Struktura niniejszej monografii obejmuje sześć rozdziałów. Pierwszy z nich poświęcono teoretycznym podstawom odbioru treści medialnych, w tym koncepcjom medioznawczym oraz ewolucji mediów audiowizualnych. W rozdziale drugim omówiono psychologiczne koncepcje uzależnienia behawioralnego, koncentrując się na ich zastosowaniu w analizie zjawiska problemowego oglądania seriali. Kolejny rozdział przedstawia binge-watching w kontekście szkodliwego korzystania z mediów, ze szczególnym uwzględnieniem jego uwarunkowań oraz konsekwencji. Czwarty rozdział zawiera opis metodologii badań własnych, w tym założeń teoretycznych, narzędzi badawczych oraz procedury przeprowadzonych analiz. W piątym rozdziale zaprezentowano wyniki badań empirycznych, natomiast ostatni rozdział poświęcono dyskusji uzyskanych rezultatów, ich interpretacji oraz implikacjom praktycznym. Z wprowadzenia
Opracowanie składa się z czterech rozdziałów. W rozdziale pierwszym przedstawiono definicje, podstawowe pojęcia oraz klasyfikacje cyberzagrożeń, a także omówiono różnicę pomiędzy cyberbezpieczeństwem i cyberodpornością. Rozdział drugi koncentruje się na analizie regulacji prawnych oraz polityk strategicznych związanych z cyberbezpieczeństwem, obowiązujących na poziomie Unii Europejskiej oraz w Polsce. W tej części monografii zaprezentowano przegląd najważniejszych dokumentów kształtujących formalne ramy w zakresie cyberbezpieczeństwa i wskazano powiązania, jakie występują między regulacjami kształtującymi bezpieczeństwo środowiska cyfrowego w Europie i w Polsce. W rozdziale trzecim przedstawiono charakterystykę najczęstszych zagrożeń oraz ich ewolucję wynikającą ze zmian technologicznych. Omówiono również najczęściej stosowane techniki i narzędzia, które służą ograniczaniu tych zagrożeń. Rozdział czwarty poświęcono analizie poziomu świadomości i kompetencji cyfrowych Polaków. W tej części opracowania przedstawiono wyniki autorskich badań empirycznych, które dotyczyły poziomu wiedzy i umiejętności Polaków w zakresie cyberbezpieczeństwa. Badanie zostało przeprowadzone metodą ankietową z wykorzystaniem kwestionariusza internetowego (CAWI) na ogólnopolskiej próbie 1108 Polaków w wieku 1865 lat, o zróżnicowanych profilach demograficznych i zawodowych. Dotyczyło ono trzech kluczowych obszarów cyberbezpieczeństwa: poziomu świadomości, poziomu i źródeł wiedzy oraz umiejętności praktycznych respondentów. Zastosowane w badaniu metoda ilościowa i dobór próby umożliwiły uogólnienie wyników na całą populację dorosłych z błędem szacunku na poziomie +/3% (poziom ufności 95%). Wnioski z rozważań teoretycznych i badań empirycznych w powiązaniu z diagnozą w zakresie podejmowanych działań edukacyjnych i ich wpływu na ogólny poziom kompetencji cyfrowych i kompetencji związanych z cyberbezpieczeństwem pozwoliły na identyfikację obszarów wymagających intensyfikacji działań oraz przedstawienie szeregu rekomendacji mających na celu wzmocnienie kompetencji społeczeństwa i zwiększenie liczby specjalistów w dziedzinie cyberbezpieczeństwa w Polsce. Ze wstępu
Celem autorek publikacji jest dokładne wyjaśnienie koncepcji zielonej gospodarki, jej fundamentalnych zasad, praktycznych wdrożeń oraz głównych wyzwań i możliwości związanych z jej realizacją. Publikacja jest podzielona na cztery główne sekcje, które prowadzą czytelnika przez tematy dotyczące podstaw teoretycznych, innowacji technologicznych, zarządzania zasobami naturalnymi i przyszłych wyzwań. Monografia ma na celu nie tylko przekazanie wiedzy na temat teoretycznych podstaw i praktycznych zastosowań zielonej gospodarki, ale także zainspirowanie czytelników do aktywnego udziału w procesie transformacji w kierunku bardziej zrównoważonego świata. W obliczu dynamicznych zmian, przed którymi stoi współczesny świat, zielona gospodarka stanowi jeden z najbardziej obiecujących kierunków rozwoju, łącząc aspekty ekologiczne, społeczne i ekonomiczne w sposób, który pozwala na tworzenie lepszej przyszłości dla nas wszystkich.
