Wybitna biografia wybitnego projektanta Pierwsza i najpełniejsza książka o YSL opowiada o jego drodze na szczyty. Yves Saint Laurent urodził się w 1936 r. w Oranie i marzył, by tworzyć suknie dla świata, który należał już do przeszłości. Jako trzynastoletni chłopiec napisał o sobie: „Pewnego dnia moje nazwisko zalśni na Champs-Élysées”... Co łączyło młodzieńca w ciemnym garniturze, dwudziestojednoletniego następcę Christiana Diora, z efebem szalejącym w nocnych klubach Paryża, który w roku 1971 pozował nago do reklamy? Człowieka pogrążonego w depresji, niewolnika sławy, z prowokatorem, który wywołał skandal, nazywając swoje perfumy Opium? Projektanta ubolewającego, że nie stworzył dżinsów, z krawcem najbogatszych kobiet świata? Właściciela imperium, które zbudował wspólnie z Pierre’em Bergé, z samotnikiem z rue Babylone? Wiecznego chłopca marzącego o wagarach i pustyni z perfekcjonistą w białej bluzie, mistrzem bez uczniów, starającym się dać życie sukniom, z natury ulotnym i nietrwałym? Ta książka jest czymś więcej niż biografią ostatniego klasyka haute couture, więcej niż opowieścią o modzie od 1958 roku po współczesność. To hołd złożony wielkiemu krawiectwu i oryginalnej sztuce życia. Kolejna książka z naszej serii o wielkich ludziach świata mody Film biograficzny o YSL, który pokazywany jest w kinach, powstał na podstawie tej najbardziej liczącej się biografii projektanta

Zachwyciło mnie w tej książce każde słowo, każde zdanie Ewa Woydyłło Oparta na faktach opowieść o piciu, wychodzeniu z uzależnienia oraz o nauce normalnego życia. Alkoholizm kobiet jest tematem trudnym i wstydliwym, tymczasem pijących pań jest coraz więcej. Często nie potrafią poradzić sobie z tym problemem. Ta opowieść pokazuje, że chorobę można zatrzymać, a nawet zbudować nowe i bardziej wartościowe życie niż przed podjęciem leczenia.

Pielgrzymki Jana Pawła II do Krakowa w oczach SB"" to książka ukazująca kulisy działań tajnej policji politycznej wobec papieża Polaka. Jest to pierwsza publikacja zbierająca tajne dokumenty bezpieki opisujące proces przygotowywania się do przyjazdu Jana Pawła II do Małopolski, działania podejmowane w czasie jego obecności w Krakowie oraz ocenę pielgrzymek z punktu widzenia funkcjonariuszy komunistycznego aparatu represji. Rafał Łatka prezentuje unikatowy materiał źródłowy, który pozwala zrozumieć mechanizmy rządzące totalitarnym państwem komunistycznym.

Jacques Heers, wybitny znawca średniowiecza i renesansu, ukazuje dwór papieski w Rzymie od powrotu papieży z Awinionu w XV wieku aż do sacco di Roma ( 1527). Ostentacyjny luksus i nepotyzm władców Państwa Kościelnego - co pamiętają wszyscy miłośnicy serialu "Rodzina Borgiów" - to tylko jedna strona medalu. Papieże byli mecenasami sztuki i literatury, ich dwór stal się schronieniem dla poetów i filozofów, a rozwój uniwersytetu papieskiego i biblioteki watykańskiej przyczyniły się do narodzin humanizmu. Jacques Heers (1924 - 2013) był profesorem na Wydziale Humanistycznym Paris-Nanterre i dyrektorem studiów średniowiecznych w Paris IV, autorem takich książek, jak: Esclaves et domestiques au Moyen Âge dans le monde méditeranéen, La ville au Moyen Âge czy też tłumaczonej na polski Święta głupców i karnawały (1995).

