Szeroki wybór książek, multimediów z zakresu szeroko pojętej kultury: architektura, duchowy wymiar twórczości, szlaki kajakowe, współczesne media, przemoc w mediach, polityka. Odnajdziesz tu również książki i podręczniki idealne dla uczniów oraz studentów. Szeroki wybór beslsellerów i nowości.
Niezbędna lektura dla wszystkich pasjonatów arteterapii ceniących rzetelną wiedzę, zainteresowanych nie tylko praktycznym aspektem terapii sztuką, ale również aspektem historycznym – jak to się wszystko zaczynało.
Niezwykła podróż przez czas i przestrzeń - historia od czasów przedwojennych do współczesnych, droga od Wołynia przez Polskę na „Ziemie Odzyskane”. A wszystko to jako wyraziste tło dla procesu powstawania i krystalizowania teorii kulturoterapii, i później arteterapii nierozerwalnie złączonej z kulturą.
Książka dla wszystkich kobiet, które pragną wiedzieć, jak ubrać się odpowiednio do okazji, żeby zawsze wygladać elegancko. To właśnie znajomość zasad w połączeniu z pewną wrażliwością estetyczną pozwalają na dobry wygląd zapewniający większą pewność siebie. Mało co dodaje tak pewności siebie jak świadomość własnej atrakcyjności, niewymuszonej swobodnej elegancji.
Autorki wykorzystały swoje wieloletnie doświadczenia z pracy na różnych obszarach związanych z wizerunkiem: publicystyki, dyplomacji, szkoleń, konferencji, indywidualnych spotkań, rozmów i obserwacji. Dzieki nim poznajemy zasady dress code’u, które warto poznać i wykorzystywać w kreowaniu swojego wizerunku.
Ta wyjątkowa książka jest ukoronowaniem mojej siedemnastoletniej kariery. Przez ten czas szlifowałem każdy szczegół w najlepszych przepisach na zachwycające dania i dzieliłem się z Wami wieloma wskazówkami i sztuczkami, byście za każdym razem mogli osiągać znakomite efekty kulinarne. Ponieważ to moja pierwsza i ostatnia książka z przepisami na święta, dołożyłem wszelkich starań, by była jak najlepsza. Będę zaszczycony, jeśli stanie się ona częścią Waszych bożonarodzeniowych przygotowań, oferując wsparcie i pomoc, dodając otuchy i wiodąc ku naprawdę smakowitym świętom. Mam nadzieję, że będziecie wracać do niej każdego roku. Radosnych świąt Bożego Narodzenia dla Was i dla Waszych bliskich ode mnie i od mojej rodziny!
Jamie Oliver
Mówiąc i pisząc dzisiaj o rozkwicie prasy żydowskiej w II Rzeczypospolitej, zapomina się, że w dużej mierze odpowiedzialna była za to działalność litwaków - migrantów ze strefy osiedlenia i z głębi Rosji, którzy na początku XX w. przynieśli do Królestwa Polskiego ideę narodu żydowskiego jako wspólnoty politycznej mającej obowiązki, ale i prawa. Wspólnota ta była konstruowana na lamach i za pomocą prasy codziennej w języku jidysz, budząc zaniepokojenie polskiej opinii publicznej i środowisk asymilatorskich, które widziały w niej narzędzie rusyfikacji Żydów polskich. Fakt. ze większość czytelników sięgała po gazetę w jidysz dlatego, że nic umiała czytać po rosyjsku ani po polsku, nie miał większego znaczenia dla logiki tej wizji. Len żydowsko-rosyjsko-polski „trójkąt bermudzki”, w którym przepadały wszystkie rozsądne argumenty, stanowi nieodłączny element historii prasy jidyszowej na ziemiach polskich, podobnie jak proces stopniowego przekształcania się litwaków w Żydów polskich.
Książka wypełnia lukę w dotychczasowej historiografii Żydów wschodnioeuropejskich, opisując powstanie prasy codziennej w języku jidysz jako zjawiska społecznego z pogranicza kultury masowej, historii idei i kultury politycznej. Na szeroko zarysowanym tle historii wielojęzycznej prasy żydowskiej w Cesarstwie Rosyjskim w XIX w. pokazano przełomową rolę rewolucji 1905 r. i warszawskiego dziennika „Hajnt” oraz wpływ tzw. litwaków na rozwój nowoczesnej tożsamości narodowej Żydów polskich.
