W książce zaprezentowano scenariusze wykorzystujące elementy Gimnastyki Mózgu (wg Dennisonów) – bazowego programu w ramach Kinezjologii Edukacyjnej. Propozycje w nich zawarte skierowane są do nauczycieli edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej. Proste i możliwe do wykonania w każdych warunkach ćwiczenia, mogą być zastosowane jako: relaksujące, w przerwie między zajęciami, wyciszające po zajęciach, koncentrujące przed wysiłkiem, usprawniające przed czynnościami pisania, czytania, zapamiętywania. Scenariusze mogą być wykorzystane do pracy z dziećmi 6-7-letnimi. Zawierają one zestaw ćwiczeń nakierowanych na konkretny cel, taki jak: rozwijanie umiejętności samodzielnego uczenia się i koncentracji, wspomaganie uważnego słuchania i jasnego wypowiadania się, doskonalenie umiejętności czytania, pisania i rysowania, rozwijanie umiejętności matematycznych oraz kształtowanie postaw twórczych. W scenariuszach znalazły także zastosowanie techniki twórczego myślenia według Edwarda Nęcki. Połączenie ćwiczeń z zakresu Kinezjologii Edukacyjnej i technik twórczego myślenia przynosi zaskakujące rezultaty w pracy z małymi dziećmi.

To nie jest zwykła książka kucharska. Tworzy ją zbiór przepisów na dania, które rodzice mogą przyrządzić razem z dziećmi oraz zestaw zasad, które powinni poznać, zanim w desperacji zdecydują się przekupić swojego niejadka czekoladą. Podpowiada, jak sprawić, aby jedzenie nie stało się wrogiem, a kuchnia ? polem bitwy. To niezbędny poradnik dla każdego rodzica, którego dzieci nie chcą jeść nawet najprostszych potraw. Korzystając ze sprawdzonych przepisów i wskazówek autorki, można zmienić nawyki żywieniowe każdego niejadka! Książka zawiera mnóstwo przydatnych rad, sprytnych sztuczek oraz doskonałych przepisów.

