Rzecz o górach, wspinaczce, towarzyszących jej sytuacjach absurdalno-ekstremalnych, o naturze ludzkiej, o głupocie i błędach młodości, o ambicji, uporze i strachu... Napisane lekkim piórem, błyskotliwie i z humorem, inteligentnie, ale bez patosu.,,W ciągu tych kilkunastu lat ,,Zwoje: to zaledwie czwarta polska książka w tej serii. Nijakość jakaś wokół nas - zresztą nie tylko w literackim sensie. I miło jest, gdy coś/ktoś się znienacka objawi... "" Stanisław Pisarek

Fryderyk Chopin zgodnie uznawany jest za największego polskiego kompozytora i jednego z największych w historii muzyki światowej. Na amerykańskiej liście największych geniuszy ludzkości końca II tysiąclecia sąsiaduje z Szekspirem i Dantem. Wielki, genialny, niezwykły...Był zarazem człowiekiem z krwi i kości - dowcipnym, czarującym, lecz nie pozbawionym normalnych ludzkich wad i słabości. O takim właśnie Chopinie traktuje ta opowieść.

W mglisty poranek Hape Kerkeling - znany niemiecki komik, zaprzysięgły piecuch - wyrusza w drogę. Czeka go sześć tygodni marszu legendarnym Szlakiem Jakubowym, przez ośnieżone szczyty Pirenejów, Kraj Basków, Nawarrę... Sam na sam ze sobą i jedenastokilogramowym plecakiem zmierza do grobu apostoła Jakuba. Z humorem i wyjątkowym zmysłem dostrzegania tego, co szczególne, Kerkeling opisuje swoje przeżycia. Poznaje zarówno tubylców, jak i współczesnych pątników. Doświadcza samotności i ciszy, wycieńczenia i wątpliwości, ale również gotowości do niesienia pomocy. Zawiera przyjaźnie, przeżywa chwile wynagradzające wszystkie wyrzeczenia i na swój sposób odkrywa zaskakującą bliskość Boga. W Niemczech sprzedano ponad 2 000 000 egzemplarzy tej książki! Fragment książki Na szlaku do Composteli 18 czerwca 2001 - Santo Domingo de la Calzada Jest czwarta nad ranem. Dotychczas nie zmrużyłem oka. Wszystko mnie swędzi, chyba coś mnie pogryzło. Chociaż skrupulatna zakonnica wie teraz, ile owieczek ma pod opieką, i prawdopodobne smacznie śpi, to jednak jagnię w łóżku numer siedem nie może zasnąć od czasu wieczornej odliczanki, tym bardziej że w pokoju wciąż jest za jasno. Wszystko jest, jak by to powiedzieć, ...syfiaste. Trudno spać w jednym pokoju z siedmioma lokatorami i słyszeć pięćdziesiąt innych osób w pozostałych salach, a jeszcze trudniej czuć ich obecność i zapachy. Na domiar złego moje łóżko stoi tuż przy drzwiach jedynej toalety. Koszmar. Co pięć minut ktoś idzie do klopa i bez przerwy rozlega się łoskot spuszczanej wody. Albo ktoś chrapie, albo wzdycha z braku powietrza, albo mówi przez sen. A jakże - „intensywne spotkanie w schronisku dla pielgrzymów", jak ujmuje to eufemistycznie mój przewodnik. Mam wrażenie, że wyczuwam dusze innych ludzi, ich troski, pragnienia, tęsknoty. To prawdziwa katorga, jeśli chce się po prostu spać. Nie mam pojęcia, jak się przed tym obronić! Jestem zbyt otwarty! Schroniska pielgrzymkowe powstały z myślą o tych, którzy nie mają pieniędzy. Dla tych, którzy są kompletnie bez grosza. To najtańsza możliwość spędzenia urlopu, bo takie noclegi nic nie kosztują. Moja babcia zawsze mawiała: „Darmocha to chłam". Na dodatek zrobiło się zimno! Chyba postradałem zmysły, decydując się na taki nocleg. Ileż ja mam lat? Piętnaście? Przecież nawet jeszcze w szkole nie cierpiałem schronisk młodzieżowych. Niby czemu dwadzieścia lat później miałoby to być fantastycznym przeżyciem? Ta ciasnota! Te łazienki! No i pokoje... czy raczej klitki. Szkoda słów. Nie muszę tarzać się w grzybicy innych ludzi, żeby doznać olśnienia! Chociaż podobno grzybica świeci w podczerwieni! Koniec z tym! Mogę pozwolić sobie na płatny nocleg, więc odtąd znowu będę sypiał w hotelach. Nie potrafię i nie chcę udawać biedaka. Hans Peter, bądź sobą! Ten gość tutaj to nie ty! Ponieważ i tak nie ma szans na sen, wstaję i pakuję swoje