Ukazane w tej książce sposoby przeżywania katolicyzmu, przeanalizowane w afrykańskim kontekście, mówią wiele o współczesnej Afryce, o transformacjach zachodzących w dzisiejszej Ghanie, o różnych lokalnych formach adaptacji jednej z tzw. religii światowych oraz o globalnych prądach, które coraz częściej rodzą się nie w dawnych „zachodnich” centrach, lecz na niegdyś peryferyjnych obszarach „globalnego Południa”. Jak każdy antropologiczny projekt, tak i ten podkreśla różnorodność kultur, a zarazem ułatwia zrozumienie ludzkiego doświadczenia.
Antropologia – tak jak ją rozumiem – to najbardziej ludzka ze wszystkich humanistycznych nauk, która dąży do spotkania i dialogu, pokazania polifoniczności i odmienności głosów, równocześnie dostrzegając ich paradoksalną zbieżność. Posługując się etnograficzną metodą, umożliwia rozpoznanie tej części wiedzy, która nie jest uświadamiana, lecz którą nabywa się w praktyce, poprzez uczestnictwo w kulturze i zaangażowanie własnego ciała oraz emocji. Tańczenie na pogrzebie, jedzenie z miejscowymi ludźmi ze wspólnej miski, uczestniczenie w ich rytuałach, ale również zmaganie się z własnym zmęczeniem, trudnym klimatem, własnymi kulturowymi nawykami i uprzedzeniami – to elementy terenowej praktyki etnografa, który próbuje zrozumieć kulturę sobie odległą, a równocześnie próbuje zrozumieć siebie.
Anna Niedźwiedź
Anna Niedźwiedź pracuje w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wykładała także w Stanach Zjednoczonych na State University of New York w Buffalo (2006–2007) oraz na University of Rochester (2011). Zajmuje się etnografią religii, badaniami przestrzeni miejskich oraz antropologią wizualną. Od wielu lat analizuje fenomen katolicyzmu w Polsce i interpretuje go w kontekstach mitologii narodowej oraz indywidualnych przeżyć religijnych. Jest autorką książki pt. Obraz i postać. Znaczenia wizerunku Matki Boskiej Częstochowskiej (Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2005), której zmieniona wersja ukazała się również w języku angielskim (The Image and the Figure: Our Lady of Częstochowa in Polish Culture and Popular Religion, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2010). W 2009 roku rozpoczęła badania etnograficzne w Ghanie poświęcone afrykańskiemu chrześcijaństwu, a w szczególności lokalnym sposobom przeżywania katolicyzmu. W antropologii i poprzez antropologię poszukuje przede wszystkim miejsca spotkania oraz dialogu.
–
Anna Niedźwiedź wpisuje się w ten nurt dzisiejszej humanistyki, który sprzeciwia się takiemu rodzajowi poznania, który całkowicie eliminuje z horyzontu badacza sferę zmysłową, cielesność czy afekty […]. Dzięki autorce niemal w rzeczywisty sposób wchodzimy w lokalny świat życia społecznego, które w istocie jest zawsze życiem „z religią” i z imaginacyjną „tradycją” jednocześnie. Wraz z badaczką śledzimy kolejne odsłony tego świata […]. Nic nie jest w tym świecie izolowane, wszystko łączy się ze wszystkim w tym sensie, że owa swoista symbioza afrykańskości, lokalności i zredefiniowanej religii instytucjonalnej tworzy żywą całość, która jest nieustannie odnawiana, zmieniania, ale zawsze nieodmiennie – nieobojętna, przeżywana właśnie [...].
Książka skrzy się od szczegółów, paradoksów i antropologicznych zadziwień, sprawiając wrażenie, że autorka żyje tematem, żyjąc wśród ludzi z krwi i kości w realnym świecie Ghany na przełomie pierwszej i drugiej dekady XXI stulecia.
Z recenzji prof. Wojciecha Józefa Burszty
–
To, co dzisiaj wydaje się ważne, co jest istotnym „znakiem czasu”, to konfrontacja kultury Zachodu z kulturą afrykańską […]. Książka wypełnia w sposób bardzo rzetelny istotną lukę w naszej znajomości kultur i religii Afryki.