Kiedy byłam małą dziewczynką, wierzyłam w to, co ciągle mi powtarzano: że jestem zła i zasługuję na tortury, bo jestem dzieckiem szatana... Alloma Gilbert była jedną z ofiar fanatyczki religijnej, która zadawała swoim adoptowanym dzieciom ogromne cierpienie. Książka Gilbert to poruszająca i niezwykle szczera opowieść o drodze z piekła do normalności. Fragment książki Ocal mnie od złego ROZDZIAŁ 6 NOWA RELIGIA Kiedy złe traktowanie przez Eunice Sarah, Thomasa i mnie zaczęło się powtarzać, rozpoczynając się od razów i uderzeń w twarz, a kończąc ciosami w głowę, moi rodzice, zupełnie nieświadomi tego, co się dzieje w domu przy George Dowty, wprowadzili się do mieszkania w tym samym dużym wiktoriańskim domu, który opuściła moja babcia, przenosząc się do miejsca, w którym miała odtąd mieszkać, gdy miałam około czterech lat. Rodziców widziałam jeszcze tylko kilka razy, a wówczas, z obawy przed srogą karą, która wymierzyłaby mi Eunice, wolałam im nie wspominać, że spotyka mnie coś złego. W owym czasie dotarło już do mnie, że poza domem oczekuje się ode mnie zachowania bez zarzutu i wielkiej skromności, zwłaszcza że wszędzie towarzyszyła nam Eunice, która obserwowała każdy grymas mojej twarzy i rejestrowała każde moje słowo, wskutek czego, wysunąwszy się nieco z szeregu, musiałabym potem słono za to zapłacić. Na sposób myślenia Eunice i na ewangeliczny jeżyk, którego używała, na jej wywody na temat diabła i złych duchów miała wpływ jej dziwaczna interpretacja wiary świadków Jehowy. Wiara stanowiła znaczną część jej życia, a wkrótce stała się znaczą częścią również i mojego, gdyż niedługo potem jak Thomas i ja zamieszkaliśmy w jej domu, Eunice zaczęła zabierać nas na spotkania świadków Jehowy. Już wcześniej wierzyłam w Jezusa, gdyż uczono mnie o Nim w mojej pierwszej szkole. Jako mała dziewczynka naprawdę uważałam, że kocham Jezusa. Ale nie wystarczyło to Eunice, która chciała, by wszystkie jej dzieci podzielały jej przekonania religijne. Thomas i ja byliśmy nowicjuszami w sferze tej religii i Eunice powtarzała nam, że wywodzimy się od satanistów; mieliśmy uczestniczyć razem z nią w spotkaniach religijnych, by podjąć próbę ocalenia naszych przesiąkniętych złem dusz. Eunice uczęszczała na odbywające się w Tewkesbury spotkania świadków Jehowy trzy albo cztery razy w tygodniu, zabierając nas wszystkich ze sobą. Chodziliśmy na niedzielne spotkania w Sali Królestwa, w czasie których słuchaliśmy mowy wygłaszanej przez starszego zboru oraz studiowaliśmy numery „Watchtowera". W tygodniu odbywały się jeszcze trzy inne spotkania: jedno, w trakcie którego szkolono dorosłych w zakresie głoszenia religii metodą domokrążców; we wtorki Eunice szła do domu pewnego małżeństwa, w którym zbierały się małe grupy, by razem studiować książki religijne; w czwartki zaś udawała się do Sali Królestwa, żeby posłuchać wystąpień na temat przemawiania w miejscach publicznych. W czasie tych spotkań nam, dzieciom, zawsze kazano siedzieć w milczeniu i dobrze się zachowywać; podczas gdy dorośli zgłębiali księgi, my udawaliśmy, że studiujemy nasze. W jednej z książek wyczytałam, że Jezus nie został ukrzyżowany, wbrew temu, czego uczono mnie w szkole, lecz że umarł na słupie, co wydało mi się dziwaczne i niepokojące. Czasami dostawałam książkę z obrazkami zawierającą historie z Biblii, choć w owym czasie czytałam już dość dobrze. Ale obrazki dostarczały mi przynajmniej przez pewien czas jakiejś rozrywki. W końcu jednak spotkania te zupełnie mnie znudziły i bardzo nie lubiłam sytuacji, kiedy miałam czytać jakiś paragraf z książki, a potem mówić na ten temat przed zgromadzonymi. Nazywało się to „wyjaśnianiem". Bardzo się bałam tego „wyjaśniania" i byłam wtedy bardzo skrępowana, zwłaszcza że Eunice wbijała wtedy we mnie swój stalowy wzrok, tylko czekając, aż popełnię błąd, za który mogłaby mnie potem ukarać w domu. Świadkowie Jehowy uczyli nas, że Jezusa nie należy czcić ani się do Niego modlić, ponieważ jest On synem Boga, lecz nie jest równy Bogu, a wskrzeszony został jedynie duchowo. Nie wierzą w piekło ani w to, że ludzie mają nieśmiertelną dusze, która po ich śmierci trafia do nieba. Jednak ludzie mogą zostać wskrzeszeni przez Boga. Wiele też rozprawiano o tym, że żyjemy w czasach ostatecznych, że zbliża się Armagedon, a kiedy nadejdzie, jedynie sto czterdzieści cztery tysiące namaszczonych trafią do nieba. Pozostali świadkowie Jehowy (wraz z resztą ludzi) będą żyli w raju, tu, na ziemi. Obchodzenie dni świątecznych, takich jak Boże Narodzenie, Wielkanoc, a nawet urodziny, było zakazane z racji ich pogańskiej genezy. Świadkowie Jehowy nauczali również, że w miarę możliwości powinniśmy utrzymywać kontakt jedynie z członkami sekty, ograniczając do minimum styczność ze „światem zewnętrznym" i innymi ludźmi. Wszystkich świadków Jehowy trzeba było nazywać „bratem" albo „siostrą", chociaż nie byli naszą prawdziwą rodziną. Dziwaczny bzik Eunice na punkcie religii