Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Pod koniec XVIII wieku jedno z największych państw Europy zniknęło z mapy na 123 lata. Sprawa polska trafiła na peryferie europejskiej polityki. Po dwudziestu latach niepodległości przyszły dwie okupacje i pół wieku sowieckiej dominacji. Przez niemal dwa stulecia o losie naszego kraju decydowali inni. Dziś stajemy przed dziejową szansą. Mamy suwerenne państwo o stale rosnącej gospodarce, zakotwiczone w Unii Europejskiej i NATO. Budujemy jedną z najsilniejszych armii kontynentu, a w obliczu rosyjskiej agresji znów staliśmy się filarem bezpieczeństwa Europy. W książce Polska. Historia ambicji dyplomata Pierre Buhler z unikalnej francuskiej perspektywy zastanawia się, jak położenie między Niemcami a Rosją kształtuje naszą tożsamość. Analizuje kulturę i wiarę, które w czasach zaborów zastępowały Polakom państwo, a także rolę przedmurza Zachodu oraz przywiązanie do wolności politycznej. Autor, były ambasador Francji w Polsce, pierwszą placówkę objął w Warszawie w stanie wojennym. Bezpieka śledziła każdy jego krok i nadała mu pseudonim Dakota. Po latach pyta o niesamowity polski moment, który przeżywamy w XXI wieku. Czy wykorzystamy wielką szansę geopolityczną? Czy nie roztrwonimy jej przez wewnętrzne podziały i spory o pamięć z sąsiadami? To lektura obowiązkowa dla polityków, dyplomatów i wszystkich, którzy chcą spojrzeć na osiągnięcia Polski z międzynarodowej perspektywy. Czas zrozumieć, dlaczego właśnie teraz tak wiele od nas zależy.
Zbiór, który oddajemy do Państwa dyspozycji zawiera trzy pieśni z op.51: Baśń, Twe usta oraz Pieśń weselna. Kompozytor posłużył się poezją Edwarda Słońskiego, Zygmunta Różyckiego i Wiliam Szekspira. Są to pieśni o tematyce miłosnej. W dwóch z nich na szczególną uwagę zasługuje niezwykle rozbudowana partia fortepianu.
Drugi zeszyt Wyboru pieśni na głos i fortepian Ludomira Różyckiego zawiera dziewięć utworów: Sześć pieśni do słów Tadeusza Micińskiego op. 16, pochodzących z wczesnego okresu twórczości kompozytora, oraz trzy pieśni skomponowane w czasie niemieckiej okupacji: Balladę op. 60 do słów Adama Asnyka, Kurant do słów Kazimierza Laskowskiego i Kołysankę (A a kotki dwa) do tekstu tradycyjnego. W opusie 16 Różycki tworzy bardzo spójną wewnętrznie konstrukcję pod względem wyrazowym. Dobierając w przemyślany sposób młodopolskie teksty poetyckie z tomu W mroku gwiazd Micińskiego, wydobywa z nich nową jakość, którą łączy z niezwykle nastrojowym, a zarazem zróżnicowanym brzmieniowo opracowaniem muzycznym. Z powodzeniem wprowadza w tym cyklu kontrasty: delikatną pastelowość współbrzmień obok fragmentów nacechowanych silną ekspresją. Również w Balladzie op. 60, pieśni nawiązującej do gatunku mazurka, trudno nie dostrzec eksperymentów kolorystycznych. Zbiór wieńczy wyjątkowo barwna harmonicznie, choć utrzymana w tonacji g-moll Kołysanka. Subtelnie nakładane na siebie schematy rytmiczne, powtarzalność głównych wątków melodycznych, nietypowy dla kompozytora dobór tekstu oraz kołysankowy charakter czynią utwór wyjątkowym w różnorodnej, choć najczęściej mrocznej kolekcji wokalno-fortepianowych dzieł Różyckiego. Zawarte w tym zbiorze pieśni tworzą interesujący świat kolorystyczny, kalejdoskopowy zbiór przedstawiający rozmaite odsłony stylu kompozytorskiego tego twórcy. Publikacja przeznaczona dla profesjonalnych muzyków.
