l.d.d.w. - lekcja do dyspozycji wychowawcy, czyli uzupełnianie dziennika, sprawdzanie usprawiedliwień, porządkowanie papierów, nadganianie programowych zaległości z polskiego albo i fizyki, w zależności od tego, czego uczy wychowawca... 45 minut porażającej, męczącej zarówno uczniów, jak i nauczycieli nudy... A przecież to jedyna lekcja z młodzieżą w roli głównej, lekcja dla niej, o niej, z nią... Autor - nauczyciel łódzkiego liceum - zamknął dziennik, odłożył usprawiedliwienia i zaryzykował - zaczął rozmawiać z uczniami, prowokować, szokować, pytać. I tak powstała książka - zapis lekcji prawdziwie wychowawczych; szczery, wnikliwy, czasem kontrowersyjny i przejmujący portret młodzieży XXI wieku, portret osieroconej generacji.

Jeśli szukasz skutecznych i praktycznych porad jak nauczyć swoje dziecko odpowiedniego zachowania, jest to książka właśnie dla Ciebie.

Małe dzieci najłatwiej uczą się przez doświadczenie , tyczy się to również nauki wartości. Niniejsza ksiązka zawiera mnóstwo prostych zabaw , projektów i pomysłów pomocnych w nauczaniu maluchów podstawowych wartości oraz kształtowanie ich osobowości , zarówno samemu jak i w grupie.Każdy rozdział opisuje jedną z 16 wartości takich jak tolerancja, cierpliwość, współczucie , Każdy z rozdziałów obejmuje: wstęp, zawierający wierszyk lub piosenkę, pytania kierowane do opiekunów, pomocne przy ocenie znaczenia i ważności każdej z wartości, sposoby zapoznawania dziecka z daną wartością, zabawy i projekty mające na celu nauczenie poszczególnych wartości, pomysły dotyczące uczenia wartości w domu.

Niniejsza książka jest XV tomem serii Nauczyciele-Nauczycielom, a zarazem drugą, obszerną częścią opracowania ""Dziecko w świecie wartości"". Tom ten składa się z pięciu części prezentujących bogactwo spojrzeń na problematykę wartości i wartościową edukację.Poszukiwanie ładu umysłu i serca jako drogi do wartości nad wartościami, którą jest szczęście stanowi główny wątek całej książki, a zarazem podstawę dociekań w rozdziale pierwszym. Szczególne miejsce w książce zajmuje prezentacja tzw. ""pedagogiki serca"". Pozycja ta dowodzi, że pedagogika serca, oparta na miłości generuje wiele innych wartości takich jak: życzliwość, współdziałanie, tolerancja, prawdomówność.Część druga prezentuje istotę pedagogiki serca, określa jej program oraz relacje między dziećmi a dorosłymi, akcentuję, że analfabetyzm emocjonalny dorosłych stanowi wielkie zagrożenie dla wychowania dziecka w szacunku do wartości, zawiera także opisy działań wychowawczych nawiązujących do konkretnych sytuacji.Część trzecia odsłania głębszy wymiar edukacji i znaczenie humanistycznego kształcenia, ukazuje proces przezwyciężania instrumentalnego podejścia do przyrody i nauki o Ziemi na rzecz kształtowania całościowego obrazu świata.Część czwarta uzasadnia potrzebę humanizacji społeczeństwa informacyjnego, mówi o potrzebie odbudowy przystani, jaka jest rodzina, uzależnieniu od gazety, radia, telewizji i komputera. Część piąta kontynuuje tę tematykę w aspekcie informacyjnym i edukacyjnym.

Książka jest trzynastą już pozycją poczytnej serii "Nauczyciele - Nauczycielom". Koncentruje się ona wokół problemów kompetencji językowej i komunikacyjnej dzieci oraz możliwości kształcenia tej kompetencji w szkole. Autorki opisują w niej takie umiejętności dzieci i młodzieży, jak: sposoby porozumiewania się w różnych sytuacjach, tworzenie tekstów pisanych, posługiwanie się związkami frazeologicznymi i innymi środkami ekspresji językowej i na tym tle przedstawiają możliwości doskonalenia sprawności językowej, rozwijania aktywnej postawy dzieci wobec języka jako narzędzia porozumiewania się i tworzenia tekstów, odzwierciedlających sposób widzenia i wartościowania świata. Dużą zaletą publikacji jest to, że docenione zostały ćwiczenia językowe przygotowujące do odbioru tekstów i do ich tworzenia, a także zapobiegające błędom językowo-stylistycznym. Warto, aby w dobie niechlujstwa językowego troska o poprawność językową u dzieci leżała w gestii nie tylko nauczycieli, ale również rodziców i opiekunów oraz wszystkich tych, którzy z dzieckiem obcują.

