Kiedy Andrea Gillies wraz z mężem, trójką dzieci i teściami przeprowadzała się do dużego wiktoriańskiego domu położonego w jednym z odległych zakątków na północy Szkocji, nie miała pojęcia, jak niezwykłe czeka ich doświadczenie. Opiekując się chorą na alzheimera teściową, Gillies towarzyszyła jej w szczególnej podróży ? w przejściu z realnego świata do alternatywnej rzeczywistości demencji. Opiekunka to nie tylko opowieść o życiu w cieniu alzheimera, to także sprawozdanie z fascynującego śledztwa, które odsłania mechanizmy rozwoju choroby. To książka, która stawia przed nami najbardziej fundamentalne pytania: Kim jesteśmy? Czy nadal będziemy sobą, jeśli zostaniemy pozbawieni wspomnień? Czym jest ludzka dusza? Ta książka to pamiętnik z kilku lat opieki nad chorą na alzheimera, który daje nam szansę wejścia w świat cierpiącego człowieka i zrozumienia go. To także przejmujący opis prób radzenia sobie z uciążliwymi objawami choroby i emocjami, które pojawiają się w czasie wieloletniej opieki nad bliskim. Dzięki Opiekunce możemy zobaczyć, jak inni radzą sobie w tym nowym, zmienionym przez chorobę świecie. Alicja Sadowska, Prezes Polskiego Stowarzyszenia Pomocy Osobom z Chorobą Alzheimera To nie jest dziennik młodej Brytyjki z czasu opieki nad teściową pogrążającą się w otchłani choroby Alzheimera. A przynajmniej nie tylko. To też książka o poszukiwaniu człowieczeństwa ? w płatach czołowych mózgu, w hipokampie, bo przecież nie w sercu, choć ? jak zauważa autorka - to ten mięsień zwykło się uważać za mieszkanie duszy. Wszystko w porządnej, niemal popularnonaukowej obudowie. To także książka o poszukiwaniu człowieczeństwa w sobie. Kiedy tytułowa opiekunka Andrea namawia chorą Nancy do zdjęcia trzech swetrów w upał albo myje ją z ekskrementów, to ważne jest, jak się z tym czuje Nancy, ale ważniejsze, jak się z tym czuje Andrea. Autorka opisuje to bez litości ? dla siebie i dla czytelnika. To kawał szczerej literatury o problemach, które na początku XXI wieku dotykają miliony ludzi. Naprawdę współczesna literatura. Wojciech Staszewski, autor książki Ojciec.prl

?CIĄŻA? GRUBA PRZESADA!? ?Ciąża drogą mailową? stanowi zapis korespondencji przyjaciółek, które niemal w tym samym momencie zaszły w ciążę. Dla jednej będzie to pierwsze dziecko, druga zaś oczekuje kolejnego. Od chwili kiedy dowiedziały się, że będą miały dzieci, prowadzą ze sobą rozmowę za pomocą maili, dzielą swoje radości i troski, zwierzają się z problemów. Kobiety o swoich ciążach nie piszą w samych superlatywach, wręcz przeciwnie ? nie owijają w bawełnę i szczerze opisują swoje emocje, nie zawsze pozytywne. Pokazują, że ciąża to nie tylko radosne oczekiwanie, bezkarne zachcianki i czas dobrego seksu, ale również problemy z akceptacją zmieniającego się ciała, utrudnienia w życiu codziennym i fizyczne cierpienie. Na szczęście możemy liczyć na happy end ? finał tych trudnych dziewięciu miesięcy jest w obu przypadkach równie szczęśliwy. Starałyśmy się w jak najszczerszy sposób opisać te 9 miesięcy. To nie jest jeden z setek poradników, ale życiowa opowieść o cieniach i blaskach oczekiwania na dziecko. Odkrywamy prawdziwą naturę ciąży. My nie upiększamy rzeczywistości, pokazujemy życie przeciętnych ciężarnych w sytuacjach, z jakimi na pewno się spotykają. Jednocześnie mówimy też o tym, że ciąża to cudowna sprawa. Książkę można zadedykować wszystkim ? ciężarnym i przyszłym mamom, by nabrały dystansu do swojego stanu i dodały sobie otuchy; tym, co urodziły, by z sentymentem wróciły do wspomnień; mężczyznom, by wiedzieli, czego od nich oczekują ich ciężarne partnerki.

Uzupełniona i poprawiona wersja uznanego podręcznika obejmuje znane z wcześniejszego wydania schematy i ryciny obrazujące budowę oraz czynność układu nerwowego, które uzupełniono licznymi wynikami badań obrazowych. Dołączono również komentarze kliniczne, dzięki którym informacje na temat anatomii i fizjologii układu nerwowego zyskują praktyczny kontekst oraz zachęcają lekarzy i studentów do konfrontowania zdobytej wiedzy ze spostrzeżeniami dokonywanymi przy łóżku chorego. Zmieniony układ rozdziałów lepiej odzwierciedla nie tylko relacje anatomiczne i fizjologiczne, ale przede wszystkim wychodzi naprzeciw potrzebom Czytelnika, prowadząc go od zagadnień ogólnych do bardzo szczegółowych. Wprowadzone w tym wydaniu zmiany ułatwiają przyswojenie wiedzy o budowie i czynności układu nerwowego człowieka nie tylko przedstawicielom zawodów medycznych, ale także tym, którzy sięgną po książkę jako uzupełnienie swojego biologicznego czy humanistycznego wykształcenia. w atlasie: ponad 200 komentarzy klinicznych: zwięzłe opisy rycin badania obrazowe dostęp internetowy do pełnej treści drugiego wydania oryginalnego oraz wielu innych materiałów przez stronę Student Consult