Trzeci zeszyt Wyboru pieśni na głos i fortepian Ludomira Różyckiego, jest rezultatem ponadpółrocznych kwerend archiwalnych, jakie przeprowadzili śpiewaczka Urszula Kryger oraz pianista Paweł Cłapiński. Publikacja ta zawiera 12 pieśni w ich opracowaniu wykonawczym, opartym na odnalezionych rękopisach i pierwodrukach. Są to utwory bardzo różnorodne, z różnych okresów twórczości kompozytora, zarówno o poważniejszym, jak i lżejszym charakterze. Znalazły się tu dzieła nieznane, zachowane jedynie w rękopisach (Jak sen, Walc jesienny), pieśni o ograniczonej dostępności (Gwiazdy Wenecji, Pieśń wiosenna, Vocalise-Etude) oraz alternatywne opracowania utworów znanych szerszej grupie wykonawców i słuchaczy (Kołysanka [A a kotki dwa], Dzwoń dzwoneczku). Ponadto zawarte tu zostały wyjątki z oper i operetek, które ze względu na swoją popularność weszły do kanonu pieśni kompozytora (Piosenka Caton, Rajski ptak, Laleczki moje, Ta noc), a także ballada na głos i fortepian Na pokój światu biją dzwony, nieco bardziej znana w wersji orkiestrowej. Publikacja przeznaczona dla profesjonalnych muzyków.
Zbiór zawiera 21 pieśni z wczesnego okresu twórczości pieśniowej Kompozytora, ujętych w cztery opusy: 9, 12, 14, 19. W dużej mierze do słów młodopolskich poetów Tadeusza Micińskiego, Cezarego Jellenty, Marii Paruszewskiej, Stanisława Wyspiańskiego, ale także do zagranicznych autorów Henrika Ibsena, Friedricha Nitzschego, Henricha Heinego. Tekst pieśni jest w języku polskim i niemieckim. Stanowią ciekawe przykłady w historii młodopolskiej pieśni. Publikacja przeznaczona dla profesjonalnych muzyków.
Celem nowego opracowania "Paroles tissees" na tenor z towarzyszeniem fortepianu autorstwa Edwarda Sielickiego jest popularyzacja kompozycji Witolda Lutosławskiego, pierwotnie przeznaczonej na tenor i orkiestrę kameralną, uchodzącej za arcydzieło liryki wokalnej XX wieku. Opracowanie kompozycji, napisanej do surrealistycznego tekstu Jean-Francoisa Chabruna, powstało z myślą o profesjonalnym wykonawcy.
Celem nowego opracowania "Les espaces du sommeil" na baryton z towarzyszeniem fortepianu autorstwa Edwarda Sielickiego jest popularyzacja kompozycji Witolda Lutosławskiego, pierwotnie przeznaczonej na baryton i orkiestrę, uchodzącej za arcydzieło liryki wokalnej XX wieku. Opracowanie kompozycji, napisanej do surrealistycznego tekstu Roberta Desnosa, powstało z myślą o profesjonalnym wykonawcy.
z ''Dzieł Karola Szymanowskiego'' pod red. T. Chylińskiej, Dz. t. 15 Cykl trzech programowych utworów fortepianowych zainspirowanych Odyseją Homera i kulturą śródziemnomorską, z którą kompozytor miał styczność podczas podróży na Sycylię w 1911 roku. Wyspa syren ilustruje epizod z podróży Odyseusza, Kalipso jego niewolę, a Nauzykaa ratunek i powrót do domu.
