„Spowiedź Kanarka” to pozycja książkowa, która wymyka się z klatki tego, co zwyczajne i przewidywalne. Odnosi się to również do powszechnego rozumienia spowiedzi i tego, kto jej słucha. Składa się z dwunastu części. Ma jednego autora i tysiące odbiorców, bo tylu, ze względu na swoje walory, powinna znaleźć. Tak! Jesteś jednym z nich i od Ciebie zależy czym jej treść będzie w Twoim życiu – łykiem gorącej herbaty w porze chłodnych emocji albo mocnym trunkiem, którym wzniesiesz toast z jej bohaterami. Potrzebujesz tej książki tak jak ona jest otwarta na Ciebie – dosłownie i w przenośni. Niezależnie od strony, na której odczujesz to, co intryguje, zadziwia lub wchodzi w polemikę.
Jacek Słowiński w sugestywny sposób opisuje to, co umyka percepcji codzienności choć określa jej sedno. Mierzy się z dramatami wyborów, których dokonujemy z własnej lub przymuszonej woli. Odkrywa drugie i siódme dno tego, co sprawia, że oddychamy i wykraczamy poza horyzont, który bez jasności dnia nie ujawni azymutu nieba. „Dzień” to jeden ze stanów, w których kryje się tajemnica tego wydawnictwa. Gdy je przeczytasz, oczytasz i doczytasz (zaiste, w całości!) – okaże się, iż każdy z rozdziałów przeżywany przez pryzmat emocji, które narodziły się na wcześniejszych kartach, zyskuje wymiar budzący coś nowego. Można odnieść wrażenie, że Autor pisze na przekór (lecz nie przekornie) czasom, które nie znajdują czasu na odwagę pójścia pod prąd. Co więcej, w czasie, w którym drukowane książki nie cieszą się taką popularnością jak niegdyś. A jednak swoje zapiski oprawia w okładkę klasycznej książki – jakby podkreślał wartość tego rodzaju formy, która mniej bądź bardziej świadomie determinuje odbiór wnętrza. A jest ono bogate. Polecam tę książkę każdemu, kto uważa lub sobie jeszcze nie uświadomił, że sens nie jest stanem finalnym. Ujawnia się głównie poprzez jego poszukiwanie.
Żar i mróz, świat cyfrowy i realny, przypływ oraz odpływ, zaufanie i zdrada, mniemanie o sobie i twarz, która nie spojrzy nam prosto w oczy nawet w lustrze – z podobnych światów i wszechświatów Jacek Słowiński ubiera w zmysły świat swoich wizji, choć nie tylko… Czyni to z autorską premedytacją, jakby z każdym z nas był „na ty”. Chce być „na ty”. Chce BYĆ…
Mottem tej książki są słowa – „Życie jest tym, co zdarza się nam, gdy jesteśmy zajęci snuciem planów na przyszłość”. Jeśli tak jest to warto marzyć i śnić, żeby pragnieniom nadać taką moc, aby choć po części spełnione, dały nam sytość. Naszemu Autorowi to się udało.
Dominik Górny
Kłótnia z ojcem i niewyparzony język Valdiego kończą się wezwaniem do WKU, celem odbycia obowiązkowej służby wojskowej. Młody człowiek wyrusza do jednostki z nastawieniem: "odsłużyć, a nie zasłużyć". Na swojej drodze spotyka zarówno znajomych z rodzinnych stron, jak i zupełnie obcych ludzi, z którymi w mniejszym lub większym stopniu splecie swoje losy.Opowieści wojskowe Valdiego przeplatają się z poniekąd tragiczną historią jego przyjaciela z jednostki - Gonza."Pijany BiB-ol, czyli 1,5 komandosa" to retrospektywna opowieść z dwuletniej służby wojskowej. Autor z przymrużeniem oka pokazuje życie w armii, z jego pozytywami, jak i negatywami. Zgodnie z maksymą, według której kierują swoimi działaniami bohaterowie książki, Valdi i Gozno zgłębiają tajniki skutecznego sposobu "wyskoczenia na lewiznę", otrzymania przepustki czy załatwienia kilku dni urlopu nagrodowego.Kolejna odsłona autora książki "Targi z Bogiem".
