W tym dziale zapraszamy do zapoznania się z bogatą ofertą książek z zakresu szeroko pojętej religii, historii religii i kościoła, religioznawstwo, filozofia i teoria religii, religia dalekiego wschodu, religie pierwotne i świata starożytnego to wszystko w jednym miejscu, w dobrej cenie z szybką wysyłką. Najnowsze i najpopularniejsze książki w tym temacie, zapraszamy do sklepu DobreKsiazki.pl
Nabożeństwa naszej Cerkwi prawosławnej nawet przy jednym spojrzeniu na ich piękno wywołują w pokornych duszach uczucie uwielbienia; lecz nieporównanie większe uczucie uwielbienia zarówno u duchownych, jak i modlących się wiernych może wywołać rozumienie tajemniczej mocy i istoty odprawiania nabożeństw cerkiewnych. U celebrujących bezkrwawą Ofiarę wzmacnia ono święty zachwyt, który jest wynikiem świadomego przeżywania nabożeństw, a zebranych z pokorą wiernych, przenosząc myślami niemal do niebiańskich przybytków anielskich, niepostrzeżenie pobudza do pozostawienia w słodkim zapomnieniu wszystkich trosk ziemskich. Wielu bogobojnych chrześcijan szukało sposobności oświecenia umysłu takim właśnie światłem zrozumienia i – nie znajdując pomocy odpowiadającej ich pragnieniu – zmuszonych było niekiedy czerpać ogólne wiadomości o cerkwi, nabożeństwie i wszystkich związanych z nimi ważnych rzeczach wyłącznie z księgi dawno wydanej, o nazwie Tablice (…)
W Nowych Tablicach arcybiskup Niżnego Nowgorodu Beniamin (1739–1811) proponuje systematyczny i jednocześnie popularny przegląd rytuału prawosławnego w ostatnim etapie jego rozwoju (od czasów Beniamina do dziś Liturgia prawosławna pozostaje niezmienna). Z tego właśnie wynika wartość traktatu oraz fakt, że nie stracił on swego znaczenia i dziś – może z powodzeniem służyć jako przewodnik po przestrzeni sakralnej, utensyliach liturgicznych, gestach i modlitwach chrześcijaństwa wschodniego.
Z Przedmowy G. Minczewa
W 150. rocznicę objawień Matki Bożej Bernadetcie w Lourdes przedstawiamy pierwszą w Polsce publikację, która tak obszernie przybliża sens i treść nadchodzącego jubileuszu. Poznamy w niej aktualne oblicze Lourdes, śmiało spoglądającego w przyszłość. Jacques Perrier, biskup diecezji Tarbes i Lourdes, przedstawia w niniejszej książce 12 misji Lourdes w służbie nowej ewangelizacji, opatrzone relacjami świadków. Autor opisuje misje Kościoła m.in. wobec osób niepełnosprawnych, chorych, czy osób pozbawionych praw oraz problem zjednoczenia chrześcijan i szeroko pojętego dialogu międzyreligijnego.
Książka ukazuje się równocześnie w czterech językach: francuskim, angielskim, włoskim, hiszpańskim i polskim.
Henry Nouwen należy do najwybitniejszych autorów naszych czasów. Miał ogromny wpływ na życie i rozwój duchowy wielu ludzi, a jego twórczość nadal zachwyca i intryguje rzesze czytelników...
Niniejsza książka zawiera wspomnienia oraz refleksje przyjaciół i znajomych Nouwena; wspomnienia o niezwykłym człowieku oraz refleksje na temat spuścizny wielkiego pisarza – spuścizny duchowej i literackiej.
Swymi wspomnieniami dzielą się jego przyjaciele i znajomi; ludzie, którzy go znali i z nim pracowali, m.in.: John Eudes Bamberger OCSO, John Dear SJ, Brian Doyle, Kevin Dwyer, Peggy R. Ellsberg, Michael Andrew Fox, Jim Forest, Michael O’Laughlin.