W rozdziale pierwszym przedstawiono przegląd refleksji nad humorem, począwszy od koncepcji starożytnych filozofów, skończywszy na propozycjach współczesnych badaczy humoru, którzy reprezentują różne dyscypliny naukowe. Przegląd ten pozwala zaobserwować, jak zmieniało się ujmowanie humoru przez stulecia. Wskazuje jednocześnie, jak wielopłaszczyznowe jest to zjawisko, które może być ujmowane podmiotowo. Następuje wtedy koncentracja na psychologicznych właściwościach osób tworzących i odbierających bodźce humorystyczne oraz procesach, które temu towarzyszą. Humor może być także ujmowany przedmiotowo i odnosi się wówczas do cech formalnych bodźców. Przedstawiono różne propozycje podziału i klasyfikacji humoru, będące propozycjami językoznawców, estetyków, psychologów i filozofów. Humor może być rozpatrywany również poprzez funkcje, które omówiono pod koniec tego rozdziału.
Rozdział drugi został poświęcony prezentacji głównych teorii humoru. Ich przegląd oparto na podziale Roda Martina (2008), który wyróżnił pięć typów teorii: teorie ulgi, teorie wyższości i dyskredytowania, teorie kognitywne, teorię rozładowania napięcia Berlynea (1972) i odwróconą teorię Aptera (Apter, Desselles, 2012).
Woda jest jednym z najcenniejszych zasobów naturalnych, bez którego życie na Ziemi nie mogłoby istnieć. To dzięki niej możliwe jest utrzymanie bioróżnorodności, oczyszczenie środowiska i transport substancji odżywczych, co pozwala przetrwać człowiekowi oraz zwierzętom i roślinom. Bez dostępu do wody zagrożona byłaby ciągłość i wydajność wszystkich procesów produkcyjnych oraz usługowych, a tym samym ład i porządek społeczny. Dostępność wody jest kluczowa dla wielu tradycyjnych sektorów gospodarki, takich jak rolnictwo, przemysł, energetyka, transport, leśnictwo, turystyka i rekreacja. Determinuje też rozwój nowych, innowacyjnych branż związanych z cyfryzacją, produkcją wodoru, mikroprocesorów, komputerów kwantowych czy energii jądrowej. Ponadto woda ma duże znaczenie kulturowe i religijne, symbolizując w wielu obrządkach czystość i odrodzenie.
Niniejsza książka ma pełnić przede wszystkim rolę podręcznika, w związku z tym podstawowym celem było zebranie i uporządkowanie informacji na temat studiów o niepełnosprawności, gdzie przedmiot ten postrzegany jest jako społeczny, kulturowy i polityczny fenomen (Goodley, 2011, s. 1). Złożoność przedmiotu studiów o niepełnosprawności przekłada się zarówno na ich interdyscyplinarność, a więc wykorzystanie i współpracę różnych perspektyw teoretycznych i metodologicznych dyscyplin naukowych zaangażowanych w badanie niepełnosprawności, jak i transdyscyplinarność, czyli pogłębioną relację nie tylko między podejściami naukowymi, ale również przykładowo artystycznymi, w celu stworzenia holistycznej perspektywy analitycznej i uzyskania jak najpełniejszego obrazu badanego zjawiska. Obie wymienione cechy studiów o niepełnosprawności łączą się z trzecią, którą jest uniwersalność, oznaczającą, że niepełnosprawność jest traktowana jako zjawisko powszechne, występujące we wszystkich ludzkich kulturach, a podstawowe ustalenia dotyczące sposobu rozumienia niepełnosprawności można potraktować jako punkt wyjścia analizy sytuacji osób z niepełnosprawnościami niezależnie od aktualnych kontekstów kulturowych i socjoekonomicznych, które w znacznym stopniu różnicują warunki życia w poszczególnych społecznościach i państwach świata.