Z recenzji ks. prof. Jarosława Różańskiego
Wbrew tytułowi książka Marcina Maksymiliana Borowskiego nie ogranicza się do interpretacji postaci ateisty w twórczości Fiodora Dostojewskiego, co uczyniłoby z niej typową rozprawę literaturoznawczą. Problematyka z zakresu wiedzy o literaturze jest tylko punktem wyjścia do próby uchwycenia fundamentów postawy światopoglądowej pisarza, mówiąc w uproszczeniu – jego wiary i niewiary, a dokładniej – pragnienia wiary (nawet walki o wiarę) i pokusy ateizmu. Nie jest to temat nowy w badaniach nad Dostojewskim i Borowski zna wcześniejsze ustalenia i hipotezy, nieraz odnosi się do nich, jednak sam idzie dalej, ale nie spekuluje, czy autor Idioty był ukrytym ateistą, lecz próbuje odkryć specyfikę jego wiary. Okazują się w tym pomocne, rzecz jasna, narzędzia wypracowane przez nowy ateizm, z tym że wydobyte za ich pomocą stwierdzenie o wierze w wiarę nie jest ostatecznym rezultatem dociekań, lecz pewnego rodzaju reflektorem, wydobywającym z mroku wiele innych, kluczowych dla Dostojewskiego i dyskursu ateistycznego kwestii, jak wiara i wola, moralność wobec/i bez Boga czy kwestia iluzji wiary dla dobra ludzkości. W zalewie literatury o Dostojewskim (często interesującej) ta książka wnosi nowe, świeże spojrzenie na pisarza.
– prof. dr hab. Franciszek Apanowicz
Książka Marcina Borowskiego należy do tych ciekawych przypadków, w których, mówiąc metaforycznie, to co jest celownikiem, a co tarczą pozostaje kwestią swobodnego wyboru czytelnika. Można ją czytać w taki sposób, że twórczość Dostojewskiego służy za lunetę, przez którą ogląda się zjawisko ateizmu i zachodzące w jego ramach przemiany. Można jednak czytać też dokładnie na odwrót i traktować koncepcję ateizmu jako środek dostępu ułatwiający zrozumienie twórczości Dostojewskiego. Nadaje to dziełu charakter niezwykle oryginalny i świadczy o unikatowym zestawie kompetencji Autora.
– dr Maciej Czeremski
Marcin Maksymilian Borowski – doktor nauk humanistycznych, filolog rosyjski, literaturoznawca, członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Dostojewskiego, pracownik Uniwersytetu Wrocławskiego.
Profesor Łukasz Trzciński jest pracownikiem Wydziału Humanistycznego Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Jego zainteresowania koncentrują się wokół antropologii kulturowej i filozoficznej. Podejmuje w swych badaniach kwestie związane z mitami rodzącymi się w społeczeństwie informacyjnym, jego prace dotyczą także filozofii i religii Indii oraz Chin. Napisał między innymi książki Mit bohaterski w perspektywie antropologii filozoficznej i kulturowej (WUJ, Kraków 2008) oraz Mit wolności w cyberkulturze (Nomos, Kraków 2013).
W nowych formach kultury społeczeństwa informacyjnego otwierają się możliwości neutralizacji i rozwiązania wielu napięć towarzyszących ludzkości od wieków. Dualizmy ciała i umysłu, świadomości oraz nieświadomości, wolności i podlegania nieustannej kontroli oraz wiele im podobnych przybierają w czasach niezwykłego postępu technologicznego nieznane dotąd postacie. Rodząca się kultura, tworzona dzięki współdziałaniu informatycznej sieci, robotyzacji oraz cyborgizacji, oprócz swej pozytywnej strony stwarza także wiele zagrożeń. Jednym z nich jest pojawienie się mitów zamykających człowieka w światach wirtualnych, gdzie pozostaje on oddzielony od rzeczywistości, w której trzeba podejmować decyzje i być za nie odpowiedzialnym. W książce ukazane zostały warunki wyjścia poza różnego rodzaju iluzje niepozwalające na poszukiwanie uniwersalnego sensu świata i ludzkiego życia w procesie nadchodzącej zmiany cywilizacyjnej.
Niniejsza książka powstała w związku z cyklem wykładów na temat kontaktów kulturowych i politycznych Zachodu z Chinami i Japonią, jakie wygłaszałem w latach 2012-2014 na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu i. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W założeniu ma stanowić swego rodzaju kompendium i pomoc naukową dla podobnych przedsięwzięć akademickich. Cywilizacja Zachodu dominuje w świecie od około 500 lat, co zawdzięcza m.in. chronologicznej zbieżności europejskiego renesansu, rewolucji naukowej XVII-XVIII wieku i oświecenia z chińską cywilizacyjną „drzemką”, i japońską izolacjonizmem, które dały o sobie znać w XV i XVI wieku, tj. mniej więcej wtedy, gdy Europę ogarnęła gorączka odkryć geograficznych i kapitalizmu.