Dziecko, żyjące w dziewiętnastowiecznych realiach ziem polskich skupiło uwagę autorów piątego tomu z serii wydawniczej Życie prywatne Polaków w XIX wieku. Ukazanie „świata dziecka” jest niewątpliwie wyzwaniem ze względu na ograniczoną podstawę źródłową. „Dziecięcy świat”, dziecięcy sposób postrzegania rzeczywistości jest właściwie pozbawiony bezpośrednich źródeł, najmłodszych poznajemy głównie z opisów ich rodziców, dorosłych opiekunów, nauczycieli lub obserwatorów, a memuary odnoszące się do dzieciństwa zazwyczaj powstawały kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt lat później i zostały napiętnowane doświadczeniem „życia”.
Tematyka zawarta w tomie ogniskuje się wokół kilku głównych wątków tematycznych. Podjęto zagadnienia dotyczące miejsca dziecka w rodzinie i jego codzienności w różnych warstwach społecznych i w różnych środowiskach, kwestie ochrony życia i zdrowia dziecka, zabawek i rozrywek dziecięcych, podróży do kurortów, przybliżono „dziecko” w systemach edukacyjnych i wychowawczych, ukazano szereg portretów dziecięcych w rodzinach i obraz dziecka w literaturze epoki. Z wielu tekstów wyłania się obraz „trudnego dzieciństwa”.
Poszczególne rozdziały przybliżają niepodejmowane dotąd zagadnienia społeczno-kulturowe, skupiając swoją uwagę na blaskach i cieniach dzieciństwa. Uzupełniają badania nad życiem prywatnym społeczeństwa polskiego w XIX wieku i uświadamiają konieczność dalszych eksploracji na tym obszarze.
Najczęściej historię traktuje się jako domenę działalności ekspertów – historyków, zaś pamięć jako wytwór wspólnot pamięci. Ta ostatnia może obejmować pamięć rodzinną czy komunikacyjną, jak i pamięć społeczności lokalnych, regionalnych czy narodowych. W tym drugim przypadku stanowi ona podstawę do kształtowania się tożsamości grupowej, ale może również być wykorzystywana do legitymizacji porządku politycznego. Wówczas często staje się polem walki ideologicznej. Już wstępny przegląd treści książki wskazuje na wielopłaszczyznowość zagadnień związanych z (nie)pamięcią
zbiorową i jej znakami w przestrzeni. Poczynając od rozważań teoretycznych, mających na celu określenie zakresu i pola działań, po studia przypadku skupiające się na performatywnym wymiarze pamięci zbiorowej – na uczestnikach rytuałów pamięci: od grup rekonstruktorskich, poprzez młodzież dbającą o miejsca pamięci i świadków historii, po rowerzystów budujących tor dla rowerów górskich na Kopcu Powstania Warszawskiego. Innym, niezbędnym wymiarem badań nad pamięcią zbiorową, jest badanie pamięci miejsc, a więc w wąskim znaczeniu tego terminu – historii upamiętnień w krajobrazie kulturowym kraju. Mamy nadzieję, że książka ta zainteresuje naukowców, studentów i pasjonatów interesujących się przeszłością i podchodzących do niej z wielu różnych perspektyw: historycznej, kulturoznawczej, antropologicznej, etnologicznej i socjologicznej.
Tom zawiera prace poświęcone relacji słowa i obrazu w kulturze. Obejmuje
rozprawy i artykuły następujących autorów: Mieke Bal, Justyna Jaworska, Agnieszka Karpowicz, Jan Mencwel, Antoni Michnik, Anna Mikonis, W.J.T Mitchel, Małgorzata Mostek, Igor Piotrowski, Anna Rogozińska, Diana Shaffer, Katarzyna Słoboda, Jerzy Stachowicz, Matylda Szewczyk, Aron Kibédi Varga, Małgorzata Witkowska, Łukasz Zaremba, Justyna Żelasko.
Obszerny dział recenzji i not zawiera omówienia najważniejszej literatury przedmiotu - polskiej i tłumaczonej.
Otrzymujemy księgę omawiającą podejmowane zagadnienie z różnych perspektyw i w odniesieniu do różnych zjawisk, z wykorzystaniem narzędzi wypracowanych przez różne szkoły metodologiczne, a jednocześnie – co stanowi rzadkość w tego typu wieloautorskich przedsięwzięciach – tom koherentny, zmierzający do jasno sformułowanych wniosków, które z jednej strony poszerzają istniejący stan wiedzy na temat poszczególnych twórców, dzieł, nurtów w literaturze i kulturze, z drugiej zaś mają przełożenie praktyczne, przede wszystkim w zakresie inspiracji dalszych badań i strategii „postępowania z literaturą” we wszystkich środowiskach, które są powołane do animacji postaw proksiążkowych.