Z dużą satysfakcją prezentuję pracę Jamesa Morrisona Diagnoza psychiatryczna ? praktyczny podręcznik dla klinicystów (...) Autor jest przede wszystkim doskonałym psychiatrą o ogromnym doświadczeniu klinicznym.(...) Dla każdego szkolącego się psychiatry ale też dla lekarza rodzinnego, ten podręcznik psychiatrycznej diagnozy będzie wspaniałą i wciągającą lekturą. Ogromna, bo licząca ponad sto, liczba opisanych przypadków, prosty i osobisty język, lekkość i swoboda narracji powodują ,ze zapomina się o czysto teoretycznych aspektach. Prof. dr hab Janusz Heitzman, Prezes Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego Morrison jest autorem o bogatej wiedzy klinicznej, obdarzonym poczuciem humoru i dużą dozą zdrowego rozsądku. Książka ta zdobędzie uznanie wśród studentów, rezydentów psychiatrii i psychologów na stażu oraz ich nauczycieli. Jest to podręcznik o niesamowitych walorach dydaktycznych Richard Balon, MD, wydział psychiatrii, Wayne State University School of Medicine, Detroit, Michigan, James Morrison, MD, doktor medycyny na Uniwersytecie Waszyngtona w St. Louis, gdzie zrobił też specjalizację z psychiatrii. Zdobywszy szerokie doświadczenie zawodowe zarówno w sektorze prywatnym, jak i publicznym, pracuje obecnie jako wykładowca psychiatrii klinicznej na Oregon Health and Science University w Portland.

Książka stanowi kompendium wiedzy dotyczącej pourazowych uszkodzeń zębów. W schematycznie opracowanych rozdziałach opisano zasady diagnozowania i leczenia poszczególnych uszkodzeń zębów, cele leczenia, parametry lecznicze i długoterminową prognozę różnych jednostek pourazowych. Opracowanie zawiera również formularze badania wstępnego i badań kontrolnych w celu standaryzacji postępowania diagnostycznego i leczniczego. Książka jest adresowana do praktykujących lekarzy stomatologów i studentów, może stanowić również cenne źródło wiedzy z zakresu traumatologii zębów dla lekarzy innych specjalności. Jest to drugie polskie wydanie podręcznika - uaktualnione i wzbogacone o nowe rozdziały.

Jeden z najlepiej sprzedających się na świecie podręczników do anatomii i fizjologii przeznaczony dla studentów pielęgniarstwa, położnictwa, fizjoterapii, ratownictwa medycznego oraz kosmetologii. Pierwsze polskie wydanie zredagowane przez znakomitych specjalistów z dziedziny anatomii z dwóch ośrodków akademickich ? Warszawy i Lublina. W publikacji m.in.: przystępny i atrakcyjny sposób prezentacji anatomii i fizjologii człowieka opisy wybranych jednostek chorobowych zagadnienia z zakresu immunologii i genetyki podstawy patomorfologiczne i patofizjologiczne kolorowe ryciny i pytania samosprawdzające