Kulty UFO to nowe ruchy religijne, które zaczęły powstawać od połowy XX w. Są odbiciem duchowości współczes nego człowieka Zachodu, któremu coraz trudniej jest pogodzić wiarę w transcendencję ze światopoglądem naukowym. Kulty UFO przynajmniej teoretycznie rozwiązują ten problem, przenosząc w całości lub częściowo byty transcendentne do świata materialnego, a więc do sfery weryfikowalnej naukowo. Miejsce bytów duchowych tradycyjnych religii, czyli bogów, aniołów czy demonów, zajmują w nich przybysze z kosmosu, posiadający, tak jak one, supermoce, będące tu jednak wynikiem ich niewyobrażalnej przewagi naukowej.
Zgromadzone w książce artykuły, napisane przez religioznawców, prezentują przykłady najważniejszych kultów UFO, analizują wątki ufologiczne obecne w nowych ruchach religijnych, a także przedstawiają genezę tego zjawiska i jego religioznawczą interpretację.
Zbigniew Pasek pracuje na Wydziale Humanistycznym AGH, gdzie kieruje Pracownią Badań Współczesnych Form Duchowości. Opublikował liczne prace poświęcone protestantyzmowi (m.in. Ruch zielonoświątkowy. Próba monografii, Kraków 1992; Wyznania wiary protestantyzmu. Wybór tekstów, Kraków 1995, 1999; Topika zbawienia w polskich kancjonałach ewangelikalnego protestantyzmu, Kraków 2005). W ostatnich latach opracował zagadnienie obecności tzw. nowej duchowości we współczesnej kulturze (Nowa duchowość. Konteksty kulturowe, Kraków 2013).
Badania kultury religijnej mogą być prowadzone na dwa sposoby. Pierwszy, związany z tradycją etnografii i etnologii, to badanie konkretnej grupy społecznej, w której życiu i praktykach odzwierciedla się jakaś religia. Za pomocą takiej metody Stefan Czarnowski badał katolicką religijność polskiego ludu nasyconą elementami ludowej religijności (np. magią). Drugi sposób odrywa się od lokalnego gruntu określonej kultury i szuka stałych impulsów, jakie dany system wierzeń kieruje w stronę kultury jako takiej. Taką postawę badawczą przyjął Max Weber, który rekonstruował wkład protestantyzmu w rozwój stosunków kapitalistycznych. W tym przypadku chodzi nie tylko o specyfikę protestanckiego gospodarowania, lecz także o literaturę, filozofię czy sposób widzenia czasu, oceniania katastrof życiowych lub pisania podręczników do religijnej inicjacji. Należy zadać pytanie, jak dana religia profiluje określony sposób wykonywania czynności kulturowych lub jaką wizję świata tworzy. Niniejszy tom jest zbiorem studiów związanych z protestantyzmem, reprezentujących zarówno pierwszą, jak i drugą perspektywę.
Książka ta jest jednym z kilku dotąd opublikowanych monograficznych ujęć dotyczących frazeologii w gwarach polskich. W polu badawczym, obok frazeologizmów, znalazły się również przysłowia stanowiące najliczniejszą – jak się okazało – grupę opisywanych jednostek. Taka podstawa materiałowa skłoniła badacza do użycia bardziej pojemnego terminu frazem.
Autor, absolwent filologii polskiej Uniwersytetu w Białymstoku, od blisko dekady jest członkiem zespołu redakcyjnego opracowującego monumentalny „Słownik gwar polskich” w Instytucie Języka Polskiego PAN w Krakowie.
Katarzyna Dorota Kopeć – doktor nauk humanistycznych w dyscyplinie nauk o zarządzaniu (Uniwersytet Jagielloński). Absolwentka zarządzania kulturą Uniwersytetu Jagiellońskiego i Wyższej Szkoły Zittau/Görlitz w Niemczech (studia pod patronatem UNESCO i Institut für kulturelle Infrastruktur Sachsen). Stypendystka międzynarodowego programu Departamentu Stanu USA „International Visitor Leadership Program”. Autorka publikacji poświęconych kwestiom zarządzania w sektorze kreatywnym, interakcjom biznes – kultura, prosumpcji w kulturze oraz społecznej odpowiedzialności biznesu. Obecnie pracuje jako adiunkt w Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie.
