Relacje i współzależności między mediami i polityką są przedmiotem coraz większego zainteresowania, zwłaszcza badaczy podejmujących wątki z pogranicza politologii i medioznawstwa. Ideowe założenia dotyczące współdziałania środków masowego przekazu i sfery polityki w systemie demokratycznym weryfikowane są współczesną rzeczywistością, w której znaczącą rolę odgrywają zjawiska mediatyzacji polityki i polityzacji mediów. Książka jest zbiorem studiów, których celem jest uchwycenie szeroko pojętych relacji i współzależności występujących na linii media - polityka, polityka - media. Autorzy w swych rozważaniach ukazują wielopłaszczyznowe spojrzenie na różnorodne aspekty powiązań sfery środków masowego przekazu i polityki. Wątki podejmowane przez badaczy prezentowane są zarówno przez pryzmat ustaleń teoretycznych, jak i autorskich badań empirycznych. Zaproponowany podział monografii na cztery części, kolejno: "Demokracja medialna i zarządzanie w mediach"; "Media, polityka i opinia publiczna"; "Media i marketing polityczny"; "Medialny wizerunek polityka", jest rezultatem wieloaspektowego ujęcia przez badaczy relacji i współzależności między mediami i polityką. W zamyśle niniejsza książka ma dostarczyć czytelnikowi wiedzy na temat wzajemnych relacji łączących sferę polityki z mediami masowymi, jednocześnie stanowiąc przyczynek i inspirację do refleksji, dyskusji i dalszych dociekań, nie wyczerpując tym samym prezentowanych zagadnień.
Recenzowana praca zasługuje na polecenie czytelnikom interesującym się problematyką z zakresu psychologii i pedagogiki zdrowia. Przede wszystkim jej wielką zaletą jest to, że podejmuje ważne zagadnienie społeczne, jakim są zachowania żywieniowe młodzieży, będące w centrum zainteresowania zarówno teoretyków, jak i praktyków z różnych dziedzin. Pod tym względem autorka wykazała wiele starań, aby przedstawić je w formie zrozumiałej nie tylko dla teoretyków zajmujących się na co dzień tą problematyką, ale również praktyków, jak np. wychowawców i rodziców młodzieży zagrożonej otyłością i innymi schorzeniami. Dodatkowo swoje rozważania teoretyczne zilustrowała przykładami wziętymi z literatury przedmiotu, co ułatwia czytelnikowi znalezienie elementów wspólnych pomiędzy płaszczyzną teoretyczną i aplikacyjną.
Warto też zaznaczyć, że recenzowana praca ukazuje się w okresie zwiększonego zainteresowania społeczeństwa polskiego problematyką dotyczącą kondycji fizycznej dzieci i młodzieży, której znaczny odsetek przejawia symptomy nadwagi i otyłości. Prezentowana w niej analiza zachowań żywieniowych młodzieży ujawniła potrzebę intensyfikacji działań związanych z edukacją żywieniową rozumianą jako forma skutecznej profilaktyki. W związku z tym należałoby opracować odrębną strategię edukacyjną oddziałującą nie tylko na zachowania młodzieży, ale przede wszystkim na sferę postaw, wartości i norm regulujących zdrowe odżywianie się. Skuteczność tej strategii wymaga ściślejszej współpracy pomiędzy instytucjami edukacyjnymi i służby zdrowia oraz wsparcia ze strony mediów i samorządów lokalnych. Tylko wówczas można skutecznie i trwale przyczynić się do poprawy stanu zdrowia dzieci i młodzieży, a w konsekwencji - do podniesienia funkcjonowania psychospołecznego oraz odnoszenia sukcesów w różnych dziedzinach życia.