Literatura dla dzieci i młodzieży od początków swego istnienia, a także – jak dowodzi Francesco M. Cataluccio – kultura współczesna dotknięte są „niedojrzałością, chorobą naszych czasów”. Choroba ta, jak dowodzi niniejsza książka, ujawnia się przede wszystkim w infantylizowaniu odbiorcy wirtualnego, bohatera, stosowanych w sztuce środków wyrazu, w formach ułatwionych i uproszczonych. Autorzy tomu dostrzegają to niebezpieczeństwo, zarazem jednak dowodzą, że infantylizacja jest formą strategii komunikacyjnych, przybiera często postać swoistej prowokacji, która – paradoksalnie – wydobywa pokłady mądrości, odpowiedzialności i dojrzałości hipotetycznego odbiorcy sztuki, wzmaga jego kreatywność i sprzyja rozwojowi kontaktów z literaturą i
Z recenzji dr. hab. prof. UW Grzegorza Leszczyńskiego
Przewodnik po sakramentarzach powstał jako pomoc dla osób zainteresowanych liturgią łacińską i księgami liturgicznymi w średniowieczu. W opracowaniu wykorzystano wydania i wcześniejsze wykazy sakramentarzy, studia im poświęcone, katalogi bibliotek i wystaw, a także informacje uzyskane z Internetu lub bezpośrednio z instytucji bibliotecznych. Dzięki współpracy z profesorami Giacomo Baroffio i Manlio Sodi przy realizacji projektu poświęconego katalogowaniu sakramentarzy i mszałów pochodzenia włoskiego udało się pozyskać informacje o wielu małych fragmentach sakramentarzy w zbiorach włoskich i zagranicznych.
Na opracowany przewodnik składa się 1179 jednostek opisanych sakramentarzy i ich fragmentów. Ze względu na znaczenie liturgiczne i historyczne do katalogu włączono także małe fragmenty sakramentarzy, które powstały przed XIII wiekiem i zachowały się jako pozostałości ksiąg utraconych lub rozczłonkowanych (membra disiecta). Poszczególne jednostki zawierają zwięzły opis dokumentu z podaniem jego miejsca przechowania i sygnatury, liturgicznego typu sakramentarza, stanu zachowania (palimpsest, fragment), liczby kart i ich wymiarów, czasu powstania i miejsca pochodzenia. Kolejne elementy to odniesienia bibliograficzne oraz sumaryczny opis zawartości treściowej na podstawie wydań i wcześniejszych opracowań, jak też odczytu z mikrofilmów (ok. 40 kodeksów). Nie zawsze jednak udało się uwzględnić wszystkie elementy opisowe, zwłaszcza gdy chodzi o małe fragmenty.
Fragment Przedmowy
„Jest to praca z pogranicza antropologii kulturowej i socjologii kultury ukierunkowanych językoznawczo, ze swoim bogatym w tym zakresie dorobkiem. Jest to także interesujące, a nawet w pewnych fragmentach nowatorskie studium socjologiczno-antropologiczne subkultury rap, pokazanej na płaszczyźnie porównań jej dwóch „narodowych” wariantów […]. Po lekturze recenzowanej rozprawy należy uznać, że może ona stanowić klucz do zrozumienia istoty kultury młodzieżowej, podłoża nieustannie odradzającego się w różnych częściach świata buntu i protestu młodzieży, a także do wytyczenia dróg dialogu z młodym pokoleniem, podstaw jego edukacji kulturowej i kulturalnej i, co ważne, edukacji społecznej, w dwóch różnych kontekstach państwowo-narodowych”.
Prof. zw. dr hab. Halina Rusek, Uniwersytet Śląski
„Praca lokuje się w obszarze bardzo dobrze metodologicznie przemyślanej i przeprowadzonej analizy antropologiczno-socjologicznej. Ma w pewnej mierze interdyscyplinarny charakter […].Badania tożsamości młodych Polaków i Ukraińców, prowadzone w dwóch krajach i językach, same w sobie stwarzają bariery i trudności komunikacyjne i badawcze. Autorowi udało się przeprowadzić i zinterpretować postawy, tożsamości i opinie o subkulturze rap, pozwalające na analizę porównawczą i poszukiwanie – niezależnie od różnic – wspólnych elementów obrazu rapu funkcjonującego w warstwie językowo-symbolicznej”.