manatki. Annę, jako jedna z niewielu, smacznie śpi. Wychodzę więc bez pożegnania. Wkrótce na pewno wzejdzie słońce. Pośpiesznie przemierzam pokręcony labirynt klasztornych korytarzy i otwieram wielką furtę, która prowadzi do murowanego łącznika do miasta. Bezmyślnie pozwalam na to, by drzwi za mną się zatrzasnęły, i stoję w ponurym tunelu, który 2 jednej strony kończy się drewnianymi wrotami wychodzącymi na ulicę, a z drugiej żelazną furtą wiodącą do klasztornego °grodu. Obydwie bramy są zamknięte na amen. No, jasne, przecież to hiszpański konwent sióstr zakonnych! Również droga powrotna do budynku jest odcięta, bo zamek można otworzyć tylko od środka. Utknąłem w klasztornych murach! A od ulicy dzieli mnie tylko jeden krok. Miejmy nadzieje, że mniszki to ranne ptaszki. Siedem bitych godzin w łóżku bez zmrużenia oka. Czuję się, jakby wyjęli mnie z wyżymaczki. Cholera jasna! Nie będę już nigdy nocował w klasztorze ani na podłodze; chyba że nie będzie innej możliwości! Wolę już czuwać lub zdrzemnąć się gdzieś na ławce. Nie wierzę, że Shirley MacLaine spędziła chociaż jedną noc w takim refugio. A jeśli tak, to naprawdę jest szurnięta! Chcę stąd wyjść! Naprzeciwko jest przemiły pensjonat, od którego dzieli mnie tylko pięć metrów. Kiedy, na miłość boską, otwierają ten klasztor? Koszmar. Zupełnie jak więzienie! Zobaczymy, ile jeszcze będę siedział w tym przedsionku raju. Ani nie jestem w środku, ani na ze- wnątrz. Zwyczajnie utknąłem. Tym razem dosłownie. Marznę tak upojne dwie godziny. Punkt szósta jedna z zakonnic wybawia mnie z opresji i wypuszcza na wolność. Ja jednak nie mknę w siną dal, tylko idę wprost do pobliskiego pensjonatu. Tam wykończony padam na świeżo zasłane, czyściutkie, bielusieńkie łóżko i śpię kamiennym snem do jedenastej. Gdy otwieram oczy, słońce stoi już bardzo wysoko i praży niemiłosiernie. Postanawiam odpocząć jeden dzień w Santo Domingo. Dalszy marsz w tej spiekocie i tak byłby szaleństwem. Włóczę się więc beztrosko cienistymi zaułkami tego cudownego hiszpańskiego miasta i trochę żałuję, że nie mogłem porządnie pożegnać się z Annę. Nagle w oknie wystawowym jakiejś apteki dostrzegam przypadkiem swoje odbicie. Parskam śmiechem. Niezłe dziwadło! Chude, zarośnięte indywiduum w wyświechtanej, brudnej czapeczce. Nic dziwnego, że Annę się mnie boi! Muszę sobie zaraz kupić nowy kapelusz! Szukam więc odpowiedniego sklepu i wreszcie znajduję go na obrzeżu starówki. Sympatyczny, żwawy staruszek sprawia takie wrażenie, jakby za szklaną ladą swego wielobranżowego salonu czekał na mnie od lat. Po krótkiej rozmowie natychmiast przystępuje do mierzenia mojej głowy. Nietypowy rozmiar nie pozostawia mi zbyt wielkiego wyboru i po krótkiej naradzie ze sprzedawcą wybieramy zielony bawełniany kapelusz z szerokim rondem. Gdy decyduję się wyjść stąd już w nowym nakryciu głowy, sklepikarz zaskakuje mnie pytaniem: - Czy mógłbym zatrzymać pański stary kapelusz? I tak nie będzie pan przecież go już nosić. Prośba wydaje mi się wprawdzie dziwna, ale skoro nalega... Muszę jednak najpierw zaspokoić ciekawość: - Co pan zamierza z nim zrobić? Trochę zażenowany spogląda w sufit: - Ach, wie pan, zbieram znoszone kapelusze pielgrzymów! Szczęka mi opada, gdy podążam za jego wzrokiem: Nad nami wisi około setki starych czapek i kapeluszy. Sprzedawca podaje mi flamaster: - Musiałby go pan podpisać... z datą. W przeciwnym razie będzie bezwartościowy. Ma pan coś przeciwko temu? Umieszczam więc autograf i datę na swojej spłowialej ba-seballówce, nie mogąc powstrzymać się od komentarza: - Może uzna pan to za szpanerstwo, ale... to nie pierwszy autograf, jaki daję. W Niemczech jestem postrzegany jako... hm.... gwiazda, to zbyt wiele powiedziane, ale... - Pan jest znany? To wspaniale. Dzięki temu moja kolekcja będzie jeszcze bardziej