Wybór gier i zabaw dla dzieci od pierwszego do trzeciego roku życia mających rozwinąć potencjał umysłowy dziecka.

Książka przedstawia szereg sposobów wspomagania wczesnego rozwoju umysłowego dzieci, stanowiącego podstawę późniejszego procesu nauki. Autorka pokazuje tu, w jaki sposób każdego dnia możemy stymulować umysły naszych pociech w okresie krytycznym od czasu narodzin do pierwszego roku życia.

Obszerny wybór unikalnych, cudem ocalonych pamiętników nadesłanych na konkurs ogłoszony przez Żydowski Instytut Naukowy JIWO w Wilnie w latach 1932, 1934 i 1939, w większości napisanych po polsku i przechowywanych dzisiaj w YIVI Institute for Jewish Research w Nowym Jorku. Te bezcenne świadectwa o wielkich walorach dokumentalnych i literackich ukazują się w Polsce po raz pierwszy.

W tej książce znajdziecie 26 typowych sytuacji, które są prawdziwą zmorą rodziców dzieci w wieku od 2 do 12 lat. Dzięki tej lekturze poznacie spsoby na zachowanie spokoju i zimnej krwi przy wprowadzeniu swoich stanowczych, ale jasnych ograniczeń. Autorka podpowiada rozwiązania, które wzmacniając więź między rodzicami i dziećmi pozwolą uniknąć problemów w przyszłości.

Sukces Bajek terapeutycznych utwierdził autorkę w przekonaniu, że preferowana przez nią metoda terapeutyczna znajduje coraz więcej zwolenników. W Bajkoterapii podbudowuje ją od strony naukowej i osadza w kontekście kulturowym, a także daje przykłady nowych bajek terapeutycznych, które uczą, jak radzić sobie z rozmaitymi problemami osaczającymi dziecko w dzisiejszym świecie.

Dzieci są ciekawe! Chcą poznawać swoje otoczenie i badać je wszystkimi zmysłami. Grupa autorów łączy fachową wiedzę i zawodowe doświadczenie w kalejdoskop zajmujących zabaw oraz kreatywnych pomysłów do wykorzystania w pedagogicznej codzienności. Efektem jest radość i samodzielność dzieci.