LISA NIEMI i PATRICK SWAYZE byli małżeństwem przez trzydzieści cztery lata. Poznali się w szkole tańca prowadzonej przez matkę Patricka; mieli wtedy po kilkanaście lat. On nieco starszy, trochę próżny i zarozumiały, ona - śliczna, zamknięta w sobie i jakby zdystansowana, nie zamierzała - wzorem koleżanek - czcić go niczym nieziemskie bóstwo. W słowach małżeńskiej przysięgi, Lisa przyrzekła swemu mężowi, że go "nie opuści aż do śmierci". Ile młodych par wypowiada je z pełną świadomością? Ta książka to bardzo osobista opowieść o wspólnym życiu, o zmaganiach z chorobą, walce z własną słabością żeby przetrwać kolejny dzień, nie pogrążając się w rozpaczy, o uzdrawiającej sile czasu, który z każdym dniem łagodzi ból po stracie. LISA NIEMI SWAYZE ukończyła szkołę baletową i w początkach kariery zawodowej występowała w spektaklach tanecznych. W późniejszych latach jako tancerka i aktorka zagrała w wielu filmach kinowych i telewizyjnych. W 2004 roku wyreżyserowała film Ostatni taniec (była też jego producentką), w którym razem z Patrickiem zagrali główne role. Jest współautorką książki The Time of My Life, napisanej z mężem w czasie jego choroby i wydanej niedługo przed śmiercią Patricka. Za działalność w organizacjach wspierających badania nad nowotworem trzustki została uhonorowana Królewskim Orderem Franciszka I i tytułem szlacheckim. Obecnie mieszka w Los Angeles i w Nowym Meksyku.

Rich DeVos, współzałożyciel firmy Amway i właściciel klubu NBA Orlando Magic, posiada cechy rzadko spotykane wśród dzisiejszych liderów biznesu: mądrość, oddanie innym, filantropię, patriotyzm, nieustanne podkreślanie roli rodziny jako rzeczy najcenniejszej i najważniejszej w życiu. Każdy rozdział tej książki wypełniają historie ludzi, którzy mieli okazję przyglądać się życiu Richa DeVosa z bliska. ,,Podczas dosłownie setek rozmów, które przeprowadziłem, nie usłyszałem o Richu DeVosie ani jednej negatywnej opinii! Każdy, z kim rozmawiałem - od kelnerki, boya hotelowego i dozorcy aż po byłego prezydenta USA - mówił o Richu jedynie z podziwem i wdzięcznością"" pisał w posłowiu do książki jej coautor, Pat Williams. Rich DeVos z pewnością zostanie zapamiętany jako jeden z największych współczesnych przedsiębiorców. On i jego partner, Jay Van Andel, zaczęli praktycznie od zera, budując firmę, która umożliwia prowadzenie działalności gospodarczej dosłownie milionom ludzi na całym świecie. Stworzyli korporację, która dała początek zupełnie nowej formie indywidualnego przedsiębiorstwa, i wciąż jest jednym z najbardziej niezwykłych, społecznych i kulturowych fenomenów naszych czasów.