stanowił dla niej dogodny pretekst do ciągłego dręczenia nas, mieszkających z nią dzieci. Eunice uporczywie tłumaczyła nam, że dyscyplina jest częścią religii. Sądzę jednak, że dyscyplina dla samej dyscypliny była religią Eunice, która mówiła, że muszę być grzeczna, że muszę być uczciwa, że nie wolno mi kłamać, w przeciwnym razie umrę. Jej wyjaśnienia dotyczące wszystkiego, co wiązało się ze świadkami Jehowy, były zawsze bardzo dramatyczne, pełne grozy i wszelakich okropności. I nie chodziło tylko o to, że umrę, ale o to, że umrę naprawdę straszną, powolną i bolesną śmiercią. Eunice roztaczała wizje pełne piekielnego ognia, co przyprawiało mnie o gęsią skórkę. Przerażone dzieci to dzieci posłuszne: myślę, że o to mniej więcej jej chodziło. Eunice straszyła nas, że umrzemy, jeśli nie będziemy słuchać Boga i bać się Go. Jednak, dodawała, umrzemy również wówczas, gdy będziemy Mu posłuszni jedynie ze strachu. W takiej sytuacji, mawiała, umrzemy tak czy owak, ponieważ czujemy lęk, nie zaś miłość do Boga - wszystko to było bardzo deprymujące. Eunice zwykła nas straszyć opowieściami o Armage-donie, kiedy to przyjdą po nas żołnierze i nas pozabijają. Nasze oczy rozpłyną się, nasza skóra się spali, my zaś będziemy czuli najstraszliwszy, przeszywający ból, jaki potrafimy sobie wyobrazić. Myśląc o tym, miewałam koszmarne wizje, nienawidziłam też zamieszczonych w czasopismach obrazków przedstawiających Armagedon. Eunice kazała nam oglądać horrory, byśmy mogli mieć wyobrażenie na temat Armagedonu i piekła. Filmy te nie były przeznaczone dla osób w naszym wieku i były niezwykle przykre, a wręcz wywoływały w nas traumę. Thomas i ja często strasznie się ze sobą biliśmy, a pewnego razu, kiedy go uderzyłam, Eunice powiedziała mi, że Thomas umrze od zarazków, którymi go zaraziłam. To przez nią zaczęłam myśleć, że jestem chora i że Thomas może umrzeć, ponieważ raz go ugryzłam. Latami w to wierzyłam, czując się fatalnie i mając wobec niego poczucie winy. Sama myśl, że za pośrednictwem krwi przenoszą się nie tylko złe cechy charakteru, lecz również zarazki, stanowiła punkt newralgiczny wszystkich przekonań Eunice. Ona naprawdę wierzyła, że jestem dzieckiem diabła, złym i zdeprawowanym do szpiku kości z racji mojego pochodzenia, i bez końca usiłowała mi to wbić do głowy. Według niej miałam w sobie zbrukaną, złą, zepsutą krew. Rodzice Eunice, Katie i John, również byli oddanymi świadkami Jehowy i Eunice wzrastała w tej wierze. Pewnego razu w domu Eunice, w jednej z szuflad znalazłam coś, co wydało mi się dziwne, zważywszy fakt, że po-zamałżeński i przedmałżeński seks był zakazany. Było to zdjęcie przedstawiające ją w łóżku z dwoma mężczyznami i w kusej bieliźnie. Bez wątpienia oddawali się oni jakimś czynnościom seksualnym, robiąc do zdjęcia gest będący znakiem zwycięstwa. Nigdy nie wypytywałam Eunice w związku z tym zdjęciem, tak samo jak nie pytałam jej o nic innego, poza tym trudno byłoby mi się przyznać, że gmerałam w szufladzie albo że znalazłam takie zdjęcie. Z pewnością zostałabym wtedy ukarana. Niemniej jednak zapadło mi ono w pamięć jako kompletnie dla niej nietypowe. A może wcale takie nie było? Później odkryłam, że raz już wyrzucono ją z sekty- „pozbawiono członkowstwa", jak to nazywano - za jakieś przewinienie, lecz Eunice w jakiś sposób zdołała odzyskać utracone względy. Potrafiła być bardzo elokwentna, bardzo uwodzicielska. W końcu, zanim ją spotkałam, udało jej się skutecznie uwieść dwóch mężczyzn. Chcąc mi zaimponować, mówiła mi, że jest najlepszym z tutejszych świadków Jehowy: że jest najwierniejszym z wyznawców, gdyż nie szczędzi dzieciom kar cielesnych. Częstokroć szydziła z innych świadków Jehowy, z którymi mieliśmy kontakt, mówiąc nam, że nie są to prawdziwi wyznawcy, ponieważ są zbyt miękcy. W rzeczy samej przekonałam się później, że byli we wspólnocie bardzo oddani świadkowie Jehowy, którzy nie popierali bicia i dręczenia dzieci. Wierzyli w oddanie sprawie, lecz nie w skrajne okrucieństwo i nadmierny rytualizm, będące udziałem Eunice. Jednak przekonałam się o tym dopiero znacznie później, gdy zło już się dokonało. Jak na ironię losu, w ostatecznym rozrachunku wdzięczna byłam tym świadkom Jehowy, którzy w opinii Eunice byli „miękcy". Nadal próbuję zrozumieć, czy zachowanie Eunice wynikało z przeświadczenia natury religijnej, że oto musi „dać nam nauczkę", czy też wierzyła ona naprawdę, że to, co każe nam robić albo co sama nam robi, „udoskonali" nasze charaktery, poskutkuje poprawą naszego zdrowia i pozwoli nam zbawić znieprawioną duszę. Tak czy owak, przyjęła karzącą, rygorystyczną postawę, w ramach której istnieje tylko czerń i biel; tylko dobro i zło. Ona, Eunice, była sędzią. Przez większość czasu byliśmy na straconej pozycji: jeśli przyznaliśmy się do jakiegoś „grzechu", czekała nas kara, a jeśli się nie przyznaliśmy (co również było grzechem), także zostawaliśmy ukarani. W obu przypadkach mieliśmy się z pyszna.  

