Fascynująca podróż do korzeni polskiej tradycji weselnej, która ratuje od zapomnienia świat dawnych symboli i rytuałów.Jak wyglądały tradycyjne polskie zmówiny? Co oznaczało rozplatanie warkocza i dlaczego oczepiny budziły tak skrajne emocje? W świecie naszych przodków chrześcijańskie tradycje płynnie mieszały się z wcześniejszymi wierzeniami i magią, a każdy gest miał moc rzucania uroków lub zapewniania płodności.Autor rekonstruuje tradycyjne polskie wesele z wielką pasją. Napisany przez niego językiem barwnym, a zarazem pełnym szacunku do detalu reportaż antropologiczny dowodzi, że nie była to jedynie huczna zabawa, ale przede wszystkim święty, mistyczny rytuał przejścia. Tętniący życiem tekst sprawia, że czytelnik staje się bezpośrednim uczestnikiem tamtych podniosłych wydarzeń.Od dawnych pieśni, po zapomniane obrzędy kształtujące przez stulecia naszą kulturę - w "Weselu" Biegeleisen przypomina najpiękniejsze i najbardziej tajemnicze elementy polskiego folkloru.Henryk Biegeleisen urodził się 24 października 1855 roku w Tłustem nad Zbruczem. W 1882 roku uzyskał stopień doktora filozofii. Pasjonował się etnografią ze szczególnym uwzględnieniem zwyczajów i obyczajów polskiego ludu na tle zachodnich wzorów folklorystycznych. Owocem jego zainteresowań są m.in. takie książki jak: "Śmierć w obrzędach, zwyczajach i wierzeniach ludu polskiego" czy "Lecznictwo ludu polskiego". Zmarł w 1934 roku we Lwowie.
W podręczniku zaprezentowano zasady poprawnego myślenia oraz poprawnego rozumienia, stosowania i formułowania tekstów aktów prawnych. Książka zawiera obszerny wykład logiki, wzbogacony wieloma przykładami zastosowań z dziedziny prawa. Oprócz tradycyjnie przedstawianego w tego typu publikacjach wyboru tematyki logicznej - z zakresu semiotyki, logiki formalnej, ogólnej metodologii nauk - omówiono problemy interpretacji wypowiedzi modalnych, a także zastosowania logiki w procesie tworzenia, stosowania i wykładni prawa.Opracowanie uzupełnia zestaw pytań testowych, który pozwala na sprawdzenie zdobytych wiadomości. Przy każdym pytaniu zamieszczono numer boczny kierujący do fragmentu tekstu zawierającego podstawę teoretyczną do udzielenia poprawnej odpowiedzi.
Wybitny cesarz rzymski i filozof Marek Aureliusz stworzył swoje Rozmyślania niemal dwa tysiące lat temu jako osobisty zbiór refleksji, wskazówek i napomnień, które miały pomagać mu żyć mądrze, godnie i w zgodzie z własnymi wartościami. Choć powstały jako prywatne notatki, stały się jednym z najważniejszych dzieł duchowych w historii - ponadczasowym przewodnikiem po sztuce życia, wewnętrznej dyscyplinie i stoickiej postawie wobec świata.Rozmyślania niezmiennie zachwycają swoją prostotą, głębią i uniwersalnością. Zawarte w nich myśli o obowiązku, pokorze, odpowiedzialności, przemijaniu i wspólnym dobru przemawiają do kolejnych pokoleń, niezależnie od epoki czy kultury. To tekst, który nie tylko inspiruje, ale także uczy, jak zachować spokój w obliczu trudności i jak kształtować charakter poprzez codzienną praktykę uważności i refleksji.To piękne, ilustrowane wydanie zawiera wstęp filologa klasycznego Jamesa Romma, który wprowadza czytelnika w kontekst historyczny i filozoficzny dzieła. Publikacja stanowi starannie wybrany zestaw najważniejszych lekcji życiowych Marka Aureliusza - idealne, przystępne wprowadzenie do stoicyzmu oraz znakomity przewodnik dla każdego, kto pragnie żyć bardziej świadomie i w harmonii z samym sobą.
