Bez względu na to, w co człowiek wierzy i jak pojmuje siły wyższe rządzące światem i ludzkim losem, miłość i miłosierdzie wydają się wartościami, które postrzegane są przez wszystkich jednakowo: jako pełnia, jedność, wolność. Warto zatem pielęgnować je jako najważniejsze w życiu – są bowiem kwintesencją człowieczeństwa, swoistym darem dla jednostki. Czy jednak ofiarowanym na zawsze i bezwarunkowo?
Mieczysław Jacek Skiba, mistyk będący kolejną inkarnacją Archanioła Michała, podkreśla, że świat w obecnej formie jest zagrożony przez siły ciemności i może ulec zagładzie, zaś jedynym ratunkiem dla niego jest podążanie za naukami i wskazówkami zawartymi na kartach niniejszej publikacji – głoszonymi przez jednostkę oświeconą, której dane było doświadczyć i nieba, i piekła. Nie trzeba w nie bezrefleksyjnie wierzyć, ale warto poznać prawdę, by móc zmienić ten świat na lepsze. Mieć świadomość zagrożenia i umiejętnie z nim walczyć.
"Droga do uśmiechu" to zbiór wierszy opisujących w humorystyczny sposób różne życiowe sytuacje. W poezji autorki jest m.in. miejsce na takie tematy, jak: upływ czasu, przemijanie, śmierć, samotność, dyskryminacja, odnajdywanie się w nowej rzeczywistości, wolna wola i postępowanie zgodnie z samym sobą oraz radość z podejmowanych aktywności. Tematyka wierszy jest momentami poważna, jednak znaczna ich część to przy tym zabawne, nonszalanckie limeryki, dosadne w swojej formie, o humorystycznym, czasem absurdalnym tonie, co sprawia, że czyta się je naprawdę z zaciekawieniem i przyjemnością. Zabierają nas w ekscytującą podróż w krainę nonsensu, gdzie słowa tańczą walca z logiką, kpiąc sobie z konwencji i rozśmieszając czytelnika. W wierszach wyraźnie daje się wyczuć nacechowanie emocjonalne. Szczególne miejsce zajmują tam bowiem emocje, uczucia. Książka ta może popchnąć czytelnika do refleksji nad ludzkimi sprawami, a jednocześnie pobudzać jego wyobraźnię poprzez swą nietuzinkową formę.
Kasia jest ciekawą życia dziewczynką. Razem z rodziną i przyjaciółmi poznaje tajemnice otaczającego ją świata. Opisane w książce przygody stanowią ciąg przyczynowo-skutkowy, pokazując jak wygląda rok życia małego dziecka, dla którego niemal wszystko jest nowe i ciekawe."Kolorowy świat małej Kasi" to książka, która ma niezwykły wymiar edukacyjny. Może stanowić inspirację do pracy z dzieckiem: zarówno w domu, jak i w placówce edukacyjnej (przedszkole, żłobek).
„Panienki. czyli szesnaście opowiadań erotycznych” to tekst, którego erotyzm nie jest medycznie dosadny, ale też nie wstrzymuje się przed wstydliwym niedopowiedzeniem. Cielesność nie jest obok uczuciowości - mankament konstrukcyjny zbyt wielu polskich pisarzy; jest ona tak oczywista jak uczucia i, tak samo jak one, uskrzydlająca, a dla uważnego czytelnika - wzbogacająca.
Od redakcji
Dwaj bracia, pisarz i rysownik, pochylają się nad urodą i tajemnicą kobiecości. Sylwetki, opisane i narysowane, kuszące i romantyczne, otoczone podziwem dla ich powabu i uroku, mają jednak więcej niż jedno oblicze. W postaci kobiety, choć elegancko wygiętej i pełnej obietnic, jak klepsydry wypełnionej pokusami w miejsce piasku, bracia odkrywają-ukrywają niedoskonałości, które pospołu z pięknem tworzą fascynującą całość.