We współczesnym, wysoko rozwiniętym świecie, zaburzenia rozwoju o różnej etiologii dotyczą około 3% populacji dzieci. W ostatnich latach zaszły duże zmiany w poglądach na wrodzone zaburzenia rozwoju u dzieci, jednak nadal jest dużo niewiadomych i kontrowersji oraz zaniedbań w sferze diagnostycznej i terapeutyczno-rehabilitacyjnej. Nie docenia się dostatecznie potencjału rozwojowego dzieci z zaburzeniem rozwoju. W pierwszych latach życia, szczególnie w pierwszym roku rozwoju dziecka, istnieją największe możliwości przyspieszenia i wyrównania sprawności psychoruchowej dziecka i w przyszłości jego rozwoju intelektualnego. Autorzy podręcznika w każdym rozdziale podkreślają rolę wczesnej rehabilitacji, jak również wczesnej interwencji logopedycznej we wspomaganiu rozwoju dziecka z rzadkim zaburzeniem rozwoju. Celem książki jest przedstawienie aktualnej wiedzy medycznej, rehabilitacyjnej i logopedycznej obejmującej wspomaganie rozwoju dzieci z rzadkimi chorobami genetycznymi, a także przekazanie doświadczenia autorów, nabytego w ciągu wieloletniej pracy z dziećmi z wrodzonymi zaburzeniami rozwoju. Prezentowane zagadnienia rehabilitacyjno-logopedyczne przedstawiono na podstawie wybranych zespołów genetycznych uwarunkowanych różnymi mechanizmami (zespół Downa, zespół Pradera-Willego, zespół CHARGE i zespół Freemana-Sheldona) oraz złożonych problemów rozwojowych (brak i niedorozwój ciała modzelowatego oraz sekwencja zaburzeń tyłomózgowia Dandy-Walkera). Książka jest dedykowana lekarzom oraz specjalistom z dziedziny rehabilitacji, logopedii, psychologii oraz pedagogiki, którzy wspomagają rozwój dzieci z zaburzeniem rozwoju. Autorzy podręcznika prezentują holistyczne podejście do dziecka nieprawidłowościami rozwojowymi obejmując opieką i wsparciem również jego rodzinę. Pierwszy rozdział jest wprowadzeniem do złożonego zagadnienia (definicja, podziały, diagnostyka) wrodzonych zaburzeń rozwoju, wad narządów wewnętrznych oraz zespołów genetycznych. Oryginalnym podejściem do tego zagadnienia jest układ kolejnych rozdziałów dotyczących wspomagania rozwoju dzieci z konkretnymi zespołami genetycznymi. W pierwszej części tych rozdziałów autorzy przedstawiają wiedzę dotyczącą patomechanizmu powstawania zespołu, jego dziedziczenia i objawów – ma to na celu zrozumienie dziecka z wrodzonym zaburzeniem rozwoju, w kolejnych częściach rozdziałów autorzy szczegółowo opisują aktualną wiedzę teoretyczną oraz przedstawiają aspekty praktyczne wczesnej interwencji w leczeniu dzieci z konkretnymi zespołami genetycznymi lub grupami zaburzeń (rehabilitacji i opieki logopedycznej). Podkreślając partnerską współpracę z rodzicami dzieci z wrodzonymi zaburzeniami rozwojowymi, w ostatnim rozdziale książki przedstawiono rozważania i przemyślenia rodzica o jego roli w wychowaniu i edukacji dziecka z rzadką chorobą genetyczną. Z biegiem czasu to rodzice stają się najlepszymi specjalistami dla swoich dzieci z rzadkimi chorobami. Oni celnie i szybko identyfikują problemy oraz przeszkody w opiece nad dzieckiem z zaburzeniem rozwoju i wskazują optymalne rozwiązania. Autorzy mają nadzieję, że podręcznik ten przyczyni się do poprawy rozwoju dzieci z chorobami genetycznymi poprzez stosowanie wczesnej rehabilitacji i opieki logopedycznej oraz poprawy jakości życia ich rodzin poprzez lepsze rozumienie potrzeb dzieci z zaburzonym rozwojem.

Lektura obowiązkowa dla chorych i ich rodzin. Książka o tym, jak radzić sobie z emocjonalnym kryzysem po przebytej terapii i jak odzyskać utraconą harmonię ducha. Chciałbym móc wypisywać receptę na tę książkę każdej osobie, która kiedykolwiek zmierzyła się z rakiem i pokonała tę chorobę. Dr Hilary Jones, internista, telewizyjny ekspert medyczny, autor wielu książek Wbrew powszechnym opiniom zakończone sukcesem leczenie raka nie zawsze przynosi ulgę. Życie po przebytej kuracji antynowotworowej nie oznacza szybkiego i prostego powrotu do pełni sił i zdrowia. Wielu chorych właśnie wtedy czuje, że zostali odstawieni na boczny tor. Ich życie się zmieniło, oni również. Towarzyszą temu uczucia smutku, przygnębienia, gniewu, pojawiają się depresja, niska samoocena, kłopoty ze snem, życiem seksualnym. Autorki radzą, jak pokonać emocjonalny kryzys po przebytej terapii i odzyskać utraconą harmonię ducha. Podają konkretne wskazówki wzbogacone ćwiczeniami i odpowiednio dobranymi przykładami z życia pacjentów. Drugie życie po raku to cenny poradnik dla każdego, kto pokonał raka, dla rodzin i przyjaciół tych, którzy wygrali walkę z nowotworem, oraz dla osób pracujących w służbie zdrowia. Dr Frances Goodhart od ponad dwudziestu lat pracuje jako psycholog kliniczny. Pomaga pacjentom w różnym wieku i w różnych stadiach raka, wspiera także ich rodziny i opiekunów oraz prowadzi konsultacje dla lekarzy i pielęgniarek. Jest uznanym ekspertem w dziedzinie psychologicznych skutków zachorowania na raka. Prace doktor Goodhart były publikowane w czasopismach naukowych oraz prezentowane na międzynarodowych konferencjach. Mieszka w Londynie z mężem i trójką dzieci. Lucy Atkins jest znaną dziennikarką zajmującą się od kilkunastu lat tematyką zdrowia. Pisała artykuły dla takich gazet jak „Guardian”, „The Times”, „Weekend Telegraph”, „Sunday Times” czy „Sunday Express” oraz popularnych czasopism poświęconych matce i dziecku. Jest autorką dwóch książek, często występuje w mediach, komentując kwestie zdrowia i rodziny. Obecnie mieszka w Bostonie z mężem i trójką dzieci. Lucy Atkins i doktor Goodhart przyjaźnią się od ponad dwudziestu lat.