Baruch (lub Benedykt) Spinoza (1632-77) pochodził z żydowskiej rodziny żyjącej w Niderlandach, za swoje poglądy został usunięty z gminy, studiował scholastykę chrześcijańską, nauki przyrodnicze, filozofię (zwł. Kartezjusza i Hobbesa); jego filozofię określa się jako panteizm racjonalistyczny: racjonalizm (od Kartezjusza), naturalizm (od Hobbesa) i panteizm (od Majmonidesa), był też Spinoza wyznawcą teorii wolnościowych w życiu społecznym, propagował tolerancję, deomokrację, był -jak na swoje czasy, człowiekiem na wskroś postępowym. Nigdy nieukończony Traktat o poprawie rozumu to wczesne dzieło Spinozy, jego tezy rozwninął w Etyce. Mamy tu już zrąb spinozjańskiego systemu filozoficznego, z dodatkiem autobiograficznego wręcz wstępu, biorąc za podstawę etyki: dążność do wiedzy opartą na dążeniu do szczęścia. Pisze w nim o dobru najwyższym, o rodzajach poznania i rodzajach idei a także o możliwościach i zakresie naszego rozumu, przy czym, co u Spinozy nieczęste, ma ten Traktat formę - jak na tego filozofa bardzo przystępną, co absolutnie nie oznacza, że mniej głęboką treść, w niż innych jego dziełach z fundamentalną "Etyką" na czele..
Auguste Comte (1798-1857) - francuski filozof, uznawany za jednego z "ojców" socjologii (stworzył termin socjologia),, twórca i czołowy przedstawiciel pozytywizmu. Za przedmiot badań obierał pozytywizm jedynie to co realne, pewne ograniczone do wiedzy i faktów, stąd odrzucenie metafizyki i zwrócenie się ku metodom nauk przyrodniczych a także nacisk na społeczne (socjologiczne) uwarunkowania zjawisk i nauki. W Rozprawie o duchu filozofii pozytywnej zajmuje się autor w części pierwszej analizą ewolucji myśli ludzkiej przy czym wyróżnia stan pierwotny teologiczny, przez metafizyczny aż po pozytywny. Kolejną poświęca wyższości społecznej ducha pozytywnego", proponując zmiany ustroju społecznego (porządek oparty na religii, magii czy metafizyce wyczerpał się, należy go zastąpić porządkiem pozytywnym, opartym na faktach, na nauce) i dokonując socjologicznych interpretacji zastanego oraz pożądanego ładu społecznego. By wreszcie w ostatniej zakreślić system uporządkowania wiedzy pozytywnej i stworzeniu właściwego systemu edukacji, a jak pisała B. Skarga domagał się więc Comte rozdziału władzy moralnej i świeckiej i całkowitej wolności nauczania
Maria Szyszkowska - poska filozof, polityk, wykładowca akademicki, lewicowa działaczka społeczna, zaangażowana w ruchy pokojowe i równościowe autorka kilkudziesięciu książek i setek drobniejszych publikacji. Jej pierwszą wydaną książką był Neokantyzm, autorka przyznaje zresztą, że uważa się za neokantystkę. W swoim dziele opisuje dzieje myśli kantowskiej poczynając od drugiej połowy XIX wieku po lata 70-te wieku XX. Za inicjatorów ruchu neokantowskiegouważa się wybitnego fizjologa, przyrodnika i filozofa Hermanna Helmholtza, filozofa Otto Liebmanna, który rzucił hasło "powrotu do Kanta" (w dziele "Kant und die Epigonen") oraz Albert Lange, profesor w Marburgu, gdzie w latach późniejszych rozwinęła się cała filozoficzna (neokantowska) Szkoła marburska na czele z takimi uczonymi jak Hermann Cohen i Paul Natorp. Równolegle na Uniw. w Heidelbergu neokantyzm rozwijał W. Windelband. Choć Szkoła marburska w pewnym momencie daleko odeszła od Kanta, to jednak do późnych neokantystów można jeszcze zaliczyć Nicolai Hartmanna, czy autora m.in. Eseju o czlowieku wybitnego humanistę Ernsta Cassirera. Wszelkie meandry myśli po-kantowskiej, zawiłości neokantyzmu, różnice zdań między poszczególnymi uczonymi przedstawia Maria Szyszkowska z niezwykłą starannością i szczegółowością. Co znaczy powrót do Kanta dla filozofii społeczeństwa i prawa? Maria Szyszkowska, filozof prawa, ukazuje neokantyzm nie jako jednolitą doktrynę, lecz jako wielonurtowy ruch rozwijający filozofię krytyczną. Szczególne miejsce zajmuje idea prawa natury o zmiennej treści tworzonego przez rozum w określonych warunkach historycznych i wskazującego ustawodawcy drogę ku prawu sprawiedliwszemu. Opublikowany w 1970 roku Neokantyzm wywołał zainteresowanie środowiska naukowego w czasach, gdy nurt ten znano w Polsce głównie z negatywnych ocen politycznych, a filozofia prawa była wyrugowana z państwowych uczelni. Rozróżnienia zaproponowane przez Autorkę stały się punktem odniesienia dla późniejszych badaczy; praca jest cytowana i dyskutowana do dziś. Drugie wydanie, opatrzone nową przedmową Marii Szyszkowskiej, przywraca obiegowi ważny głos w polskich badaniach nad neokantyzmem oraz relacją prawa, wartości i społeczeństwa.