wartościowa! - Natychmiast dokonuje dokładnych oględzin nowego eksponatu i jak mały chłopiec cieszy się z czytelności mojego charakteru pisma! - Będę to pokazywać wszystkim Niemcom. Ta czapeczka zawiśnie na honorowym miejscu! A ponieważ handluje nie tylko kapeluszami, lecz także kosmetykami, daje mi w prezencie dwie tubki kremu Yves Rocher i żegna mnie słowami: - To zabawne, że wszyscy Niemcy mają tak wielkie głowy jak pan. Za dużo, za dużo myślicie! I ma rację. Ta przeklęta myśląca maszyna, która bez przerwy usiłuje kontrolować żołądek i serce. Spróbuję teraz wyłączyć głowę. Pstryk i już. Pójdę do katedry i zaczekam na pianie koguta. Stop, szlaban na myślenie. Dzisiaj liczy się tylko serce! Podczas mszy w katedrze podobnie jak inni pielgrzymi całuję relikwię świętego Hieronima; nie mam pojęcia, po co. Dziś przecież nie myślę. Hiszpanie potrafią celebrować mszę! Ale kogut znów milczy jak zaklęty! Wciąż ciągnie mnie do kościołów, oczywiście również dlatego, że to jedyne chłodne miejsca - żadna klimatyzacja nie może się z nimi równać. Podczas mszy szlifuję przy okazji swój hiszpański; nawet jeśli nie wszystko rozumiem - do czego nota bene niechętnie się przyznaję - wizyta w świątyni działa na mnie krzepiąco. W drodze powrotnej do hotelu nagle słyszę głośny klakson. Obok mnie zatrzymuje się samochód. To sprzedawca kapeluszy zaprasza mnie do swojej hacjendy na butelkę wina no/a. Serce mi się raduje: chętnie bym z nim pojechał. Ale taka biesiada oznaczać może długą noc, a ja chcę jutro rano wyruszyć dalej. Dziękuję więc za zaproszenie i uprzejmie odmawiam. Trochę rozczarowany sklepikarz odjeżdża, tymczasem ja wkurzam się na siebie: Dlaczego z nim nie pojechałem? Przecież miałem na to ochotę. Znowu w podjęciu decyzji przeważyła durna głowa! Mały plac katedralny jest najpiękniejszym zakątkiem w mieście. Siadam więc na schodach ratusza naprzeciwko świątyni i obserwuję wieczorną krzątaninę gołębi. Wśród nich rzuca mi się w oczy jednonogi, śnieżnobiały osobnik, który z powodu kalectwa nie nadąża za pierzastymi kolegami. Porusza się niezdarnie, ale zarazem tchnie - o ile to w przypadku ptaka w ogóle możliwe - dumą i dostojeństwem. Jestem pod wrażeniem. W pobliskiej piekarni kupuję trochę chleba i ostrożnie próbuję nawiązać z nim kontakt. Podczas gdy pozostałe gołębie płochliwie przede mną uciekają, biały inwalida podchodzi coraz bliżej, aż wreszcie je mi z ręki. Potem syty radośnie grucha. Dobrze wiedział, że jeśli minio kalectwa chce przeżyć, nie pozostaje mu nic innego, jak zbliżyć się do niebezpiecznie wyglądającej wielkiej istoty. Dzielny gołąb. Wmawiam sobie, że wzbudził podziw i zazdrość wśród swoich kompanów. Mój wszechwiedzący przewodnik mówi, że pielgrzymka tym szlakiem to droga ku oświeceniu. Ja jednak jestem przekonany, że to droga bez gwarancji takiego oświecenia. Tak samo jak urlop nie daje gwarancji odpoczynku. Owszem, nie robię sobie zbyt wielkich nadziei, ale oświecenie nie byłoby takie złe! Cokolwiek by to oznaczało! Wyobrażam sobie oświecenie jako bramę, przez którą trzeba przejść. Prawdopodobnie nie wolno się jej bać, a jednocześnie nie powinno się jej chcieć przekroczyć za wszelką cenę. Może im obojętniej się te podwoje mija, tym szybciej i łatwiej dokonuje się oświecenie? Lepiej nie tęsknić za tym, co znajduje się za bramą, i nie nienawidzić tego, co jest przed nią. To nieistotne. Może radość życia to właśnie obojętność? Żadnych oczekiwań, żadnych obaw. Obawy prowadzą do rozczarowań. Rozczarowania budzą obawy, a obawy to kolejne oczekiwania. Nadzieja powoduje strach, strach zaś rodzi nadzieję. Obojętność? Hm, filozofii mi się na starość zachciało... Obejrzałem na mapie jutrzejszą trasę. Nie powinna być zbyt męcząca. Zajmie około siedmiu i pół godziny. Konkluzja dnia: Otwórz serce i ucałuj dzień!