Nigdy dotąd tak wielu młodych ludzi nie było atakowanych tyloma obrazami bezsensownego okrucieństwa. Nigdy dotąd nie byli świadkami rozwiązywania tak wielu problemów przy pomocy kul i bomb. Nigdy dotąd nie zaistniała tak paląca potrzeba pokazania dzieciom na ich własnym przykładzie, że nieporozumienia można zażegnać dzięki uczciwej i pełnej szacunku rozmowie. To najlepsza ochrona przed ich agresywnymi odruchami, jaką jesteśmy w stanie im zapewnić. Kiedy nadchodzi nieunikniona chwila frustracji i wściekłości, zamiast sięgać po broń mogą użyć słów, które słyszeli od najważniejszych osób w swoim życiu. Z tym przekonaniem podjęłyśmy się napisania tej książki. Trzy lata później, po wielu kolejnych dyskusjach, miałyśmy wreszcie w ręku gotowy maszynopis i odczuwałyśmy głębokie zadowolenie. Udało nam się stworzyć przejrzysty zbiór zasad Jak mówić, żeby dzieci się uczyły w domu i w szkole. Przedstawiłyśmy konkretne przykłady zachowań i język, który jest tak ważny w procesie nauczania. Pokazałyśmy, jak stworzyć klimat emocjonalny, w którym dziecko będzie mogło z poczuciem bezpieczeństwa otworzyć się na nowe i nieznane rzeczy; jak skłonić dziecko do odpowiedzialności i samodyscypliny. Opisałyśmy niezliczone metody pomagające dziecku uwierzyć w siebie. Mamy szczerą nadzieję, że idee przedstawione w tej książce pomogą wam dostarczyć inspiracji i siły młodym ludziom, z którymi zetkniecie się na swej drodze. Jak mówić żeby dzieci się uczyły w domu i w szkole – fragment Siedem sposobów zachęcania dzieci do współpracy Podczas pierwszego roku pracy moja metoda zachęcania dzieci do współpracy przypominała slogan reklamowy firmy Nike: „Po prostu to zrób!" Poświęcałam mnóstwo czasu na dokładne rozplanowanie i podzielenie dnia na kilka przesyconych materiałem lekcji. Mieliśmy dużo materiału do przerobienia i mało czasu, więc gdyby dzieci po prostu spokojnie siedziały i „współpracowały", bylibyśmy w stanie maksymalnie wykorzystać dany nam czas. Słowo „współpraca" oznacza „pracować wspólnie dla osiągnięcia określonego celu". Jednakże niektórzy uczniowie zachowywali się tak, że odnosiłam wrażenie, iż ich wspólnym celem jest położenie kresu mojej pracy! W trakcie przeglądania zadań domowych jakiś uczeń mnie pytał, czy może pójść do toalety, przez klasę przelatywał samolocik z papieru albo ktoś spadał z krzesła. Co się działo z tymi dziećmi? Czy nie wiedziały, jak ważne jest zdobycie wykształcenia? Czy nie dostrzegały związku pomiędzy nauką a ich własną przyszłością? Dlaczego nie potrafiły narzucić sobie dyscypliny? Pewnego dnia gdy miałam dyżur na przerwie razem z inną nauczycielką, obserwowałam, jak dzieci się popychają, szturchają i kłócą o to, czyja kolej, żeby bawić się piłką. Moja towarzyszka przewróciła oczyma z obrzydzeniem i powiedziała: — Popatrz na nich. Są tacy niedojrzali. Dlaczego się tak dziecinnie zachowują? Mruknęłam coś pod nosem, ale pomyślałam: „Może dlatego, że są dziećmi i może to my, dorośli, powinniśmy starać się ^piej rozumieć, jak naprawdę zachowują się dzieci". Kiedy spotkałam Jane w pokoju nauczycielskim, przekazałam jej swoje Wielkie odkrycie. Jane pokręciła głową. — To, co obserwujesz, to nie tylko dziecinne zachowanie, ale coś więcej. Niektóre z tych dzieci mają takie problemy, o jakich nam się nawet nie śniło w ich wieku. Mam w klasie uczniów, którzy prawie nie widują swoich rodziców. Są oni wysokiej klasy specjalistami, zajętymi robieniem kariery, i z niczego nie chcą zrezygnować. Z kolei rodzice innych dzieci po prostu nie mają kiedy przebywać w domu, bo biorą dodatkową pracę, żeby jakoś związać koniec z końcem. Ken ma w klasie dziecko, które było w ciągu roku w dwóch rodzinach zastępczych i trzech różnych szkołach. A ty sama opowiadałaś mi, że masz ucznia, który mieszka w schronisku dla bezdomnych. Te dzieci nie tylko borykają Się z normalnymi problemami wieku dojrzewania, ale wiele z nich nawet nie miało szansy być dziećmi. — Jane przerwała i westchnęła. — To smutne, ale prawda jest taka, że w dzisiejszych czasach dzieci jak nigdy dotąd przeżywają stresy i cierpią z powodu zaniedbania. Jeśli chcemy w ogóle mieć nadzieję, że pomożemy im zdobyć wiedzę, to musimy najpierw pomóc im rozładować cały ten emocjonalny bagaż, z którym przychodzą do szkoły. A to znaczy, że jako nauczyciele musimy w dużym stopniu przyjąć na siebie rolę rodziców. Jane przypuszczalnie miała rację. Chociaż część dzieci przychodziła do szkoły chętna do nauki, inne wydawały się roztargnione i wymagające pomocy. Może to dlatego ignorowały moje najprostsze prośby i stawiały opór. Cokolwiek działo się w ich domach, miało wpływ na ich zachowanie w szkole. To wydawało się nawet na swój sposób logiczne. Kiedy Sam zapytał matkę, czy może jej przeczytać wypracowanie, powiedziała, żeby dał jej spokój (właśnie rzucił ją kochanek). Melissa, której owdowiały ojciec wpadł w alkoholizm, była wychowywana przez nastoletnią opiekunkę i telewizję. Dziewczynka zupełnie nie wiedziała, jak porozumiewać się z dorosłymi. Matka Erica cierpiała na chroniczną depresję. Co te dzieci mogły wiedzieć o współpracy? Z pewnością nie nauczyły się tego od swoich rodziców. Oczywiście nie byłam w stanie zmienić tego, co działo się w ich domach, ale mogłam zmienić to, co działo się w szkole. Kiedy rozmyślałam o moim sposobie uczenia, musiałam przyznać, że czasami sprawiałam wrażenie sierżanta wykrzykującego rozkazy: „Naostrzcie ołówki". „Podnieś rękę". „Podpisz swój sprawdzian". „Siedź na miejscu". „Wyjmijcie książki". „Patrz na swoją kartkę". „Stójcie równo". „Mów ciszej". „Wypluj gumę". „Ostrożnie z komputerem!" Nie tylko mówiłam dzieciom, co mają zrobić, ale także czego nie mają robić: „Nie biegajcie po korytarzu". „Nie pchajcie się". „Nie bij go!" „Nie zapomnijcie odrobić zadania!" „Nie pisz po ławce". „Nie rozmawiaj". „Nie oszukuj". „Nie wyciągaj tak daleko nóg". „Nie drażnij chomika". Zamiast przekazywać wiedzę traciłam czas na kontrolowanie niesfornych uczniów. Ale gdybym tego nie robiła, to w jaki sposób mieliby się nauczyć zachowywać jak cywilizowani ludzie? A jednak im więcej rozkazów wydawałam, tym większy stawiali opór. Traciliśmy cenny czas lekcyjny na przełamywanie oporu i walkę. Gdy zdarzały się szczególnie trudne dni, wracałam do domu wyzuta całkowicie z sił, a moja cierpliwość była na wyczerpaniu. Czułam się, jak w tym dowcipie: „Został mi jeden nerw... właśnie na nim grasz!"[...]Jak mówić, żeby dzieci się uczyły w domu i w szkole Spis treści Podziękowania 8 Jak powstała ta książka? 9 Kim jest narratorka? 13 1.Jak radzić sobie z uczuciami, które przeszkadzają w nauce 15 2.Siedem sposobów zachęcania dzieci do współpracy . . 47 3.Pułapki stosowania kar: inne możliwości prowadzące do samodyscypliny 77 4.Wspólne rozwiązywanie problemów: sześć kroków, które rozbudzają twórczy zapał dzieci i ich zaangażowanie 104 5.Pochwała, która nie wprawia w zakłopotanie; krytyka, która nie rani 136 6.Jak uwolnić dziecko od narzuconej mu roli 161 7.Partnerska relacja rodzice — nauczyciel 192 8.„Wyłapywacz snów" 221