Ernst Cassirer (1874-1945) - niemiecki filozof pochodzenia żydowskiego, prof. i rektor na Uniwersytecie w Hamburgu, w 1933 roku wyemigrował do Anglii, potem Szwecji (w 1939 roku przyjął szwedzkie obywatelstwo) i USA. Neookantysta, uczeń Hermana Cohena, ostatni wybitny przedstawiciel idealistycznej Szkoły Marburskiej, autor kilkunastu rozpraw, z których za najważniejsze uznaje się 3-tomową Philosophie der symbolischen Formen, Esej o człowieku i właśnie wydaną w 1945 roku, ostatnią pracę Cassirera Mit państwa.Podsumowuje w nim swoje rozważania na temat struktury myślenia mitycznego. A jak pisze Hanna Buczyńska (w: Cassirer WP 1963) wg Cassirera Myślenie mityczne jest myśleniem konkretnym, nieabstrakcyjnym. Jest to świadomość, która nie operuje pojęciami ogólnymi, wszystkie jej pojęcia są uwikłane w indywidualne sytuacje, szczegółowe konteksty. () Mit nie ma charakteru czysto intelektualnego. Pomimo, że jest formą myślenia, formą świadomości, to jednak czynnik emocjonalny gra w nim poważną rolę. Mit jest w równym stopniu produktem emocjonalnym co racjonalnym i nie można pomijać w nim żadnego z tych elementów. Nie przeczy to bynajmniej możliwości traktowania mitu jako formy myśli, bowiem mit jest przetworzeniem, wyrażeniem emocji, a nie samą emocją. () O ile świadomość naukowa ma charakter kontemplematywny, o tyle w świadomości mitycznej w sposób równoważny występują czyn , emocja i myśl. Po tych ogólnych rozważaniach poprowadzi nas autor przez historię mitu ale też walki z mitem w myśli politycznej od Platona (zwł. Państwo, Prawa, Polityk) i Arystotelesa (zwł. Polityka), przez myślenie średniowieczne (św. Tomasz), Machiavellego aż po Hegla i mity polityczne XIX i XX wieku z kultem bohaterów Carlylea i ras Gobineau na czele.
Książka przedstawia życie i osiągnięcia naukowe Witelona z Polski, wybitnego trzynastowiecznego polihistora; pierwszego polskiego filozofa, a także matematyka, fizyka badacza natury, dyplomatę, astronoma, medyka i psychologa. Studiował on w Paryżu i Padwie. Jego najważniejsze dzieło pt. Perspektywa znacząco wpłynęło na życie intelektualne Europy. Autor publikacji, opierając się na własnych tłumaczeniach i analizach, koryguje powszechny błąd uznawania Witelona za neoplatonika i wyznawcę metafizyki światła. Wykazuje, że jego poglądy kształtowały się pod wpływem arystotelizmu, odnowionego w XIII wieku, i empiryzmu Rogera Bacona. Witelo był prekursorem estetyki nowożytnej opartej na obserwacji i doświadczeniu. To on odkrył i opisał zjawisko równoczesnego kontrastu barwnego (znane dzisiaj jako prawo Chevreula). Leonardo da Vinci przejął do swojego Traktatu o malarstwie zjawisko opisane w dziele Witelona bez podania źródła. Publikacja prostuje liczne błędy w przekładach Perspektywy (m.in. u Tatarkiewicza i Venturiego), które doprowadziły do fałszywej interpretacji myśli Witelona. Napisana przystępnym językiem książka jest cenna zarówno dla badaczy, jak i wszystkich zainteresowanych historią filozofii, estetyki, metodologii i historią Polski.