Z recenzji prof. dr. hab. Mieczysława Radochońskiego
Monografia Urszuli Mareckiej nawiązuje do najlepszych tradycji lubelskiego ośrodka logopedycznego, […] to bardzo dojrzałe studium interesującej problematyki oceny zrozumiałości wypowiedzi osób z dyzartrią w diagnozie klinicznej i w badaniach eksperymentalnych. Autorka umiejętnie i kreatywnie łączy dane dotyczące teorii i praktyki logopedycznej, […] za pomocą przemyślanych metod badawczych zebrała bardzo interesujący materiał empiryczny, umiejętnie go zinterpretowała i przedstawiła niebudzące wątpliwości wnioski, […] sformułowała ważne postulaty dotyczące postępowania logopedycznego w procesie diagnostyczno-terapeutycznym pacjentów z dyzartrią w mpd. Opisane przez nią postępowanie diagnostyczne świadczy o bardzo dobrej kompetencji Autorki rozprawy w zakresie logopedycznej oceny pacjentów z dyzartrią, którą można uznać za wzorcową. Materiał językowy poddany analizie jest bardzo bogaty i został rzetelnie zebrany. Ze względu na temat pracy wymagał on interpretacji interdyscyplinarnej, uwzględniającej fakty lingwistyczne. Mimo wielodyscyplinowego oglądu praca ma charakter językoznawczy, […] stanowi istotne novum w badaniach nad zrozumiałością wypowiedzi w przypadkach dyzartrii w mózgowym porażeniu dziecięcym.
Z recenzji profesora Uniwersytetu Gdańskiego dra hab. Stanisława Milewskiego
"Fawor niebieski..." Pawła Ruszla wpisany jest w historię oraz kulturę literacką barokowego Lublina po wielokroć. Wydany został przez lubelskiego drukarza, napisany przez dominikanina, który do dziś uznawany jest za jedną z legendarnych postaci miasta, obrosłą przekazami quasi-baśniowymi, opowiada o historii, która należy do narracji łączących i scalających społeczność lokalną w przeszłości, wydarzenia opisane w utworze maja swoje odzwierciedlenie w artefaktach kultury sakralnej Lublina, w końcu zaś tekst dedykowany został Lublinowi, a mieszkańcy miasta są jego bohaterami.
Na niniejszy tom składają się prace dedykowane Panu Profesorowi Stanisławowi Grabiasowi przez uczniów i przyjaciół z okazji Jego siedemdziesiątych urodzin. Tytuł tomu "Język - Człowiek - Społeczeństwo" obejmuje triadę pojęć, wokół których skupiły się naukowe zainteresowania Jubilata. Przedmiotem refleksji Pana Profesora zawsze był język, jednak prowadzone przez Niego badania dotyczyły nie tylko opisu samego języka, ale przede wszystkim sposobów jego istnienia w umyśle człowieka i w relacjach społecznych.
Im präsentierten Buch wurden ausgewählte kleine Aufsätze gesammelt, die wissenschaftlichen Interessen des Verfassers wiederspiegeln: römisches Familien und Erbrecht, Glücksspiele (alea). Tätigkeit der römischen Ädilen, Straf – und Bestattungsrecht, Geschichte des Notariats, das Werk von Jan Zamoyski „De senatu Romano” sowie die Traditionen des römischen Rechts in Polen und der europäischen Rechtskultur.
Zderzenie komunikacji bibliologicznej z cyfrowymi technologiami informacyjnymi i sieciowymi, tj. Internetem oraz World Wide Web, zaowocowało zmianami w jej modelu i przedmiocie. Autorowi udało się wykazać ciągłość i związki obecnej w bibliologii koncepcji komunikacji, zogniskowanej wokół książki, z rozwiązaniami będącymi konsekwencjami zaistnienia nowego środowiska (hipertekstowego i multimedialnego WWW) i nowej formy komunikacji (sieciowej). Dotychczasowy model - skupiony na wprowadzeniu w obieg społeczny artefaktu kulturowego, jakim jest książka drukowana - został uzupełniony przez dwa modele: cyfrowej komunikacji bibliologicznej (z książką elektroniczną i książką zdigitalizowaną) oraz sieciowej komunikacji bibliologicznej (z książką sieciową). W niniejszym tekście czytelnik znajdzie ich omówienie wraz z propozycją odpowiednich schematów, a także wyjaśnienia i eksplikacje rzeczonych terminów.