,,Nie było mnie przy moich pierwszych narodzinach. Moje ciało przyszło na świat 26 lipca 1937 roku w Bordeaux. Tak mi powiedziano. Jestem zmuszony w to wierzyć - sam nie mam z tamtych chwil żadnych wspomnień.Pamiętam za to swoje drugie narodziny. Pewnej nocy obudziłem się, a moje łóżko otaczali uzbrojeni mężczyźni. Przyszli po mnie, chcieli mnie zabić. Tamtej nocy rozpoczęła się moja historia"".Boris CyrulnikBoris Cyrulnik po raz pierwszy zdecydował się opowiedzieć tę wstrząsającą historię. Talent pisarza przywołuje emocje ocalonego. To książka o tym, jak społeczny obraz tragedii konstruuje indywidualne wspomnienia. I o tym, jak sięganie pamięcią do złamanego przez wojnę dzieciństwa pomaga przekroczyć cierpienie i odpowiedzieć na wołanie życia.Niezwykła, przejmująca opowieść, która odbije się echem w każdym z nas.

Autoportret Marka Hłaski i jedna z najbardziej zakręconych powieści o PRL-u. Nawet esbecy szukający haków na Marka Hłaskę czytali ,,Pięknych dwudziestoletnich"" jak autobiografię. Wybrali wszystkie przestępcze czyny, które sobie przypisał, i wysłali tę litanię do Komendy Wojewódzkiej MO we Wrocławiu. Milicjanci nie znaleźli jednak żadnych śladów przestępczej działalności młodego pisarza.

Kampania wyborcza przed wyborami prezydenckimi w 2010 roku była wyjątkowa z wielu powodów. Poprzedzające ją tragiczne wydarzenia warunkowały jej specyficzny charakter. Podczas „kampanii w cieniu zdarzeń nadzwyczajnych” wizerunki pretendentów do urzędu prezydenta odgrywały nie mniej ważną rolę jak ich poglądy i programy wyborcze. W książce omówiono dwa kluczowe aspekty kampanii wyborczej: kreowanie wizerunków kandydatów przez sztaby wyborcze oraz sposób prezentowania kandydatów przez media. Autor uwypuklił rolę mediów, będących zarówno narzędziem sztabów wyborczych, jak i samodzielnym podmiotem kampanii.

Autorka ze swadą pisze o swoich hazardowych (lecz nie tylko takich...) doświadczeniach. Dowiadujemy się, jakie automaty znaleźć można było niegdyś w kasynach, które odwiedzała, jakie są zasady równych gier popularnych w jaskiniach hazardu, jakie perypetie przydarzają się grającym i jak pogodzić się ze zmiennymi humorami dobrej passy. Ruletka, blackjack, poker (ale i bingo czy kości) - a do tego masa dygresji, zabawnych anegdot i obserwacji na temat ludzkiej natury.

