy dar języków, prorokowania i uzdrawiania nadal przejawia się niezmiennie w społeczności ludu Bożego?
?Oczywiście!? ? twierdzą przedstawiciele nurtu charyzmatyczno-zielonoświątkowego oraz neocharyzmatycy, zwolennicy tzw. ?trzeciej fali?. ?Być może? ? wzruszają ramionami reprezentanci bardzo licznego grona zwolenników stanowiska umiarkowanego. ?W żadnym razie!? ? kręcą zdecydowanie głową rzecznicy teologii ustania darów. Która odpowiedź jest właściwa? Czy właściwa odpowiedź w ogóle istnieje?
Niniejsza książka dotyka samego serca odwiecznej debaty toczącej się wokół ?czynnika charyzmatycznego?. Podobnie jak w innych pozycjach z serii DEBATY, każdy autor prezentuje swe poglądy w eseju, do którego odnoszą się w komentarzu pozostali autorzy.
Pozycja niezbędna dla każdego, kto chce poznać, pogłębić i uzasadnić własny punkt widzenia oraz lepiej zrozumieć poglądy innych.
Zwolenników ustania darów zazwyczaj oskarża się o próbę ?zaszufladkowania Ducha?. Jednak [?] zgodnie z Pismem Świętym to sam Duch postanowił ?zaszufladkować się?. Można by powiedzieć, że żarliwość Ducha jest ?uporządkowana?.
Richard B. Gaffin Jr
Jedynym warunkiem otrzymania Ducha czy też przeżycia chrztu Duchem Świętym jest wiara w Chrystusa [?] Dlatego też w świetle nauczania Biblii nie sposób utrzymać tezy, że otrzymanie Ducha dzięki zbawczej wierze pozwala jedynie na nawiązanie relacji z Nim na podstawowym poziomie.
Robert L. Saucy
Przez ponad piętnaście lat nauczałem, że niektóre dary Ducha, w szczególności słowo poznania, uzdrawianie, cuda, prorokowanie, rozpoznawanie duchów, mówienie językami i tłumaczenie języków, umarły wraz z apostołami [?] Staję więc przed zadaniem wytłumaczenia się z tej zmiany poglądów i wyjaśnienia, dlaczego wierzę w aktualność wszystkich wymienionych powyżej darów?
C. Samuel Storms
Dyskusja o autentyczności odrębnych od nawrócenia doświadczeń w Duchu nie powinna się przerodzić w spór o znaczenie technicznych terminów teologicznych [?] Jako zielonoświątkowiec uważam, że nasza pneumatologia obejmuje pierwsze, drugie, trzecie, czwarte i kolejne namaszczenia. Innymi słowy, napełnienie Duchem, podobnie jak uświęcenie, stanowi cechę charakterystyczną życia chrześcijańskiego.
Douglas A. Oss
Największy wpływ na dzieje Europy miała historia Jezusa. Co stoi na przeszkodzie, by ta historia ukształtowała również przyszłość naszego kontynentu? Ta książka jest poświęcona naszej odpowiedzialności za wspólne oddziaływanie na losy Europy.
Naprawdę wierzę, że ta książka jest bardzo potrzebna chrześcijanom w Europie.
George Verwer, założyciel Operation Mobilisation
Wciągająca lektura!
Andre Rouvoet, holenderski parlamentarzysta
Trudno określić, jaka będzie przyszłość Europy, jeśli odwróci się od Słowa Bożego. Jednak poprzez tę książkę Jeff Fountain przywraca nadzieję nie tylko Europie, ale całej zachodniej cywilizacji.
Loren Cunningham, założyciel Youth With a Mission
Czy w nowoczesnej Europie, której prześwieca idea pluralizmu, jest jeszcze miejsce na uprzywilejowanie pewnych wartości ze względów historycznych bądź światopoglądowych? Czy zasadny jest zarzut, że poprzez zdystansowanie się od chrześcijaństwa Europa zaakceptowała relatywizm etyczno-moralny, tracąc swą duchową tożsamość? A może stosowanie określeń ?postchrześcijańska? czy ?neopogańska? w odniesieniu do naszego kontynentu jest jedynie przejawem negatywnego myślenia, skrajnego pesymizmu, z góry skazaniem się na porażkę?