Lekcje, których udzieliło mi życie syberyjskiego zesłańca Radykalna wdzięczność to opowieść o tym, jak bolesne i tragiczne doświadczenia mogą dać człowiekowi wewnętrzną moc i inspirację do tego, by czynił wokół siebie dobro oraz doceniał i właściwie wykorzystywał każdą chwilę swego życia. Andrew Bienkowski, Polak urodzony we Lwowie, w wieku pięciu lat został wraz z dziadkami, matką i młodszym bratem wywieziony na Syberię. Był tam świadkiem przerażającej śmierci swojego dziadka, który zdecydował się umrzeć z głodu, by reszta rodziny miała większe szanse przeżycia. Dramatyczna kilkuletnia walka o przetrwanie, choroby, głód, zimno – wszystko to stało się dla autora bezcennymi lekcjami, które dały mu siłę, aby żyć z godnością, pomagać innym i cieszyć się każdym dniem, nie bacząc na przeciwności losu. Teraz autor dzieli się owymi lekcjami z czytelnikiem – a pracując przez wiele lat jako psychoterapeuta, miał okazję zweryfikować ich prawdziwość. Opowiadając o swoich przeżyciach na Syberii, podkreśla, że powinniśmy być wdzięczni za to, co już mamy, że gdy okazujemy innym ludziom empatię i zrozumienie, sami stajemy się silniejsi, że nadzieja, wytrwałość, motywacja, a także poczucie humoru pomagają przetrwać najtrudniejsze sytuacje.   Fragment książki        Lekcja pierwsza Radykalna wdzięczność       Nędza nauczyła mnie, że nie wszystko pod słońcem jest dobre, ale słońce mnie nauczyło, że nędza to nie wszystko.       Albert Camus       Była zima 1940 roku. Władysław Paluchowski głodował już od wielu tygodni. Ogromny, palący głód trawił mu wnętrzności. Brak pożywienia sprawiał, że mężczyzna miał dziwne wizje, na przykład jak ciało paruje mu z kości, unosi się w powietrzu i ulatuje przez okno wraz z wiązką promieni słonecznych. Zdawał sobie sprawę, że wizje te są skutkiem głodu, ale, dziwna rzecz, przynosiły mu one ulgę.       Na zewnątrz słońce już dawno zatoczyło swoją kilkugodzinną dzienną podróż po niebie i teraz chyliło się ku jasnej rozległej szarości: zimowej Syberii. Wicher przeciął zamarzniętą równinę i z jękiem uderzył w chatę, którą rodzinie szczęśliwie udało się znaleźć i w niej zamieszkać jeszcze wtedy, gdy ten stary człowiek był silny i gdy był głową rodziny, zanim, strawił go głód.       Tego ranka, wziąwszy kilka cennych placków wysuszonego krowiego łajna, jego żona roznieciła palenisko i przysunęła bliżej słomiane posłanie starca, ale nic mu to nie pomogło. Jedyne ciepło, jakie jeszcze czuł, pochodziło z wielkiego, rozgrzanego do białości ognia w jego brzuchu i palących płomieni jego duszy.       Kiedy w ciągu tych wielu dni po raz trzynasty zobaczył jedzenie i wodę, zebrał resztki sił, żeby odwrócić głowę. Sięgnął do paska i zaciągnął go jeszcze mocniej na brzuchu, w którym już dawno przestało burczeć i tylko od czasu do czasu trzeszczało, jakby ktoś otwierał stare drzwi na zardzewiałych zawiasach. Gdy mężczyznę całkowicie opuściły siły, poczuł, jak zapada się głębiej w słomę, i pomyślał o przyszłości swoich wnuków -przyszłości, jaką im zapewni dzięki swojej śmierci.       