Prof. zw. dr hab. Tadeusz Paleczny, Uniwersytet Jagielloński
B a r t ł o m i e j K o t o w s k i – doktor nauk humanistycznych, antropolog, filolog. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Jana Kochanowskiego. Ukończył studia doktoranckie z zakresu socjologii i antropologii kulturowej (2013) prowadzone przez Uniwersytet Warszawski, gdzie również obronił swoją dysertację (2015). Najważniejsze zainteresowania badawcze: antropologia lingwistyczna, antropologia tożsamości, antropologia młodzieży, antropologia współczesności, kultura popularna, semiotyka kultury, etnogra?a Federacji Rosyjskiej i Ukrainy, socjoantropologia.
W XVIII w. Jelenia Góra stała się ważnym ośrodkiem rzeźbiarskim, głównie za sprawą utalentowanej rodziny Bechertów, prężnie działającej w pierwszej połowie stulecia, oraz Augustina i Heinricha Wagnerów, aktywnych od lat 70. Rozpoznanie obfitej i odznaczającej się wysoką klasą artystyczną twórczości Bechertów pozwoliło nie tylko znacznie poszerzyć wiedzę na temat śląskiej rzeźby barokowej, ale również dokonać istotnych przewartościowań w obrazie nowożytnej sztuki tego regionu, w którym do niedawna nie dostrzegano znaczenia Jeleniej Góry. W książce uwzględniono ponadto wielu innych rzeźbiarzy pracujących w tym mieście, w większości o nieznanym obecnie dorobku, a także artystów spoza Jeleniej Góry, którzy pozostawili tam co najmniej jedną pracę.
Naucz się tworzyć liternicze dzieła sztuki. Pomoże ci w tym Liternictwo. Sztuka pięknego pisania, niezwykła, interaktywna książka, pełna twórczych propozycji, zabawnych ćwiczeń i prostych zadań do wykonania krok po kroku. Od nowoczesnej kaligrafii do pisania kredą – odkryjesz różnorodność niepowtarzalnych sposobów przemieniania słów i liter w zachwycające dzieła, które można wykorzystać jako prezenty, ozdoby domu i na wiele innych sposobów. Zobacz, jak rysować spirale i zawijasy, pisać pędzlem na płótnie, sporządzić kartę dań, zdobić ceramikę i konwertować prace na formę cyfrową, by móc je wydrukować. Prócz tego książka zapewni ci bogactwo inspiracji i pomocnych wskazówek, zachęcając i ucząc w trakcie twojej twórczej podróży literniczej. Znajdziesz tu też liczne strony, na których możesz poćwiczyć, żeby rozwinąć własny styl pięknego pisania.
Autorzy i redaktorzy niniejszej publikacji pragną przypomnieć wkład Ośrodka Badań Prasoznawczych i „Zeszytów Prasoznawczych” w rozwój polskiego medioznawstwa i odpowiedzieć na pytania: „w jaki sposób dorobek «Zeszytów Prasoznawczych» promieniował na inne ośrodki badawcze krajowe i zagraniczne?”, a także „co czasopismo to zawdzięczało ideom zaczerpniętym z innych krajów?”.
Naszym największym życzeniem jest, by publikacja ta stała się okazją do zwrócenia uwagi na okoliczności powstawania, rozwoju i instytucjonalizacji polskiego prasoznawstwa, którego „Zeszyty Prasoznawcze” były ważnym ogniwem, i głosem w dyskusji o przyszłości tej dyscypliny w czasach mediów cyfrowych.
W książce oddanej w Państwa ręce pochyliliśmy się nad filmami odrzuconymi, niechcianymi i zbędnymi, które wystarczyło poddać recyklingowi, by odkryć istne wysypisko znaczeń. Recykling ten nie równał się jednak prostemu zatarciu granic między kulturą niską a wysoką - interesowała nas przede wszystkim sama dynamika procesów inkluzji i ekskluzji, pozornie niewinna, a w rzeczywistości polityczna, ustalająca kanony oraz kształtująca wyobrażenia widzów nie tylko o kinie, lecz także rzeczywistości. Przeciwstawiając się akademickim resentymentom za kanonem, uprawiamy semiotykę śmieci, w ramach której hegemonię estetyki zastąpiliśmy krytycyzmem innego rodzaju, opierającym się na diagnozie zjawisk społecznych, politycznych czy kulturowych. Dlatego też w niniejszej publikacji Alain Resnais sąsiaduje z Lloydem Kaufmanem, niszowe kino meksykańskie z filmami studia The Asylum, zaś ostrze krytyki skupia się na Hollywood, a nie na Bollywood.