Krótkie, wesołe treningi są idealne dla psa, zwłaszcza gdy kończą się sukcesem! Każda z 10-minutowych zabaw ma doskonały wpływ na rozwój inteligencji czworonoga, a czas spędzony z właścicielem stanowi dla niego wielką atrakcję! Łatwe zabawy rozwijające umiejętność skupienia uwagi, koordynację, słuchanie poleceń oraz kondycję Instrukcje krok po kroku wyjaśniające przebieg treningu ilustrowane zdjęciami Opis sprzętu potrzebnego do zabaw

Eliza Lamer-Zarawska, Barbara Kowal-Gierczak, Jan Niedworok (red.) Autorzy publikacji zapoznają nas z nowoczesną fitoterapią, znaczeniem leku roślinnego w leczeniu wielu schorzeń. Pierwsza część zawiera charakterystykę chemiczną, biochemiczną i farmakologiczną podstawowych grup substancji roślinnych oraz surowców zielarskich stosowanych we współczesnej fitoterapii. W części drugiej omówiono terapeutyczne zastosowanie surowców zielarskich, przetworów ziołowych oraz środków farmaceutycznych (leków ziołowych). Uwzględniono ich działanie farmakologiczne, trwałość, kierunek rozpadu i jego konsekwencje, interakcje, toksyczność. Szczegółowe omówienie preparatów dostępnych na naszym rynku stanowi cenną pomoc w codziennej pracy lekarza i farmaceuty. Książka adresowana jest do lekarzy, farmaceutów oraz studentów medycyny i farmacji.