Teksty zawarte w niniejszej publikacji zostały uporządkowane w czterech częściach. Pierwsza obejmuje opracowania teoretyczne, których autorzy stawiają kwestie systematyczne, pytając o to, czym jest wolność i jaką pełni funkcję w strukturze społecznej dynamiki. W tej części został też umieszczony tekst przedstawiający meandry polskich zmagań o wolność w latach 70. ubiegłego wieku. Druga część obejmuje teksty o charakterze historyczno-filozoficznym, jednakże również ich autorzy, nawet jeżeli analizują poglądy konkretnych filozofów, stawiają kwestie systematyczne, pytając o zasadność analizowanych koncepcji, krytykując je lub afirmując. Trzecia część ma w największym stopniu charakter interdyscyplinarny, gdyż skupia opracowania przedstawiają210xce wolność w kontekstach statyki i dynamiki społecznej, wyzwań i zadań pedagogiki, bioetyki i innych kultur, a także problematyki ustrojowej i innych kwestii życia politycznego. Wreszcie czwarta część zawiera teksty, które analizują różne, czasami niespodziewane oblicza zniewolenia, przymusu i utraty wolności.
Cele niniejszej pracy można uogólnić do dwóch najważniejszych. Pierwszym jest próba wskazania na kryzys aksjologiczny, przez który aktualnie przechodzi nasze społeczeństwo, a który widoczny jest także w środowisku biznesowym. Drugim zaś refleksja nad działaniami, które powinno się podjąć, aby go przezwyciężyć. Dotychczasowe, tradycyjne metody działalności gospodarczej okazały się zawodne, stąd istnieje potrzeba stworzenia nowych paradygmatów zarządzania organizacją. Z racji na posiadany zakres władzy, osoba zajmująca kierownicze stanowisko odgrywa znaczącą rolę w ustanawianiu nowych wzorców zachowania i postaw społecznych. W związku z powyższym, oparte na aksjologicznym fundamencie przywództwo wydaje się jedyną odpowiedzią na wyzwania, jaki niesie ze sobą przyszłość.
W pierwszej połowie XX wieku prasa odgrywała ważną rolę w kształtowaniu opinii publicznej. Niektóre periodyki pełniły poza tym funkcje ideotwórcze. Wśród polskich ugrupowań politycznych szczególną wagę do rozwoju aparatu propagandowego przywiązywała Narodowa Demokracja, która musiała dążyć do utrzymania lojalności członków i pozyskiwania nowych. Istotne było "zakorzenienie" w terenie, co generowało rozwój prasy lokalnej i regionalnej. Zgodzić się więc można z autorkami wstępu, iż za "pośrednictwem prasy dokonywano transferu idei i znaczeń przekazywanych od nadawcy do odbiorcy". Co istotne, redaktorkom udało się pozyskać do współpracy grono doświadczonych badaczy zarówno prasy, jak i dziejów Narodowej Demokracji. Nieuchronne w takim wypadku różnice w podejściu badawczym stanowiły raczej zaletę niż wadę niniejszej publikacji.