Książka Katarzyny Kopeć dotyczy zagadnienia zaangażowania przedsiębiorstw we wsparcie dla kultury. Autorka przeprowadziła swoją analizę z dwóch perspektyw. Pierwszą jest pozabudżetowe ?nansowanie kultury, ze szczególnym wskazaniem na jego narzędzia. Druga – i co należy podkreślić – dominująca to koncepcja społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR). Na przecięciu tych perspektyw autorka ukazała zagadnienie wybrane w pracy jako kluczowe, czyli narzędzia pozabudżetowego ?nansowania kultury stosowane przez przedsiębiorstwa w ramach ich aktywności na rzecz społecznej odpowiedzialności biznesu. Temat pracy i przyjęcie takiej perspektywy badawczej zasługują na wysoką ocenę ze względu na swoją klarowność i aktualność. Powoli wychodząca z kryzysu Europa poszukuje nowych rozwiązań między innymi poprzez aktywizację pozabudżetowych źródeł ?nansowania kultury. Mówi się na ten temat wiele, ale raczej ogólnikowo. Tymczasem autorka dostarcza nam analizy szczegółowej i w dodatku osadzonej na solidnych fundamentach w postaci bardzo dobrego rozpoznania dwóch perspektyw badawczych. Zasadniczym celem pracy […] jest identy?kacja narzędzi pozabudżetowego ?nansowania kultury stosowanych w ramach koncepcji społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw. Cele bezpośrednie to […] opracowanie studiów przypadków prezentujących zastosowanie tych narzędzi. Tak postawione zadanie zostało zrealizowane konsekwentnie i zgodnie z zasadą od ogółu do szczegółu. Powstała ciekawa mapa CSR w kulturze.
Z recenzji prof. Doroty Ilczuk
Olena Kowalenko – doktorantka na Wydziale Historii i Dziedzictwa Kulturowego Uniwersytetu
Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Absolwentka Wydziału Humanistyki Akademii Kijowsko-Mohylańskiej (Ukraina) i Studiów Wschodnich na Uniwersytecie Warszawskim.
Zajmuje się sowietologią, antropologią kultury i semiotyką miasta.
Moskiewska olimpiada to dla Polaków przede wszystkim „gest Kozakiewicza” – i gdyby przeprowadzać terenowe badania nad obecnością igrzysk 1980 roku w polskiej pamięci, gest ten zapewne zdominowałby wszelkie inne treści. Niektórzy pamiętaliby olimpijskiego misia, niektórzy – śmierć i pogrzeb Włodzimierza Wysockiego. Zapewne mało kto byłby w stanie wymienić to, co w igrzyskach winno się wydawać najistotniejszym – sukcesy sportowców. Oczywiście poza złotem samego Władysława Kozakiewicza, o którym pamiętamy dzięki słynnym kadrom jego triumfu i wyzywającej konfrontacji z nastrojami nieprzychylnie nastrojonej publiczności.
Dzięki pracy Oleny Kowalenko dowiadujemy się, w jaki sposób olimpiada wryła się w pamięć moskwian: dostępnością kiełbasy, dżinsów i Fanty w szklanych butelkach. To jednak tylko – choć fascynujący – margines jej książki, poświęconej głównie badaniu miejsca radzieckiej stolicy w radzieckim dyskursie olimpijskim. Autorka opisuje fenomen Moskwy olimpijskiej – czyli specyficznego systemu tekstów i specyficznej semiosfery konkretnego wydarzenia o olbrzymim wymiarze propagandowym.
Moskwa olimpijska. Studium semiotyczne to nade wszystko wnikliwa analiza miejskich narracji i metanarracji epoki breżniewowskiej. Praca pozwala zrozumieć, w jaki sposób o sobie, o ZSRR i o komunizmie opowiadała ówczesna Moskwa.
Z recenzji dra hab. Jakuba Sadowskiego
Kategoria pamięci należy do najczęściej przywoływanych we współczesnym dyskursie humanistycznym, takich, które zagospodarowują największe pole badawcze. Tom pod redakcją Zofii Budrewicz i Marii Sienko mierzy się z tą nader ważną i delikatną materią, przynosząc teksty znaczące zarówno dla refleksji literaturoznawczej, kulturowej, jak i edukacyjnej.