„Uśmiech nieśmiertelności” to osobliwa książka. Autorka pisze o zjawiskach niedostępnych bezpośredniemu poznaniu, które stają się pretekstem do dyskusji na temat ludzkiego życia i kondycji współczesnego świata. O czym jest „Uśmiech nieśmiertelności”? O doskonaleniu siebie, o otwarciu się na drugiego człowieka, o odkrywaniu i budzeniu w sobie pokładów sił, o których istnieniu nie wiemy, a dzięki którym możemy kształtować swoje życie i na nie wpływać, o tym, że nie jesteśmy w stanie zmienić całego świata, ale możemy zmienić swój stosunek do niego, o życiu w zgodzie z samym sobą, o tym, jak odnaleźć wewnętrzny spokój oraz pogodzić życie duchowe z dominującą dzisiaj kulturą konsumpcjonizmu, o tym, jak żyć i nie zatracić siebie we współczesnym świecie.
Od autorki:
Moje życie było i jest barwne: 20 lat etatowego dziennikarstwa; 10 lat spędzonych w warmińskich lasach na prowadzeniu Ośrodka Naturoterapii. Doprowadziło mnie do opanowania INTUICYJNEGO PISANIA. Czym ono jest? Opowiada o tym „Uśmiech nieśmiertelności”. Dlaczego „Uśmiech nieśmiertelności” warto przeczytać? Moje życie pokazało mi, że wiek jest moim przyjacielem, a nie wrogiem.
Dalsze losy bohaterów książki "Szczęściarz!"W życiu Piotrusia dzieje się bardzo wiele. Spotkania rodzinne przeplatają się z zabawą z przyjaciółmi z podwórka, a czasami łączą się we wspólne działania. Ciekawy świata chłopiec, wraz z bliskimi, przeżywa nowe przygody. Najpierw w zimowej scenerii w czasie świąt Bożego Narodzenia, u dziadka na Mazurach. Następnie wiosną, kiedy jego dziadek postanawia związać się z panią Basią, a chłopiec staje się uczestnikiem podwójnego ślubu i wesela. Jego świat odrobinę staje na głowie, kiedy tata wraca do domu z informacją o nieodległej w czasie przeprowadzce do nowego domu w Wesołej. Wszyscy, zarówno krewni jak i znajomi, pomagają rodzinie Szymczyków w pakowaniu całego dobytku. Nowy dom i okolica okazują się świetnym miejscem do zawierania nowych przyjaźni.Autorka w piękny sposób opisuje relacje międzyludzkie, a nawet międzygatunkowe. Wszakże chłopiec rozumie mowę zwierząt! Spotykani przez Piotrusia ludzie i zwierzęta uczą go, w jaki sposób budować prawdziwe przyjaźnie, oparte na wzajemnej pomocy, wsparciu i bezinteresownym dobru.Ilustracje: Anna Andrzejewska
Kto mieszka w starym zegarze?Lusia jest dwunastoletnią marzycielką i buntowniczką. W wyniku dziwnego zrządzenia losu, za pośrednictwem starego stojącego zegara, przenosi się do świata fantazji, gdzie dobro walczy ze złem. Wydarzenia, których staje się główną bohaterką, mają wpływ także i na nią, doznaje olbrzymiej przemiany. Przygody, których doświadcza i spotkania z postaciami po drugiej stronie rzeczywistego świata sprawiają, że w inny, lepszy, sposób postrzega swoich bliskich i to, co ją z nimi łączy. Rozumie, że przeżyta historia miała głębszy sens.Kto mieszka w szufladzie starego biurka?Rózia po śmierci babci znajduje w biurku starą książkę, będącą jednocześnie pamiętnikiem skrywającym tajemnicę. Przypadkiem dowiaduje się, że w książce zamieszkuje dziwna istota, która znała babcię dziewczynki i chętnie opowiada o ich wspólnych przeżyciach. Opowieść, nasycona magią, przeplatana jest prawdziwymi