Trickster. Społeczno-kulturowe konteksty doświadczania ciałaNamysł nad rozmaitymi aspektami ludzkiego wcielenia i (nie)obecności ciała w codziennym doświadczaniu jest coraz częściej obecny w obszarze współczesnych nauk humanistycznych i społecznych. Im więcej wiemy o ludzkim ciele, tym bardziej jesteśmy świadomi, że jest złożoną i skomplikowaną całością; zarazem organizmem biologicznym, przeżywanym doświadczeniem wpływającym na relacje społeczne i systemem reprezentacji. Nie daje się go jednoznacznie umieścić ani po stronie społecznego, ani po stronie biologicznego czy naturalnego świata. Coraz częściej patrzymy na ciało jako na wielowymiarowe medium konstytuowania społeczeństwa, fundamentalne w procesie formowania społeczeństw, relacji społecznych i jednostkowej tożsamości. Uważamy, że jako byt zarazem biologiczny i społeczny jest otwarte na relacje społeczne i kulturowe klasyfikacje. Mają one wpływ na jego rozwój poprzez możliwość ich wcielania.Ze Wstępu
Otl Aicher (1922–1991) – jeden z najsłynniejszych i najważniejszych niemieckich projektantów graficznych. Zaprojektował między innymi identyfikację wizualną olimpiady w Monachium (1972), logotypy takich firm jak ZDF, Lufthansa, BASF, Braun. Piktogramy jego autorstwa przedstawiające dyscypliny sportu są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych użytkowych znaków graficznych na świecie. Zajmował się także typografią, zagadnieniami teoretycznymi związanymi z projektowaniem przestrzeni oraz pracą edukacyjną.
w krytycznych sytuacjach można dostrzec, w jak niewielkim stopniu nasza wiedza i nasze działania pozostają jeszcze w relacji wzajemnej zależności, jak bardzo nasze czyny są oderwane od naszej znajomości spraw. o naszym świecie wiemy więcej, niż kiedykolwiek do tej pory, także o istniejących dla niego zagrożeniach, zagrożeniach dla przyrody i klimatu, zagrożeniach płynących z naszej cywilizacji, a mimo to działamy i zachowujemy się tak, jakbyśmy tę całą wiedzę całkowicie ignorowali.
fragment posłowia
Badania nad dzwonami zarówno w aspekcie historycznym, jak religijnym i kulturowym przeżywają obecnie swój renesans. Azja, w której dzwony się narodziły i gdzie nastąpił ich bujny rozkwit, staje się także przedmiotem coraz większej fascynacji Europejczyków i Amerykanów. Studia komparatystyczne nad dzwonami i dzwonkami Orientu i Zachodu to pasjonująca przygoda, która umożliwia kontakt duchowy z różnorodnymi kulturami Azji i pozwala poznać przeżycia, wierzenia i wyobraźnię ludzi żyjących na tym kontynencie dawniej i dziś, a równocześnie dostrzec w duchowości zachodniej pierwiastki podobne, choć często przejawiające się w inny sposób i w odmiennej formie. Najgłębsze duchowe korzenie ludzkości są bowiem wspólne mimo różnic kulturowych. Kult dzwonów stanowi właśnie tego dowód
Najnowszy, 25 tom czasopisma „Język a Kultura” poświęcony jest tematowi „Struktura słowa a interpretacja świata”. Autorzy poszczególnych artykułów zastanawiają się, czy i w jaki sposób język determinuje interpretację świata. Tytułowe zagadnienie zostało przedstawione w odniesieniu do problematyki o charakterze zarówno synchronicznym, jak i diachronicznym. Przedmiotem naukowej refleksji są między innymi kwestie etymologii, semantyki, morfologii, słowotwórstwa historycznego oraz frazeologii.
Dziewiąty już tom z serii Tradycja dla współczesności pt. Tożsamości społecznokulturowe kreacja i komunikacja pod red. Małgorzaty Dziekanowskiej i Marty Wójcickiej poświęcony jest zagadnieniu, które wysuwa się na pierwszy plan we współczesnym dyskursie naukowym i społecznym. Na monograficzne opracowanie składają artykuły, reprezentujące różne dziedziny humanistyki, co nadaje publikacji interdyscyplinarny charakter. Teksty zebrane w tomie Tożsamości społecznokulturowe kreacja i komunikacja stanowią zintegrowaną i wartościową całość, w której ujawnia się cała złożoność problematyki. [ z recenzji wydawniczej dr hab. Ewy Masłowskiej]
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