ROZWAŻANIA O ŚMIERCINieustannie zgłębiaj śmierć - pisał do swojego przyjaciela Lucyliusza rzymski filozof stoicki Seneka. I sam stosował się do tej rady, powracając wielokrotnie do tematu śmierci w swoich naukach. Wierzył on bowiem, że życie jest jedynie podróżą ku śmierci i że każdego dnia należy się do niej przygotowywać. Refleksję nad śmiercią uznawał za nieodłączny element sztuki dobrego życia.W niniejszym tomie zebrane zostały teksty Seneki poświęcone śmierci i umieraniu, pochodzące między innymi z Listów moralnych do Lucyliusza, jednego z najważniejszych dzieł filozofa, Pocieszenia dla Marcji czy O opatrzności. Wybrane fragmenty zostały przetłumaczone na nowo i uzupełnione o oryginalne teksty w języku łacińskim.Jak umierać. Antyczny przewodnik po końcu życia to lektura dla wszystkich, którzy szukają mądrości pomagającej oswoić lęk przed śmiercią i lepiej zrozumieć sens życia.
Publikacja jest pierwszym tomem serii posthumanistycznych monografii wieloautorskich "Wokół jednego (u)tworu. Rozmowy Centrum Humanistyki Środowiskowej". Zawiera transkrypcje interdyscyplinarnych i międzydziedzinowych rozmów przeprowadzonych przez redaktorkę naukową w ciągu roku kalendarzowego 2025. Formuła debaty/rozmowy, będąca bodajże najstarszą formą uprawiania nauki, jest wyjątkowa na tle współczesnych monografii naukowych. Zapewnia dynamiczną konfrontację i/lub uzupełnianie się perspektyw oraz naświetlenie szerokich kontekstów: zaproszeni goście i gościnie reprezentują bowiem różne dziedziny nauki i różne aktywności. Każda z rozmów toczy się wokół jednego wytworu kultury związanego z szeroko pojętą problematyką środowiskową i/lub pozaludzką. Zarazem każdy wytwór kultury staje się pretekstem do eksplorowania szerszej sieci kwestii kulturowych, społecznych i politycznych, na przecięciu których został wytworzony.Around a Single (Re)creation: Conversations of the Environmental Humanities CenterThis publication is the first volume in a series of posthumanist collective monographs entitled 'Around a Single (Re)creation: Conversations of the Environmental Humanities Center'. It contains transcripts of interdisciplinary and cross-field conversations conducted by its editor during the calendar year 2025. The debate/conversation format, which is arguably the oldest form of scholarly enquiry, sets the book apart from contemporary academic monographs. It facilitates a dynamic confrontation and/or complementarity of perspectives and sheds light on broader contexts, as the invited guests represent various fields of scholarship and a range of practices. Each conversation centers on a single cultural creation linked to environmental and/or non-human issues in the broadest sense. At the same time, each cultural creation serves as a pretext for exploring the wider web of cultural, social and political issues at the intersection of which it was created.
Wielowymiarowe studium etnograficzne, które łączy analizę zasad romanipen z opisem codziennych praktyk Romów z grup Polska Roma, Lowara i Kełderasza. Autorka koncentruje się na fundamentalnych, choć rzadko analizowanych kwestiach konstruowania kobiecości i męskości. Na podstawie wieloletnich badań terenowych szczegółowo omawia koncepcję skalań, a także między innymi zagadnienia związane z pracą, życiem rodzinnym czy autorytetami. Nie jest to wyłącznie rozprawa teoretyczna, lecz zapis żywych historii i dylematów ludzi szukających własnej drogi między rygorystyczną tradycją a współczesnością.Gender the Romani Way. Patterns, Roles, IdentitiesA multidimensional ethnographic study that combines the analysis of the principles of Romanipen with the description of everyday practices of Romani people from the groups Polska Roma, Lowara and Kełderasza. The author focuses on fundamental, albeit rarely analysed issues of constructing femininity and masculinity. On the basis of many years of field research, she discusses the concept of defilements in detail, as well as other issues concerning work, family life and role models. It is not just a theoretical treatise, but a record of living stories and dilemmas of people looking for their own path between rigorous tradition and modernity.