Ze wstępu
Na strukturę książki składają się wstęp, pięć rozdziałów oraz zakończenie, a także dokumentacja związana z realizacją badań. Rozdział pierwszy poświęcono zagadnieniom dotyczącym satysfakcji klientów. Zdefiniowano kluczowe pojęcia, zidentyfikowano główne źródła satysfakcji klientów, zaprezentowano też różne metody pomiaru i oceny satysfakcji klientów stosowane w praktyce. Rozdział drugi stanowi przegląd literatury i poglądów na temat powstania i skutecznego działania centrów usług wspólnych. Przedstawiono zarówno determinanty rozwoju samego sektora, jak i czynniki wpływające na skuteczne działanie poszczególnych organizacji SSC. W rozdziale trzecim omówiono szczegółowo pojęcie kompetencji pracowników, jak również, na podstawie zgromadzonych raportów i analiz, zaprezentowano przegląd badań dotyczących rozwoju kompetencji. Kierunek analiz uwzględniał prognozowane trendy związane z kompetencjami w sektorze SSC. W rozdziale czwartym opisano metodykę badań. Przedstawiono również metody wykorzystane do pozyskiwania danych empirycznych oraz do analizy materiału badawczego, w tym system Atlas.ti. Rozdział piąty zawiera prezentację wyników oraz wnioski z przeprowadzonych badań. Główne konkluzje sformułowane zostały w odniesieniu do postawionych pytań badawczych. Realizując główny cel badań, zaproponowano koncepcję rozwoju kompetencji pracowników centrum usług wspólnych zawierającą praktyczne rekomendacje wdrożenia działań na rzecz wzrostu satysfakcji klientów. W zakończeniu podsumowano kluczowe rozważania oraz oceniono realizację założonych celów. Odniesiono się również do ograniczeń zrealizowanego postępowania badawczego, a także nakreślono dalsze kierunki badań.
Życie jest ciągłością stanów przeszłych, teraźniejszych i przyszłych. Człowiek w tym continuum nie jest przypadkowym przechodniem, bowiem swoim życiem pozostawia ślad w pamięci i doświadczeniu osób i pokoleń. Ślady te mogą być pozytywne lub negatywne w zależności od tego, czy były efektem czynionego dobra, czy też zła moralnego. Mistrzowie, autorytety i wzory pozostawiają echa dobrych czynów. Mistrz i autorytet są jednocześnie wzorami, natomiast wzór nie musi urosnąć do rangi autorytetu czy mistrza. Łączy je natomiast to, że osoby będące dla innych wzorami, autorytetami lub mistrzami kierują się w swoim życiu pożądanymi wartościami i przekonaniami. Dlatego można uznać, że wychowanie jest bez nich niemożliwe. Skuteczność procesu wychowania implikuje odwołanie się do wzorów. Człowiek bez względu na wiek ma naturalną potrzebę obserwowania i powtarzania zachowań określonych wzorów. Przygotowana monografia jest konsekwencją spotkania, przez autorów przedłożonych tekstów, w wymiarze bezpośrednim lub pośrednim wzorów, autorytetów i mistrzów życia oraz pracy. Poznali wielkość a także pokorę tych osób i zdecydowali się na wskazanie wartości, którymi się kierowały. Z wprowadzenia
W pierwszym zdaniu autor chciałby uspokoić tych czytelników, którzy po lekturze mogliby odczuwać pewien niedosyt z powodu braku wiadomości np. o tym, ile płyt Maanamu zrecenzowano w piśmie, o przyczynach zmian w składzie King Crimson, losach The Rolling Stones oraz jego członków (zwłaszcza po zawieszeniu działalności), recepcji twórczości Dezertera przez redakcję i współpracowników, poszukiwaniach artystycznych Davida Bowie czy wokalistkach, które były najbardziej popularne na scenie metalowej w latach osiemdziesiątych. Otóż odpowiedzi na te i wiele innych pytań będzie można znaleźć w pracy podsumowującej drugą część badań nad Magazynem Muzycznym, opartych na analizie zawartości treści, obejmującej problematykę sensu stricto muzyczną. Już na obecnym etapie jej zaawansowania nie ulega wątpliwości, że w przekroju całej historii tytułu rock, wraz z odmianami, podgatunkami czy nurtami z nim spokrewnionymi, stanowiły jego rdzeń i meritum. Jednak w piśmie dużo miejsca zajmowały także kwestie tzw. okołomuzyczne, publicystyka dotycząca kondycji branży muzycznej, poziomu edukacji muzycznej w Polsce, ewolucji jazzu czy wyzwań stojących przed środowiskiem promotorów tej formy wypowiedzi artystycznej w czasach rosnącego zainteresowania (głównie młodzieży) gatunkami powstałymi w drugiej połowie XX w., przede wszystkim wspomnianym rockiem. Taka dualna, eklektyczna, mozaikowa postać periodyku, wraz z zamiarem wyznaczenia punktu ciężkości, osi, polemiki toczącej się na łamach ówczesnej prasy tego segmentu, o której obecnie w zasadzie nic nie wiadomo, wymusiły przygotowanie monografii dwutomowej.