Termin adolescere pochodzi z języka łacińskiego i oznacza wzrastać ku. Tzw. adolescencja opisywana jest przez psychologię jako szczególny w życiu człowieka czas przemian, które przeprowadzają go z okresu dzieciństwa do dorosłości. Stanowi ona rodzaj nadrzędnej formuły znaczącej, projektującej dramaturgię kompozycji. W utworze podjąłem próbę komponowania narracji tła kluczowej idei moich obecnych poszukiwań kompozytorskich.. Adolescere ma zarazem osobisty charakter dedykowany jest Przemysławowi i Jakubowi Broszkiewiczom, moim serdecznym przyjaciołom. Kamil Kruk
Sonata na skrzypce i fortepian zajmuje poczesne miejsce w dorobku twórczym Romana Maciejewskiego. Jednoczęściowa, rozbudowana kompozycja - rodzaj muzycznego poematu czy rapsodii - wyprowadzona jest z prostego motywu trzech opadających dźwięków. Ów motyw przewija się przez cały utwór, przybierając najróżniejsze postacie. W utworze można usłyszeć wpływy Szostakowicza i "góralszczyzny" Szymanowskiego. Dzięki opublikowaniu Sonaty stosunkowo mało znana twórczość Romana Maciejewskiego, bezsprzecznie wartościowa, znajdzie zwolenników, a może nawet prawdziwych entuzjastów. Jest tego warta!
Uwertura orkiestrowa W Tatrach powstała w 1870 roku podczas pobytu Żeleńskiego w Paryżu, gdzie uczył się kompozycji. Z powodu nie zachowania się do naszych czasów dwóch jego symfonii utwór uważany jest za reprezentatywne dla twórczości kompozytora dzieło symfoniczne. Kompozycja posiadająca formę sonatową z fugatem w przetworzeniu pierwszy raz została zaprezentowana publiczności w 1871 roku w Krakowie. Uwertura do dziś jest chętnie wykonywana przez zespoły orkiestrowe.
Koncerty fortepianowe Chopina łączą w sobie dwa żywioły: czystej gry i pełnej wyrazu poetyki. Wirtuozerię i romantyczność. Błyskotliwość pianistyczna, wykształcona w utworach w stylu , została w nich doprowadzona do perfekcji, lecz zarazem pożegnana. Oba stanowią bezpośredni wyraz osobowości kompozytora, która objawiła się w nich po raz pierwszy z tak wielką siłą i skonkretyzowała w zespole cech tworzących indywidualny styl Chopina. Koncert fortepianowy e-moll Odznacza się rozbudowaną, jak na utwory koncertowe Chopina, partią orkiestry. Melodyka jest tu mniej ornamentalna, a bardziej płynna, rysunek kantyleny bardzo szlachetny i klarowny, pierwiastek wirtuozowski silnie wyeksponowany, lecz nie w stopniu przytłaczającym logikę konstrukcji. Utwory zostały opracowane przez I. J. Paderewskiego, L. Bronarskiego i J. Turczyńskiego.
Prezentowane w niniejszym zeszycie cztery kompozycje Maadera, w rękopisach muzycznych i katalogach jasnogórskich określane terminami ''aria'', w tym wypadku oznaczają nie tylko utwory pisane na głos solowy, ale także na duet lub tercet głosów solowych z towarzyszeniem instrumentalnym, komponowane do tekstów nieliturgicznych. W praktyce mogły jednak wchodzić w przebieg liturgii (na przykład w ramach mszy), występować zamiast graduału, offertorium czy komunii. Arie o opisanej powyżej obsadzie stanowiły istotną część repertuaru kapeli paulińskiej od około połowy wieku XVIII do pierwszych lat następnego stulecia.Arie Maadera należą do jego najambitniejszych kompozycji. Ich głównym walorem jest melodyka, pełniąca podstawową rolę formotwórczą, pełna rozmachu, szeroko zarysowana, z wyraźnymi punktami kulminacyjnymi. Klasyczny umiar i równowaga ustępują tu miejsca nieoczekiwanym zwrotom i zaburzeniu symetrii fraz, przynosząc skojarzenie z ariami M.J.Żebrowskiego. Odcinki czysto instrumentalne oraz ustępy wokalne, których motywika czerpie z fragmentów instrumentalnych, obfitują w liczne zdobienia. Frazy odznaczają się dość dużym udziałem melizmatów o kształcie obiegników, pochodów skalowych lub rozłożonych trójdźwięków. Drobnonutowa rytmika (mimo powolnych temp) przenikająca całe arie, jest jednym z elementów współtworzących interesującą grę napięć muzycznych. Podkreślają ją również zmiany artykulacji (staccato, legato) i gwałtowne, stosunkowo częste zmiany dynamiki (pianissimo, piano, forte i modice forte). W zakresie techniki w pełni panuje homofonia.[Aleksandra Patalas] Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Operacyjnego Promocja Czytelnictwa.