Franciszek Maśluszczak
Jak to się dzieje, że znawca i tłumacz poezji amerykańskiej, wielbiciel beatników i nauczyciel akademicki wykładający informatykę, pisze erotyczne opowiadania? Ten podtytuł wprowadza w błąd i w błąd nie wprowadza. Książka jest jakby utopią szczęśliwej zmysłowości i są w niej niemal wyłącznie momenty – tak w pokoleniu autora i moim nazywano sceny erotyczne w filmach. Gdyby jakiś purytanin dopatrzył się w niej pornograficzności, to by przyznał, że to pornograficzność poczciwa. Żadnej tu brutalności, żadnych obscenicznych słów, sama dobra energia, a „panienka” i „nagusek” wzbogacają ubogie polskie nazewnictwo. Będąc hymnem sławiącym kobiecość, a trochę gawędą w duchu oświeceniowym, opowiadania te zarazem mocno zakorzenione są w patriarchalności. Feministki powinny rozszarpać Zalewskiego jak Menady Orfeusza, choć jego narratorowi (i bohaterowi) na myśl by nie przyszło wyrzekanie się kobiet. „Panienki” albo pisane są serio i wówczas można im zarzucić naiwność i parę innych rzeczy, albo są dość przewrotnym żartem, o czym mogłyby świadczyć frazy takie jak „precyzyjnie ułożony bukiet konwalii” czy „butelka grolscha poprawiła mi krążenie krwi w mózgu i zacząłem myśleć”.
Bohdan Zadura
Jan jest mężczyzną w dojrzałym wieku, który najlepsze lata swojego życia ma już za sobą. Tak przynajmniej mu się wydaje, a jego samotną codzienność ubarwiają sporadyczne rozmowy z córką. Nagle wszystko w życiu Jana się zmienia, gdy dołącza do klubu seniora. Budzą się w nim drzemiące i niespełnione marzenia oraz pragnienia. Mimo konserwatywnych przekonań, łamie swoje zasady. Angażuje się w relacje damsko-męskie, których finał mocno zaskoczy czytelnika. Jednak nie losy Jana zdają się być główną fabułą. Autorka wplotła w nie, wybijający się na pierwszy plan, wątek polityczny Polski, który ma duży wpływ na decyzje i losy wszystkich przedstawionych w książce postaci.
Ewa Oleksiuk w swojej poezji opowiada o codziennych uczuciach. O miłości, tęsknocie, rozczarowaniu. Porusza kwestię przemijania i podkreśla, jak ważną rolę w ludzkim życiu pełni czas. Prostym językiem pisze o tym, co dla niej najważniejsze: rodzinie i wierze, bez której życie traci sens."Natchnienie" to debiutancki tomik wierszy autorki książki dla dzieci "Trzy baśnie".
"Simulacrum" Andrzeja Pytlaka przywodzi na myśl rzeczywistość doświadczoną przez poetę w jego niezwykle żywym i zaangażowanym poszukiwaniu środków, za pomocą których dałoby się pochwycić i zatrzymać na jak najdłużej to, co migotliwe, chwiejne i ulotne. W najnowszym tomiku poetyckim symulacja zagwarantowania trwałości (ale nie metafizycznej wieczności, by nie nadwyrężyć delikatnej sfery sacrum) dokonuje się w muzyce i poprzez muzykę. Uderzmy na próbę w akord słów, które autor już na początku zbioru wierszy angażuje do rydwanu pamięci. "A to lando Potockich / W zaprzęgu kasztanki / W nim Muzyka Poezja i Taniec / Jadą te trójjedyne wspaniałe kochanki ()." Muzyka rozbrzmiewa z każdego zaułka wierszy. Pyszni się w tytułach (Canzonetta, Ballada, Obertas, Serenada), wirtuozersko przechodzi z konwencji w konwencję, posługując się literackimi i muzycznymi środkami dostępnymi tylko dla tych, co mają dobrze opanowany warsztat (że przywołam dla przykładu ciekawy wiersz "Tu" ze zmysłowymi oksymoronami, których urokowi trudno nie ulec: "jasność flażoletu / drży w jaśminów bieli / zapach lipy przenika / dźwięki wiolonczeli" itd.). Zapraszamy do tych przeżyć, przemierzając krainę sztuki z poetą jak z klasycznym przewodnikiem. Czujemy to przez całą tę podróż, że możemy mu zaufać, bo ma do tego zaczarowanego ogrodu właściwy klucz.