Wyjątkowe kompendium dla rodziców bombardowanych przez swoje dzieci różnymi trudnymi pytaniami, m.in.: Dlaczego nie mogę robić tego, co chcę? Dlaczego niektórzy ludzie są niegrzeczni? Jak się urodził świat? Co to jest śmierć? Książka została podzielona na tematyczne rozdziały, każde pytanie jest przedstawione w formie historyjki obrazkowej, a obok znajduje się kolorowa ilustracja ułatwiająca dziecku zrozumienie trudnych kwestii. Na końcu znajduje się spis krótkich komentarzy do każdego rozdziału, wyjaśniających rodzicom postrzeganie problemu przez dziecko oraz praktyczne wskazówki pedagogiczne.Wszystko to sprawia, że O Grzesiu... jest wyjątkową pozycją na polskim rynku książki dziecięcej - pięknie ilustrowana i atrakcyjna dla dzieci, a jednocześnie praktyczna dla rodziców zaskakiwanych przez dociekliwość ich pociech.

Bóg jest Miłością. Dlatego na świecie pojawiają się dzieci. Opowiada o tym ta barwnie zilustrowana książeczka dla maluchów. W albumie znajdują się specjalne miejsca na pamiątkowy wpis z uroczystości Chrztu Świętego, zdjęcia, modlitwy i życzenia.

Poglądy, którym daja wyraz uczestnicy seminarium, stanowią ważny przyczynek nie tylko do psychologii indywiduum, lecz również do problematyki współczesnego społeczeństwa i podstawowych potrzeb religijnych ludzkości.

Wszyscy lubimy małe koty. O dzieciach z zespołem Aspergera wiemy niewiele. Dzięki spotkaniu tych dwóch - pozornie tylko odległych światów - autorka w prosty i lekki sposób nie tylko przekazuje nam wiedzę o skomplikowanym zjawisku, ale przede wszystkim - otwiera serca na inność. Roksana Jędrzejewska-Wróbel - autorka książek dla dzieci, doktor literatury.

Najnowsza książka prof. Ewy Pisuli poświęcona autyzmowi zawiera dogłębną refleksję dotyczącą teoretycznych fundamentów, czyli terminologii związanej z tym zaburzeniem i jego klasyfikacji, wnikliwy komentarz do danych epidemiologicznych Oraz niewiarygodnie gruntowną analizę aktualnego stanu badań w zakresie szeroko rozumianej charakterystyki autyzmu i jego przyczyn, a też obowiązującej praktyki klinicznej. Cyfra badań z udziałem osób dotkniętych autyzmem ma możliwość wskazywać na to, że zaburzenie to zostało dość dobrze poznane. Autorka – pokazując, ile już wiadomo i jak można tę wiedzę wykorzystywać w codziennej pracy terapeutycznej – uświadamia czytelnikowi, jak wiele jest jeszcze niewiadomych, zwłaszcza w dziedzinie złożonej, wieloczynnikowej etiologii zaburzenia. Najnowsza książka Ewy Pisuli stanowi szeroki i ciekawy przegląd aktualnych badań nad autyzmem. Równocześnie cytowane w książce badania prezentują czytelnikom, jak złożonymi i nadal pozostawiającymi wiele do wyjaśnienia są zaburzenia ze spektrum autyzmu (…). Ewa Pisula kolejny raz udowodniła, jak ciekawym zagadnieniem jest autyzm i jak wielkie wyzwanie stanowi on wciąż dla edukacji, pomimo tylu lat badań, jak niewiele cały czas wiemy o mechanizmach leżących u jego podłoża. Joanna Grochowska, terapeuta, psycholog, Fundacja SYNAPSIS