Książka zawiera przekład pierwszego tomu 5-tomowego dzieła Benjamina Constanta zatytułowanego De la religion, considérée dans sa source, ses formes et ses développements (O religii z punktu widzenia jej źródła, jej form i rozwinięć). Dzieło francuskiego arystokraty, polityka, pisarza oraz myśliciela ukazało się w Paryżu w latach 1824-1831. Zdaniem wielu znawców tematu Constanta należy uznawać za prefenomenologa (G. van der Leeuw w swej Fenomenologii religii nazywa Constanta "największym i najbardziej wpływowym uczonym" wśród uczonych Oświecenia zajmujących się religią), a jego dzieło za zapowiedź pojawienia się poważnej, metodycznej i obiektywnej refleksji nad fenomenem religii.
[Ze wstępu Jana W. Góry OP] Tomasz Dostatni proponuje sposób dialogicznego myślenia, co jest głęboko chrześcijańskie. Stara się o osobiste przeżycie wiary. Osobiste to nie znaczy subiektywne. Pasją Dostatniego jest przezwyciężanie podziałów w świecie i w sobie tak, by nie ranić innych. Pragnienie obalania murów, obniżania ich, by ludzie mogli się do siebie zbliżyć i wzajemnie uznać siebie i swoją inność. Ta książka jest świadectwem żywej wiary, nadziei i stałego nawracania się ku Chrystusowi, czyli ku Miłości.
Książka napisana została przez historyka idei, łączy więc w sobie kilka dziedzin nauki: filologię, religioznawstwo, historię, historię sztuki oraz filozofię. Dzieło to omawia w porządku chronologicznym narodziny i transformację pojęcia duszy w religii i kulturze umysłowej starożytnych Greków.
Erwin Rohde, profesor z Heidelbergu, w swej książce prowadzi nas przez zabytki pisane, począwszy od literatury pięknej po relacje historyków i teksty naukowe, materiały ilustracyjne pochodzące głównie z waz oraz rzeźb reliefowych, pokazując zasadnicze fazy kształtowania się poszczególnych idei składających się na obraz duszy ludzkiej i jej losy pośmiertne.
Zacznę od stwierdzenia, które od razu się narzuca po lekturze, choć powinno być raczej wnioskiem niż początkiem: uważam, że książka Ewy Bobrowskiej o dyskursie radiomaryjnym jest znakomita. Czytałem ją z ogromnym, rosnącym w miarę lektury, zainteresowaniem, do najwyższej aprobaty skłania bowiem wszystko: oryginalne i świetnie uzasadnione sproblematyzowanie zagadnienia, szerokie horyzonty metodologiczne, ciekawe analizy, uwzględnienie dużego materiału, niezwykle trafnie dobranego, klarowność i precyzja wywodu. A także to, że praca otwiera nowe perspektywy, zmusza do porównań i niejako projektuje nowe dociekania na temat tego typu dyskursu. [...]
Autorka słusznie podkreśla przy różnych okazjach, że przedmiotem jej dociekań jest sam dyskurs, a nie – jego oddziaływanie. Gdyby ono znajdowało się w centrum uwagi, konieczne byłyby badania empiryczne. Pokazuje jednak – i to wydaje mi się szczególnie ważne, a zarazem ciekawe – jak prezentuje się „idealny użytkownik dyskursu”, a więc, w jaki sposób został on pomyślany i jakie warunki powinien spełniać, by odbierać dany tekst zgodnie z zawartymi dyskursywnymi dyrektywami. Przede wszystkim powinien podzielać wizję świata, w której podstawowym wyznacznikiem jest bezwzględnie przestrzegany podział: my–oni, przy czym owi oni pojmowani są zdumiewająco szeroko. Oni są niejako ex definitione wrogami. A w istocie wrogiem jest każdy, kto nie podziela światopoglądu, tkwiącego u podstaw dyskursu radiomaryjnego; katalog wrogów jest niezwykle rozbudowany.