„Figury obcego i innego są od wieków narzędziem władzy, która obcych identyfikuje, obcymi straszy, przed obcymi chroni, zapewniając sobie w ten sposób legitymizację i względną trwałość. W tym kontekście obcy to pojęcie puste – można mu nadać dowolną treść. W Polsce ostatnich dwóch dekad obcym, czyli wrogiem zagrażającym aksjologicznemu status quo, rodzinie, tradycji i narodowym mitom, był kolejno gej, uchodźca, gender, LGBT, jakkolwiek dziwacznie by to brzmiało”. Nasza humanistyczna i progresywna kultura dostarcza wielu wzniosłych i uniwersalnych idei, takich jak miłość bliźniego, gościnność, tolerancja, prawa człowieka. Ale czy rzeczywiście są one uniwersalne? Trzeba spojrzeć na nie okiem obcych i innych, by dostrzec, że jasna strona humanizmu ma swój mroczny rewers. Różnie go można nazwać: barbarzyństwem, kolonializmem, imperializmem, faszyzmem, rasizmem, nihilizmem. Równość bowiem jest projektem, dyskryminacja – faktem. Czy posthumanizm zmieni tę sytuację?
Niniejszy 27. tom (SKS 27) pod wieloma względami różni się od poprzednio opublikowanych tomów Dzienników Sørena Kierkegaarda (1813–1855). Wcześniejsze notatki znajdowały się w zeszytach opatrzonych skrótem „NB”. Pojawiały się jako następujące po sobie zapiski samego autora. Tom 27. został skompletowany przez wydawców i komentatorów duńskich. Całość zatytułowano Luźne papiery (Søren Kierkegaard, Løse Papirer, Søren Kierkegaards Skrifter, Bind 27, Gads Forlag, København 2011). Tytuł pochodził jednak od autora rękopisów, czyli Sørena Kierkegaarda. Redaktorzy tomu 27. nie trzymali się ściśle chronologii, czyli porządku, w jakim te zapiski na luźnych kartkach rzeczywiście powstawały. Pogrupowali je tematycznie, nadając im osobne nagłówki (tytuły rozdziałów). Mimo to, przynajmniej do pewnego stopnia, zachowali chronologię, gromadząc je w trzech częściach jako „Luźne papiery 1830–1843”, „Luźne papiery 1843–1852”, i „Luźne papiery 1852–1855”. Część pierwsza to w dużej mierze notatki z lat studiów 1830–1840 Kierkegaarda. Streszczenia czytanych lektur, cytaty z tekstów greckich i łacińskich, niemieckich, notatki z dzieł filozoficznych, teologicznych i literackich. Były to podręczne materiały, które Duńczyk wykorzysta w późniejszej twórczości. Spontanicznie skreślał je od czasu do czasu, jakby obok codziennych notatek spisywanych w zeszytach.