Współczesne symbole związane z tożsamością kulturową nabierają nowego znaczenia kształtując wzorce spójności, dezintegracji i konfliktu, w wymiarze zarówno globalnym, regionalnym, jak i lokalnym. Tym samym kultura, przez wiele lat traktowana jako nieistotna w stosunkach międzynarodowych, zbyt ulotna, z jednej strony - nieprzystająca do brutalnej rzeczywistości, z drugiej - traktowana bardzo instrumentalnie lub pozostawiona artystom i profesjonalistom związanym ze sztuką, nabiera nowego znaczenia, stając się czynnikiem wpływającym na poczucie bezpieczeństwa. Fenomen bezpieczeństwa kulturowego wiąże się z dynamiką przepływów osób, idei, wzorców zachowań, dóbr kultury. W efekcie niektóre kultury mogą czuć się szczególnie zagrożone, co wiąże się z wysoką wrażliwością i niską podatnością na zmiany obiektywnie zachodzące w środowisku międzynarodowym. Państwa również nie zawsze dysponują wystarczającym potencjałem pozytywnych działań lub nie posiadają wystarczających zdolności adaptacyjnych. Jest to konsekwencja poziomu ich rozwoju, funkcjonowania instytucji politycznych, świadomości mieszkańców. Do komponentów bezpieczeństwa kulturowego należy zaliczyć: zachowanie tożsamości kulturowej, języka, dorobku kulturowego, zwyczajów czy religii. Bezpieczeństwo kulturowe wiąże się też pośrednio z ochroną praw kulturalnych człowieka, z poszanowaniem praw mniejszości kulturowych.
Heterotopie to "różnomiejsca". Ich cechą szczególną jest to, że odzwierciedlają pewną formę kulturowej specjalizacji, która sprawia , że miejsca mogą być naprzeciw siebie. To bycie naprzeciw jest w istocie rzeczy pewną komplikacją naszego doświadczenia: jedno miejsce odzwierciedla, ale też neguje lub odwraca własność drugiego, zarazem je dopełniając. Są więc heterotopie także obietnicą możliwości bycia po dwóch stronach. Taka właśnie forma ruchliwości - biorąca się z nieuniknioności przebywania po jednej i po drugiej stronie granic, jakie oznaczają zbiory rozmaitości kulturowych, w jakich uczestniczymy - wydaje się właściwa naszym czasom. Pojęcie heterotopii zatem przeczy nawykowi, jaki człowiek nowoczesny przyswajał za pomocą kosmicznego sposobu orientacji siebie i rzeczy. Przeczy przynależności do jednego miejsca. Przestrzeń, w jakiej doświadczamy współcześnie, wcale nie jest jednorodna, niezwaloryzowana, izotropowa i nie ma uniwersalnej metryki. Żadna też przestrzeń dostępna naszemu doświadczeniu nie przedłuża się w nieskończoność. Istnieją bariery komunikacji i tożsamości zawężenia swobodnych eksploracji i przymusy pozostawania poza. Jeśli więc myśli dają się lokalizować, heterotopie myśli ukazywałyby sposób, w jaki współcześnie doświadczamy ich różnomiejsca w kulturze. A sposób ten charakteryzuje właśnie to, co myśl lokalizuje, co ustala jej pozycję naprzeciw czegoś, co jej przeczy - jako inna myśl lub jakaś postać przedmiotowości - co zarazem ją odzwierciedla, reprezentuje i dopełnia. Niniejszy zbiór tekstów to - w jakimś zakresie - zdanie sprawy z takiego doświadczenia myśli.
Obszerna rozprawa nosi znamiona solidnej (w wielu fragmentach wręcz erudycyjnej) monografii, która podejmuje problematykę tekstologiczną (tekstu zaburzonego, kontekstu i metatekstu) z perspektywy afazjologicznej i neurologopedycznej w sposób holistyczny, łącząc umiejętnie dane dotyczące teorii i praktyki logopedycznej. Tym samym nawiązuje do wcześniejszych znakomitych artykułów, rozpraw i opracowań Autorki. Wiele wątków a aspektów Jolanta Panasiuk rozwija w sposób nowatorski, kreatywny, wskazujący na najnowsze europejskie i światowe tendencje w interpretacji faktów i zjawisk afazjologicznych (w duchu socjologii i psychologii humanistycznej).