W pierwszym rozdziale zostanie ukazany historyczny wymiar osoby Jezusa Chrystusa w nauczaniu św. Jana Pawła II. Papież był świadom, że nie tylko w przeszłości, ale i dziś pojawiają się błędy dotyczące historycznego istnienia Jezusa Chrystusa, Jego narodzin, śmierci i zmartwychwstania, na które w swoim magisterium starał się odpowiedzieć.
W rozdziale drugim przedstawiono Jezusa Chrystusa jako jedynego Odkupiciela człowieka w nauczaniu Jana Pawła II. Punktem wyjścia jest nauczanie Soboru Watykańskiego, zwłaszcza konstytucji Gaudium et spes nr 22, które papież rozwinął w swojej pierwszej encyklice Redemptor hominis.
Rozdział trzeci dotyczy Kościoła Jezusa Chrystusa. Jana Pawła II spojrzenie na Kościół ukształtowało się w czasie Soboru Watykańskiego II i w okresie posoborowym, co wyraziło się w czasie jego pontyfikatu w promocji synodalności, postawieniu akcentu na rozumieniu Kościoła jako komunii, a co za tym idzie – na eklezjologii eucharystycznej oraz na wezwaniu wierzących do nowego zapału misyjnego i ewangelizacyjnego.
W rozdziale czwartym przedstawiono nauczanie papieża na temat dwóch osób najbliższych Jezusowi w czasie Jego ziemskiego życia: Maryi i Józefa, którym papież poświęcił dwie encykliki: Redemptoris Mater – Matka Odkupiciela i Redemptoris Custos – Opiekun Odkupiciela.
Rozdział piąty nosi tytuł Chrystus Odkupicielem ludzkiej płciowości i dotyczy tej części nauczania Jana Pawła II, którą niekiedy nazywa się w skrócie „teologią ciała”. Kwestia ta jest związana z rozumieniem miejsca kobiety w świecie i w Kościele, z ruchem feministycznym i żądaniami kapłaństwa kobiet oraz z relacją mężczyzny i kobiety w małżeństwie sakramentalnym, w której ludzka płciowość doznaje rzeczywiście odkupienia.
W rozdziale szóstym omówiono spotkanie chrześcijaństwa z innymi religiami i jedyności zbawczej Jezusa Chrystusa. Jest to temat bardzo aktualny, zważywszy na obecność przedstawicieli wielu religii również w naszym kraju. Jan Paweł II podkreślał, że należy ze sobą łączyć misję głoszenia Jezusa Chrystusa jako jedynego Zbawiciela z dialogiem międzyreligijnym, który także jest częścią ewangelizacji.