W tych ciężkich czasach Władysław zawsze zwracał się myślą ku swemu wnętrzu, ku potężniejszej sile -tej, którą dawały wiara, mądrość i poświęcenie. Dawno już ocenił, ile jedzenia potrzebuje ich piątka, aby móc przeżyć zimę, i wiedział, że nie wystarczy dla wszystkich. W końcu nadeszła ta chwila. Aby uratować innych - żonę, córkę i jej dwóch synków - zrezygnował ze swoich już i tak nędznych porcji.       Kobiety - z oczami, w których zabrakło już łez, znękane zgryzotą, pracą i niedostatkiem pożywienia - nie miały sił dłużej się sprzeciwiać. Dwaj mali chłopcy szanowali decyzję dorosłych i nie odzywali się słowem. Ale patrzyli. Ten starszy człowiek był nie tylko mężem i ojcem. I nie tylko dziadkiem. Był siłą przyrody. Głodowanie było jego ostatnim życzeniem przed śmiercią i rodzina nie mogła mu tego zabronić.       Dla Władysława wszystko to sprowadzało się do odpowiedzi na pytanie: kto będzie najbardziej potrzebny tym dzieciom? Chronił je, jak tylko mógł, od chwili gdy wypędzono ich z ojczystej polskiej ziemi: w czasie długiej podróży brudnym pociągiem, która, jak sądził, na pewno ich zabije; w czasie przewożenia ich skromnego dobytku do tej małej lepianki. I teraz jego ostatnim obowiązkiem było ich uratować. Wszystkie tamte zadania wymagały wielkiego wysiłku. Wszystkie były trudne. Natomiast to obecne było proste. Miał tylko umrzeć.       Dziś, kiedy czasem życie staje się trudniejsze, myślę o tym staruszku tam na stepie, który podejmuje swoją ostatnią, dramatyczną decyzję. Poruszyła ona i zmieniła wszystkich, dla których poniósł tę ostateczną ofiarę. Myślę o tym, jak strasznie trudne było dla niego to postanowienie i zarazem, w jakiś dziwny sposób, bardzo oczywiste. Życie tego człowieka - a zwłaszcza jego śmierć - stało się dla mnie źródłem ogromnej inspiracji. Spośród pięciu osób mieszkających w tamtej chacie i spośród czterech, które to wszystko przeżyły i mogły opuścić step, jestem już jedynym, który nadal pozostaje przy życiu.       Ten człowiek był moim dziadkiem, a dzieckiem, dla którego umarł, aby ono mogło żyć, byłem ja.       Pewnie z powodu tej ofiary, którą kiedyś złożył i której byłem świadkiem jako wrażliwy pięciolatek, zawsze mam problemy z postawą typu „najpierw ja", która cechuje świat współczesny. Pomaganie samemu sobie to tylko pierwsza część równania. I w rezultacie wcale nie to podtrzymuje człowieka przy życiu.       Winston Churchill wypowiedział słynne słowa: „Żyjemy dzięki temu, co otrzymujemy; nadajemy życiu sens dzięki temu, co ofiarujemy innym".    Radykalna wdzięczność Spis treści Lekcja pierwsza Radykalna wdzięczność 7 Lekcja druga Wszyscy jesteśmy ze sobą powiązani 21 Lekcja trzecia Słuchajcie, a dowiecie się 35 Lekcja czwarta Zrozumienie - największy dar 45 Lekcja piąta Pielęgnuj nadzieję, gdziekolwiek ją znajdujesz 57 Lekcja szósta Wytrwałość: „pazur" nadziei 69 Lekcja siódma Miej odwagę być (sobą) 83 Lekcja ósma Poczucie humoru może ocalić życie 95 Lekcja dziewiąta Usamodzielniaj innych 107 Lekcja dziesiąta Uwierz 123 Lekcja jedenasta Cud motywacji 135 Lekcja dwunasta Bądź dobry 147 Lekcja trzynasta Aby odzyskać spokój, puść w niepamięć 159 Lekcja czternasta Miłość uzdrawia 175 Wnioski Lekcje z Syberii 191 Epilog 197 Podziękowania 203