?W porównaniu z innymi kontynentami Europa szybko staje się kontynentem duchowych karłów ? twierdzi Autor. ? W Chinach jest więcej wierzących niż liczy całe społeczeństwo Niemiec. W Nigerii żyje więcej wyznawców anglikanizmu niż w Anglii i w USA łącznie. Jeden zbór w Korei przewyższa liczebnie populację Amsterdamu. Kościół zielonoświątkowy w Brazylii ma więcej członków niż liczba wszystkich chrześcijan ewangelikalnych we Francji?.
Autor nie wierzy, by taki stan rzeczy był zgodny z Bożymi zamiarami względem Europy. Celem autora jest przywrócenie wiary, nadziei oraz wizji Europie jutra. Jednak pierwszym krokiem na drodze do pozyskania tych jakości musi być zrozumienie rzeczywistej sytuacji, w jakiej znalazła się europejska duchowość.
?Skuteczną terapię musi poprzedzać uczciwa diagnoza. Najwyższy czas przestać udawać? ? stwierdza Autor, nawołując, byśmy ponownie zwrócili się do chrześcijańskich idei, leżących u źródeł naszego kulturowego dziedzictwa.
Pamiętacie pralkę Franię? Może nawet stoi jeszcze gdzieś w piwnicy, ale czy zdajecie sobie sprawę, że jej pojawienie się przyspieszyło rozpad mikrostruktury społecznej? Kiedyś pranie angażowało pół wsi, później całą rodzinę, dzisiaj ? wystarczy jedna osoba. Albo spłuczka klozetowa ? wynaleziona pod koniec XVI wieku długo nie mogła zagościć w łazienkach, gdyż budziła obawy natury ekonomicznej, a nawet? historiozoficznej. A czy kiedy bierzecie tabletkę przeciwbólową (statystycznie Polacy kupują ich najwięcej na świecie), przeszło wam przez myśl, że zmiana, którą spowodowały środki przeciwbólowe, ma charakter egzystencjalny? Autorki opisują zjawiska, przedmioty i urządzenia, które najmocniej odcisnęły swoje piętno na naszych codziennych zachowaniach. Oprócz wspomnianych wyżej haseł pojawiają się też takie jak topless, rozwód, przedszkole, depilacja, świadome macierzyństwo czy ogródki działkowe. Podstawę badań stanowi nie tylko codzienna obserwacja, lecz także literatura piękna, prasa ilustrowana, film czy telewizja? Jest to fascynujące, napisane z humorem i wielką erudycją świadectwo przemian, które się dokonały w XX wieku.
Tom, który trzymają Państwo w ręce, jest pokłosiem konferencji zorganizowanej przez Koło Wschodnie Uniwersytetu Jagiellońskiego w dniach 14?18 maja 2006 roku w Krakowie. Konferencja, adresowana do studentów i doktorantów różnych uczelni polskich oraz zagranicznych i zatytułowana Jan Paweł II ? Apostoł Słowian Wschodnich, została zorganizowana, by zachęcić studentów i młodych naukowców z Białorusi, Rosji, a także Ukrainy do zainteresowania się przesłaniem Jana Pawła II skierowanym do narodów słowiańskich, a w szczególności dialogiem Papieża z Kościołem greckokatolickim i Cerkwią prawosławną. Konferencję objął honorowym patronatem Jego Ekscelencja Arcybiskup Stanisław Dziwisz.
Spotkanie zaszczycili swoją obecnością prof. dr hab. Grzegorz Przebinda, zajmujący się profesjonalnie recepcją nauczania Jana Pawła II na Wschodzie, o. Innokentij Pawłow z Moskwy, red. Stefan Wilkanowicz, Jelena Twierdisłowa, wybitna tłumaczka dzieł filozoficznych i poetyckich Karola Wojtyły, oraz Tamara Elżbieta Jakżyna, reżyserka filmu o Papieżu, członkini wielu prestiżowych organizacji filmowych i dziennikarskich Federacji Rosyjskiej. Referaty zaproszonych gości oraz niektórych studentów składają się na niniejszy tom.