Mariusz Ausz jest wytrawnym znawcą dziejów zakonu pijarów. Opublikował szereg ważnych prac ukazujących osiągnięcia i niedostatki tego zgromadzenia w dziedzinie oświaty i wychowania w Rzeczypospolitej Obojga Narodów Korony i Litwy oraz w pierwszych dekadach porozbiorowych. Niniejsza praca dotyczy bardzo istotnego etapu historii Polskiej Prowincji Pijarów, niemal zupełnie zaniedbanego w dotychczasowej historiografii. Jest ujęciem twórczym i erudycyjnym, wprowadza wiele nowatorskich ustaleń, uzupełnień i sprostowań. Wzbogaca znacząco obraz dziejów polskiej kultury umysłowej przełomu XIX i XX wieku. Trzeba zwrócić uwagę na jeszcze jeden rys znamienny rozprawy naukowej dra Ausza. Badając od wielu lat problematykę zakonu pijarów, obciążoną negatywnymi jak i pochwalnymi opiniami, Autor nie poszedł zdecydowanie za żadnym z tych kierunków, ale wybrał drogę pośrednią - najsłuszniejszą - trzymania się świadectwa źródeł z kilkudziesięciu archiwów i bibliotek państwowych, kościelnych i zakonnych.
Książka "Al-Kindi i początki filozofii w świecie islamu" jest dziełem w polskiej literaturze przedmiotu oryginalnym i wyjątkowym. Po raz pierwszy omawia - w uprawianej w Polsce historii filozofii - początki filozofii islamskiej, nierozerwalnie związanej z poglądami pierwszego islamskiego (a jednocześnie arabskiego) filozofa Al-Kindiego. Żyjący w IX wieku. Al-Kindi "filozof Arabów", nazywany też w kręgu kultury chrześcijańskiej Alkindusem, stoi u początku filozofii islamskiej. Odegrał on fundamentalną rolę w ruchu tłumaczeniowym, który dał sposobność uczonym muzułmańskim IX w. (i w wiekach kolejnych) zapoznania się z dorobkiem filozofów starożytności: Sokratesa, Platona, Arystotelesa. Dzięki pracom Al-Kindiego świat islamu zainteresował się metafizyką, teorią wiedzy, a także teorią intelektu, co więcej - filozoficzną nauką o duszy, czyli dzisiejszą psychologią. Al-Kindi ma także znaczny wkład w opracowanie podstaw arabskiej terminologii filozoficznej i naukowej. Życie i dzieło Al-Kindiego (w przeciwieństwie do Awicenny, Awerroesa, Al-Gazalego, Ibn Halduna) jest w Polsce nieznane. Owszem, niektórzy polscy filozofowie przywoływali dzieła Al-Kindiego, były to jednak tylko jego łacińskie przekłady. Opracowując myśl filozoficzną Al-Kindiego, autor sam przekładał dzieła tego uczonego. Co więcej, dokonywał weryfikacji przekładów nie tylko terminów, ale i fragmentów Koranu czy treści zaczerpniętych z różnych dzieł napisanych w języku arabskim. W swojej pracy podejmował też zasadną krytykę błędnych interpretacji (upowszechnianych w polskiej literaturze z zakresu historii filozofii), dotyczących myśli filozoficznej islamu oraz kulturowego dziedzictwa Arabów i innych narodów z kręgu kultury tejże religii.
Swoistym "logo" filozofii Jadwigi Mizińskiej jest twierdzenie, że dobro jest ciekawsze od zła, bardziej skomplikowane, wyrafinowane, finezyjne. Odrzuca się w jej paradygmacie aksjologicznym lekceważenie dobra, utożsamiające je często z naiwnością, słabością, wrodzonym instynktem, łatwowiernością itp. Dobro nie jest tu czymś prostym. mdłym, biernym. Jest czynne, energiczne, pomocne, intensywne. Pomijając już postać średniowieczną , św. Franciszka, a sięgając choćby do Alberta Schweitzera mamy do czynienia z wieloma postaciami i przejawami wcielonego w człowieka Dobra, które w dziełach Mizińskiej jest nie tylko wyższą wartością niż Prawda czy Piękno (co już przyjmował Platon), ale też jest twórcze, subtelne, niebanalne, intrygujące, tajemnicze, skomplikowane.