Rozwój niemowlęcia pokazuje rodzicom i opiekunom jak sprawić, żeby każdy cenny moment spędzony z dzieckiem nabrał szczególnej wartości. Pierwsze dwa lata jego życia to idealny czas, żeby zapewnić optymalny rozwój fizyczny i umysłowy poprzez ruch i zabawę. W tym okresie następuje również gwałtowny rozwój zmysłów i odruchów, a także uczuć i procesów myślowych, zachowań społecznych i zdolności językowych. Ten wciągający, łatwy do zrozumienia poradnik ma za zadanie ułatwić rodzicom i opiekunom stymulację dziecka do nauki i rozwoju poprzez wykorzystanie istotnych możliwości pojawiających się na początku życia. Autorka, dr Melodie de Jager, ekspert dziecięcego rozwoju, prezentuje swój system zabaw i ćwiczeń z niemowlęciem wspomagających efektywny i wszechstronny rozwój dziecka. Pomoże Ci on korzystać w pełni z tych niezmiernie ważnych doświadczeń wczesnego życia poprzez gimnastykę ciała i umysłu Twojego niemowlęcia. Rozwój niemowlęcia to inwestycja w przyszłość Twojego dziecka.

Po wielu miesiącach przygotowań nadszedł szczególny dzień - dzień przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej. Ta książeczka pozwoli zatrzymać w pamięci wszystko, co się wtedy wydarzyło.

Dyscyplina to miłość wyrażona w działaniu. To doskonały prezent na całe życie, gdyż dyscyplina jest fundamentem wielu wybitnych osiągnięć. Jednak często się zastanawiamy, czy nie wymagamy zbyt mało (lub zbyt dużo) od swojego dziecka. Nie jesteśmy pewni skutków swego postępowania. Raymond N. Guarendi, czyli Dr. Ray, jest praktykującym psychologiem klinicznym, specjalizującym się w problematyce rodzinnej oraz wychowaniu dzieci i młodzieży. Jest autorem wielu książek i artykułów w prasie fachowej, udziela się w programach telewizyjnych oraz prowadzi cykl popularnych audycji radiowych. Jego książka Jesteś lepszym rodzicem, niż Ci się wydaje (Prentice-Hall, 1985), doczekała się 25 wydań! Jego kolejna pozycja - DYSCYPLINA na całe życie – nie jest kolejną książką o teoriach wychowawczych. Jest to praktyczny przewodnik dla rodziców szukających wskazówek i metod postępowania ze swoimi dziećmi w trudnych sytuacjach.

Praktyczny poradnik, który pomoże każdej mamie w ciągu pierwszych 12 miesięcy życia dziecka. Wskaże najlepsze rozwiązania i rozwieje wiele wątpliwości. To elementarz dla par debiutujących w roli rodziców. Anne Bacus ? autorka dwóch innych naszych książek z tej serii: ?Dziecko od 1 roku do 3 lat? i ?Dziecko od 3 roku do 6 lat?

Książka powstała w celu przedstawienia najważniejszych problemów związanych z tworzeniem się w umyśle dzieci i młodzieży subiektywnego obrazu świata ekonomii. Zdarzenia, zjawiska, procesy i instytucje ekonomiczne, istniejąc obiektywnie, są jednocześnie odbierane subiektywnie i wywierając silny wpływ na stany emocjonalne dziecka, kształtują jego postawy, opinie, poszerzają jego wiedzę, a w konsekwencji decydują o jego zachowaniach. W publikacji omówiono m.in., czym jest socjalizacja ekonomiczna, przedstawiono wyniki współczesnych polskich badań, charakteryzujących poszczególne elementy dziecięcej wiedzy ekonomicznej. Omówiono także formy aktywności ekonomicznej dzieci i młodzieży oraz działania edukacyjne poszerzające ich świadomość w tym zakresie.

Przychylając dziecku nieba, musimy uważać, żeby nie zwaliło mu się na głowę. Autorka książki proponuje niezorientowanym lub zdezorientowanym rodzicom receptę na to, jak wyhodować własnego potwora, wystrzegając się błędów wychowawczych, które w nieunikniony sposób doprowadziłyby do wychowania dziecka na zdrowego, zrównoważonego emocjonalnie, prawego i samodzielnego człowieka. Sugestie umieszczone w antyporadniku zrodzone zostały w bólach osobistych doświadczeń autorki i grona jej znajomych, również hodowanych na potwory, niestety amatorsko, nieudolnie i w związku z tym niezbyt skutecznie, nad czym zarówno autorka, jak i jej przyjaciele oraz znajomi głęboko ubolewają. Antyporadnik pomoże uniknąć błędów i gwarantuje wszystkim zainteresowanym sukces w hodowaniu potworów w każdym prowadzonym według zaleceń przypadku. Hanna Nikodemska El Tairy jest absolwentką Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego ze specjalnością psychologia kliniczna. Pracowała z młodzieżą uzależnioną od narkotyków, sprawowała opiekę psychologiczną w wiodących liceach ogólnokształcących w Warszawie.