Medycyna alternatywna pod lupą Medycyna konwencjonalna kontra medycyna alternatywna, nauka versus tradycja. Komu wierzyć, lekarzom czy ludowym mądrościom? Komu możemy zaufać, a kto najzwyczajniej w świecie nas nabiera? Simon Singh i Edzard Ernst próbują odpowiedzieć na te pytania. To pierwszy tak obszerny przewodnik po meandrach medycyny alternatywnej. Autorzy biorą pod lupę ziołowe napary, tajemnicze pastylki, homeopatię, akupunkturę i leczenie energią. Demaskują sztuczki uzdrowicieli i hochsztaplerów. Pokazują różnice między tzw. medycyną alternatywną i komplementarną, wskazują jak rozsądnie wybrać najskuteczniejszą, spośród bogatej oferty, metodę leczenia, a przede wszystkim uczą jak nie dać się nabrać! Simon Singh urodził się w Somerset, studiował fizykę w Imperial College w Londynie i uzyskał doktorat z fizyki molekularnej na University of Cambridge. W 1990 r. dołączył do działu naukowego BBC, gdzie był producentem i reżyserem programów popularnonaukowych. W 1996 r. wyreżyserował film dokumentalny "Fermat's Last Theorem", który dotyczył najsłynniejszego problemu matematycznego i otrzymał nagrodę BAFTA. Film ten pod zmienionym tytułem "Proof" nominowany był do nagrody Emmy. Od tego czasu Simon zgłębiał historię dekodowania szyfrów, pisząc na ten temat książki i produkując audycje telewizyjne. Zainteresował się też efektywnością terapii alernatywnej, co zaowocowało książką Lekarze czy znachorzy? napisaną wspólnie z profesorem Edzardem Ernstem Edzard Ernst ustąpił ze stanowiska przewodniczącego Wydziału Medycyny Rehabilitacji na uniwersytecie w Wiedniu w 1993 r. i rozpoczął pracę na Exeter University jako pierwszy na świecie profesor medycyny komplementarnej. Ponieważ wychował się w rodzinie korzystającej z homeopatii, od dawna interesował się medycyną komplementarną i alternatywną. Poruszony tym, jak bardzo dziedzina ta wymagała naukowych dociekań, powołał w Exeter zespół badawczy, który zaczął stosować osiągnięcia nauki w medycynie komplementarnej. Fragment książki Lekarze czy znachorzy Jak stwierdzić, czy coś jest prawdą? Prawda istnieje - tylko kłamstwa są wymyślone. Georges Braąue Ta książka ma na celu odkrycie prawdy dotyczącej medycyny alternatywnej. Które terapie działają, a które są bezużyteczne? Które są bezpieczne, a które groźne dla zdrowia? Podobne pytania lekarze zadają sobie od wieków, zastanawiając się nad wszystkimi lekarstwami, jednak stosunkowo niedawno wypracowano metodę, która pozwala oddzielić środki przynoszące efekty od tych nieefektywnych i bezpieczne od groźnych. Ta metoda, znana jako medycyna oparta na dowodach naukowych*, zrewolucjonizowała praktykę medyczną, przekształcając ją z domeny szarlatanów i laików w system opieki zdrowotnej, który może dokonywać takich cudów, jak przeszczep nerki, usunięcie katarakty, leczenie chorób dziecięcych i wyeliminowanie czarnej ospy, ratując dosłownie miliony ludzi rocznie. W testowaniu terapii alternatywnych zastosujemy zasady medycyny opartej na dowodach naukowych, ważne jest więc, abyśmy dokładnie wyjaśnili, co to jest i jak to działa. Zamiast wprowadzać pojęcie w nowoczesnym kontekście, cofniemy się w czasie i zobaczymy, w jaki sposób metoda powstała i ewoluowała, dzięki czemu lepiej zrozumiemy, na czym polegają jej zalety. Przyjrzymy się, jak używano tej metody w testowaniu upuszczania krwi - dziwnej, a niegdyś powszechnie stosowanej terapii polegającej na nacinaniu skóry i naczyń krwionośnych. Upuszczanie krwi przeżywało rozkwit w starożytnej Grecji, gdzie było łączone oczywiście z poglądem, że choroby są spowodowane zaburzeniem równowagi czterech cieczy (soków): krwi, śluzu, żółci, czarnej żółci (prawdopodobnie krwi żylnej). Brak równowagi tych płynów nie tylko wywołuje choroby, ale też odpowiada za temperament. Krew kojarzono z optymizmem (sangwinik), żółć z wybuchowością (cho-leryk), czarną żółć ze skłonnością do depresji (melancholik), a śluz z brakiem emocji (flegmatyk). Nie wiedząc, jak krew krąży w ciele, greccy lekarze wierzyli, że może ona się zastać i powodować choroby. Stąd doradzali usunięcie zastałej krwi, przepisując konkretne procedury w przypadku poszczególnych chorób. Przykładowo, problemy z wątrobą leczono, ostukując żyłę w prawej dłoni, a choroby trzustki wymagały ostukiwania żyły w lewej dłoni. Grecka tradycja medyczna cieszyła się poważaniem, a upuszczanie krwi było popularną metodą leczenia w kolejnych wiekach. We wczesnym średniowieczu bogatsi pacjenci poddawali się upuszczaniu krwi przez mnichów, ale w 1163 roku papież Aleksander III zakazał im tej krwawej praktyki. Od tego czasu to cyrulicy upuszczali krew. Podeszli do tego poważnie, udoskonalając technikę i wprowadzając nowe technologie. Oprócz zwykłego ostrza pojawił się sprężynowy lancet - nóż, który nacinał skórę na określoną głębokość. Następnie wynaleziono instrument, który zawierał tuzin lub więcej ostrzy jednocześnie nacinających skórę. Wielu cyrulików, którzy woleli naturalne metody od rozwoju techniki, wybierało pijawki lekarskie. Pracowita końcówka tych pijących krew pasożytów ma trzy oddzielne szczęki, a w każdej znajduje się 100 delikatnych zębów. Świetnie się nadawały do upuszczania krwi z miejsc, gdzie użycie lancetu było utrudnione, na przykład z dziąseł, ust lub nosa. Ponadto pijawka wpuszcza do rany środek zmniejszający ból, antykoagulant zapobiegający krzepnięciu krwi i środek rozszerzający naczynia krwionośnie, zwiększając w nich przepływ krwi. Aby upuścić więcej krwi, nacinano tylną część pijawki tak, aby wyssana przez nią krew wypływała z niej. Dzięki temu pijawka nigdy nie była syta i kontynuowała ssanie. Uważa się, że biało-czerwony emblemat używany obecnie przez fryzjerów pochodzi z czasów, kiedy zwano ich balwierzami. W owym czasie pełnili też funkcję chirurgów, jednak prawdziwa etymologia odsyła do ich roli w upuszczaniu krwi. Kolor czerwony oznacza krew, biały opaskę uciskową, kula na końcu symbolizuje mosiężną miskę na pijawki, zaś słup oznacza drąg, którym uciskano pacjenta, aby zwiększyć przepływ krwi. Upuszczanie krwi było też praktykowane przez ważne figury świata medycznego w Europie, na przykład przez Ambroisea Parę, który był nadwornym chirurgiem czterech francuskich królów w XVI wieku. Prowadził studia nad upuszczaniem krwi i dużo na ten temat pisał, podając użyteczne wskazówki: Jeśli trzymać je gołą dłonią, pijawki będą złe i najedzone, więc nie będą gryzły, dlatego należy trzymać je przez białe i czyste płótno, przystawiać do skóry delikatnie naciętej