Nigdy nie wiadomo, co przyniesie los… Lucas postanawia opuścić swoją partnerkę i, pozorując wypadek samochodowy, wyjeżdża w poszukiwaniu prawdziwej miłości. Czy jego dotychczasowe wyobrażenia o nowym życiu pokryją się z rzeczywistością? Czy uda mu się ponownie rozkochać dawną ukochaną? Czy Emma i Lucas mają szansę na stworzenie szczęśliwego związku? Jak w nowej sytuacji odnajdzie się jego syn, William? „Rozrzucone kwiaty” to powieść, w której jawa miesza się ze snem. Wszystko jest możliwe i tak naprawdę nikt nie może przewidzieć, co los szykuje jej bohaterom.
Żyjemy w świecie, który nastawiony jest na przekaz informacji. Słowa są nośnikiem wielu różnych wydarzeń, sytuacji i uczuć. Dzięki nim możemy wyrażać to, kim i jacy jesteśmy, co dzieje się w naszym życiu i co skrywają nasze serca. Debiutancki tomik wierszy ks. Dawida Wojdowskiego pozwala zanurzyć się w oceanie słów. Może być okazją do poszukiwania odpowiedzi na najbardziej nurtujące pytania. Pomaga w duchowych rozważaniach. Odkrywa, że prawdziwe szczęście jest jeszcze przed nami.
"Nieświadome istnienie" to książka, która narodziła się z potrzeby połączenia wszystkich istniejących energii, pulsujących w nas i wokół nas, tworzących tym samym niepowtarzalny rytm życia. Autorka dzieli się w niej swoją wiarą w to, że każdy z nas jest niezwykłym źródłem właśnie tych energii, a niedoskonałe piękno każdego człowieka stanowi jego największą siłę.
Pasja motocyklowa uratowała Olgę przed konsekwencjami złamanego serca. Jej kochanek Kaszub zaraził ją wielką miłością do motocykli i obudził uzależnienie od adrenaliny oraz skłonność do podejmowania ryzyka. Kiedy zostawił ją bez słowa pożegnania nie wiedziała, że kiedyś będzie mu za to ogromnie wdzięczna. Swoją decyzją otworzył jej bowiem drogę do mrocznego świata, w którym pojawił się Kruszyna. Ten seksowny motocyklista wyzwolił drzemiące w kobiecie instynkty, o których istnieniu nie miała pojęcia. Dzięki niemu poczuła, że ma ochotę na więcej, mocniej, odważniej. I zrozumiała, że erotyka ma granice wytyczone wyłącznie w jej głowie.
"Urlop od cierpienia" Luizy Tarnowieckiej to zagadkowa książka. Nie jest napisana dla sprostania przyjętym zasadom jakiejś konwencji literackiej. Przeciwnie: wciąż się wymyka, jakby bawiła się z czytelnikiem w ciuciubabkę. Z wdziękiem, krotochwilnie, ale i z powagą osoby, która - jak sama mówi - "doświadcza myślenia". To "doświadczanie myślenia" nie jest "myśleniem po prostu". Ono towarzyszy najprostszym, codziennym obowiązkom kobiety, utrzymującej swoją krzątaniną porządek Wszechświata, bo z pozornie rutynowymi czynnościami harmonizuje głos, o którym autorka pisze: "Mamy w głowie takiego gadułę". To, co jej powie w swoim monologu, ona natychmiast notuje, jak pilna studentka wieczorowego kursu filozofii. Jej luźne notatki układają się w skrypt, o którym powiada sama do siebie: "Czytaj swoją książkę, jest napisana dla ciebie".W tych zapiskach następuje nieoczekiwanie przełom. O ile część pierwsza inspirowała, skłaniała do przemyśleń i poszukiwań na własną rękę, o tyle druga - Między wymiarami - zabiera nas w niezwykłą podróż. Warto się jej poddać, by przeżyć coś, co w "normalnym wymiarze" jest nie do uchwycenia.