Z recenzji wydawniczej Profesora Michała Głowińskiego
Wszystkie dzieła Anzelma mają charakter monograficzny. Dwa pierwsze, najbardziej znane, Monologion i Proslogion dotyczą istnienia i natury Boga. Monologion powstał z wykładów prowadzonych przez Anzelma dla mnichów w Bęc. Domagali się oni takiego ujęcia zagadnień, w którym niczego nie ustala się na podstawie objawienia, oczekiwali natomiast dowodów wyłącznie rozumowych. Stąd pierwotny tytuł tego dzieła: Exemplum meditandi de ratione fidei. Postulat uczniów zgadzał się z programem nauczyciela. Anzelm, wchodząc w położenie kogoś, kto jeszcze nie wierzy, stara się dowieść tego, co wiara naucza o Bogu: jego istnienia, atrybutów, a nawet trójoso-bowości. Wykazuje dużą sprawność dialektyczną — przedstawia wszystkie możliwe hipotezy w danym zagadnieniu, analizuje je, wyklucza te, które zawierają sprzeczność bądź są sprzeczne z wnioskami już przyjętymi, by przyjąć wreszcie jedyne twierdzenie dające się utrzymać (...). Dopełnienie tego programu znajdujemy w Proslogion i słynnej formule: fides ąuaerens intellectum (taki był pierwotny tytuł dziełka). Wiara szukająca zrozumienia już je w sobie nosi, toteż metodę racjonalizacji wiary traktuje Anzelm jako nakaz wypływający z samej wiary. Obowiązkiem wierzącego, a zwłaszcza teologa, jest podjęcie tego imperatywu wypływającego z wiary, co pozwala na pogłębienie samej wiary. Zrozumienie wiary, tu na ziemi, jest pośrednim etapem pomiędzy ślepą wiarą a wizją uszczęśliwiającą, której oczekujemy. Działalność rozumu, która polega na wyjaśnianiu, porządkowaniu, interpretowaniu i potwierdzaniu treści objawienia ma podwójny cel: pożytek i radość wierzących oraz przekonanie i nawrócenie niewierzących. Racjonalizacja wiary ma więc podwójną perspektywę, ale niezależnie od celu, któremu może służyć (pogłębienie, a raczej poszerzenie o wymiar intelektualny wiary u wierzącego oraz skierowanie niewierzącego ku wierze), „rozumienie" wiary („wyjaśnianie", „dostarczanie racji") jest w obu przypadkach tym samym — rozpoznaje i ukazuje inteligibilność struktury wiary.
(ze Wstępu Leszka Kuczyńskiego)
Papież Benedykt XVI kontynuując myśl teologiczną swego wielkiego poprzednika, Jana Pawła II, przykłada ogromną wagę do ?powrotu do źródeł? chrześcijaństwa. Pokazując sylwetki apostołów i uczniów Chrystusa, Benedykt XVI pomaga nam zbliżyć się i lepiej zrozumieć istotę chrześcijaństwa. Dopełnienie całości stanowią piękne zdjęcia oraz mapy przedstawiające wędrówkę misyjną pierwszych świadków wiary.
Papież Benedykt XVI kontynuując myśl teologiczną swego wielkiego poprzednika, Jana Pawła II, przykłada ogromną wagę do „powrotu do źródeł” chrześcijaństwa. Pokazując sylwetki apostołów i uczniów Chrystusa, Benedykt XVI pomaga nam zbliżyć się i lepiej zrozumieć istotę chrześcijaństwa. Dopełnienie całości stanowią piękne zdjęcia oraz mapy przedstawiające wędrówkę misyjną pierwszych świadków wiary.
Książka dotyka problemów człowieka, jego uczuć i tęsknot. Mówi o samotności, znużeniu życiem, pośpiechu, zniewoleniu, przemocy, a równocześnie o pragnieniu wyzwolenia, sprawiedliwości, pokoju, życia, miłości. W świeckich zachowaniach, takich jak: wakacyjne podróże, weekendowe wyjazdy, fascynacja sportem, ekologiczna pasja czy nawet teatr absurdu, zauważa ukryte wołanie współczesnego świata, które w pełni zaspokoić może tylko Bóg.