lub posmarowanej krwią innego stworzenia, wtedy przyssają się z większą łapczywością. Aby odpadły, należy posypać ich głowy proszkiem z aloesu, solą lub popiołem. Aby sprawdzić, ile krwi wypiły, należy posypać je sproszkowaną solą, jak tylko się je odejmie od skóry, gdyż wtedy zwymiotują wszystką krew, jaką wyssały. Kiedy Europejczycy kolonizowali Nowy Świat, przywieźli ze sobą praktykę upuszczania krwi. Amerykańscy lekarze nie widzieli powodu, aby kwestionować techniki stosowane w wielkich europejskich szpitalach i nauczane na uniwersytetach, uznano więc upuszczanie krwi za główną procedurę medyczną, którą można wykorzystać w wielu przypadkach. Jednak kiedy w 1799 roku zaaplikowano ją najważniejszemu pacjentowi w państwie, nagle stała się kontrowersyjna. Czy upuszczanie krwi naprawdę ratuje życie, czy też wysysa je z pacjentów? Kontrowersje zaczęły się rano 13 grudnia 1799 roku, kiedy to Jerzy Waszyngton obudził się z objawami przeziębienia. Jego osobisty sekretarz zasugerował, aby wziął jakieś lekarstwo, na co Waszyngton odpowiedział: „Wiesz, że nigdy nie biorę nic na przeziębienie. Samo przejdzie". Sześćdziesięciosiedmioletni były prezydent nie przejmował się lekkim katarem i bolącym gardłem, szczególnie że wcześniej przeżył dużo poważniejsze choroby. Jako nastolatek zachorował na ospę, a zaraz potem zmagał się z gruźlicą. Następnie, kiedy był młodym geodetą, złapał malarię, pracując na pełnych komarów bagnach w Wirginii. W 1755 roku cudem przeżył bitwę nad Monongahelą, mimo że zabito dwa konie, których dosiadał, a cztery kule z muszkietu przeszyły jego mundur. Chorował też na zapalenie płuc, wielokrotnie walczył z malarią i miał „złośliwy czyrak" na biodrze, który unieruchomił go na sześć tygodni. Paradoksalnie, mimo że przeżył krwawe bitwy i niebezpieczne choroby, to lekkie przeziębienie, na które zachorował w piątek 13 grudnia, okazało się największym zagrożeniem dla jego życia. Jego stan pogorszył się piątkowej nocy tak bardzo, że obudził się nad ranem, z trudem oddychając. Kiedy pan Albin Rawlins, zarządca majątku Waszyngtona, przygotował miksturę z melasy, octu i masła, okazało się, że jego pacjent ma duże trudności, aby ją przełknąć. Rawlins, który miał również duże doświadczenie w upuszczaniu krwi, zdecydował, że należy poczynić jakieś kroki. Spiesząc na ratunek swojemu panu, wykonał małe nacięcie lancetem na ramieniu generała i upuścił jedną trzecią litra krwi do porcelanowej miski. Rankiem 14 grudnia nadal nie było poprawy. Marta Waszyngton odetchnęła z ulgą, kiedy przyjechało trzech doktorów, aby zająć się mężem. Doktor James Craik, osobisty lekarz generała, któremu towarzyszył doktor Gustavus Richard Brown i doktor Elisha Cul-len Dick. Prawidłowo zdiagnozowali cynanche trachealis („psią stran-gulację"), którą dzisiaj byśmy zinterpretowali jako obrzęk i zapalenie nagłośni. To było przyczyną trudności w przełykaniu i oddychaniu Waszyngtona. Doktor Craik zaaplikował miksturę z suszonych kantaryd (gatunku chrząszczy) do gardła. Kiedy to nie przyniosło żadnego efektu, upuścił kolejne pół litra krwi generała. Organizm człowieka średnio zawiera tylko 5 litrów krwi, więc każda sesja pozbawiała Waszyngtona sporej jej części. Jednak to nie martwiło doktora Craika. Po południu dokonał kolejnego upuszczenia krwi, tym razem wyciągając z żył Waszyngtona cały litr krwi. Po kilku godzinach wydawało się, że upuszczenie krwi odnosi pozytywny skutek. Waszyngton poczuł się lepiej i mógł nawet usiąść. Była to jednak chwilowa poprawa. Kiedy jego stan znów się pogorszył, lekarze zalecili kolejne upuszczenie krwi. Tym razem była ona kleista i spływała powoli. Z perspektywy współczesnej medycyny odzwierciedla to odwodnienie i ogólną utratę płynów ustrojowych spowodowaną zbytnim ubytkiem krwi. Wieczorem lekarze mogli tylko ponuro obserwować, jak ich liczne sesje upuszczania krwi i różne okłady nie spowodowały zamierzonego efektu. Doktor Raik i doktor Dick napisali później: „Siły życiowe zdawały się widocznie ustępować sile rozkładu. Do kończyn przystawiono bańki, a na gardło zastosowano okład z otrąb i octu". Jerzy Waszyngton Curtis, syn pasierba umierającego generała, tak opisał ostatnie chwile życia pierwszego prezydenta Ameryki: Gdy zbliżała się noc, stało się jasne, że odchodzi. Wydawał się w pełni świadom, że zbliża się jego pora. Pytał o godzinę i odpowiedziano mu, że brakuje kilka minut do dziesiątej. Więcej się nie odezwał. Śmierć nad nim krążyła i wiedział, że nadeszła jego godzina. Z zadziwiającym opanowaniem przygotowywał się na odejście. Przybrawszy stosowną pozycję, splatając dłonie na piersiach, bez jednego westchnienia i jęku, Ojciec tego Państwa umarł. Żaden skurcz, żadna walka nie zdradziła, kiedy szlachetny duch bezgłośnie odleciał. W śmiertelnym odpoczynku był taki spokój, że minęło kilka minut, zanim zgromadzeni uwierzyli, że patriarcha odszedł. Jerzemu Waszyngtonowi, potężnemu mężczyźnie mierzącemu ponad 190 cm, upuszczono połowę krwi w ciągu jednego dnia. Lekarze odpowiedzialni za te zabiegi twierdzili, że tak drastyczne środki były niezbędne jako ostatnia deska ratunku w wysiłkach, aby uratować życie pacjenta. Większość kolegów po fachu zgadzała się z nimi. Jednak w środowisku medycznym były też głosy dezaprobaty. Mimo że upuszczanie krwi od wieków było powszechnie akceptowaną praktyką medyczną, niektórzy lekarze kwestionowali jej przydatność. Twierdzili, że jest niebezpieczna dla pacjentów, niezależnie od tego, w jakim miejscu ciała upuszczano krew i niezależnie od ilości upuszczonej krwi. Według tych lekarzy, doktor Craik, doktor Brown i doktor Dick zabili byłego prezydenta, niepotrzebnie wykrwawiając go na śmierć. Kto miał rację: najznakomitsi lekarze Stanów Zjednoczonych, którzy dołożyli wszelkich starań, aby uratować Waszyngtona, czy niezależni doktorzy, którzy uważali upuszczanie krwi za niebezpieczną i kompletnie zwariowaną praktykę odziedziczoną w spadku po starożytnej Grecji? Tak się składa, że tego samego dnia, kiedy zmarł Waszyngton, 14 grudnia 1799 roku, toczyło się postępowanie w sądzie, które miało ustalić, czy upuszczanie krwi pomaga pacjentom, czy też im szkodzi.[...]  Lekarze czy znachorzy Spis treści:   Wstęp 1. Jak stwierdzić, czy coś jest prawdą? 2. Cała prawda o akupunkturze 3. Cała prawda o homeopatii 4. Cała prawda o chiropraktyce 5. Cała prawda o medycynie ziołowej 6. Czy prawda ma znaczenie? Aneks. Krótki przewodnik po terapiach alternatywnych Polecane lektury Podziękowania Spis ilustracji