to neoklasyczna w charakterze kompozycja składająca się z siedmiu części. Doskonale nadaje się jako materiał dydaktyczny dla uczniów szkół muzycznych II stopnia, odkrywających bogate obszary kameralistyki przeznaczonej na instrumenty dęte. Po 22 latach od pierwszego wykonania kompozycji, w 2005 roku, Józef Świder postanowił uzupełnić kwintet dwiema dodatkowymi częściami i . Utwór przeleżał w szufladzie kolejne 11 lat, aby w końcu doczekać się nagrania, prawykonania (7 grudnia 2016, Festiwal im. Józefa Świdra w Cieszynie) oraz wydania.
na fortepian i kwintet smyczkowy Celem opracowania Koncertu f-moll Chopina na fortepian i kwintet smyczkowy jest umożliwienie wykonywania tego popularnego dzieła przez małe kameralne zespoły. Sprowadzenie pełnej orkiestrowej partytury do wymagań kwintetu smyczkowego z jednoczesnym zachowaniem wierności oryginałowi było wielkim wyzwaniem dla twórców opracowania. Partia fortepianu została zaczerpnięta z wydania urtextowego zwanego Wydaniem Narodowym Dzieł Fryderyka Chopina. To wydanie jest również podstawą opracowania partii orkiestry. Zapraszamy do przeczytania wywiadu z Kevinem Kennerem, w których pianista opowiada o tym, jak doszło do stworzenia opracowań Koncertów Chopina na kwintet smyczkowy: Kameralne koncerty Chopina - wywiad z Kevinem Kennerem Wydanie Narodowe Dzieł Fryderyka Chopina Inne opracowania kameralne dzieł Fryderyka Chopina
Przy tworzeniu pieśni, a pisał je Moniuszko zarówno w wieku młodzieńczym, jak i ku końcowi życia, przyświecała mu określona idea. Pragnął dać społeczeństwu polskiemu pieśni narodowe, polskie, które mogłyby zająć ważne miejsce w życiu codziennym Polaków, usuwając na bok importowaną tandetę. W podobny sposób Józef Ignacy Kraszewski swym rozległym i wszechstronnym powieściopisarstwem wyparł romans francuski, tak popularny zwłaszcza wśród ówczesnych pań. Kiedy zebrała się już spora garść pieśni, umyślił Moniuszko wydawać je w zeszytach pod ogólnym tytułem: ''Śpiewnik domowy''. Nazwa tego zbioru wymownie świadczy o powziętym zamiarze: mają to być pieśni do użytku domowego, przeznaczone dla każdego, na różne okoliczności codziennego życia. Mają też odpowiadać różnorakim nastrojom i potrzebom serca, dlatego uderza tak bogata ich różnorodność. [Witold Rudziński]
Władysław Walentynowicz, polski pianista, kompozytor, pedagog i działacz muzyczny. Na jego dorobek kompozytorski składa się około 130 dzieł zarówno symfonicznych, jak i kameralnych, w tym wiele o charakterze pedagogicznym. Styl kompozytorski Walentynowicza cechuje tradycyjny język dźwiękowy. Prostota wypowiedzi, jasność formy oraz wyrazisty, motoryczny tok narracji muzycznej nadają jego utworom neoklasyczny charakter z zauważalnymi elementami romantyzującymi i folklorystycznymi. Suita na obój, klarnet i fagot z 1952 roku, funkcjonująca również jako Muzyka na trio stroikowe dla młodzieży, została wydana przez PWM po raz pierwszy w 1981 roku pod tytułem Trio stroikowe. Jest to czteroczęściowa, zwarta kompozycja, mogąca stanowić doskonały materiał zarówno koncertowy, jak i edukacyjny. Roman Widaszek
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