Autor przejawia wielką troskę o człowieka, a szczególnie człowieka zagubionego, którego wiara osłabła. Odnosi się do niego z wielką delikatnością i współczuciem i zachęca do odkrywania na powrót skarbu wiary. Wyraźnie dostrzegalna jest życzliwość wobec ludzkich poszukiwań i cierpliwość wobec powolności ludzkiego dojrzewania.
Dostrzegalna jest pasja autora, by rozjaśnić prawdę chrześcijańskiej Tradycji, przybliżyć współczesnemu człowiekowi skarby liturgii, ukazać związek chrześcijańskiego dogmatu z życiem. Zachęca on do poszukiwania przestrzeni ciszy.
Drugie wydanie książki o życiu św. Rafała Kalinowskiego, wyniesionego na ołtarze karmelity bosego. Carski oficer, uczestnik powstania styczniowego, więzień, zesłaniec, prywatny nauczyciel w paryskiej rezydencji Czartoryskich, wreszcie – zakonnik. Przechodząc kolejne etapy ziemskiej wędrówki, coraz pełniej realizował swoje życie jako służbę, zapominając przy tym o sobie.
Autorka napisała książkę na podstawie korespondencji o. Rafała, zachwycona jego prostotą, serdecznością i humorem, a szczególnie niezwykłą nutą radości i pogody ducha, która uwidacznia się w lekceważeniu własnej osoby i swoich osobistych problemów oraz w wesołym pokpiwaniu z samego siebie. Jest to dla niej przejaw świętości, bo święty – to nie człowiek doskonały, ale ten, kto widząc prawdę o sobie, składa całą swoją nędzę u stóp Bożego Miłosierdzia, z ufną prostotą dziecka i skruszonym sercem, a w zamian otrzymuje z Boskiego serca radość i pokój.
Ks. Adam Boniecki w swoim liście do Autorki pisze m.in.: „To wielka sztuka tak pisać, żeby poruszyć nawet zatwardziałe księżowskie serce – a tak właśnie było. Jednocześnie podziwiam wielką pracę historyczną, której wymagało zebranie tak wielkiej liczby informacji i dokumentów. Wspaniale to Pani zrobiła i książka na pewno wiele przyniesie dobra”.
Książka ukazuje się w stulecie śmierci św. Rafała Kalinowskiego.
AUTOR
Małgorzata Czerwińska
Absolwentka Instytutu Wyższej Kultury Religijnej przy Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, katechetka w katowickiej szkole, mama trójki dzieci. Prababcia Autorki – Helena Kalinowska, bratowa św. Rafała, pochodząca z protestanckiej rodziny, została przyjęta przez niego do Kościoła katolickiego. Była jego wierną korespondentką, wspomagała też materialnie budowę klasztoru w Wadowicach.
Pochodzący z XV w., klasyczny traktat na temat liturgii Kościoła Wschodniego. Do dziś stanowi podstawowe źródło poznania prawosławnego rytuału i jego symboliki oraz inspirację i model naśladowany przez autorów podobnych dzieł aż do czasów współczesnych.
Gdy kapłani kończą modlitwy wewnątrz ołtarza i wychodzą, uwidacznia się zstąpienie świętych aniołów przy Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu Chrystusa; a kiedy hierarcha pochyli głowę wraz z kapłanami, modli się o to, żeby znaleźli się przy nich aniołowie, razem z nimi wchodzący i wspólnie sprawujący Liturgię. A pochylając i podnosząc głowę, ukazuje wszystkim Zmartwychwstanie Pana. To samo głosi też diakon, podnosząc Ewangelię, gdy sam ogłasza Zmartwychwstanie Zbawiciela, i woła głośno: „Oto mądrość! Stańmy prosto”, czynami i słowami świadcząc o Zmartwychwstaniu. Bezpośrednio po tym następuje przedstawienie Wniebowstąpienia: na przodzie niesie się świece, idą w rzędach diakoni, niesiona jest Ewangelia, idzie sam hierarcha podtrzymywany z obu stron przez diakonów, z tyłu zaś postępują pozostali kapłani.