Must have dla wszystkich fanów One Direction! Jedyna oficjalna książka One Direction po polsku! Wstęp do książki: Witamy w naszej drugiej książce! Aż trudno nam w to uwierzyć. Wielkie dzięki za to, że kupowaliście w Anglii poprzednią i wywindowaliście ją na pierwsze miejsce listy bestsellerów. Mamy nadzieję, że ta będzie się Wam tak samo podobała. Pisanie jej było dla nas prawdziwą przyjemnością, bo przypominaliśmy sobie różne zwariowane, zabawne czy wzruszające momenty ze swojego życia. A wierzcie nam, było tego trochę. Chcemy podzielić się z Wami jak największą ilością rzeczy o sobie, więc przeczytacie tu wszystko o naszych wzlotach i upadkach, przekonacie się, jak nam naprawdę idzie dogadywanie się ze sobą, oraz poznacie nasze wielkie plany na przyszłość. To niesamowite, jak dużo zdarzyło się u nas w tak krótkim czasie. O tej porze w zeszłym roku (czyli 2010) dostawaliśmy się do X Factora. Od tamtego czasu odbyliśmy mnóstwo podróży, nieprawdopodobnie dużo się nauczyliśmy oraz stworzyliśmy muzykę, z której jesteśmy naprawdę dumni i która – mamy nadzieję – Wam odpowiada. Można bez przesady powiedzieć, że przechodzimy właśnie najlepszy okres w swoim życiu i że nie byłoby go, gdyby nie Wy. Dzięki za całe niesamowite wsparcie od Was! Ma ono dla nas szalone znaczenie. Po prostu Was kochamy. Oby wszystkim nam się bardzo, bardzo szczęściło!

Wielu z nas zadaje sobie to samo fundamentalne pytanie. Jeśli i Ty zastanawiałeś się, dokąd trafia dusza po śmierci, ta książka jest właśnie dla Ciebie. Theresa Caputo jest gwiazdą programu „Medium z Long Island”, który to bazuje na jej fascynującym, odbiegającym od zwyczajnego życiu. Urodzona i wychowana w Nowym Jorku, mieszka tam wraz z mężem i dwójką dzieci. Od ponad dekady pracuje jako medium. Jej sztandarową specjalnością jest komunikowanie się ze zmarłymi. W swojej książce zdradza nam sekrety, jakimi się z nią dzielą. Jakkolwiek to brzmi, nasi przyjaciele, bliscy, anioły, prWielu z nas zadaje sobie to samo fundamentalne pytanie. Jeśli i Ty zastanawiałeś się, dokąd trafia dusza po śmierci, ta książka jest właśnie dla Ciebie. Theresa Caputo jest gwiazdą programu „Medium z Long Island”, który to bazuje na jej fascynującym, odbiegającym od zwyczajnego życiu. Urodzona i wychowana w Nowym Jorku, mieszka tam wraz z mężem i dwójką dzieci. Od ponad dekady pracuje jako medium. Jej sztandarową specjalnością jest komunikowanie się ze zmarłymi. W swojej książce zdradza nam sekrety, jakimi się z nią dzielą. Jakkolwiek to brzmi, nasi przyjaciele, bliscy, anioły, przewodnicy, dusze oraz sam Bóg obecni są nie tylko w zaświatach, ale również tu, na Ziemi. Wielość ról, w jakich ich doświadczamy, jest niemal tak samo zaskakująca jak fakt, że towarzyszą nam w życiu doczesnym. Zmarli mogą być szczęśliwi i bezpieczni po Tamtej Stronie, mogą być nawet spokojni i pogodzeni ze wszystkim, co ich dotyczyło, ale nie zapominają o bliskich, których zostawili na Ziemi, oraz opiekują się nimi w subtelny, ledwo dostrzegalny sposób. Wzruszająca i pełna miłości opowieść o tym, że nigdy nie jesteśmy sami. zewodnicy, dusze oraz sam Bóg obecni są nie tylko w zaświatach, ale również tu, na Ziemi. Wielość ról, w jakich ich doświadczamy, jest niemal tak samo zaskakująca jak fakt, że towarzyszą nam w życiu doczesnym. Zmarli mogą być szczęśliwi i bezpieczni po Tamtej Stronie, mogą być nawet spokojni i pogodzeni ze wszystkim, co ich dotyczyło, ale nie zapominają o bliskich, których zostawili na Ziemi, oraz opiekują się nimi w subtelny, ledwo dostrzegalny sposób.  

Wyróżnienie Stowarzyszenia Wydawców Katolickich FENIKS 2013 Uzasadnienie Jury: ,,Bogato ilustrowany album ukazujący mistrzowską edytorską panoramę dokonań najbardziej zasłużonych dostojników rodzimego Kościoła i ich ważnego wkładu w historię polskiej państwowości”. Bogato ilustrowany album ukazuje arcybiskupów gnieźnieńskich i prymasów Polski oraz ich wpływ na dzieje Kościoła, Polski i Europy. Każdy biogramy zamyka kalendarium ważnych wydarzeń z historii Polski i powszechnej. Niezwykle atrakcyjną szatę graficzną tworzą reprodukcje miniatur i obrazów, unikatowych dokumentów, zdjęcia obiektów i pamiątek związanych z postaciami prymasów.