Tytułowa „Droga do Marynarza“ prowadzi przez cierpienie do spełnionej miłości. 13-letnia Karina ulega kontuzji sportowej, która staje się początkiem bardzo poważnych problemów zdrowotnych. Karina nie poddaje się jednak. Jako dojrzała kobieta postanawia opowiedzieć swoją historię. Przyświeca jej jeden cel: „Zdecydowałam się napisać tę książkę, aby wzmocnić Waszą wiarę w sens życia oraz siły, które posiada człowiek.” Patroni: Eksmagazyn, Kobietawielepiej.pl, Żona Marynarza

Poruszająca i szokująca opowieść jedynej córki słynnej aktorki. O życiu w cieniu znanej matki, a właściwie o tęsknocie za nią, rozpaczliwym poszukiwaniu kontaktu i próbach budowania więzi z kobietą, która zawsze przede wszystkim była aktorką, potem celebrytką, kochanką i przyjaciółką, dopiero na końcu bywała matką.

Zbiór jest zachowaną cząstką listów Zygmunta Mycielskiego z lat 1957-1986 do Ludwika Erhardta i redakcji dwutygodnika Ruch Muzyczny, w której ich Autor był zatrudniony jako członek zespołu redakcyjnego a następnie jako redaktor naczelny.

Waris urodziła się w Somalii, w plemieniu nomadów. Wychowywała się pośród kóz, bydła i wielbłądów, w otoczeniu dzikiej przyrody. W wieku pięciu lat przeżyła obrzezanie - rytuał, który doprowadził do śmierci jej siostrę i dwie kuzynki, w wieku sześciu - została zgwałcona. Jako trzynastolatka miała być wydana za mąż za starca, ale - zdesperowana - uciekła z domu. Jej wielka wędrówka przez pustynię do Mogadiszu, a następnie Londynu, skończyła się w Nowym Yorku. W wieku 18 lat rozpoczęła karierę modelki, występując obok Naomi Campbell i Claudii Schiffer. Od wieli lat walczy przeciwko okaleczaniu kobiet, za co została wyróżniona tytułem ambasadora Narodów Zjednoczonych. Swą historię, o której długo z nikim nie mogła rozmawiać, opowiada w autobiografii "Kwiat pustyni".

Seria pt. Dokumentacja Życia Literackiego Kręgu Londyńskich „Wiadomości” (1945–1981) upowszechnia bezcenne archiwalia redakcyjne najważniejszego literackiego tygodnika polskiej emigracji pojałtańskiej, znajdujące się w zbiorach Archiwum Emigracji Biblioteki Uniwersyteckiej UMK w Toruniu. Tom 1 zawiera 68 listów wymienionych w latach 1945–1975 między Zygmuntem Hauptem a Mieczysławem Grydzewskim, Michałem Chmielowcem i Stefanią Kossowską. Są one cennym świadectwem blasków i cieni życia polskiego pisarza na emigracji.

Błogosławiony Edmund Bojanowski był człowiekiem „modlitwy i czynu”, założył pierwsze na ziemiach polskich ochronki dla dzieci, a później najliczniejsze obecnie w Polsce żeńskie zgromadzenie zakonne Służebniczek Najświętszej Maryi Panny. Nie został księdzem, choć od młodości bardzo tego pragnął. Swoje przeznaczenie pojął dopiero na łożu śmierci: „Teraz rozumiem, że Bóg chciał, abym w stanie świeckim umierał”. Bojanowski to także literat, poeta, tłumacz, publicysta, wydawca, miłośnik i badacz folkloru, działacz kulturalny, społeczny i charytatywny, Nazywany bywa prekursorem Soboru Watykańskiego II. Z opowieści wyłania się żywa i barwna postać Błogosławionego, osadzona mocno realiach epoki, na szerokim tle historycznym i obyczajowym Wielkopolski XIX wieku.

Niesamowita historia gwiazdy rocka, która straciła kontrolę nad własnym życiem; o uzależnieniu od narkotyków i cudownym wybawieniu mocą Chrystusa. W swojej, miejscami brutalnej, autobiografii Brian Welch po raz pierwszy opisuje, jak przyszedł do Boga i co działo się przez poprzednie 10 lat. Ta książka pozwala zobaczyć świat grupy Korn widziany oczami członka zespołu. Head szczerze opowiada o nieudanej walce z narkotykami, która jednak doprowadziła go do zwrócenia się ku Bogu. Z autobiografii dowiecie się, jak Head odwrócił się od wyniszczającego trybu życia i odbudował stosunki z córką oraz co się zmieniło w jego muzyce. „W muzyce Briana czuć Bożą obecność. Kiedy wspólnie nagrywaliśmy materiał, dzięki łączącemu nas duchowi produkowaliśmy muzykę będącą źródłem inspiracji. Książka Zbaw mnie ode mnie samego jest wielkim przesłaniem nadziei. Kiedy był członkiem Korn, podziwiałem jego charakter i poczucie humoru; teraz znów wstrząśnie światem – i z pewnością go wzbogaci”. Ross Robinson, producent zespołów Korn, Limp Bizkit, Slipknot i the Cure