Studium japońskiej narracji wizualnej Manga jest w Japonii wszechobecna. Można ją znaleźć w sklepach samoobsługowych, u fryzjera, w pralniach publicznych, a nawet w codziennej prasie czy na ulicznych plakatach. Jakie były jej początki, jak się zmieniała i dlaczego stała się ważnym elementem globalnej popkultury? Autorzy przedstawiają historię rozwoju japońskiego komiksu od najwcześniejszych form, przez manga boom w latach dziewięćdziesiątych, aż po czasy współczesne. Prezentują specyficzne cechy narracyjne i stylistyczne mangi, różnorodność gatunków oraz grup odbiorców. W książce znajdziemy analizę jej społeczno-kulturowych aspektów: gender bending, seksualności czy kontrowersji związanych z cenzurą. Omówiona została twórczość takich mistrzów, jak Hagio Moto, Ōtomo Katsuhiro i Tezuka Osamu, oraz tytuły, które znają niemal wszyscy: Czarodziejka z Księżyca, Naruto czy Doraemon. Manga. Przewodnik to nowatorskie opracowanie przeznaczone zarówno dla osób stawiających pierwsze kroki w świecie japońskiego komiksu, jak i dla doświadczonych badaczy oraz fanów gatunku. Cóż za kompendium wiedzy o mandze! Ta książka oferuje znacznie więcej niż tylko historyczny rys i przybliżenie najważniejszych gatunków oraz pojęć. Ukazując mangę z różnych perspektyw, inspiruje i wyzwala badawczą ciekawość, a na deser podsuwa nam jeszcze mangowe tytuły do poczytania. dr Lily Adamowicz, Wydział Filozoficzny, Uniwersytet Jagielloński Japońska kultura mangi to rozległe, zróżnicowane uniwersum. Osobom niezaznajomionym z tematem trudno zdecydować, od czego i w jaki sposób zacząć jej poznawanie. Nawet wierni fani konkretnych twórców zastanawiają się, jak wyjść poza wąski ogląd i osadzić swoje zainteresowania w szerszym kontekście. Wraz ze wzrostem potrzeby nauczania i pisania o mandze, aktualny przewodnik staje się nieodzowny. Wyrazy uznania dla Shige (CJ) Suzukiego i Ronalda Stewarta za znakomitą pracę, jaką wykonali. Frederik L. Schodt, autor książki Manga! Manga! The World of Japanese Comics (1983) Zajmując się przede wszystkim zachodnią tradycją komiksową, od dawna czekałem na publikację, która nie tylko ukaże mangę w ujęciu historycznym, lecz także omówi jej wpływ społeczny oraz kulturowy – zarówno w Japonii, jak i na świecie. Suzuki i Stewart stworzyli właśnie taką pracę. Będzie ona cennym źródłem wiedzy dla badaczy komiksu, a zarazem przydatnym w dydaktyce podręcznikiem. Ian Gordon, Narodowy Uniwersytet Singapuru Przewodnik nie układa sztywnego kanonu ani nie udaje, że w jednej książce można pomieścić całe medium. Suzuki i Stewart proponują raczej mapę: wskazują najważniejsze drogi, spory, dzieła i narzędzia potrzebne do dalszej podróży. Książka jest miejscami gęsta od nazwisk i historycznych szczegółów, lecz właśnie ta skrupulatność pozwala zobaczyć, jak niewiele mówi o mandze sprowadzanie jej do wielkich oczu, dynamicznej kreski i japońskiej egzotyki. Początkujący czytelnik otrzymuje tu solidne wprowadzenie, a bardziej doświadczony – zaproszenie do ponownego przemyślenia rzeczy pozornie dobrze znanych. To przewodnik, który nie tylko pomaga wybierać kolejne lektury, lecz przede wszystkim uczy, jak uważniej je czytać. Michał Chudoliński, Esensja Shige (CJ) Suzuki, adiunkt w Katedrze Języków Nowożytnych i Komparatystyki Baruch College w City University of New York. Ronald Stewart,profesor na Uniwersytecie Daitō Bunka w Japonii, autor licznych prac poświęconych komiksowi i mandze oraz felietonów publikowanych na łamach „Yomiuri shimbun”, największego japońskiego dziennika.
Kolejny tom chińskiej klasyki w przekładzie słynnego niemieckiego sinologa Richarda Wilhelma (1873-1930) zyskuje polską wersję. Jego przekład na niemiecki niniejszego dzieła powstał w latach 1914-1915 i stanowił element rozległego projektu translatorskiego, który obejmował tłumaczenia niektórych dzieł konfucjańskiego pięcioksięgu i inne klasyczne teksty (nakładem Wydawnictwa Aletheia m.in. I-cing, Taoteking, Prawdziwa Księga Tryskającego Praźródła, Baśnie chińskie). Rozmowy szkolne ukazały się drukiem już po śmierci tłumacza. Są to rozmowy "szkolne", ponieważ toczą się zwykle między nauczycielem Konfucjuszem (tu: mistrzem Kungiem) a jego uczniami. Ich źródłem mają być zapiski uczniów, jakkolwiek tradycja konfucjańska redagowała je w ciągu stuleci, prawdopodobnie od VI wieku p.n.e. do III wieku n.e. Konfucjusz dyskutuje z uczniami, a także z władcami, udziela odpowiedzi w sprawach zasad współżycia międzyludzkiego, rządzenia państwem, tradycji i moralności. Wszystkim kieruje idea tao (drogi, sensu), nie są to więc zwykłe rozmowy o praktycznej mądrości życiowej. W odróżnieniu od podobnego dzieła: Lun Yu, Konfucjusz. Rozmowy (Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2017), które ma charakter raczej aforystyczny, Rozmowy szkolne zawierają całe bogactwo opowieści, historii, anegdot i rozbudowanych dialogów, bezcennych jako źródło wiedzy o mentalności i życiu starożytnych Chin.