Jak wychować dziecko wolne od nadzoru religii . Ateistyczni rodzice stają wobec wielu wyzwań związanych z wychowywaniem dzieci bez odwoływania się do autorytetu religii. Jak wychować wolnomyśliciela to praktyczny poradnik prezentujący podstawy filozofii świeckiego rodzicielstwa. Autorzy udzielają wyczerpujących odpowiedzi na wiele nurtujących rodziców pytań i podsuwają ciekawe pomysły na rozwijające zabawy z dziećmi. Książka pomoże opiekunom wspierać dzieci w moralnym, intelektualnym i emocjonalnym rozwoju oraz udzielać im mądrych odpowiedzi na trudne pytania dotyczące śmierci, seksualności, moralności i religii, zachęcając je jednocześnie do samodzielnego myślenia. Rodzice poznają praktyczne i skuteczne sposoby na to, jak: ♦ pomóc dzieciom zdobywać wiedzę na temat religii bez indoktrynacji, ♦ zgłębiać razem z dziećmi sens życia, ♦ propagować zdrowe podejście do seksualności i ciała, ♦ podsycać dziecięcą ciekawość świata, ♦ pomagać dzieciom oswoić się ze śmiercią i stratą. Autorzy pokazują, jak bez pomocy sił nadprzyrodzonych wychować dzieci, które wyznają zasady moralne, są ciekawe świata, potrafią współczuć i odnaleźć się w zróżnicowanym kulturowo i światopoglądowo społeczeństwie

Przyjście na świat pierwszego dziecka jest szokiem — i to dużym — a udane rodzicielstwo to najtrudniejszy egzamin w życiu. Chcecie, by pociechy Was słuchały i byście mogli się nimi cieszyć? Pragniecie wychować je na wesołych, pewnych siebie i kompetentnych ludzi? A jednocześnie słowo "dyscyplina" kojarzy Wam się z zimnym chowem cieląt? Autor tej książki podchodzi z humorem, wyrozumiałością oraz wieloletnim doświadczeniem do niełatwego zadania utrzymania dzieci w ryzach. Przedstawiony w niej program opiera się na założeniu, że wychowywanie dzieci powinno się traktować co najmniej z taką samą starannością, jak pracę zawodową. Nie ulega kwestii, że pewne przeszkolenie znacznie ułatwi nam to zadanie. Nie potrzebujesz grubego podręcznika, według którego musisz zachowywać się jak geniusz, święty lub psycholog, aby wychować emocjonalnie inteligentne dzieci. Odkryj, że cisza może przemawiać głośniej niż słowa — i odzyskaj radość z posiadania rodziny! Opanuj niepożądane zwyczaje swojego dziecka. Naucz się zdumiewająco prostej techniki, aby przekonać dzieci do zaprzestania pewnych czynności (marudzenie, kłótnie, napady złości, rywalizacja pomiędzy rodzeństwem). Zachęcaj do zachowań, które wniosą spokój do Waszego domu. Poznaj kilka efektywnych metod, które przekonają Twoje dzieci do podjęcia oczekiwanych przez Ciebie działań (sprzątanie po sobie, jedzenie obiadu, kładzenie się do łóżka i zostawanie tam do rana, obowiązki domowe). Wzmacniaj więzi. Opanuj skuteczne techniki utrzymywania bliskości pomiędzy Tobą a Twoimi dziećmi.