Pierwsze krajowe wydanie książki opublikowanej w Paryżu w 1990 roku nakładem Éditions du dialogue.
?Na urok tej książki złożyły się, najczęściej zgadzające się jak ogień z wodą, erudycja i poezja. Jest to dzieło uczone i literackie. Jest to egzegeza biblijna, patrologia, historia literatury i malarstwa. Autor po przywołaniu perykopy ewangelicznej czasem rozpoczyna swój wywód na temat jednej z tajemnic dzieciństwa Jezusowego od tekstu, innym razem od obrazu, poruszając się swobodnie w obu dziedzinach. [...] Traktując o wydarzeniach biblijnych, które dokonały się ?w on czas?, kiedyś, raz na zawsze, a więc dziejących się wiecznie, książka jest także dziełem współczesnym. Co chwila przez uczony dyskurs prześwieca groza czy nadzieja naszego czasu, dochodzi do głosu nasze egzystencjalne doświadczenie? (ks. Janusz St. Pasierb).
Większość antropologów, którzy próbowali wyznaczyć granice między magią, nauką i religią – rozumianymi jako kategorie międzykulturowe – nie zdawała sobie sprawy z istnienia długiej i bogatej historii intelektualnej myśli zachodniej, która ukształtowała ich własną twórczość. W niniejszej książce profesor Tambiah poddaje magię, naukę i religię ponownej analizie z perspektywy owej historii, łącznie z religią judaistyczną, wczesną nauką grecką, filozofią renesansu, reformacją protestancką oraz rewolucją naukową w Europie w XVI i XVII wieku. Wskazuje na wpływ tej spuścizny na dyskurs antropologiczny, a następnie rozważa treści i konsekwencje trzech ujęć interpretacyjnych: teorii intelektualistycznych i ewolucyjnych Tylora i Frazera, funkcjonalizmu Malinowskiego oraz rozróżnienia na umysłowość mistyczną i logiczną według Lévy-Bruhla. Autor zastanawia się też nad kwestiami racjonalizmu, relatywizmu oraz przekładu i współmierności kultur, które są głównymi problemami współczesnej antropologii i filozofii. Książka kończy się analizą wpływów najnowszych prądów w historii i filozofii nauki na rozważania na temat magii, nauki i religii.
Zabawne i ciekawe historie, kawały i anegdoty zebrane w jednym tomie i dowcipnie zilustrowane przez znanego z doskonałego poczucia humoru ilustratora Łukasza Zabdyra.
O czym jest ta książka? Między innymi o tym, że: Pismo Święte nic nie mówi o antyfeminizmie, miłość da się pogodzić z prawem, można być naprawdę wolnym, czasem może warto się zabłąkać, po to żeby być znalezionym, do kobiety trafia się przez ucho, a do mężczyzny przez oko, wszyscy mamy być iskrą, a nie tylko św. Siostra Faustyna i Ojciec Święty, uczciwa praca zawsze przynosi zysk, wypoczynek uczłowiecza.