wydarzeniami. Porusza ważne dla człowieka tematy: związek z naturą, uczucia i przywiązane, tęsknotę za bliskimi oraz prawdziwą przyjaźń.Kto mieszka w starej szafie?Opowieść, która w niezwykły sposób traktuje o relacjach rodzinnych, międzyludzkich, a nawet międzygatunkowych. Niepełnoletnia bohaterka, która zostaje umieszczona w sierocińcu, stara się odnaleźć swoje miejsce na ziemi. Próbuje naprawić swój błąd w momencie, gdy pojmie, jaki wpływ miał na nią samą i jej otoczenie. Za sprawą starej szafy przenosi się do innego wymiaru, by poznać historię swojej rodziny, poznając nie tylko krewnych, ale też istoty nadprzyrodzone, które pozwalają jej zrozumieć pewne ważne aspekty życia.
"Córy Państwowych Gospodarstw Rolnych" to nie tylko historia powojennej Polski. Autorka, historyk z wykształcenia, w ciekawy sposób przeplata losy swojej rodziny, sięgając kilku pokoleń wstecz z wydarzeniami historycznymi XX-wiecznej Polski. Poruszony w książce temat jak do tej pory był zaniedbywany, odrzucany lub postrzegany jako nieistotny. Maria Maknia, w swojej bardzo osobistej relacji tamtych czasów i wydarzeń, których częściowo była uczestnikiem, bardzo plastycznie ukazuje trud pracy w PGR-ach, zakres obowiązków, ale także siłę i wolę ludzi tam pracujących.Głównym zamiarem autorki jest zainteresowanie jak największej liczby ludzi tym, traktowanym po macoszemu, tematem oraz przywrócenie godności ludziom pracującym w PGR-ach.
Inni - niepełnosprawni, bezdomni, starzy, opuszczeni, głodni, stanowiący mniejszość albo po prostu za bardzo zaangażowani, za mocno czujący, ingerujący w ustalony porządek, który tak naprawdę jest nieporządkiem. Czesław Sikorski wydobywa ich postaci z cienia. Stawia przed czytelnikiem bez komentarza. Pozostawia ocenę działań ludzi i funkcjonowania świata sumieniu każdego, kto zechce się skonfrontować z tym, co niekoniecznie wygodne i miłe. W tomie opowiadań "Inni" opisane zostały uniwersalne postawy, sytuacje, które zdarzają się codziennie. To rzeczywistość, o której wolimy nie myśleć i na którą świadomie lub nieświadomie się zgadzamy. Stajemy się jej częścią, niemymi świadkami bezprawia i nieczułości. Pogłębiająca się obcość i niesprawiedliwość nie jest jednak w stanie ogołocić świata z tego, co dobre i piękne. W smutnym życiu "innych" widać promyki nadziei - to uznanie i szacunek bliskich, talent, który pozwala żyć, to życiowa mądrość, która jest ponad małostkowością i nienawiścią.Od autora:Książka, którą przygotowałem, jest zbiorem dwudziestu opowiadań dotyczących większych lub mniejszych krzywd, jakich doznają ludzie w różnych sytuacjach społecznych. Przyczyną opisanych tragedii, dramatów, nieporozumień i konfliktów jest brak zrozumienia dla ludzi, których zachowania są nietypowe, odmieńców wyłamujących się z obowiązku przestrzegania utrwalonych w danym środowisku wzorów kulturowych. Stąd tytuł zbioru - "Inni".Zdarzenia opisane w opowiadaniach związane są z uprzedzeniami, które decydują o stosunku do mniejszości i ludzi upośledzonych. Wynikają z różnicy oczekiwań, będącej przyczyną konfliktów małżeńskich, czy z odmienności reakcji na niestandardowe sytuacje społeczne w miejscu pracy lub miejscu zamieszkania.