Sallah ad-Din - Prawy w Wierze - Saladyn Prawdziwe oblicze założyciela dynastii Ajjubidów. Bliski Wschód i czasy wyprawy krzyżowych oczami obu wojujących stron. Spisana z wykorzystaniem źródeł łacińskich i arabskich niezwykła historia człowieka, który wyrósł na najpotężniejszego władcę świata islamu - imperium rozciągającego się od Sudanu po Syrię, od Jemenu przez Półwysep Arabski i północny Irak do wschodniej Turcji. Ten ""syn rodziców, którzy nie należeli do szlachty, ale nie mieli też korzeni plebejskich, pośledniego urodzenia"", jako władca obdarzony w równej mierze talentem, jak i szczęściem, stał się legendą. Wojownik i polityk, zwycięzca spod Hattin i zdobywca Jerozolimy, postrach krzyżowców i bohater muzułmanów - tak powszechnie kojarzy się imię Saladyna. Tymczasem sułtan - postać niezwykle barwna i fascynująca - wyrasta dalece poza ten stereotyp. Dla samych muzułmanów, przy wszystkich zasługach i osiągnięciach, pozostaje bohaterem, choć nie bez skazy.    

Bardzo emocjonalna i doskonale napisana „Ucieczka z krainy wiecznego śniegu” to saga o niedoświadczonym przywódcy przyodzianym w ciążące mu mnisie szaty, który zmuszony uciekać ku wolności odkrywa, że od jego przetrwania zależy los tysięcy Tybetańczyków. Stephan Talty pokazuje nam metamorfozę prostego, zagubionego człowieka w charyzmatycznego orędownika wolności myślenia i powszechnego współczucia. Książka stanowi również portret uduchowionego narodu, zmuszonego do chwycenia za broń w obronie swoich ideałów. Przenieśmy się w czasie do 17 marca 1959 roku. Tybet stoi na skraju zagłady. Wkrótce dojdzie do całkowitego przejęcia władzy nad państwem przez chińskiego okupanta. Młody Dalajlama decyduje się na śmiertelnie niebezpieczny krok. Ucieka z rezydencji otoczonej elitarnym oddziałem chińskich żołnierzy i wraz z trzystuosobową eskortą przeprawia się ku zdradzieckim przełęczom Himalajów, za którymi czekają Indie i wolność. Zbiedzy cały czas czują na karkach nienawistny oddech podążających ich tropem prześladowców. Żadnemu z poprzednich Dalajlamów nie przyszło mierzyć się z milionową armią komunistycznych Chin, zdeterminowaną, by butami żołnierzy zdeptać wolność Tybetu.

Rys biograficzny kard. Wyszyńskiego, autorstwa ks. Piotra Niteckiego, oraz krótki szkic Roksany Szczypty-Szczęch, opisujący główne kierunki działań prowadzonych przeciwko Prymasowi przez komunistyczną policję polityczną oraz organa państwowe powołane do walki z Kościołem katolickim w Polsce, stanowią wstęp do publikowanych w tomie 156 dokumentów, powstałych w latach 1946-1981 i dotyczących różnych aspektów aktywności duszpasterskiej i organizacyjnej kard. Wyszyńskiego, ale także jego współpracowników i członków rodziny. Tom zawiera Aneks prezentujący informacje dotyczące przebiegu służby 41 funkcjonariuszy UB-SB zaangażowanych w wieloletnią działalność prowadzaną przeciwko Prymasowi Polski. W wydawnictwie znalazło się również 28 fotografii kard. Wyszyńskiego z różnych okresów jego posługi duszpasterskiej, w tym także materiały przygotowane przez SB.     