"Betonowa mgła" to 24-godzinna podróż po Sosnowcu w czasie czterech pór roku napisana wierszem. Autor w barwny sposób opisuje swoje wrażenia i spostrzeżenia, pochyla się on nad różnymi miejscami miasta. W utworze spotkamy się z nietuzinkowymi opisami ulic, sklepów i osiedli. Ciekawy i dowcipny język oraz styl z pewnością przykują uwagę czytelnika. Książka ta to wyjątkowe wspomnienia z podróży po wyjątkowym dla autora mieście, które go wychowało. Sam autor pisze natomiast: "Chciałem napisać poemat, który byłby jak to miasto - zaklęte i przeklęte w swojej wieczności i efemeryczności. Wszystko zaczęło się od oślepienia światłem, kiedy wychodziłem z mojej klatki schodowej. Idea spłynęła nagle i wiedziałem już, że muszę to zrobić. Nie sądziłem jednak, że zajmie mi to sześć lat (z przerwami) i okaże się tak intensywnym przeżyciem, którego pokłosiem chciałbym się dzisiaj podzielić z czytelnikiem".
Janusz Sipkowski urodził się w 1943 roku w Łukowie, prawnik. Od 45 lat tworzy satyrę. Pisze przede wszystkim fraszki, ale również wiersze satyryczne, limeryki i aforyzmy. Na swoim koncie ma udział w trzech antologiach, fraszki, publikacje w kilkunastu tytułach prasowych, m.in. w „Szpilkach”, „Karuzeli” i „Przekroju” oraz nagrody w kilkudziesięciu konkursach literackich o zasięgu ogólnopolskim.
Wydał 3 tomiki fraszek:
„Pęk ostów” (2012 r.),
„Czar kąkoli” (2016 r.)
oraz „Łechtanie pokrzyw” (2020 r.).
Tomik „Przebieżka po grzeszkach” zawiera wybór fraszek z lat 2020-2023.
Gizela była zwykłą nastolatką ze Szczecina. Miała rodzinę, przyjaciół, chodziła do szkoły i wydawało jej się, że tak będzie już zawsze. Do czasu, kiedy ktoś inny postanowił zdecydować o jej dalszym życiu. Porywacz stworzył dla niej inny świat, który z czasem Gizela zaczęła nazywać rodziną i domem. Nie sądziła, że pewnego dnia za to nowe życie będzie musiała przelać krew. Jednak kiedy wrogowie atakują jej przybranego ojca, Gizela nie waha się ani sekundy i wyciąga nóż. Przysięgała przecież, że zawsze będzie go bronić.
Miłość objawiona „Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie” J14,21
„Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać. Kto Mnie nie miłuje, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca”. J14,23-24
„Książka ta jest kontynuacją poprzedniej („Świadectwa Boga i diabła”). Jest także obietnicą, jaką w niej złożyłem. Wszystkie opisane wydarzenia są prawdziwe. Jest ona przede wszystkim wypełnieniem polecenia Syna Człowieczego, Pana i przyjaciela mego, który do mnie przemówił w te słowa: „Powiedz wszystkim, co wiesz”. Ta książka jest dla mnie szczególnie trudna, gdyż dotyka sfery bardzo osobistej, nie tylko mojej, ale również moich bliskich. Dotyka Kościoła świętego i jego hierarchów, dotyka znanych ludzi, dotyka Polski i całego świata oraz tego wszystkiego, co było, co jest i tego, co się zbliża. Jestem w pełni świadomy swojej odpowiedzialności za każde zawarte w niej słowo, przed Bogiem i ludźmi. W tej książce są zawarte autentyczne świadectwa Boga i działania diabła oraz wielkie tajemnice, które czas już wyjawić. Pragnę też, by wszyscy wiedzieli, jak dobry jest Bóg [...].”