Czarne Wrota przyzywają cierpiących i przepełnionych goryczą. Co wyłoni się z tego portalu do Krainy Cienia, kiedy trójka bohaterów – następca cesarskiego tronu Tremenu, mały niemowa oraz młoda dziewczyna z rybackiej wioski – będą kierowani magicznymi artefaktami? Zawiść, zdrada, intrygi i mylne osądy bohaterów przyniosą ogromne zagrożenie nie tylko przyszłemu cesarzowi, ale całej jego krainie. I chociaż czarodziejka Livia, mag Kurt z Kobben oraz mnich Wilhelm starają się wspólnie uchronić cesarstwo przed smokiem Ermarem i jego potomstwem, wszyscy muszą spojrzeć we własny Cień, i przekonać się, że nikt nie jest bez winy.
Urodziłem się na swoje nieszczęście jak każdy człowiek. Był mroźny styczeń 1949 roku. Pamiętam, już w minutę po urodzeniu pomyślałem sobie, zimno tu na świecie jak diabli. Po co mi to było? Ale czy ktoś mnie pytał o zgodę?
Miejscem nieszczęsnych narodzin było Podlasie – historyczna kraina różnych dziwnych ludów: Prusów, Jaćwingów, Litwinów, Rusinów, Polaków, Żydów. Trochę też pałętało się tutaj Tatarów, Krzyżaków, Szwedów, Cyganów i tym podobnych turystów. Dlatego ojciec mawiał nieraz wielce poirytowany: „Polak katolik, to rozumiem, wszystko jasne. A tu łażą jakieś przybłędy”. Trudno, myślałem sobie już w minutę po urodzeniu, nie każdy ma szczęście przyjść na świat w eleganckiej Warszawie, gdzie same Polaki katoliki. Po różnych dziurach ludzie też muszą się rodzić.
Przez szkołę podstawową jakoś się przeczołgałem, raz sam z niej uciekałem, innym razem wyrzucano mnie. Przydomki tam miałem różne. Głodomor – bo dzieciom chleb z tornistrów podkradałem. Chuligan – bo jak mnie mordę siniaczono, to ja innym też siniaczyłem. Jeśli nauczyciele bili nas po pyskach, to my snuliśmy plany, jak ich pozabijać.
"Miejsca powrotów" to swoista książka w książce. Losy postaci poznajemy z opowieści autora, który jest bohaterem tejże książki. I tak historia Huberta rozpoczyna się, gdy wraz z grupą przyjaciół aktorów udaje się do restauracji, aby uczcić inscenizację Zbrodni i kary w ich wykonaniu. Nad ranem budzi się na plaży. Niewiele pamięta, co wydarzyło się poprzedniego dnia, nie wie też, jak się tutaj znalazł. Wyjmuje z kieszeni dziwny list od anonimowego nadawcy. Po jego przeczytaniu już nic nie jest takie jak wcześniejOpowieść Marcina Pawlika jest historią powolnego popadania w obłęd. Hubert ma przeświadczenie, że teraz jego życie może toczyć się tylko na scenie. Zaczyna żyć życiem bohaterów, których gra. Już nie ma Romea, już nie ma Raskolnikowa. Teraz jest Hubert. Melancholia, negacja, pustka, rozpad, zwątpienie, poczucie samotności i izolacji, niezrozumienie, niespełniona miłość - wszystko to znajdujemy w książce, w której prawda miesza się z fikcją, a literatura z życiem.