- istota oraz cechy znamienne psychopatii- poglądy na temat uwarunkowania psychopatii- kierunki i sposoby oddziaływań resocjalizacyjnych

Omówione zagadnienia: istota i wymiary macierzyństwa, od afirmacji do deprecjacji macierzyństwa, uwarunkowania i rodzaje trudnego macierzyństwa, problemy emocjonalne matek dzieci niepełnosprawnych, dewiacje w tworzeniu macierzyństwa, brak opieki macierzyńskiej, skutki niedostatku macierzyństwa, macierzyństwo w wizji przyszłego życia dorastających dziewcząt.

Książkę polecam tym osobom, które opiekują się dziećmi chorymi i uczestniczą w procesie ich rehabilitacji, szczególnie pedagogom specjalnym, pielęgniarkom oraz studentom przygotowującym się do pracy z dziećmi chorymi i niepełnosprawnymi. (...]

Czy wiedziałeś, że... Pyłek pszczeli pomaga w łagodzeniu stanów alergicznych, usuwaniu zmęczenia, zmniejszaniu wysokiego poziomu cholesterolu we krwi, leczeniu niepłodności, żylaków, zapalenia prostaty i raka, a także przyspieszaniu procesu dochodzenia do zdrowia, również po operacji? Od ponad 2000 lat propolisu używa się jako środka antyseptycznego i oczyszczającego? Miodu używa się z powodzeniem do leczenia 30 różnych rodzajów ran i przewlekłych infekcji skórnych? Mleczko pszczele zawiera wszystkie witaminy z grupy B, jest bogate w fitosterole, acetylocholinę i hormony - które pomagają w zmniejszaniu poziomu cholesterolu we krwi - a podobno działa odmładzająco i przeciwdziała starzeniu. Produkty pszczelarskie zawierają mnóstwo składników odżywczych i leczniczych - to najlepsze "nutraceutyki". Wykazują skuteczność w przypadku setek dolegliwości, począwszy od utraty włosów, a skończywszy na miażdżycy. Niniejsza książka to opowieść o jednych z najdoskonalszych produktów natury.

80 zdrowych i smacznych dań W życiu zdarzają się różne zbiegi okoliczności - dobre i złe. Cukrzyca typu 2 jest przykładem zbiegu niepomyślnych okoliczności, takich jak niekorzystne predyspozycje genetyczne, szkodliwe uwarunkowania środowiskowe oraz niezdrowy tryb życia. Profilu genetycznego nie sposób zmienić, można jednak skutecznie oddziaływać na środowisko, a także modyfikować tryb swojego życia. Natomiast cukrzyca typu l jest wynikiem deficytu immunologicznego, który nieodwracalnie uszkadza trzustkę, wskutek czego przestaje ona wytwarzać insulinę. W obu przypadkach dochodzi do podwyższenia poziomu cukru we krwi. W razie wystąpienia cukrzycy typu l konieczne jest przede wszystkim uzupełnianie braków insuliny dla ustabilizowania poziomu cukru, który jest paliwem dla całego organizmu. Wymaga to zrównoważenia diety pod względem dziennego spożycia cukrów oraz właściwego ich doboru. Zegarmistrzowska precyzja gwarantuje równowagę między dostawami cukru i jego wykorzystywaniem przez organizm. W odniesieniu do cukrzycy typu 2 zasady dietetyczne są nieco inne. Dzienna dawka cukrów jest czynnikiem istotnym, ale bardzo często musi mu towarzyszyć modyfikacja nawyków żywieniowych pod względem spożycia tłuszczów, a czasem także alkoholu. Cukrzyca typu 2 pociąga za sobą większe ryzyko schorzeń sercowo-naczyniowych, niż komplikacji bezpośrednio związanych ze zbyt wysokim poziomem cukru w organizmie. Czy z tego wynika, że mamy wybór jedynie między rezygnacją i odmawianiem sobie? Nic podobnego! Należy troszczyć się o siebie w każdej sytuacji, nawet pozornie błahej. Wszyscy powinniśmy zachowywać dietetyczną czujność, a osoby chore na cukrzycę - szczególnie. Każdy diabetyk powinien się odżywiać zgodnie ze zdrowymi zasadami, zawartymi w tej książce. Podane dalej przepisy kulinarne pozwalają opracować zrównoważony model diety, idealny dla chorych na cukrzycę, ale także godny polecenia osobom zdrowym. Odżywianie wynika z naturalnej potrzeby, a przyjemność jedzenia jest z nim ściśle związana. Philippe Chavanne ma na względzie rozkosz podniebienia, osiąganą dzięki wyśmienitym kompozycjom, subtelnym smakom i niewielkiej zawartości cukru. Proponuje nam zdrową kuchnię, bez obawy o skład i zawartość poszczególnych składników. Kto bowiem myśli o skrobi, jedząc zupę fasolową lub świderki, które kojarzą się ze słoneczną Italią? Kto zaprząta sobie głowę glukozą, zwijając sakiewki z kapusty z mięsem kraba i kozim serem, inspirowane kuchnią azjatycką? Kto się martwi sacharozą, gdy w gronie przyjaciół kończy posiłek deserem ze świeżych fig z musem malinowym? Kto się przejmuje, czy wolno mu wypić lampkę wina? Cierpiący na cukrzycę i zdrowi, smakosze i smakoszki, otwórzmy 80 okien na krajobrazy gastronomicznej rozkoszy. Poczujmy wspólnotę przyjemności płynącej z jedzenia. Bez wahania podążmy szlakiem Philippe'a Chavanne'a, na który nas zaprasza swymi oryginalnymi pomysłami. Dr Philippe Cornet Profesor medycyny ogólnej Dyrektor Wydziału Nauczania i Badań Medycyny Ogólnej Uniwersytet im. Marii i Piotra Curie (Universite Paris VI) - Przedmowa Dieta w walce z cukrzycą Spis treści: Przedmowa Uwago wstępne Przepisy Zupy Przystawki zimne i gorące oraz sałatki Ryby i skorupiaki Mięso i drób Warzywa, ryż i dodatki Desery