To jutro jest sprawdzian? Stres od pierwszego dzwonka - sposoby na wszystkie rodzaje szkolnych trudności Marudzenie od rana - problemy ze wstawaniem, dojazdem i ciężkim tornistrem Towarzystwo Wzajemnej Adoracji - kto jest odpowiednim przyjacielem dla Twojego dziecka? Nauczyciel czy pedagog - dobre układy ze szkolną kadrą Podręcznik dla rodziców, opiekunów, pedagogów i terapeutów Z klasą do klasy! Jeszcze nie tak dawno sam przemierzałeś drogę z domu do szkoły, marząc choćby o nalocie kosmitów, byle tylko nie musieć pojawić się na sprawdzianie z biologii. A teraz masz w domu małego ucznia, który nie dość, że wcale nie jest taki wzorowy, to jeszcze o swoich zadaniach domowych wspomina natychmiast po zgaszeniu światła. Może jesteś rodzicem pierwszoklasisty notorycznie mylącego przystanki i mającego problemy z korzystaniem ze szkolnej łazienki? Albo do rozpaczy doprowadza Cię gimnazjalista, prowadzący zacięty spór z całym gronem pedagogicznym? Jak w takich przypadkach nie dać plamy i zdać egzamin na rodzica? Nie panikuj. Pomoc jest w drodze! Książka Zadania domowe i bojowe. Jak przeżyć z dzieckiem szkolne nonsensy powinna znaleźć się w każdym domu, w którym mieszkają uczniowie podstawówki lub gimnazjum. Wspaniale łącząc humor z wiedzą praktyczną, autorka przeprowadza rodziców przez pole minowe zwane "szkołą". Każdy rozdział stanowi osobną przygodę na drodze do oswojenia dziecka z nauką i prezentuje mapę prowadzącą do wychowawczego sukcesu. Niezależnie od tego, czy Twoja pociecha boi się swojego pierwszego nauczyciela, bandy łobuzów, całogodzinnej klasówki, czy wyrzutów z powodu nietkniętego drugiego śniadania, książka pomoże Ci rozwiązać najbardziej skomplikowane równanie z wieloma niewiadomymi. Ministerstwo Życzliwej i Rozsądnej Edukacji poleca: Opanuj lęk przed rozłąką - dziecka oraz własny. Dowiedz się, jak postępować z klasowym mądralą, wesołkiem i milczkiem. Przekaż maluchowi najbardziej efektywne sposoby nauki. Bądź systematyczny nawet w imieniu dziecka. Miej oko na szkolne relacje. Rozwijaj talenty swojej pociechy.

Najbardziej aktualne, wnikliwe i przystępne rady współczesnej Mary Poppins, najsławniejszej z amerykańskich niań. Tracy Hogg znana jest w Stanach Zjednoczonych z popularnych programów na temat skutecznego i pełnego miłości wychowania dzieci. Pomogła tysiącom rodzin w rozwiązaniu trudnych kwestii dotyczących ich brzdąców. Poznaj pomysły najznakomitszej Mamy, Babci i Niani - i zacznij mówić w tym samym języku, co Twoja pociecha. Nie martw się. Płacz to nic innego, jak język niemowląt, pierwszy sposób, w jaki Twoje dziecko komunikuje się ze światem. Tak właśnie wyraża swoje potrzeby, uczucia i opinie. Kiedy to zrozumiesz i dostrzeżesz je takim, jakie naprawdę jest, ułatwi to jego wychowanie nawet długo po zakończeniu okresu niemowlęcego. Zasięgnij opinii Tracy w kwestii ustalenia stałego planu dla Twojej rodziny. Poznaj wyjątkową osobowość swojego maluszka i dostosuj do niej wszystkie działania wychowawcze. Zadaj sobie Dwanaście Istotnych Pytań, aby rozpoznać potencjalne problemy, i zastosuj Dwanaście Zasad Rozwiązywania Problemów - prostych technik pozwalających poradzić sobie w codziennych sytuacjach. Spróbuj uniknąć skutków przypadkowego rodzicielstwa lub napraw je - to konsekwencje nieprzemyślanych zachowań rodziców, które często prowadzą do takich problemów, jak kłopoty ze snem, złe nawyki żywieniowe, lęk separacyjny i ataki wściekłości. Bądź rodzicem PC - przytomnym i cierpliwym - który wie, jak rozpoznać najlepszy czas na nauczenie samodzielnego zasypiania, wprowadzanie butelki dzieciom karmionym piersią, uczenie samodzielnego załatwiania potrzeb fizjologicznych i radzenia sobie z innymi kwestiami rozwojowymi. Powstrzymuj rozszalałe emocje i dbaj o zdrowie emocjonalne dziecka - warto posiąść umiejętność rozumienia emocji i radzenia sobie z nimi. "Dziecko jest księgą, którą powinniśmy czytać i w której powinniśmy pisać." Peter Rosegger