Opowiadam się od początku, żeby zamazać rozdarcia. Skupiam się jak światło na siatkówce, mimo że jestem powietrzem, jeśli powietrze może być czymś więcej niż tylko zbiorem znaków. Każdy krok tej historii jest wyprawą przez czas, każdy mijany foton to dźwięk logicznego absurdu, każdy zasłyszany śmiech jest refleksem, zakochanym w ciemności gardła.
Janusz Becker systematyzuje informacje o ochronie danych osobowych w Polsce w sposób kompleksowy i pogłębiony. Publikacja niniejsza stanowić ma pomoc dla przedsiębiorców, przedstawicieli organów publicznych takich jak szkoły i urzędy czy dla pracowników, którzy chcą znać swoje prawa i obowiązki pracodawcy.
Janusz Becker - doktor nauk humanistycznych w dziedzinie historii, absolwent Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach, Akademii Humanistycznej w Pułtusku, Akademii Policji w Szczytnie i Instytutu Nauk Prawnych w Polskiej Akademii Nauk, wieloletni funkcjonariusz służb mundurowych, wykładowca akademicki, członek Stowarzyszenia Inspektorów Ochrony Danych Osobowych, autor wielu publikacji z zakresu historii bezpieczeństwa oraz ochrony danych osobowych.
Dlaczego pralnia i dlaczego październikowa? Bo powieść Haliny Grochowskiej przedstawia losy pięciu rodzin zamieszkałych w kamienicach otaczających jedno z zielonogórskich podwórek w latach 1952-58, a więc w czasach, w których Październik pełni funkcję symbolu.Pralnia, oprócz tego, że była pralnią, dawała bezpieczną przestrzeń wspólnego słuchania zabronionych przez władzę rozgłośni radiowych i swobodnych dyskusji na wszelkie tematy dotyczące niełatwej sytuacji w kraju i za granicą. Sąsiedzi spędzają ze sobą wiele czasu, a wiążą ich tajemnice nielegalnych interesów i rozlicznych problemów, możliwych do rozwiązania tylko przy wzajemnym zaufaniu i wsparciu.W warunkach gdy dorośli doświadczają zagrożenia aresztowaniem i represjami, ich dzieci przeżywają swoją Arkadię dzieciństwa - na przekór tym ponurym czasom. Jednak niepostrzeżenie i systematycznie oblepia ich i kształtuje socrealistyczna indoktrynacja. W szkole stykają się z wynikającymi z dramatycznych przeżyć wojennych dziwnymi zachowaniami nauczycieli. Wymyślają niebezpieczne zabawy, nie stroniąc od strzelania z procy i forsowania okolicznych przybudówek, szop i płotów. Organizują kończące się fatalnie wyprawy na szaber do pobliskich ogrodów. Nieustannie wprowadzają dorosłych w konsternację, gdy ujawniają zupełnie inne ambicje i plany niż ich rodzice, gdy byli w ich wieku.Przez te wszystkie lata rozwija się przyjaźń Grażynki i Mariuszka - kilkulatków droczących się przy każdej okazji, ale pomagających sobie w opiece nad młodszym rodzeństwem i wspierających się w podwórkowych konfliktach.
Felek Papugoryba wraca do akcji!W klasie Felka ma się pojawić nowy kolega - Leon Pławikonik. Nauczycielka uprzedza dzieci o tym, że chłopiec jeździ na wózku inwalidzkim. Informacja ta wywołuje niemałe zamieszanie w DRUŻYNIE UŚMIECHU.Początkowy strach czy niechęć poznania nowej osoby w klasie zupełnie znika, kiedy podczas dni otwartych w szkole, Leon - wykorzystując wiedzę z pomocy przedmedycznej - ratuje życie jednemu z gości wydarzenia.Autorka po raz kolejny zabiera Czytelnika, małego i dużego, w podwodną podróż w poszukiwaniu przyjaźni, akceptacji, poznania i zrozumienia inności.