Ze wstępu
W pierwszym rozdziale zostanie ukazany historyczny wymiar osoby Jezusa Chrystusa w nauczaniu św. Jana Pawła II. Papież był świadom, że nie tylko w przeszłości, ale i dziś pojawiają się błędy dotyczące historycznego istnienia Jezusa Chrystusa, Jego narodzin, śmierci i zmartwychwstania, na które w swoim magisterium starał się odpowiedzieć. W rozdziale drugim przedstawiono Jezusa Chrystusa jako jedynego Odkupiciela człowieka w nauczaniu Jana Pawła II. Punktem wyjścia jest nauczanie Soboru Watykańskiego, zwłaszcza konstytucji Gaudium et spes nr 22, które papież rozwinął w swojej pierwszej encyklice Redemptor hominis. Rozdział trzeci dotyczy Kościoła Jezusa Chrystusa. Jana Pawła II spojrzenie na Kościół ukształtowało się w czasie Soboru Watykańskiego II i w okresie posoborowym, co wyraziło się w czasie jego pontyfikatu w promocji synodalności, postawieniu akcentu na rozumieniu Kościoła jako komunii, a co za tym idzie – na eklezjologii eucharystycznej oraz na wezwaniu wierzących do nowego zapału misyjnego i ewangelizacyjnego. W rozdziale czwartym przedstawiono nauczanie papieża na temat dwóch osób najbliższych Jezusowi w czasie Jego ziemskiego życia: Maryi i Józefa, którym papież poświęcił dwie encykliki: Redemptoris Mater – Matka Odkupiciela i Redemptoris Custos – Opiekun Odkupiciela. Rozdział piąty nosi tytuł Chrystus Odkupicielem ludzkiej płciowości i dotyczy tej części nauczania Jana Pawła II, którą niekiedy nazywa się w skrócie „teologią ciała”. Kwestia ta jest związana z rozumieniem miejsca kobiety w świecie i w Kościele, z ruchem feministycznym i żądaniami kapłaństwa kobiet oraz z relacją mężczyzny i kobiety w małżeństwie sakramentalnym, w której ludzka płciowość doznaje rzeczywiście odkupienia. W rozdziale szóstym omówiono spotkanie chrześcijaństwa z innymi religiami i jedyności zbawczej Jezusa Chrystusa. Jest to temat bardzo aktualny, zważywszy na obecność przedstawicieli wielu religii również w naszym kraju. Jan Paweł II podkreślał, że należy ze sobą łączyć misję głoszenia Jezusa Chrystusa jako jedynego Zbawiciela z dialogiem międzyreligijnym, który także jest częścią ewangelizacji.
Niniejszy skrypt Immunologia w praktyce – kompendium do ćwiczeń laboratoryjnych z immunologii, immunoonkologii i wirusologii opracowano z myślą o studentach, którzy pragną zgłębić praktyczne aspekty szeroko pojętej immunologii, immunoonkologii i wirusologii. Laboratoria są kluczowym miejscem nauczania tych dyscyplin, co pozwala nie tylko na zrozumienie teoretycznych podstaw, ale także rozwój umiejętności technicznych, niezbędnych w pracy badawczej i klinicznej.
Każdy rozdział niniejszego kompendium zawiera starannie zaplanowane ćwiczenia, które krok po kroku prowadzą przez najbardziej kluczowe techniki stosowane w nowoczesnych laboratoriach immunologicznych i wirusologicznych. Dzięki różnorodności metod, począwszy od podstawowych badań nad morfologią i funkcjonowaniem układu odpornościowego, po zaawansowane techniki wykorzystywane w badaniach nad nowotworami i wirusami, kompendium to stanowi solidny fundament do praktycznej nauki w tych dziedzinach. Ćwiczenia zawarte w kompendium opracowano w taki sposób, aby stopniowo wprowadzać studenta w świat immunologii praktycznej.
Autorzy
Książka jest monografią historyczno-pedagogiczną o układzie problemowo- -chronologicznym. Ze względu na ten charakter oraz celem usprawnienia redagowania tekstu zostały wyodrębnione trzy okresy, według których poddano analizie spółdzielczość uczniowską w Polsce w latach 19892016. Pierwszy przedział czasowy stanowią lata 19891999, czyli okres od transformacji ustrojowej do reformy systemu oświaty wprowadzającej nową strukturę edukacji. Drugi przedział czasowy to lata 20002010, czyli pierwsza dekada nowego tysiąclecia, w której realizowano założenia reformy z 1999 roku w kontekście wejścia Polski do Unii Europejskiej. Trzeci przedział czasowy obejmuje lata 20112016, kończy go wydanie ustawy Prawo Oświatowe, która zmodyfikowała ustrój szkolny. Praca składa się z czterech rozdziałów oraz wstępu, zakończenia, bibliografii streszczenia, spisu tabel, spisu skrótów, streszczenia w języku polskim i w języku angielskim. Wstęp, pełniący funkcję rozdziału metodologicznego, zawiera uzasadnienie wyboru tematu, przedmiot i cele badań, problemy badań, wyjaśnienia terminologiczne, podstawy źródłowe pracy, omówienie opracowań i metod badań oraz terenu badań.