Artykuły zebrane w książce Historia – pamięć – tożsamość w edukacji humanistycznej w tomie pt. Literatura i kultura układają się w trzy duże grupy. Pierwszą konstytuują szkice skupione wokół kulturowego aspektu pamięci. Drugi zbiór traktuje o wykorzystaniu problematyki pamięci i tożsamości w analizach literaturoznawczych, trzeci – dość liczny – tworzą szkice dotykające zagadnień edukacji.
Z recenzji dra hab. Sławomira Buryły, prof. UWM
Katarzyna Skowronek i Zbigniew Pasek pracują jako profesorowie na Wydziale Humanistycznym AGH w Krakowie, działając m.in. w istniejącej tam od 2007 roku Pracowni Badań Współczesnych Form Duchowości. W niniejszej książce prezentują wyniki swoich prac badawczych prowadzonych od sześciu lat. Ukazują w niej zróżnicowane związki łączące nowe nurty duchowości ze współczesną kulturą popularną. Są to studia nad dzisiejszą religijnością oparte na analizie cech jej języka. Podejście obojga badaczy łączy metodologia z obszaru językoznawstwa, tekstologii i analizy dyskursu.
Kultura popularna dekontekstualizuje elementy religijne, „wyrywa” je z podstawowego, pierwotnego kontekstu i tła kulturowego, a następnie rekontekstualizuje je (nadaje im nowy kontekst i znaczenie), tworząc z nich odmienne całości. Z tych elementów niczym z puzzli budowana jest współczesna duchowość. Tak jak wielkie narracje kultury ulegają hybrydyzacji, tak spetryfikowane wielkie religie zostają poddane procesowi dekonstrukcji. Uczestnicy kultury popularnej wybierają z nich odpowiadające im, przemawiające do nich elementy i czynią z nich swoją własność, osadzając je w swoim kontekście życiowym. Można na to zjawisko spojrzeć jako na pewien kulturotwórczy proces o uniwersalnym charakterze.
Z zakończenia
W trakcie ostatnich wydarzeń i czasów nazbierało się wiele pomysłów, idei, cudzych powiedzonek, zasłyszanych cytatów lub przez siebie samego wyprodukowanych sformułowań, które posiadają jedną wspólną cechę, a mianowicie tę, że nie mają ze sobą nic wspólnego i się ze sobą nie wiążą. Jeśli jednak chwilę pomyśleć, okazuje się, że w rzeczy samej wspólnego mają dość wiele, generalnie tyle, że pochodzą z tej samej parafii, reprezentują ten sam styl myślenia, tę samą perspektywę poznawczą, ten sam sposób zainteresowania światem, niezależnie od ich autorstwa. Notowałem sobie te powiedzonka, idee czy pomysły przez parę lat, i teraz doszedłem do przekonania, że chciałbym się nimi z Państwem podzielić. Może się Państwu przydadzą.
Seria „Projektowanie komunikacji” jest wydawana przez Instytut Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Wśród tytułów można znaleźć m.in. publikacje pracowników i współpracowników Zakładu Projektowania Komunikacji, tom pokonferencyjny Communication design, tom z wystąpieniami z cyklu „Komunikacje w rozmowie”, prace studentów specjalności Projektowanie komunikacji i wizerunku instytucji Instytutu Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej. Książka jest zbiorem artykułów z cyklicznych spotkań „Komunikacje w rozmowie”. Wśród artykułów można znaleźć zarówno prace teoretyczne, jak i wyniki badań i analiz. „Komunikacje w rozmowie” organizowane są we współpracy z klubokawiarnią Literatka.
Myśląc o komunistycznych bohaterach, często wyobrażamy sobie charyzmatycznych władców, świeckich świętych i zaangażowanych towarzyszy ? Józefa Stalina, Pawlika Morozowa, Wandę Wasilewską i wielu innych. Rzeczywistość okazuje się jednak bardziej złożona. Z czasem do panteonu dołączają nowe postacie, przemianie ulega tradycja, kult zamienia się w odrzucenie, a pusty rytuał rodzi bunt.
Wtedy właśnie na rubieżach Europy?