Kim jest poeta, jeśli nie otula? - można by żartobliwie parafrazować słynne pytanie Miłosza, czytając "Ogrody zakochań", nową książkę poetycką wydaną przez WFW. To już drugi raz wypływa z tej warszawskiej oficyny wydawniczej łagodna fraza wierszy Leszka Głusia. Poeta, komentując publicznie poprzedni tomik pt. "Taniec na linie", porównał swoje pisanie do przyjaznego gestu otulania ciepłymi, wełnianymi rękawiczkami w chłodny dzień. Coś w tym jest - nawet gdy poeta podejmuje uniwersalną tematykę cierpienia, doświadczenia wojny. Poezja Leszka Głusia otula też z oczywistych powodów, gdy oddaje się wspomnieniom dzieciństwa albo gdy balansuje na pajęczej nici uczuć z wiarą we wszechobecność miłości, jej prymarność w życiu człowieka niezależnie od jego kondycji sensualnej, fizyczno-psychicznej i pokoleniowej. Bo przecież i autor "Końca świata" w późnym erotyku "Uczciwe opisanie" ("Jasności promieniste i inne wiersze") przyznaje z ujmującą szczerością, jak nieobojętne mu są wszelkie "ponęty". Oto pięćdziesiąt wierszy i dwa szkice poetycką prozą. Nie są to jakieś kamienie milowe w literaturze, niczego nie burzą, niczego nie odkrywają. Potrafią jednak utulić rytmem i melodią, które biorą się tu z naturalnej wrażliwości muzycznej autora. Potrafią też zachęcić do prawdziwie filozoficznej zadumy za pomocą tego, co najsilniej przemawia za poetyckością tych tekstów: języka, z którego - jako szczególnego rodzaju tworzywa - tylko poeta potrafi wysnuć subtelną i oryginalną metaforę. Takich tu nie brakuje - wystarczy tylko się wczytać.
W najwyższym stopniu
wzniesień chwili
ciszą otuloną
myśli złote w głosie
czasów dłuższych oczekiwań na jedności
trwałych pragnień co najintensywniej
podprogowo przechodzące
w całość wierszem coraz jaśniej
tworzą…
jak w tytule.
11.05.2023
Ponieważ Sztuką… co za tym idzie –
jedno jest klasyką, inaczej w formie to nowością,
i tak mało czasu…
Poczytaj wiersze. Mały tomik,
bo przecież kochamy życie,
a jest w nim coś, co się zwie…
Wspólne odczucie i radość z tego, co jest cudem.
Maciej Krzysztof Bochnak to 28-latek pochodzący z północnej części Podhala. „Sierpień i Picasso” to jego literacki debiut i jednocześnie utrwalenie pamięci. Wiersze pisze od dzieciństwa (od 2004/2005 roku). Bardzo lubi poezję, inspiruje się malarstwem, uwielbia wędrówki po górach, podróże i dąży do zdobywania literackich szlifów.
„Sierpień i Picasso” to tomik nawiązujący do twórczości Pabla Picassa, a także innych malarzy, np. Vincenta van Gogha. Te nawiązania przejawiają się w dziecinnej szczerości, prostocie, a także unikatowości i tajemniczości z pozoru nieskomplikowanego, a jednocześnie złożonego w kwestii przenośni stylu twórczego…
Dla tych, co czują za dużo. Za dużo myślą. Dla których ten świat jest tylko słodko-gorzkim przystankiem, a wszystko rozgrywa się w wewnętrznej, intymnej przestrzeni własnego umysłu. Dla tych, co widzą świat szerzej, zauważają to, co umyka pozostałym Z takim umysłem żyje się ciężko, nieznośnie i zbyt boleśnie. To dla Was. Może ktoś poczuje się zrozumiany, może komuś będzie lżej, bo ktoś inny też tak czuje. Bo też męczy się światem. Takich osób jest więcej niż nam się wydaje Ta książka to zapis emocji, myśli i wzruszeń. Bywa smutna, ale czy realny świat skłania do radosnych przemyśleń? Jeżeli ktoś ma wpisaną w swoje istnienie naturalną zdolność onirycznej, koronkowej refleksji nad otaczającym światem i dojmującą potrzebę szukania sensu, impresji, prawdziwych uczuć - odnajdzie tu siebie.