Koncepcja badań mieszanych (mixed methods research) zakłada istnienie pluralizmu metod badawczych, dzięki czemu możliwe jest połączenie ilościowego i jakościowego podejścia do projektowania i realizacji procesu badawczego. Umożliwia to włączenie obu podejść do formułowania pytań i metod badawczych, metod zbierania danych, a następnie ich analizy oraz wnioskowania w obrębie jednego badanego przypadku. Cechą wyróżniającą i odróżniającą badanie metodami mieszanymi od badania metodami wielorakimi jest występowanie, praktycznie w całym procesie badawczym, integracji. Efektem takiego podejścia powinna być większa możliwość eksploracji i eksplanacji badanych zjawisk niż w przypadku zastosowania tylko jednej z metod. Badacz, który stosuje podejście mieszane, oprócz rozstrzygania wielu różnorodnych kwestii, musi jeszcze podjąć decyzję o ewentualnej dominacji jednego podejścia nad drugim, jak i sposobu w jaki wykorzystane metody zostaną wdrożone podczas realizacji badania. Obie decyzje mają swoje konsekwencje na różnych etapach procesu badawczego. Ustalenie metody nadrzędnej niesie ze sobą określone konsekwencje, np. na etapie wnioskowania, ponieważ wybór podejścia badawczego determinuje proces konceptualizacji, projektowania i wdrażania projektu badawczego. Z wprowadzenia
Książka składa się z dwóch części – teoretycznej i empirycznej. W rozdziale pierwszym dokonano analizy cech samodzielności, by na jej podstawie sformułować autorską definicję tego pojęcia. W dalszej części dokonano przeglądu wyników badań i doniesień literatury przedmiotu na temat cech osobowości wychowanków placówek resocjalizacyjnych. Omówione zostały związki cech samodzielności z wybranymi, charakterystycznymi ze względu na niedostosowanie społeczne, cechami podopiecznych MOW. W rozdziale drugim ukazano znaczenie samodzielności w kontekście celu resocjalizacji nieletnich, jakim jest przygotowanie wychowanków do prawidłowej readaptacji społecznej po opuszczeniu przez nich młodzieżowego ośrodka wychowawczego. Zwrócono w tej części pracy uwagę na zadania kadry pedagogicznej, do których należą: diagnozowanie, motywowanie oraz organizowanie sytuacji usamodzielniających opierających się na założeniach koncepcji twórczej resocjalizacji. Dodatkowo omówiono ważne z punktu widzenia rozwoju samodzielności postawy wychowawcze oraz kompetencje kadry pedagogicznej. Zwrócono również uwagę na formalno-organizacyjne aspekty funkcjonowania młodzieżowych ośrodków wychowawczych, które mogą sprzyjać bądź utrudniać podejmowane w placówce oddziaływania usamodzielniające. Rozdział kończy przegląd trudności, z jakimi mierzy się młodzież po opuszczeniu instytucjonalnej formy wychowania i resocjalizacji.
Trzeci rozdział zawiera założenia metodologiczne oraz sformułowane: przedmiot, cele, problemy i hipotezy badawcze. Ze względu na przyjęte założenia w projekcie badawczym wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego i technikę ankiety audytoryjnej. Skonstruowano dwa autorskie narzędzia do zbadania samodzielności i poziomu demoralizacji nieletnich, a do pomiaru cech osobowości posłużono się standaryzowanymi narzędziami, tj. Skalą Samooceny (SES) autorstwa M. Rosenberga, Skalą Jawnego Niepokoju „Jaki Jesteś?” (SJN), autorstwa E. Skrzypek i M. Choynowskiego, Kwestionariuszem Badania Poczucia Kontroli (KBPK), autorstwa G. Krasowicz, A. Kurzyp-Wojnarskiej oraz Kwestionariuszem Umiejętności Prospołecznych Wychowanka (ART) autorstwa A. Goldsteina. Grupę badanych stanowiło 491 wychowanków MOW z Polski.
Na podstawie uzyskanych wyników w rozdziale czwartym dokonano analizy i interpretacji związków samodzielności z poszczególnymi cechami osobowości nieletnich. Najważniejsze wnioski zawarte zostały w podsumowaniu, w którym sformułowano także zalecenia dla praktyki resocjalizacyjnej.