Prawdziwy kult świętych polega na spotkaniu z nimi w codziennym życiu po to, aby podpowiadali, w jaki sposób udało się im zachować wierność wskazaniom Ewangelii w środowisku, w którym Bóg ich postawił. Człowiek XXI wieku stoi przed ważnym pytaniem: Jak żyć Ewangelią w dzisiejszym świecie? Wielu mówi głośno, że jest to niemożliwe, że Boże wymagania trzeba dostosować do poziomu, na którym żyje obecne pokolenie. Jest to poważne nieporozumienie. Kilkadziesiąt lat temu Karol Wojtyła też stawiał sobie pytania o to, jak dobrze przejść przez życie. Jak każdy miał wątpliwości i musiał pokonywać trudności, które spotykał na swojej drodze już od dzieciństwa. Mimo to nigdy nie wybierał łatwych rozwiązań, lecz wiernie podążał drogą Ewangelii, dlatego Kościół stawia go dziś jako wzór do naśladowania.

Najmłodszy potomek Stelnickich - Józef - angażuje się w spisek podchorążych, który w konsekwencji doprowadza do wybuchu wojny polsko-rosyjskiej. Pomimo usilnych prób Michałowi nie udaje się odwieść brata od powziętej decyzji. Niebawem, na trop spiskowców wpada carska tajna policja i funkcjonariusze znienawidzonego przez wszystkich Polaków Trzeciego Departamentu, na czele którego stoi, ukrywając ten fakt w tajemnicy przed bliskimi, mąż Barbary, Wiktor. Czy Michał zdoła ocalić młodszego brata od wojennej zawieruchy, tak jak poprzysiągł to matce? Czy Wiktor pokrzyżuje śmiałe plany spiskowców w nadziei na awans?James Conroyd Martin urodził się i mieszka w Chicago. Studiował na Saint Ambrose University i DePaul University. Obecnie uczy literatury angielskiej w Marian Catholic High School.

,,Nie ma dnia bez nauki od rana, nie ma szansy ucieczki na aut, trzeba łykać to masło maślane, honorowo jak skaut"" - śpiewało Lady Pank trzy dekady temu. Dziś stacje i portale rosną wciąż nowe, ale kierunek pozostał ten sam - jedynie słuszny. Te same wciąż twarze powtarzają z uporem godnym nagród i orderów te same zaklęcia. Dziennikarze, aktorzy, celebryci tworzą nieformalny Front Jedności Przekazu zwany Salonem. Nie łączy ich tajny kodeks ani rytuał inicjacji. Zasady są niepisane, ale każdy z członków tego gremium dobrze je zna. Co grozi za wyłamanie się z szeregu? Zazwyczaj jedynie upomnienie i pogrożenie palcem (pamiętacie, co się działo, kiedy Marcin Meller wycofał poparcie dla PO albo gdy Monika Olejnik powiadomiła premiera, że wszyscy dziennikarze są przeciw niemu). Czasem tylko, dla przykładu, trzeba kogoś bezpowrotnie wygnać z salonowego raju (przypadek Joanny Szczepkowskiej). Krzysztof Feusette - znany dziennikarz i publicysta, laureat nagrody Złotej Ryby (2011) wziął na widelec osiemdziesięciu luminarzy Salonu. Kto się nie załapał, niech nie płacze; możliwe są kolejne tomy alfabetu.

Rozdzierająca serce, przerażająca prawdziwa historia chłopca torturowanego przez matkę, braci i otoczenie. A świat pozostał niemy. To niemożliwe, żeby matka mogła tak znęcać się nad własnym dzieckiem… A jednak to zdarzyło się naprawdę. Kiedy Joe był mały, tata chronił go przed okrucieństwem matki, która biła go, wyzywała, raz przytknęła mu gorące żelazko do ręki, raz chciała wyrzucić go przez okno… Kiedy Joe miał pięć lat, ukochany ojciec zginął w płomieniach na jego oczach. I Joe stracił mowę. Odtąd matka mogła już być bezkarna... Kazała mu spać na podłodze w pokoju sadystycznych braci,jeść pod stołem resztki z podłogi. Niebawem wtrąciła go do ciemnej, zimnej, cuchnącej piwnicy. Głodny, niemyty i codziennie bity przez matkę spędził tam trzy lata… Kiedy miał siedem lat, pojawił się przyjaciel matki. Mężczyzna gwałcił chłopca na oczach matki. Chłopiec krwawił, cierpiał, ale nie mógł nie tylko mówić,ale nawet krzyczeć. Ale najgorsze miało dopiero nastąpić… Ta wstrząsająca historia niesie pomimo wszystko nadzieję:katowany, molestowany chłopiec znalazł siłę, by przezwyciężyć niemożliwą wręcz podłość i obojętność ludzii odzyskał mowę. Teraz mówi w imieniu dzieci wykorzystywanych seksualnie, prowadząc własną fundację.