Autorki, korzystając z własnych doświadczeń, a także doświadczeń innych rodziców, przekazują wzruszające i przekonujące świadectwa takiego porozumiewania się z dziećmi, które pozwala u obu stron wyzwolić to, co najlepsze.

Doskonały poradnik dla każdej kobiety spodziewającej się dziecka. Praktyczne informacje, odpowiedzi na trudne pytania. Konsultowany przez wybitnych specjalistów, bogato ilustrowany.

Czujesz tak, jak myślisz to pasjonujące i odkrywcze źródło materiałów do praktycznego wykorzystania w terapii poznawczo-behawioralnej dzieci i młodzieży.

Dlaczego małe dzieci nie dają spać, a duże żyć? Terapia dla zmartwionych rodziców

Książka ks. Berko jest poruszającym dokumentem z pracy misyjnej pośród ludzi żyjących w getcie favel, zamkniętym świecie nędzy i zbrodni. Nawet sami Brazylijczycy, ci z "normalnego" świata, niewiele wiedzą o życiu na favelach, omijają je i nie chcą mówić o sytuacji ludzi egzystujących w tym piekle stworzonym przez człowieka. Dzięki Opatrzności Bożej polski misjonarz przebywa wśród mieszkańców favel i wydobywa na światło to, co z człowieczeństwa przetrwało w otchłani bezmoralności i bezprawia. Walka o przetrwanie na favelach to wielka lekcja życia, którą Autor przeżył osobiście i której sam doświadczył. Jest to więc świadectwo dobra i zła, miłości i cierpienia.

Po kilkunastu latach autorki bestsellerowej serii ""Jak mówić.."" wracają do swoich czytelników bogatsze wrodzicielskie doświadczenia zrozwiązaniem problemów wychowawczych typowych dla ""buntowniczego"" okresu dorastania.W swojej nowej książce autorki poruszają typowe problemy wieku dorastania, piszą ozagubieniu, opragnieniu akceptacji, omłodzieńczym buncie, przekorze ipotrzebie decydowania osobie, jaką odczuwają prawie wszystkie nastolatki. Poruszają także kwestie związane ze zmianami obyczajowymi, przedwczesnym zainteresowaniem seksem, łatwym dostępem do narkotyków, niebezpieczeństwami związanymi zszerokim dostępem do mediów.Książka powstała na podstawie wielu zajęć ispotkań, jakie autorki przeprowadziły znastolatkami iich rodzicami.

Wszyscy młodzi ludzie popełniają czasem błędy. Nauczenie ich, jak radzić sobie z tymi błędami i w jaki sposób nie popełniać w kółko tych samych błędów to wielka odpowiedzialność spoczywająca na ich rodzicach i opiekunach. Dostarczanie młodym ludziom zdrowej dawki dyscypliny to niezmiernie ważny element procesu wychowawczego. Zbyt często jednak, gdy dzieci i młodzież popełniają błędy, dorośli zaczynają mylić dyscyplinę z karą - po czym denerwują się, gdy błędy młodych ludzi nie tylko się nie pomniejszają, ale nasilają. Dyscyplina powinna uczyć - w przeciwnym razie nie jest dyscypliną.

Bajki te, poprzez przedstawienie sytuacji stresujących i rozwiązywanie ich, dają dziecku wsparcie i poczucie bezpieczeństwa. W nowym zbiorze Autorka porusza takie problemy jak: adopcja, rozwód rodziców, brak wiary w siebie, nadpobudliwość ruchowa, strach przed bólem, przemoc fizyczna, psychiczna, seksualna.