Niniejsza książka zawiera wywiady, które autor przeprowadził z domikaninami w różnych rozsianych po Polsce ośrodkach Polskiej Prowincji Dominikanów. W wywiadach poza opowieściami o powołaniu i pracy duszpaszterskiej przewijają się osobiste wspomnienia braci zakonnych, a także krótki zarys historii zakonu, i to nie tylko na ziemiach polskich.
Wojciech Wiśniewski, dziennikarz, debiutował w 1962 roku opowiadaniem dla młodzieży Beata ma oczy brązowe. Wydał kilka zbiorów opowiadań m.in. Szukam przyjaciela, a za antologię Nasze ulubione wiersze otrzymał w roku 1980 Międzynarodową Nagrodę Wydawców IX Premio Europeo. Rozmowy z polskimi pisarzami pt. Tego nie dowiecie się w szkole ukazywały się kolejno; czwartym i ostatnim tomem była Lekcja Polskiego.
Opowieść o rodzinie Zanów Ostatni z rodu, nagrodzona w 1989 przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, ma swoje uzupełnienie w Pani na Berżenikach. W 1999 roku napisał autobiograficzną opowieść Smak dzieciństwa. W 2001 roku wydał Rzymianina z AK - rzecz o dr. Józefie Rybickim - jednym z dowódców Armii Krajowej.
"Kochać tak jak Chrystus" - jakże łatwo to powiedzieć! Niełatwo jednak realizować to wzniosłe hasło na co dzień, szczególnie gdy dają o sobie znać zmęczenie, zniechęcenie, pokusy...
Książka napisana jest w formie listu do trzydziestoletniej kobiety, która przez długi czas była niewolnicą swej zmysłowości. List ten adresowany jest do wszystkich zniechęconych córek marnotrawnych. Autor daje proste rady, które mogą pomóc wyjść z zaklętego kręgu zniechęcenia i winy. Ukazuje radość dziecka, które powróciło do ojca. Odwołuje się do tekstów biblijnych i do wielkiej tradycji chrześcijańskiej.
Jedną z najbardziej przerażających i fascynujących zarazem cech oblicza świata jest jego nieprzewidywalność. Wiosna, pora rodzenia się nowego życia to symboliczny moment, w którym zaczynają się Kamienie na szaniec. Alek, Zośka, Rudy i ich przyjaciele są wówczas młodymi ludźmi, pełnymi aspiracji, rodzącymi się wraz z przyrodą do dorosłości, do nowego życia. Snują plany na przyszłość, marzą. Wiosna przechodzi w lato, a lato w jesień - równie symboliczny czas powolnego umierania. Jesień ich życia zaczyna się we wrześniu 1939 roku. Grzegorz Kramarz Bo to jest książka o wartościach właśnie: o służbie podejmowanej w obliczu niebezpieczeństwa, braterstwie widocznym w poświęceniach wobec przyjaciół i o pracy nad sobą, która jest nieodłącznym elementem wyzwań, przed którymi stają Zośka, Rudy i Alek
28 września br. mija 50 lat od dnia konsekracji biskupiej Karola Wojtyły. Wydana z tej okazji książka zawiera opis drogi kapłańskiej i posługi biskupiej do chwili mianowania Karola Wojtyły arcybiskupem metropolitą krakowskim. Jednym z autorów jest bardzo blisko związany z przyszłym papieżem prof. Gabriel Turowski. Książka zawiera unikatowe zdjęcia z uroczystego aktu konsekracji autorstwa Jana Babeckiego, który należał do tzw. „Środowiska” skupionego wokół ks. Karola Wojtyły. We wstępie do książki kardynał Stanisław Dziwisz wspomina swoje uczestnictwo w uroczystym akcie konsekracji.
Relacja, nierzadko szokująca, z tych wszystkich wędrówek Ibn Battuty. W przedmowie do niej czytelnik znajdzie mnóstwo interesujących informacji o epoce, dziele i autorze, a w objaśnieniach na końcu książki solidną porcję wiedzy o świecie islamu.