Co łączy dziewczynę z Atlanty i senne miasteczko Townhill? Jakie tajemnice kryją jego mieszkańcy? W niewyjaśnionych okolicznościach ginie nastolatka, ale sprawca nie zostaje schwytany. Zrozpaczona rodzina zmarłej postanawia przenieść się do małego miasta, znacznie oddalonego od Atlanty z nadzieją na nowy start. Lennie, siostra zastrzelonej Tarryn, z wiarą patrzy w jutro, starając się powrócić do dawnego trybu życia. Jednak na każdym kroku ma do czynienia z trudnymi do wyjaśnienia, a także niebezpiecznymi wydarzeniami.Kto zabił Tarryn? Co wspólnego mają mieszkańcy miasta z Lennie i jej rodziną? Czy Lennie z pomocą przyjaciół rozwikła zagadkę morderstwa swojej siostry?"Open Mind" to trzymający w napięciu thriller psychologiczny, w którym zjawiska z pozoru zwyczajne otrzymują nimb tajemniczości, a najstraszniejsze koszmary stają się codziennością. Jest to książka, która sprawia, że trudno oddzielić jawę od snu.
Jak żyć w zgodzie z samym sobą? W jaki sposób uwznioślić swoje życie i nadać mu głębszy sens? Celebrować każdą chwilę i wyrażać wdzięczność za możliwość obcowania z naturą i pięknem? Świadomie istnieć? Znalezienie odpowiedzi na te pytania nie jest łatwe, ponieważ łączą się one z ludzkim bytem - są ulokowane niejako na pograniczu filozofii, teologii, metafizyki, egzystencjalizmu Mimo to warto nieustannie próbować rozwikłać tę zagadkę i dążyć do prawdy, bo może to nie tylko rozwijać wrażliwość, duchowość, wpływać na sposób postrzegania rzeczywistości, ale również prowadzić do samospełnienia.Takie właśnie przesłanie niosą wiersze Wincentego Bąbika - oryginalne, liryczne, miejscami nieoczywiste, będące efektem wielu przemyśleń, wątpliwości, refleksji, skrywające nierzadko dodatkowy sens, stanowiące wskazówkę na temat tego, jak celebrować każdą chwilę, dostrzegać możliwości, które oferuje los, i korzystać z darów życia. Warto zatem poświęcić chwilę i zanurzyć się w tej wyjątkowej poezji
Tam, gdzie przestaje rządzić Bóg, władzę zaczyna sprawować człowiek, a tam, gdzie rządzi człowiek, pojawia się… zło.
Dla niektórych Biblia to święta księga chrześcijaństwa, dla innych coś w rodzaju drogowskazu, dla jeszcze innych to zbiór mitów i starożytnych podań. Co jednak, gdy się okaże, że niektóre z biblijnych historii są uniwersalne i mogą się urzeczywistnić tu i teraz? Co kiedy ukazane w nich wydarzenia staną się doświadczeniem nas wszystkich? „Katalizator śmierci” jest współczesną wersją podania o plagach egipskich. Ten literacki debiut Ala Empvilla przenosi nas w świat stanowiący odbicie naszej codzienności. Oto w tę znaną nam przestrzeń wkracza zło, a na ludzkość spadają kolejne tragedie, które napędzają mechanizm postępującej śmierci. Zniszczenie przenika nie tylko rzeczywistość otaczającą człowieka, ale także jego serce. Czy można to zatrzymać? Czy istnieje jakaś siła, która będzie w stanie przerwać łańcuch destrukcji? Czy głęboko na samym dnie ludzkiej duszy jest jeszcze coś, co pozwala mieć nadzieję?
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