Możesz zrobić wszystko sam, od miniaturowych balonów na ogrzane powietrze po pinatę, od niewidzialnego atramentu po maski potworów, od pacynek po wybuchające wulkany.

W ostatnich latach wzrasta zainteresowanie embriologią. Wiąże się to z rewolucyjnymi osiągnięciami związanymi z klonowaniem ssaków, wynikami badań nad komórkami macierzystymi i doskonaleniem metod zapłodnienia wspomaganego medycznie. W podręczniku autor zwięźle i przystępnie omawia wszystkie etapy rozwoju prenatalnego człowieka. Wiele miejsca poświęca wadom wrodzonym, które współcześnie stały się ważnym problemem medycznym, społecznym i ekonomicznym. Oddzielne rozdziały poświęcono klonowaniu i komórkom macierzystym. Książka jest bogato ilustrowana kolorowymi schematami, obrazami ultrasonograficznymi płodu prawidłowego i płodu z niektórymi wadami wrodzonymi, a także archiwalnymi preparatami histologicznymi zarodka we wczesnym stadium rozwoju oraz po raz pierwszy publikowanymi rycinami zarodka uzyskanego metodami zapłodnienia in vitro. Podręcznik jest adresowany do studentów medycyny, studentów pielęgniarstwa, lekarzy, a także do studentów fizjoterapii, weterynarii, biologii, pedagogiki oraz innych szkół o profilu biologiczno-medycznym.

Mity, prawdy i półprawdy Najnowsza książka ekipy pogromców jest owocem niestrudzonych badań Adama i Jamiego prowadzonych na żywym organizmie ludzkim. Gdyby okazało się, że twoje zachowanie uległo gwałtownej zmianie w wyniku poznania zaprezentowanych tu faktów, będzie to znak, że dobrze wykonaliśmy swoją robotę! Jak długo Jamie przeżył w grobie i dlaczego tylko tyle? Czy w trakcie rezonansu magnetycznego twój tatuaż wybuchnie? Czy cukierki zawierające dwutlenek węgla mogą rozsadzić żołądek? Czy da się złapać zębami wystrzeloną kulę? Jaki nacisk wytrzyma ludzka kość? Testimoniale: „Ta publikacja bez wątpienia zawiera wszystko, co trzeba wiedzieć na temat mitycznego świata ludzkiego ciała. Gdybyśmy tego sami nie napisali, nie uwierzylibyśmy, że można mieć takie pomysły”. Autorzy

O swoje zdrowie musimy zadbać sami!Na pytanie, jak to zrobić, odpowie Wam ta książka. To kompendium wiedzy na temat tego, czym jest zdrowie, jak je utrzymywać, w jaki sposób zapobiegać schorzeniom takim jak otyłość czy cukrzyca, jak prawidłowo się odżywiać, jak zdrowo stracić zbędne kilogramy, a potem utrzymać wagę na odpowiednim poziomie. Książka opisuje także naturalne metody oczyszczania organizmu, w tym poprzez zastosowanie wybranych roślin leczniczych, kąpieli leczniczych czy homeopatii. Dowiemy się z niej, co wpływa na nasz zły stan zdrowia, co zatruwa nasz organizm, co przyspiesza, a co zwalnia metabolizm, jakie napotykamy problemy przy odchudzaniu oraz jaki wpływ na nasze zdrowie ma środowisko. Znajdziemy również porady dla osób planujących założenie rodziny.Andrzej Janus jest absolwentem Wojskowej Akademii Medycznej. Przez całą swoją karierę zawodową pracował jako pediatra w wojskowej i cywilnej służbie zdrowia. Od 1994 roku zaczął zdobywać wiedzę z zakresu medycyny naturalnej - odżywiania, homeopatii, ziołolecznictwa oraz stosowania suplementów żywieniowych. Od 2001 roku całkowicie poświęcił się medycynie naturalnej. ""Postaw na zdrowie"" to kolejna książka Andrzeja Janusa, autora bestsellera ""Nie daj się zjeść grzybom Candida"".