Mileta Prodanović, z wykształcenia malarz i architekt, z powołania także pisarz i publicysta, podróżując po Śródziemnomorzu, niekiedy zapuszczając się dalej, spogląda na świat z wrażliwością, która może być odkrywcza nawet dla znawców kultury regionu. Zatrzymuje wzrok na samotnie ogrodzonej oliwce, rzeźbie anonimowej postaci wtopionej w stary budynek, nietypowych wotach, odbiegających od kanonu szczegółach malarstwa, pustej ramie do obrazu w Sejnach, fragmentach architektury znaczących nie tylko to, co widać na pierwszy rzut oka, życiu zaklętym w sztuce lub przypadkowym działaniu paraartystycznym. Przy okazji przypomina nam dzieje ludzkości od najdawniejszych czasów, a niekiedy odnajdujemy w książce aluzje do tego, co działo się w byłej Jugosławii w ostatniej dekadzie XX wieku.
Tym, co łączy eseje zebrane w Oku wędrowca, jest pojęcie granicy jako miejsca przeplatania się i współistnienia kultur, a nie jako tego, co dzieli. Taką samą rolę przypisuje autor rzekom płynącym przez jego miasto, w tekście, który wyjątkowo nie jest notatką z podróży, tylko czymś w rodzaju wizytówki: stąd Prodanović wyjeżdżał i tutaj wracał z wędrówki.
Zaklinaczka koni to pełna emocji, fascynująca opowieść odsłaniająca historię starań Andrei o zdobycie zaufania i porozumienia z końmi. Poznając jej drogę do sukcesu w naturalnym treningu koni, od dziecięcych fascynacji kucykiem, poprzez pierwsze próby jeździeckie, spotkanie z Robertsem, aż do otwarcia własnego ośrodka szkoleniowego, odkrywamy, jak prawdziwa pasja prowadzi do spełnienia największych marzeń.
O teatrze telewizji pisze się u nas mało, zarówno w nauce, jak i w krytyce. A jeśli już się to robi, to w taki sposób, jakbyśmy mieli do czynienia z teatrem scenicznym albo – jeszcze gorzej – jakby przedmiotem analizy był tekst dramatu. Moim zdaniem teatr telewizji nie jest formą istnienia dzieła scenicznego: to nie jest teatr, jaki znamy ze sceny, przeniesiony na płaski ekran; to nie jest sztuka, która podszywa się pod inną i uzasadnia siebie tylko koniecznością dotarcia pod strzechy. Nie, sztuka teatru telewizji to odrębny system, kreowany za pomocą reguł specyficznych dla obranego medium, które odbiegają od reguł sceny, filmu, a tym bardziej literatury. Moja książka bierze się z wiary, że jesteśmy w stanie opisać dzieło artystyczne, wyznaczyć jego granice, cechy systemowe; a także z chęci spojrzenia na teatr telewizji jako na odrębną dziedzinę sztuki. /Jerzy Limon/
Tiziano Tarzani - wybitny, światowej klasy reportażysta - ostrzeżony w Hongkongu przez wróżbitę, że nadejdzie rok, gdy latanie samolotem będzie dla niego śmiertelnym zagrożeniem, postanowił przemieszczać się tradycyjnie, jak dawni podróżnicy. Powiedział później: "Decyzja okazała się znakomita, a rok 1993 - jednym z najbardziej niezwykłych. Przepowiedziano mi śmierć, a tymczasem odżyłem". Pieszo, łodzią, autobusem, samochodem i pociągiem odwiedził Birmę, Tajlandię, Laos, Kambodżę, Wietnam, Chiny, Mongolię, Indonezję, Singapur i Malezję. Wszędzie szukał kontaktów z wróżbitami, jasnowidzami i szamanami, co sprawiło, że z coraz większym zrozumieniem i szacunkiem odnosił się do dawnych zwyczajów i przekonań, dziś zagrożonych przez agresywne formy zachodniej nowoczesności.
"Wielka książka wpisująca się w najlepszą tradycję literackiego dziennikarstwa... Książka głęboka, bogata, przeniknięta skupionym namysłem".