Ta książka jest jak rekolekcje. Ujmuje czytelnika za rękę i prowadzi w ślad za (...) franciszkaninem przez Boliwię do Boga. Ta książka to przewodnik po ludzkim życiu, po codziennym naszym ziemskim pielgrzymowaniu.... (ze Wstępu) To nie są wspomnienia z folklorystycznej podróży po Boliwii, choć nie brak tu egzotyki i ciekawych obserwacji na temat duszpasterstwa w dżungli. Raczej zobaczysz jak taki dystans przeobraził widzenie rodzimego polskiego Kościoła. Znany duszpasterz i publicysta pozwala pouczyć się w dalekim kraju o tym, co nieustannie frapuje go w domu, u siebie, u nas, i daje temu wyraz w tekstach wysyłanych do przyjaciół w kraju. Powstał w ten sposób niezwykły zapis wewnętrznej przemiany pod wpływem misyjnego trudu.

„Biznes po prostu” jest znakomitą lekturą zarówno dla tych, którzy chcą sprawdzić się w biznesie, jak i tych, którzy już prowadzą małe firmy i szukają pomysłu na ich rozwinięcie. Adresowana jest również do przedsiębiorców, którzy osiągnęli sukces i starają się utrzymać pozycję lidera.„Biznes po prostu” jest znakomitą lekturą zarówno dla tych, którzy chcą sprawdzić się w biznesie, jak i tych, którzy już prowadzą małe firmy i szukają pomysłu na ich rozwinięcie. Adresowana jest również do przedsiębiorców, którzy osiągnęli sukces i starają się utrzymać pozycję lidera. Książka jest wyjątkową pozycją na naszym rynku. Napisana przez autora, który równie przekonywująco mówi o skromnych początkach swojej kariery biznesowej, jak i o doświadczeniach kierowania jedną z największych, prywatnych grup kapitałowych w Polsce. Czytając odnosi się wrażenie, że nie ma tam refleksji czy porad, które nie wynikałyby z jego własnych, nie zawsze pozytywnych doświadczeń. Leszek Czarnecki w interesujący sposób wprowadza w tajniki przedsiębiorczości. Czytelnik uczestniczy w praktycznej edukacji ekonomicznej, popartej wieloma konkretnymi przykładami. Autor nie daje gotowych recept na rozwiązanie problemów, ani jednoznacznych odpowiedzi. Za to angażuje, zmusza do myślenia i samodzielnego wyciągania wniosków. Budzi zainteresowanie ekonomią, szacunek dla ludzi przedsiębiorczych. Inspiruje. Niewątpliwym atutem książki jest jej osobisty ton, rzetelność, przykłady czerpane z własnej biografii. Leszek Czarnecki nie boi się również przyznać do błędów, które niegdyś popełnił. Duże wrażenie sprawiają historie ludzi znajomych, nieraz wręcz przyjaciół autora, którzy zrobili nieprzeciętną karierę jako przedsiębiorcy i menedżerowie. Ich życie i ścieżka zawodowa mogą stanowić wzór dla niejednego biznesmena.

Mały Stuart pragnął tylko, by być kochanym. Wpajano mu jednak, że jest zbyt niegrzeczny, aby zasłużyć na ojcowską miłość. Tatusiu, proszę, nie to historia słodkiego chłopczyka, który dorastał pod opieką nieobliczalnego mężczyzny. Był bity i wykorzystywany seksualnie, jednak nikt nie znał tragicznej prawdy. Jak się potem okazało David, ojczymem Stuarta, molestował również młodszą siostrę chłopca, za co został wtrącony do więzienia. Po ponad 30 latach emocjonalnej i psychicznej traumy oraz po samobójstwie siostry w Stuarcie coś pękło. Postanowił spotkać się z Davidem i samemu wymierzyć najwyższą karę. Spisaną w tej książce historię Stuart Howarth zaczął pisać w więzieniu. Stała się dla niego swego rodzaju terapią i ukojeniem po latach, które spędził w mentalnym piekle.