Wielka plama z wina na nowej kanapie? Bielizna zafarbowana na różowo? Spleśniała żywność w lodówce? Przypalone ziemniaki? Mamo, ratuj! czyli pierwsza pomoc w domowej sprawie Twój osobisty podręcznik życiowej sztuki przetrwania Pamiętasz te cudowne czasy, kiedy czyste pranie samo lądowało na półce, plamy z ubrań i mebli znikały jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, a obiad miał zawsze idealny smak? Za cenę wolności i własnego mieszkania postanowiłeś jednak wyrzec się tych wspaniałości i wyprowadzić z hotelu "Mama". Tymczasem próba przerwania tej pępowiny nie jest zabiegiem, który da się przeprowadzić jednym prostym cięciem. Zanim staniesz się osobą faktycznie samodzielną, niezbędny będzie mały kurs przetrwania. Jak robić zakupy, by nie musieć potem niczego wyrzucać? W jaki sposób stoczyć nierówną walkę z pralką? O co chodzi z tysiącami ścierek, szmatek i środków czystości? Nie poddawaj się! Dwaj kawalerowie, którzy sami kiedyś zmagali się z podobnymi problemami, oferują Ci rady w najlepszym maminym stylu. Poznaj celne wskazówki i praktyczne rozwiązania, które pomogą Ci przebrnąć przez pole minowe samodzielności. Jak przeżyć, ograniczyć zniszczenia i nie zbankrutować Sprzątanie łazienki, mycie paneli podłogowych, odkurzanie. Pranie ręczne i w pralce, suszenie, rozwieszanie i prasowanie. Gotowanie dla niecierpliwych oraz techniki zaawansowane. Urządzanie mieszkania - przytulna sypialnia, funkcjonalna kuchnia.

Małoletni złośnik Czy bunt Twojego dziecka jest typowym zachowaniem okresu dorastania? Czy jesteś gotów do działania? Jakie sprawy mogą podlegać negocjacjom, a w których musisz ustalić sztywne reguły? Czy Ty i Twoje zbuntowane nastoletnie dziecko cierpicie na ADHD lub inne zaburzenia psychiczne? Jaki jest Twój styl wychowywania? Kiedy postawić pierwszy z 10 kroków do lepszej przyszłości Waszej rodziny? Łup. Oto odgłos nastoletniego buntu. Znajomy, prawda? Być może słyszysz go regularnie, kiedy Twój syn wybiega z pokoju po kolejnej awanturze. Albo oznacza on kolejny problem, który nieoczekiwanie spada na Twoje barki podczas rozmowy z wychowawcą córki. Jeszcze nie tak dawno Twój dom pełen był zabawnych "bęc", rozkosznych "tuli" i dociekliwych: "Cio to?". Teraz jest prawdziwym polem walki, miejscem demonstrowania siły i złości, wiecznych pyskówek, humorów i hektolitrów wylanych łez. Żadną pociechą nie jest świadomość, że nastolatki buntowały się od zarania dziejów. Ten nastolatek jest przecież wciąż Twoim ukochanym dzieckiem, a strach przed tym, co może mu się stać, spędza Ci sen z powiek i łamie serce. Jako rodzic nie możesz dać się wciągnąć w to szaleństwo, nie możesz się wydzierać, porównywać go do siebie w jego wieku ani też traktować, jakby wciąż miał dziesięć lat. Musisz natomiast zbudować na nowo swój autorytet oraz dać dziecku poczucie, że wciąż kochasz i jesteś oparciem - nawet dla młodocianego złośnika. Powinieneś ustalać rozsądne zasady, być oddanym przyjacielem, a jednocześnie nie chować urazy po wszystkich przykrych słowach, które usłyszałeś. Jest to mniej więcej tak samo proste, jak zaginanie czasoprzestrzeni. Bezwzględnie - potrzebujesz wsparcia! Russell Barkley i Arthur Robin, autorzy bestsellerowych książek oraz uznani psychologowie, od kilku dekad pomagają rodzicom i dzieciom wyjść z impasu oraz uzdrowić łączące ich relacje. Udało im się zebrać stosowane przez siebie metody i przekształcić je w program, którego skuteczność została dowiedziona klinicznie. Książka Zbuntowany nastolatek koncentruje się wokół dziesięciu prostych kroków, prowadzących do poprawy zachowania, i pozwoli nareszcie położyć kres wzajemnej wrogości. Wzbudzenie wzajemnego szacunku. Przystąpienie do wspólnego rozwiązywania problemów. Umocnienie więzi rodzinnych. Wywieranie pozytywnego wpływu na nastoletnie dziecko. Przestrzeganie nienaruszalnych zasad. Cywilizowane negocjacje. Odrzucanie głęboko zakorzenionych przekonań, jakie żywicie na swój temat. Przekazywanie nastolatkom umiejętności, które pozwolą im osiągnąć sukces w życiu dorosłym i posłużą przez resztę życia.