fragment książki
"Zawsze w głębi duszy dążyłam do tego, żeby być dobrym człowiekiem. Żeby słuchać, uważnie słuchać innych, nawet gdy nie pytają, co u mnie i jak się mam. Pamiętnik tysiąca osób, historie znajomych, porażki, nieszczęścia i radości. Zawsze stojąc w obronie tych słabszych, tych, którym podstawia się nogę na przerwie i śmieje się z nich na WF-ie. Rycząc nad ofiarami losu, podnosząc je z ziemi i biorąc w swoje wątłe ramiona, jak matka dziecko. Nie cierpię kategoryzacji, klasowości, schematów w wyglądzie. Dobry człowiek jest ponad to wszystko.Staram się latać ponad to, łapiąc fale odrzuconych.""Pr(z)ejścia, czyli wspomnienia niewyjaśnione" to historia Lo, która po kilkunastu latach wraca na stare śmieci, do rodzinnego Domu. Przyjdzie jej się zmierzyć z różnymi demonami przeszłości, które weszły do jej życia i nie chcą wyjść. Przeżycia niekoniecznie zadowolonej z życia, wkraczającej w dorosłość dziewczyny przeplatają się tutaj ze wspomnieniami małej marzycielki. "Pr(z)ejścia" to opowieść o osobistych lękach, rozczarowaniach i próbie odnalezienia siebie i swojego miejsca na tym padole łez. Czy trudna konfrontacja z przeszłością i zmierzenie się ze swoimi traumami pozwoli Lo z nadzieją patrzeć w przyszłość?
CREDO
Dzisiaj, gdy drzewo wiadomości
dobrego i złego
Płonie w marmurowym kominku
A zakazane owoce zalegają stertami
Na straganach przekupniów
I nawet wąż starodawny
Został udomowiony
Prorocy muszą milczeć
Wszak ich mowy są tak niepoprawne
Tomik „Pełnia” ma charakter podsumowujący, zupełnie jakby podmiot liryczny próbował spojrzeć z dystansem na to, co było jego udziałem do tej pory. Podkreślają to nie tylko pojawiające się w wielu utworach atrybuty czasu; widać to również w lirykach miłosnych czy nawet tych refleksyjnych. Nad całym zbiorem unosi się lekka melancholia, chwilami spuentowana dosyć gorzkim komentarzem czy konstatacją, że tak naprawdę wszystko to, co miało się wydarzyć w życiu podmiotu lirycznego, już się wydarzyło. A tym, co pozostaje niezmienne i wciąż żywe, jest poezja, unieśmiertelniająca wszystko.
Amerykański sen - to określenie od lat pojawiające się w mediach i publikacjach różnego typu, od książek naukowych po literaturę piękną. Rozpowszechniono - ogromną rolę odegrała tu kultura popularna - wizerunek USA jako kraju przeogromnych możliwości, z których absolutnie każdy może skorzystać. To ze Stanami Zjednoczonymi kojarzy się awans "od pucybuta do milionera". To jednak tylko część prawdy o tym państwie. Druga strona medalu wskazywana jest bardzo rzadko. Tym większą wartość ma książka Ryszarda Bugaja, opisującego swój pobyt w USA w latach 1987-1994. Autor wskazuje mało znane, a warte poznania, negatywne aspekty życia w tym kraju, których doświadczył lub które zaobserwował. To m.in. dyskryminacja rasowa, niechęć do imigrantów, amerykańska mentalność całkowicie obca "polskiej duszy", specyfika systemu socjalnego (a raczej jego braku). To nie są stereotypy, uprzedzenia ani stosowanie krzywego zwierciadła, lecz prawdziwe losy polskiego emigranta. Świadka historii nie tylko swojej.
"Po drodze do szczęścia" to kontynuacja książki Macieja Hamerlińskiego, młodego pisarza, podróżnika, a przede wszystkim niepoprawnego marzyciela.Główna bohaterka powieści po raz kolejny zaprasza nas do swojego świata i odsłania go przed nami w pełnej okazałości, z całym jego bogactwem i złożonością. Szukając swojego przepisu na szczęście, musi zmierzyć się nie tylko z samą sobą, z własnymi ograniczeniami i obawami, ale także z wciąż funkcjonującymi w naszym społeczeństwie przekonaniami na temat roli kobiety - najlepiej stojącej w cieniu mężczyzny i zajmującej się pielęgnowaniem ogniska domowego. Walka o własne szczęście zmusza ją do trudnych wyborów, niekiedy dla niej bolesnych i pozornie niezrozumiałych. Dzięki nim pozostaje jednak wierna samej sobie, uczy się, jak nie poprzestawać na małym i nieustannie dążyć do realizowania własnych marzeń. Warto wkroczyć na drogę do szczęścia zaproponowaną przez Macieja Hamerlińskiego i nie ustawać w tej wędrówce nawet na najkrótszą chwilę.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