Maoiści wraz z trockistami oddają cześć nieśmiertelnej Róży Luksemburg. Duch Ceauşescu nawiedza rumuńskie cerkwie. Krisznaici chronią się przed mrokami komunizmu w piwnicy podwarszawskiej siedziby antropozofów. Rewolucja staje się tłem dla love story albańskich działaczy komunistycznych ? Enver i Nedżimije. W efekcie udanego procesu socjalizacji mała jugosłowiańska pionierka chce być kwiatkiem na grobie Tity, a Romowie w Nowej Hucie biją rekordy wydajności pracy...
Tym i wielu innym tematom, a przede wszystkim nieoczywistościom komunistycznego i postkomunistycznego świata poświęcamy owoc kolektywnego trudu pt. Komunistyczni bohaterowie. Przemiana, bunt, odrzucenie.
Kamil Łuczaj – absolwent Akademii Górniczo-Hutniczej i Uniwersytetu Jagiellońskiego, socjolog i filozof. Publikował m.in. w „Studiach Socjologicznych”, „Studiach Medioznawczych” i „Przeglądzie Kulturoznawczym”. Interesuje się socjologią kultury oraz współczesną myślą społeczną. Wszystkożerca kulturowy.
Praca pana Kamila Łuczaja […] stanowi próbę zbadania rzeczywistej recepcji tekstów popkulturowych, serialowych w warunkach polskich, w środowisku wiejskim, wśród kobiet. Pan Łuczaj dokonuje tym samym rzadkiej i wartościowej próby weryfikacji słynnych tez „populistycznych” m.in. szkoły z Birmingham dotyczących kultury popularnej. Pokazuje, że kompetencje kulturowe – lub raczej ich brak – mogą znacznie utrudnić „właściwe” (preferowane lub opozycyjne) odczytanie tekstu serialowego.
Z recenzji wydawniczej prof. Katarzyny Skowronek
Praca jest w moim odczuciu oryginalna w tym sensie, że łączy perspektywę badań nad społecznym wykluczeniem (marginalizacją) z perspektywą badań nad kulturą popularną. Autor stawia sobie ważne pytanie o to, jak osoby wykluczone uczestniczą w uniwersalnej kulturze popularnej.
Z recenzji wydawniczej prof. Janusza Muchy
Polskie Towarzystwo Socjologiczne nagrodziło pracę stanowiącą podstawę niniejszego opracowania Nagrodą im. Floriana Znanieckiego za rok 2012.
Seria projektowanie komunikacji jest wydawana przez Instytut dziennikarstwa i komunikacji społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Wśród tytułów można znaleźć m.in. publikacje pracowników i współpracowników zakładu projektowania komunikacji, tom badanie i projektowanie komunikacji, tom z wystąpieniami z cyklu komunikacje w rozmowie, prace studentów specjalności projektowanie komunikacji i wizerunku instytucji instytutu dziennikarstwa i komunikacji społecznej.
Książka jest zbiorem tekstów obejmujących szeroki zakres pola badawczego i projektowego z dziedziny nauki o komunikacji. Wśród artykułów można znaleźć zarówno prace teoretyczne, jak i wyniki badań i analiz.
Przedstawioną do recenzji monografię autorstwa grupy młodych naukowców postrzegam jako wartościową inicjatywę wydawniczą i badawczą. Mimo iż istnieje literatura dotycząca problemu, który tu został podjęty (aktywizm w kulturze, mediach i polityce), zaś autorzy poszczególnych tekstów odnoszą się do niej w sposób wyczerpujący i kompetentny, to jednak prezentowane opracowanie jest nowością ze względu na syntetyczne, całościowe i wieloaspektowe podejście do zagadnienia. Wartościowe jest realizowane przez większość autorów założenie metodologiczne, polegające na łączeniu teoretycznych podstaw, których dostarcza właśnie istniejąca już literatura przedmiotu, z własnymi próbami formułowania na jej podstawie modeli poznawczych o charakterze objaśniają-cym, które służą z kolei badaniu realnie występującego zjawiska aktywizmu w różnych polach sfery publicznej, w tym zwłaszcza w kulturze, sztuce, mediach, działalności społecznej itp.