Platon (427 p.n.e.-347 p.n.e.) uczeń Sokratesa, którego śmierć uważał za niewyobrażalną zbrodnię ateńskiej republiki, napisał 35 dialogów. I są to dialogi fundamentalne w historii filozofii, można wręcz powiedzieć, że bez nich filozofii by nie było. W niniejszym tomie zebraliśmy trzy dialogi: Hippiasz Mniejszy czyli o kłamstwie. Hippiasz Większy czyli o Pięknie oraz Ion czyli o Iliadzie (albo o szale poetyckim, dowodzi w nim bowiem Platon - ustami Sokratesa - że genialność Iliady na natchnieniu się opiera, a nie na wiedzy, jak twierdzi tytułowy Ion). Dwa pierwsze należą do grupy tzw. dialogów obalających, a trzeci do badawczych. Wszystkie trzy zaś pochodzą z wczesnego okresu twórczości Platona, okresu zwnaego też sokratejskim. W Hippiaszu Mniejszym Sokrates prowadząc rozmowę z wybitnym sofistą, tytułowym Hippiaszem docieka istoty kłamstwa i prawdy. W Hippiaszu Większym dyskutuje zaś z tym samym interlokutorem próbują dociec istoty piękna. Sokrates odrzucając pomysły sofisty doprowadza dialog do konkluzji, iż "to co piękne jest trudne" i ostatecznej definicji nie da się ustalić.
Od wieków postać Hypatii z Aleksandrii - neoplatońskiej filozofki i matematyczki, naznaczoną dramatycznością jej śmierci, którą poniosła z rąk motłochu aleksandryjskiego w 415 roku po Chr., oplata literacka legenda. Jako symbol cywilizacji, która bezpowrotnie przeminęła pod naporem chrześcijaństwa, jako poganka - męczennica, niewinna ofiara ostatniej walki o ocalenie doskonałego świata greckiej harmonii i głębi, nieskrępowanej myśli i naturalnego rozumu przed dogmatami nowej religii, zawsze piękna i młoda, funkcjonowała Hypatia od czasów Oświecenia, od Woltera i historyka E. Gibbona do współczesnego feminizmu. Maria Dzielska ukazuje nam w swojej książce różne wersje tej legendy zbudowanej na ideologicznych tendencjach, modach i upodobaniach jej autorów, po to, by uwydatnić kontrast między obrazem ukształtowanym przez legendę a historycznym pierwowzorem. W konfrontacji z danymi źródeł historycznych prowadzi nas ku prawdziwej historii życia i dokonań Hypatii, odtwarza krąg jej uczniów zafascynowanych wiedza i moralną osobowością swojej Mistrzyni, odkrywa przyczyny jej okrutnej śmierci, wiążąc je z trwającymi w tym czasie w Aleksandrii napięciami i konfliktami pomiędzy władzą świecką a kościelną. Maluje przed naszymi oczami barwny obraz tego wspaniałego miasta, chrześcijańskiego, pogańskiego, żydowskiego, serca greckiej edukacji i kultury, wysokiej duchowości i skrajnej zmysłowości, powściągliwej mądrości i żądzy zbrodniczości.