Najgłośniejsza i najbardziej wstrząsająca autobiografia 2012 w Wielkiej Brytanii - bestseller nr 1 Blisko 25 000 egrzeplarzy sprzedanych w Polsce Seks 30 razy na dobę przez 7 dni w tygodniu… Ukochany zaprosił ją do Włoch. Tam zmusił ją do prostytucji. - Właśnie po to tu jesteś – powiedział wyraźnie, jakby tłumaczył coś dziecku opóźnionemu w rozwoju. – Żeby pomóc mi spłacić ten dług. Znajdę ci miejsce do pracy – na ulicy. Chyba każdy chętnie by się tak poświęcił dla kogoś, kogo kocha. Sophie miała dwadzieścia cztery lata, kiedy pojechała do Włoch odwiedzić chłopaka – swojego dobrego przyjaciela. Spędzili razem romantyczny weekend i Sophie uwierzyła, że to miłość jej życia. Ale kiedy powiedziała, że musi wracać do Anglii, wszystko się zmieniło. Uroczy i troskliwy Kas pokazał swoją prawdziwą twarz: brutalną i cyniczną. I poinformował ją, że będzie dla niego pracowała. Na ulicy… Pierwszej nocy miała dziesięciu klientów. Potem „pracowała” bez przerwy, siedem dni w tygodniu, po trzydzieści razy dziennie. Jeśli nie dość zarobiła, była okrutnie karana. Nie mogła uciec; Kas zapowiedział, że jeśli to zrobi, zabije jej młodszych braci. Wiedziała, że nie żartuje... Wykorzystywana, gwałcona, bita i poniżana Sophie spędziła sześć miesięcy w piekle. Ale znalazła siłę, by wyrwać się z zaklętego kręgu strachu i przemocy. Musiało jednak minąć kolejnych pięć lat, żeby przestała oglądać się przez ramię, poczuła się bezpieczna i opowiedziała o tym, co przeżyła – żeby żadna dziewczyna nie powtórzyła jej losu współczesnej niewolnicy. Sophie Hayes odbudowała swoje życie. Dziś ma dwadzieścia dziewięć lat, mieszka w Londynie, pracuje dla organizacji STOP THE TRAFFIK i prowadzi własną fundację The Sophie Hayes Foundation, która współpracuje z policją i pomaga kobietom zmuszanym do prostytucji. Nadal nie może publicznie pokazać swojej twarzy. Jej oprawca jest nadal na wolności. Sprzedana, jej szokująca, brutalnie prawdziwa i przerażająca opowieść o tym, jak wbrew swojej woli znalazła się w mrocznym i niebezpiecznym świecie handlu ludźmi, była szeroko komentowana w mediach. Od razu po wydaniu w styczniu 2012 znalazła się liście bestsellerów „The Sunday Times”.

11-letni Mano Höllenreiner, niemiecki Cygan, po koszmarze obozów w Auschwitz, Ravensbrück i Sachsenhausen trafia wiosną 1945 roku do Francji. Wiadomo o nim tyle, że ma na imię Mano. On sam nie pamięta, a może nie chce powiedzieć o sobie nic więcej. Nie wie, gdzie jest, nie zna języka, dręczą go obozowe wspomnienia. Boi się, że stracił rodziców i młodszą siostrę. Pomału przywiązuje się do opiekunów, którzy robią, co mogą, by chłopiec mógł wrócić do normalnego życia, szukają jego krewnych. Tych opiekunów jest wielu – Mano poznaje kilka domów, skromnych i wytwornych, ale także sierociniec i szpital psychiatryczny. Czy powróci do rodziny? Prawdziwa historia opowiedziana w prosty i przejmujący sposób.