Ze wstępu
Autorki niniejszej publikacji oferują Czytelnikowi oryginalny zbiór rozważań z zakresu nauki o zarządzaniu i jakości, który stanowi inspirację do przemyśleń i zachęca do subiektywnej oceny prezentowanego materiału z punktu widzenia aktualnych potrzeb i oczekiwań. Liczą, że ich praca nie tylko może pomóc w zrozumieniu idei i zespołowości oraz znaczenia tej cechy, lecz także będzie impulsem do podjęcia działań na rzecz budowania zespołowości w organizacji opartej na grupach i/lub ich szczególnej odmianie zespołach. Niniejsza monografia ma popularyzować działania grupowe oraz przybliżyć istotę kształtowania zespołowości w organizacji. Osiągnięcie takiego celu wymaga:a) usystematyzowania pojęć związanych z problematyką grupy, zespołu i pracy grupowej oraz zespołowej w organizacji;b) omówienia procesu kształtowania zespołowości w organizacji;c) przedstawienia trudności stojących przed współczesnymi grupami i zespołami wraz ze wskazaniem kierunku poszukiwania rozwiązania;d) zaprezentowania przykładu działań praktycznych pozwalających na pracę zespołową nad projektem. Przyjęte cele szczegółowe wyznaczają sposób uporządkowania treści. Monografia składa się z czterech rozdziałów, a także wprowadzenia i zakończenia oraz bibliografii i spisu rzeczy (tabel i rysunków). Wszystkie rozdziały mają charakter teoretyczny i opierają się na odpowiednio wyselekcjonowanej oraz poddanej krytycznej analizie polskiej i zagranicznej literaturze przedmiotu (opracowania zwarte, artykuły naukowe). Niektóre fragmenty monografii wzbogacono aktualnymi przykładami, zaczerpniętymi z dostępnych raportów z badań przeprowadzanych przez różne instytucje (krajowe i zagraniczne) oraz z zasobów internetowych opracowywanych przez praktyków biznesu (np. omówienie aplikacji obecnie wykorzystywanych w pracy zespołowej). Autorski dobór treści i sposób jej prezentacji porządkuje i uzupełnia dotychczasową wiedzę z zakresu nauki o zarządzaniu i jakości w podjętej tematyce. Ze wstępu
Odkąd człowiek stał się zdolny dokonać refleksji nad samym sobą, zawsze stawiał sobie pytanie o samego siebie, o swoje miejsce w świecie i o swoje przeznaczenie. Śledząc dzieje myśli ludzkiej, znaleźć możemy wiele różnych odpowiedzi dotyczących tych zagadnień. Zależały one nie tylko od sposobu postrzegania samego siebie, ale i od uwarunkowań społeczno-kulturowych, w kontekście których te pytania stawiano, a wreszcie także od systemów i założeń myślowych, w ramach których starano się na te pytania odpowiedzieć. Współczesna antropologia odziedziczyła po tych refleksjach wiele koncepcji opisywanych łacińskimi formułami. W każdej z nich znaleźć możemy jakieś specyficzne cechy przypisywane człowiekowi, traktowane jako jego wyróżnik pośród innych żywych stworzeń. Człowiek jest zatem określany: Homo habilis, Homo sapiens, Homo creator, a więc jako istota zdolna myśleć i tworzyć. Uszczegółowiając specyficznie ludzkie zdolności, nazwać go można: Homo symbolicus, Homo grammaticus, Homo loquens, Homo pictor. Wszystkie te określenia przynależą do konkretnych systemów językowych i kulturowych. Jako istotę zdolną dokonywać autorefleksji i przemyśleń nad samym sobą nazwać go możemy również Homo excentricus. Człowiek bawi się i śmieje, jest więc też odpowiednio Homo ludens i Homo ridens. Cierpi i bywa niemądry, a zatem jest też Homo patiens i Homo inspiens. Jest też Homo loquax, gdyż posiada zdolność mowy i bywa wymowny. Z drugiej strony człowiek nie jest samotną wyspą. Osadzony jest i funkcjonuje w konkretnej społeczności, buduje relacje międzyludzkie, przejawia określony stosunek do innych żywych istot oraz świata nieożywionego, tworzy i udziela się wobec innych.