Mircea Eliade
(1907–86) - Jeden z najwybitniejszych religioznawców ostatnich dekad, rumuński indolog, religioznawca, filozof kultury, eseista i pisarz; 1925–28 studiował na uniw. w Bukareszcie pod kierunkiem rum. filozofa N. Ionescu, 1928–32 — w Indiach (uniw. w Kalkucie i półroczny pobyt w aśramie), od 1933 prof. uniw. w Bukareszcie oraz wykładowca na wielu uniw. eur. (m.in. w Berlinie, Londynie, Bernie); 1938–42 wydawał czasopismo religiozn. „Zalmoxis”; 1940–44 był rum. attaché kulturalnym w Londynie, później w Lizbonie; 1945–55 na emigracji we Francji, od 1946 wykładowca w École Pratique des Hautes Études; od 1956 na stałe w Stanach Zjedn., gdzie od 1957 pełnił funkcję prof. religii na uniw. w Chicago. Jeden z czołowych religioznawców XX w., inicjator nurtu zajmującego się badaniem porównawczym fundamentalnych struktur i archetypów rel. manifestujących się w dziejach przez mity, symbole, rytuały i hierofanie. Zainspirowany przez teorię archetypów C.G. Junga, w poglądach na religię najbardziej zbliżony do R. Otto, N. Söderbloma oraz G. van der Leeuwa. W jego ujęciu religioznawstwo winno stosować 2 wzajemnie dopełniające się metody: fenomenologiczny opis struktur rel. (tzw. morfologia świętości) oraz metodę hist.-porównawczą (dialektyka sacrum i profanum); Eliade opowiadał się za antyredukcjonistycznym, antyewolucjonistycznym i holistycznym podejściem do religii; taki punkt widzenia na religię był związany z jego ogólną koncepcją człowieka, wg której człowiek jest istotą rel. (homo religiosus), czego korelatem obiektywnym jest istnienie sacrum jako nieredukowalnego jądra wszystkich fenomenów religijnych. Ważnym wkładem...
Philip Yancey jak zwykle zaskakuje nas, proponując nowe, odmienne spojrzenie na kwestie, które powszechnie przyjmuje się za oczywiste: Jezusową charyzmę, Jego wyjątkowe nauczanie, nadnaturalne interwencje, tragiczną śmierć oraz zmartwychwstanie, kim właściwie był i jaki cel mu przyświecał.
Od betlejemskiej stajenki aż po wzgórze Golgoty autor towarzyszy Jezusowi niczym wierny kronikarz, a spod jego pióra wyłania się Wyjątkowa Postać o niezwykle bogatym, złożonym charakterze, który daje nam tyleż odpowiedzi, ile nowych pytań cieśla-mąciwoda, kłopotliwy guru z tendencją do cudów, otoczony dziwną kompanią wielbicieli od prostych rybaków-domokrążców po wysokich urzędników rzymskich i żydowskich hierarchów... Mesjasz, który śmieje się i płacze, cierpi i boi się... Chce odmienić los człowieka. Chce wyprostować zawikłaną ścieżkę, po której ludzkie serce z nadzieją stąpa naprzód, spodziewając się odnaleźć Boga. Jezus błyskotliwy, twórczy, nowatorski, współczujący, nieprzewidywalny, dający spełnienie, a jednocześnie taki jak my.
Spotkanie z Nim oznacza, że już nigdy nie będzie tak samo – powiada autor. – Jezus wzniósł mnie ponad moje uprzedzenia. Sprawił, że zacząłem zadawać sobie pytanie, dlaczego my, którzy mienimy się Jego naśladowcami, naśladujemy Go tak nieudolnie.
Nie da się wyjaśnić konfliktu, do którego doszło w siedemnastowiecznej Anglii, Szkocji oraz Irlandii, bez odwołania się do problematyki religijnej. Każda, bez wyjątku, praca poświęcona tym wydarzeniom podejmuje wątek religijny, wskazując na znaczenie wzrastającego w Anglii arminianizmu, antagonizm między Kościołem anglikańskim a Kościołem szkockim, rolę arcybiskupa Lauda, jak i samego Karola I w potęgowaniu napięcia i doprowadzenia do zbrojnego epilogu. Nie bez znaczenia jest również zatarg króla z Parlamentem. Tymczasem konflikt ten wymknął się spod kontroli i o jego przebiegu decydować zaczęły nie wojska, król, Parlament i politycy, ale ludność - przede wszystkim Londynu. Bez jej zaangażowania, niekiedy zbrojnego oporu, obrony posłów, czyli swoistej rewolucji, przebieg zmagań króla ze swoimi poddanymi miałby zupełnie inny charakter. (Ze Wstępu)
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