Syn Kristine Barnett, Jacob, ma IQ wyższe niż Einstein i fotograficzną pamięć. W ciągu dwóch tygodni sam nauczył się podstaw analizy matematycznej. W wieku dziewięciu lat rozpoczął badania nad nowatorską teorią w astrofizyce, w wieku dwunastu -pracę na uniwersytecie na wydziale fizyki kwantowej. A przecież jego genialne zdolności łatwo mogły zostać zaprzepaszczone. Kiedy Jake miał dwa lata, rozpoznano u niego autyzm. Kristine usłyszała wówczas, że być może jej syn nigdy sam nie zawiąże butów. Błysk jest fascynującą historią matki i syna. Otoczony przez specjalistów, którzy uczyli go jedynie podstawowych czynności, tłumiąc prawdziwe pasje, Jake nie robił żadnych postępów, co więcej, wycofywał się do swojego świata, aż w końcu zupełnie przestał mówić. Wtedy jego mama, na przekór wszystkim, podążyła za instynktem. Zrezygnowała ze specjalnego programu nauczania i zaczęła samodzielnie przygotowywać syna do zajęć w zwykłym przedszkolu, wierząc w moc doświadczeń dzieciństwa i radosnej zabawy. Skupiła się na wszystkim, co było w Jake'u wyjątkowe, i pozwoliła mu swobodnie rozwijać zainteresowania, koncentrując się na tym, co umie, a nie na tym, czego nie mógł zrobić. Dzięki ciężkiej pracy, determinacji Jake'aoraz wsparciu przyjaciół i bliskich, Kristine i Michael przezwyciężyli wszystkie trudności, a efekty przeszły ich najśmielsze oczekiwania. Wychowali geniusza. „Wszyscy rodzice i nauczyciele powinni przeczytać tę niezwykłą książkę!” Temple Grandin „Błysk to opowieść o odmieniającej sile bezwarunkowej miłości matki. Jeśli macie dziecko inne niż wszystkie – a które dziecko takie nie jest? – nie będziecie w stanie odłożyć tej książki nawet na minutę”. Sylvia Nasar „Błysk w wyjątkowy sposób pokazuje, z jak wielką siłą matka potrafi kochać swoje dziecko”. Andrew Solomon

Wybitna biografia wybitnego projektanta Pierwsza i najpełniejsza książka o YSL opowiada o jego drodze na szczyty. Yves Saint Laurent urodził się w 1936 r. w Oranie i marzył, by tworzyć suknie dla świata, który należał już do przeszłości. Jako trzynastoletni chłopiec napisał o sobie: „Pewnego dnia moje nazwisko zalśni na Champs-Élysées”... Co łączyło młodzieńca w ciemnym garniturze, dwudziestojednoletniego następcę Christiana Diora, z efebem szalejącym w nocnych klubach Paryża, który w roku 1971 pozował nago do reklamy? Człowieka pogrążonego w depresji, niewolnika sławy, z prowokatorem, który wywołał skandal, nazywając swoje perfumy Opium? Projektanta ubolewającego, że nie stworzył dżinsów, z krawcem najbogatszych kobiet świata? Właściciela imperium, które zbudował wspólnie z Pierre’em Bergé, z samotnikiem z rue Babylone? Wiecznego chłopca marzącego o wagarach i pustyni z perfekcjonistą w białej bluzie, mistrzem bez uczniów, starającym się dać życie sukniom, z natury ulotnym i nietrwałym? Ta książka jest czymś więcej niż biografią ostatniego klasyka haute couture, więcej niż opowieścią o modzie od 1958 roku po współczesność. To hołd złożony wielkiemu krawiectwu i oryginalnej sztuce życia. Kolejna książka z naszej serii o wielkich ludziach świata mody Film biograficzny o YSL, który pokazywany jest w kinach, powstał na podstawie tej najbardziej liczącej się biografii projektanta

Zachwyciło mnie w tej książce każde słowo, każde zdanie Ewa Woydyłło Oparta na faktach opowieść o piciu, wychodzeniu z uzależnienia oraz o nauce normalnego życia. Alkoholizm kobiet jest tematem trudnym i wstydliwym, tymczasem pijących pań jest coraz więcej. Często nie potrafią poradzić sobie z tym problemem. Ta opowieść pokazuje, że chorobę można zatrzymać, a nawet zbudować nowe i bardziej wartościowe życie niż przed podjęciem leczenia.

Pielgrzymki Jana Pawła II do Krakowa w oczach SB"" to książka ukazująca kulisy działań tajnej policji politycznej wobec papieża Polaka. Jest to pierwsza publikacja zbierająca tajne dokumenty bezpieki opisujące proces przygotowywania się do przyjazdu Jana Pawła II do Małopolski, działania podejmowane w czasie jego obecności w Krakowie oraz ocenę pielgrzymek z punktu widzenia funkcjonariuszy komunistycznego aparatu represji. Rafał Łatka prezentuje unikatowy materiał źródłowy, który pozwala zrozumieć mechanizmy rządzące totalitarnym państwem komunistycznym.