Z recenzji dr hab. Marioli Marczak
Prezentowany tom jest cennym wkładem w refleksję nad uwarunkowaniami normatywnymi transformacji, rozwiązaniami praktycznymi zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami, a wreszcie rozważaniami w kontekście projektów ideologicznych z próbą określenia ich wpływu na tytułowe zagadnienie. Przedstawione refleksję są tym cenniejsze, iż książka jest interdyscyplinarna, do czego przyczyniają się przede wszystkim podejmowane rozważania, ale także zainteresowania badawcze osób wchodzących w skład zespołu […]. Warto także zaznaczyć, że zespół badawczy składa się nie tylko z politologów reprezentujących różne specjalności, ale także z kulturoznawców, medioznawców i socjologów, których wkład w recenzowane dzieło przyczynia się do jego bardzo wysokiego poziomu.
Z recenzji dr hab. Danuty Karnowskiej
Maria Stojkow – socjolog i podróżnik. Kraje Bliskiego Wschodu fascynują ją od lat, zwiedziła większość z nich. Te zainteresowania znalazły również odzwierciedlenie w pasji naukowej, zatem wiele jej publikacji jest związanych z tym kręgiem kulturowym. Pisała zarówno o arabskich handlarzach, jak i arabskich feministkach. Niniejsza książka jest oparta na doktoracie obronionym z wyróżnieniem na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w roku 2010.
Autorka porusza w niej podstawowe kwestie związane z islamem, ale także arabską myślą gospodarczą, szczegółowo opisuje mechanizmy prowadzenia drobnych sklepików w Damaszku, funkcjonującą tam ideę pracy i przedsiębiorczości oraz niebagatelną rolę rodziny w prowadzeniu biznesu.
Książka o wpływie kultury na sposób funkcjonowania drobnej przedsiębiorczości w jednym z krajów Bliskiego Wschodu ma ważne odniesienie teoretyczne oraz znaczenie praktyczne. Może bowiem ułatwić nawiązywanie współpracy gospodarczej z Bliskim Wschodem, gdzie drobna przedsiębiorczość zajmuje istotne miejsce w społeczeństwie i gospodarce. Praca jest oparta na badaniach terenowych autorki prowadzonych w Damaszku, co stanowi o unikalności i wysokiej wartości rozprawy.
Autorka słusznie odniosła część wątków do politycznych i administracyjnych warunków prowadzenia biznesu. Bardzo łatwo zarzucić komuś bierność i zdawanie się na los w sytuacji pełnej samowoli urzędników, zmienności kursów walut, niepewności gospodarczej itd. Zwracają uwagę przemyślenia o trwałości średniowiecznych instytucji handlowych i ich obecności w dzisiejszej praktyce gospodarczej, np. o instytucji muhtasiba. Autorka przekonująco wyjaśnia ideę bankowości muzułmańskiej, wskazując na racjonalne działania zarówno
samych banków, jak i klientów. Celnie zwrócono uwagę na istnienie w islamie dwóch przeciwstawnych tendencji w odniesieniu do działalności gospodarczej:
z jednej strony pomniejszania znaczenia aktywności gospodarczej jednostki na rzecz gorliwego praktykowania kultu; z drugiej zaś – zachęcania do samodzielności ekonomicznej. Autorka słusznie podkreśla istnienie stałych napięć między tradycją a nowoczesnością.
Akcja powieści Grünberg rozgrywa się między 1911 i 2011 rokiem. Ale książka zaczyna się jakby od środka, w 1945 roku. Gdy przetoczy się front, ludzie muszą opuścić Heimat. I tak jak Ernst Bartsch rusza „wbrew czasowi, pod prąd”, tak „grube pnie i długie korzenie nie dają za wygraną, jak lwy bronią winnicy”. I o ile w pierwszych dwóch rozdziałach bohaterami są grünberczycy, o tyle w części zatytułowanej Weinberg pojawiają się współczesne postaci: Milena i Ernest, którzy idą tropem Mileny i Ernsta…
To książka o winnicach, zakorzenieniu, nostalgii. Ale też o krajobrazie i muzyce. I – rzecz jasna – o winie. Tym z Grünbergu,które przywołuje przyszłość bądź cofa czas. Powoduje, że historie „sprzed stu lat wchodzą w krew, stają się ciałem, naszym ciałem”…
Krzysztof Fedorowicz jest autorem książek: Martwa natura (Wydawnictwo Literackie, Kraków 1998), Imiona własne (Wydawnictwo Literackie, Kraków 2000), Podróż na zachód, podróż na wschód (Muzeum Regionalne w Świebodzinie, 2010). Jest laureatem Nagrody Promocyjnej im. Georga Trakla.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