Baruch (lub Benedykt) Spinoza (1632-77) pochodził z żydowskiej rodziny żyjącej w Niderlandach, za swoje poglądy został usunięty z gminy, studiował scholastykę chrześcijańską, nauki przyrodnicze, filozofię (zwł. Kartezjusza i Hobbesa); jego filozofię określa się jako panteizm racjonalistyczny: racjonalizm (od Kartezjusza), naturalizm (od Hobbesa) i panteizm (od Majmonidesa), był też Spinoza wyznawcą teorii wolnościowych w życiu społecznym, propagował tolerancję, deomokrację, był -jak na swoje czasy, człowiekiem na wskroś postępowym. Traktat polityczny to ostatnie dzieło Spinozy, napisane w latach 1675-77, traktujące o tym jaki winien być idealny ustrój państwa, państwa broniącego praw i wolności obywateli przed jakąkolwiek tyranią, a zarazem będący teorią na temat państwa sensownie zorganizowanego, nie poddającego się ani dyktaturze, ani anarchii.
czyli od magii i religii do metody naukowej... i z powrotemMyślenie magiczne jest jednym z ewolucyjnie pożytecznych przekonań naszego starego mózgu. Jest szybsze i nie wymaga tak dużych nakładów energii, jak używanie rozumu. To dlatego nie znamy się na prawdopodobieństwie i przeważnie zamiast faktów poszukujemy potwierdzenia własnych przekonań. Książka Krzysztofa Dołowego jest opowieścią o rodzącej się w bólach metodzie naukowej. To historia zmagań o podstawowe pojęcia pomiędzy nauką a władzą religijną (i jej późniejszymi odpowiednikami - autorytarnymi ideologiami oraz państwową cenzurą).Co mają ze sobą wspólnego święta inkwizycja i antyszczepionkowcy? Co łączy alchemię i Eucharystię oraz dlaczego obie są wrogami atomów? Z jakich powodów wynalezienie pigułki antykoncepcyjnej było trudniejsze, niż mogłoby się wydawać? Jak przelot komety obalił astronomię, a opadanie rtęci w rurce fizykę Starożytnych?Autor znany z doskonale przygotowanych, błyskotliwych i pełnych anegdot wykładów, nareszcie zdecydował się przybliżyć swoją wizję historii nauki szerszemu gronu odbiorców. Ze zdumiewającą erudycją K. Dołowy wiedzie Czytelnika przez wielką wojnę, jaką nauki przyrodnicze stoczyły z magią i religią, a którą wielu uczonych przypłaciło życiem, aresztem lub nakazem milczenia. Opowiada o przypadku pomagającym badaczom, błędach, jakie uniemożliwiły im zrozumienie swojego odkrycia, pseudonaukowych koncepcjach, prowadzących do zabijania milionów oraz o ideologiach niszczących uczonych: greckich w czasach wczesnego chrześcijaństwa, rosyjskich w czasach komunizmu czy niemieckich za hitleryzmu. To opowieść o triumfie cywilizacji opartej na rozumie, która jednak kończy się ostrzeżeniem przed powrotem do magicznego myślenia - mitów i pseudonaukowych doniesień szerzących się dziś bez kontroli w przestrzeni Internetu."To książka dla ateistów, by wiedzieli, dla teologów, by nie powtarzali głupstw starożytnego pochodzenia, dla uczniów, by rozumieli więcej od nauczycieli i byli przygotowani na represje, jakie mogą ich za to spotkać, dla kobiet, których rola w nauce zbyt często była pomijana i dla tych, którzy lubią błysnąć wiedzą w towarzystwie".Prof. Andrzej Ziemba
Pragnąłem nie tyko być w miarę sił i możności dobrym nauczycielem filozofii, lecz marzyłem też o tym, by moi uczniowie w czasie studiów swych, jak też po ich zakończeniu tworzyli wraz ze mną trwałą społeczność umysłową, spojoną wspólnością dążeń i wzajemnym przywiązaniem. A pragnąłem tego nie ku swemu tylko zadowoleniu. Miałem na myśli coś innego. Sądziłem, że kto nauczy się ściśle myśleć, ten nie potrafi być nieścisłym w swym działaniu. A tę ścisłość, dokładność, sumienność i aktualność w działaniu uważam za rzecz najbardziej nam potrzebną. Ten duch ścisłości filozoficznej tchnąć w tych wszystkich, którzy będą potem w życiu na różnych stanowiskach działali, uważałem za jeden z najważniejszych swych obowiązków. I gdyby tak, myślałem, coraz liczniejsze rzesze byłych uczniów filozofii, tak samo jak ja myśleli, tworzylibyśmy związek ludzi, wewnętrznymi więzami zespolony, służący filozofii a przez filozofię ojczyźnie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?