Niniejsza książka jest próbą poszukiwania możliwości wsparcia w procesie edukacyjno- -terapeutycznym dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim. Ma stanowić inspirację do refleksji nad procesem inkluzji edukacyjnej i społecznej jako możliwości wyrównywania szans wszystkim ludziom we współczesnym świecie w tym dzieciom ze wspomnianym stopniem niepełnosprawności. Tytułowa analiza wybranych propozycji wspomagania rozwoju ma się stawać podpowiedzią w ukierunkowaniu działań pedagogów w edukacji i terapii inkluzyjnej dostępnej i przystosowanej dla wszystkich zróżnicowanych odbiorców (w tym dla dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim). Z wprowadzenia
Głównym celem tej monografii jest przedstawienie relacji/powiązań między przemyślaną praktyką edukacyjną a rozwojem (za)angażowania społecznego młodzieży. Zaangażowanie społeczne jest uwarunkowane wieloczynnikowo i może objawiać się na wiele sposobów i w postaci różnych paradoksów i temu poświęcono pierwszy rozdział monografii. Zaangażowanie jest powiązane z zaufaniem i uzależnione od doświadczeń społecznych. Niezwykle ważne jest to, jaki światopogląd leży u podstaw pedagogicznego myślenia nauczycieli, jaka pedagogika tworzy fundamenty praktyki edukacyjnej angażującej społecznie i o tym traktuje rozdział drugi monografii. Istotne jest też to, jak nauczyciele i pedagodzy postrzegają złożone problemy społeczne i siebie jako inicjatorów zmian. Czy potrafią działać zespołowo i podejmować wspólne działania? Nadzieję niosą zaangażowani nauczyciele i pedagodzy w realizację przemyślanych programów uczenia się i projektów społecznych. Istnieje już wiele bardzo dobrych praktyk i jest z czego czerpać, ponieważ zaangażowani społecznicy chętnie dzielą się zasobami i publikują efekty swoich działań w sieci, czego dowodzę w trzecim rozdziale tej monografii. Szkoła jest nadal znaczącym miejscem rozwoju, w którym młode pokolenia przez co najmniej 12 lat obowiązkowej edukacji mają okazję do rozwoju wielu ważnych umiejętności społecznych. To miejsce wyjątkowe z wielu powodów współcześnie, ponieważ to głównie tu przez pięć dni w tygodniu nawiązują relacje, komunikują się i poznają obszary profesjonalnej wiedzy, uczestnicząc aktywnie w świecie życia. Dla wielu młodych szkoła to jedyne miejsce spotkań z rówieśnikami i nawiązywania bliskich relacji. Warto wiedzieć, kim są uczniowie, w jakich środowiskach żyją na co dzień. Podwaliny zaangażowania społecznego młodzieży tworzone są już we wczesnym okresie ich życia dzięki określonym wzorom zachowań i kluczowym wartościom poznawanym w znaczących środowiskach wychowawczych. Ważne jest, by młodzi mieli okazję do poznawania siebie i rozwijania własnych potencjałów dzięki uczeniu się w działaniu w środowiskach edukacyjnych z kulturą zaufania, otwartą na zaangażowaną współpracę z różnymi grupami społecznymi i promującą aktywizm społeczny. Pragnę jednak podkreślić, że edukacja zaangażowana społecznie nie może być realizowana w oderwaniu od życia społecznego. Szkoła nie jest bezludną wyspą, jest położona w określonym środowisku z całym dobrodziejstwem problemów, wyzwań i zasobów społecznych.
Z wprowadzenia
Badanie i zrozumienie zjawisk związanych z zagadnieniami dotyczącymi marketingu miast i regionów przyczynia się do skuteczniejszego zarządzania jednostkami samorządu terytorialnego, promowania rozwoju lokalnego oraz zwiększania atrakcyjności miejsc dla różnych grup interesariuszy. Miasta i regiony konkurują ze sobą o inwestorów, mieszkańców, pracowników oraz turystów. Poprawa wizerunku i odpowiednia promocja unikalnych cech danego miejsca przyciągają inwestycje, przedsiębiorców i nowych mieszkańców, co z kolei wpływa pozytywnie na wzrost gospodarczy i jakość życia. Skuteczne zarządzanie wizerunkiem pozwala kontrolować narrację i budować pozytywny, spójny obraz miejsca. Aktywne zaangażowanie społeczności w kształtowanie swojego otoczenia przyczynia się do większej satysfakcji mieszkańców z życia w danym miejscu. W dobie cyfrowej komunikacji, wykorzystanie narzędzi internetowych i mobilnych staje się kluczowe dla skutecznego docierania do różnych grup odbiorców. Zrozumienie tych nowoczesnych trendów jest istotne dla efektywnej promocji miejsc.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