W omawianym okresie zaistniało wyjątkowe zjawisko w sztuce książki nazywane polską szkołą ilustracji czy też złotym jej okresem. Wynikało to z faktu, że ilustracje dla dzieci zawsze projektowali profesjonalnie wykształceni twórcy, zatrudniani przez wydawnictwa, którzy w zamyśle ujmowali książkę jako indywidualną całość graficzną. Zatem w publikacjach dla najmłodszych obecna była autorska ilustracja.
Okres kampanii wyborczych jest szczególnym momentem dla każdego systemu politycznego, a tym bardziej dla podmiotów politycznych w nich uczestniczących. Aktorzy polityczni - politycy oraz partie polityczne podczas kampanii wyborczych - wykorzystują niemalże wszystkie narzędzia marketingu politycznego i public relations, aby osiągnąć sukces wyborczy. Każda kampania ma swoją specyfikę, która rzutuje na przebieg rywalizacji. W zależności od uwarunkowań prawnych, politycznych, ekonomicznych czy społecznych organizacja kampanii wyborczych z upływem lat zmienia swój charakter. Za wzór do naśladowania wskazuje się często Stany Zjednoczone, gdzie wykorzystuje się nowe elementy i narzędzia marketingu wyborczego. Strategie i techniki marketingu wyborczego stosuje każdy kandydat i każda partia - mniej lub bardziej świadomie i z różnym efektem. Ale każda kampania wyborcza posiada własną logikę i dynamikę rozwoju, która warta jest jej zbadania. Celem publikacji jest ukazanie specyfiki przeprowadzania obecnych kampanii wyborczych w Polsce i za granicą, ze szczególnym zwróceniem uwagi na elementy instytucjonalno-prawne kampanii, marketing wyborczy, media, a także systemy wyborcze i polityczne poszczególnych państw.
Celem przedstawionych badań było wyodrębnienie predyktorów przestępczości nieletnich po zakończeniu resocjalizacji instytucjonalnej (teoretyczny) i sformułowanie implikacji dotyczących oddziaływań resocjalizacyjnych w zakresie poszczególnych wymiarów funkcjonowania psychospołecznego wychowanków (praktyczny). Najważniejsze przesłanie tej pracy zawiera się w pedagogicznym ujęciu podjętego problemu badawczego. Mimo że oparta o przesłanki interdyscyplinarne (kryminologiczne, psychologiczne) jest ona na wskroś pedagogiczna - poczynając od aparatury pojęciowej, argumentacji, eksponowania edukacyjnych aspektów resocjalizacji, po proponowane rozwiązanie odnoszące się do metodyki pracy z jednostkami wykolejonymi społecznie.
W rozprawie autorka dokonuje z jednej strony analizy różnych aspektów społecznego funkcjonowania człowieka jako świadomego podmiotu w relacjach ze sobą i światem zewnętrznym, budującego własną koncepcję siebie. Przedmiotem refleksji są więc między innymi takie pojęcia, jak: obraz siebie, samoocena, poczucie własnej wartości, motywacje, samodzielność. Analizuje nie tylko istotę i cechy opisywanych zjawisk, ale również czynniki i przebieg ich rozwoju u dzieci. Z drugiej strony zajmuje się teoretyczną analizą dwóch podstawowych modeli edukacji przedszkolnej: modelem tradycyjnym i holistycznym, odwołując się do założeń różnych koncepcji filozoficznych, psychologicznych i kulturowych rozwoju człowieka. W opisie modeli edukacyjnych uwzględnia podstawowe ich komponenty - przestrzeń edukacyjną przedszkola, jej organizację i znaczenie, relacje społeczne, zwłaszcza interakcje rówieśnicze, klimat przedszkola, wyrażający się głównie w zachowaniach językowych nauczyciela, w tworzeniu wsparcia dla dziecka i jego uczenia się, strategii nauczania i sposobie oceniania dzieci.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