Ryszard Kapuściński
"Autor przedstawia zasadnicze zmiany, sprzeczne z Tradycją Kościoła Katolickiego, które zostały wprowadzone w wyniku podjętych reform podczas II Soboru Watykańskiego. Wiele wprowadzonych wówczas modernistycznych reform i zmian, inspirowanych między innymi przez masonerię, nie wytrzymało próby czasu i przyniosło szkody Kościołowi Katolickiemu i wiernym. Kryzys wiary, laicyzacja życia, spadek powołań, zamykanie kościołów, zwłaszcza na Zachodzie - to tylko niektóre skutki. Również reforma liturgii nie sprzyjała umacnianiu Kościoła Katolickiego. Kilkadziesiąt lat, które upłynęły od czasu Soboru, potwierdziło słuszność obaw Autora, o zagrożeniach jakie niosły dla Tradycji zmiany m. in. w liturgii mszy świętej."
Książka ma na celu popularyzację sylwetki ks. Blachnickiego wśród ludzi młodych.
Ksiądz Franciszek Blachnicki najwięcej czasu i energii poświęcił dzieciom i młodzieży, dlatego nazywa się go »apostołem dzieci i młodzieży«. Na początku organizował dla ministrantów Oazy Dzieci Bożych, a następnie w ramach Ruchu Światło-Życie objął swą posługą także inne grupy dzieci oraz młodzież i dorosłych.
Aktualnie toczy się proces beatyfikacyjny, który ukazuje wielkie zasługi Ojca Blachnickiego w prowadzeniu młodych ludzi ku świętości.
Autorka opowiada o Ojcu Franciszku w sposób bardzo przystępny, ukazując ciekawe, nieraz zabawne, historie z jego barwnej biografii. Konsekwentnie kreśli przed oczami młodego czytelnika sylwetkę duchową kapłana, o którego świętości wielu ludzi mówi z głęboką wiarą, z przekonaniem. Książka Ewy Stadtmüller ukazuje, że Sługa Boży promieniował świętością. (Wstęp, ks. Adam Wodarczyk, moderator generalny Ruchu Światło-Życie, postulator procesu beatyfikacyjnego sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego).
W tej zabawnej i niepoprawnej politycznie książce Corinne Maier atakuje najbardziej nietykalną grupę społeczną - dzieci. Znużona konformistycznym gadaniem i bogatą literaturą sławiącą uroki macierzyństwa lub promiennego rodzicielstwa, zbuntowana autorka przedstawia czterdzieści powodów, dla których nie warto mieć dzieci. To książka zgryźliwa i ożywcza, która spodoba się rodzicom niemającym odwagi przyznać, że "Piekło to dzieci!". Dzisiaj Kult Złej Matki rozwija się i niesie wyzwolenie kobietom, spychając do defensywy konkurencyjne Supermamy i Seksowne Mamy. I pod wieloma względami jest to pozytywne zjawisko.
Czy sukces jest szczęściem? Kiedy przebaczenie zła jest dobrem? Czy nie zaniedbujemy myślenia o tym, co dobre?
Autor, przywołując wartości uniwersalne i kluczowe dla zrozumienia kondycji człowieka w świecie, zwraca uwagę na ulotność współczesnego życia, w tym relacji międzyludzkich:
„Paradoks narzędzi komunikacji polega na tym, że im łatwiej jest nam się komunikować, tym w mniejszym stopniu jesteśmy dla siebie obecni i doświadczamy coraz większego osamotnienia”.
Nie musi boleć to maksyma, która przyświecała przedwcześnie zmarłemu doktorowi Hilgierowi, wybitnemu specjaliście anestezjologowi, znawcy metod zwalczania wszelkiego rodzaju bólu. Książka jest zapisem wywiadu, jak przeprowadził z doktorem Maciejem Hilgierem jego brat Marek, poszerzonym o zestawienie i omówienie leków przeciwbólowych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
![Okładka książki Prezydent. Aleksander Kwaśniewski w rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim [wydanie 2025]](https://dobreksiazki.pl/Photos/7/SMALL/000080/prezydent-aleksander-kwasniewski-w-rozmowie-z-aleksandrem-kaczorowskim-wydanie-2025.jpg "Prezydent. Aleksander Kwaśniewski w rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim [wydanie 2025]. Autor: Aleksander Kwaśniewski, Kaczorowski Aleksander. Dobreksiazki.pl")
