Fakt, iż dr Maciej Kałuża korzystał z notatek i rękopisów Camusa (część pracy powstała w archiwum Alberta Camusa i przy konsultacji z jego córką Catherine), pozwolił uchwycić szczegóły samego procesu twórczego, jak również ukazać często pomijane w interpretacjach aspekty twórczości autora. Dzięki temu czytelnik dostaje do ręki książkę, która nie tylko poszerza rozumienie filozofii Camusa, ale także zmienia powszechne interpretacje kategorii buntu czy egzystencji człowieka [...]. Monografia Buntownik. Ewolucja i kryzys w twórczości Alberta Camusa to również niezwykły wkład w badania nad myślą Alberta Camusa, który, jak mam nadzieję, ożywi polemiki i dyskusje nad twórczością tego niezwykle barwnego myśliciela.
(Z recenzji dr hab. Joanny Hańderek)
Dr Maciej Kałuża jest adiunktem w Zakładzie Etyki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. Buntownik. Ewolucja i kryzys w poglądach Alberta Camusa to jego druga praca monograficzna, poświęcona myśli Alberta Camusa. Badania do opracowania niniejszej publikacji prowadził na Uniwersytecie Jagiellońskim, w ramach grantu naukowego Sonata, przyznanego przez Narodowe Centrum Nauki, a także w bibliotekach Warszawy, Krakowa i Paryża oraz Centre Albert Camus w Aix-en-Provence, gdzie studiował manuskrypty noblisty. Autor jest uczniem znanego badacza egzystencjalizmu, profesora Piotra Mroza, a także członkiem Société des Études Camusiennes, założycielem Polskiego Stowarzyszenia Alberta
Camusa, recenzentem w „Journal of Camus Studies”.
Joanna Kowalczyk – doktor nauk humanistycznych w zakresie językoznawstwa, administratywistka. Rozprawę doktorską napisała na temat rosyjskojęzycznego dyskursu administracyjnego. Autorka publikacji dotyczących komunikowania w oficjalnej sferze prawnej w czasopismach krajowych i zagranicznych. Obecnie przygotowuje Słownik terminów urzędowych. Prowadzi zajęcia na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach z zakresu kultury języka i poprawności wypowiedzi. Jej zainteresowania naukowe związane są z prakseologią kształtowania interakcji wykonawstwa prawnego oraz sposobami konceptualizowania i werbalizowania informacji w tekstach aktów normatywnych.
Pragmatyka komunikacji urząd – obywatel jest monografią naukową poświęconą systemowemu oglądowi interakcji zachodzących pomiędzy organami wykonawstwa prawnego a pozostałymi uczestnikami dyskursu w kontaktach oficjalnych. Przestrzeń badawcza objęła koncepty ustrojowe, społeczne, cywilizacyjne i kulturowe oraz sytuacje, akty i konteksty komunikacyjne. Tak szerokie, interdyscyplinarne spojrzenie umożliwiło uchwycenie nie tylko jednostkowych właściwości tekstów wymienianych między urzędnikiem a obywatelem, ale przede wszystkim pozwoliło wyodrębnić immanentne cechy prawnie relewantnego regulowania stosunków społecznych. Najważniejszym efektem badań przedstawionych w niniejszym opracowaniu jest wskazanie i typologizacja funkcjonalna sposobów, przyczyn i celów wchodzenia w relacje administracyjne, a także identyfikacja ich prawnych i użytkowych skutków.
Autorka celnie uchwyciła kluczowe aspekty komunikacji w urzędzie, odmitologizowała dotychczasowe dość stereotypowe postrzeganie tego, jak funkcjonuje porozumiewanie się uczestników tego ważnego społecznie obszaru. Książka może okazać się interesująca zarówno dla językoznawców, zajmujących się językiem urzędowym w różnych aspektach, jak i dla badaczy z zakresu szeroko rozumianej administracji.
Z recenzji dra hab. Piotra Zbróga, prof. UJK
Zuzanna Grębecka
antropolożka kultury, etnolożka, pracuje w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się antropologią komunizmu, współczesną i tradycyjną kulturą duchową, kulturą popularną, historią i kulturą państw postkomunistycznych (przede wszystkim Polski, Białorusi, Rosji, krajów nadbałtyckich). Opublikowała dwie monografie: Słowo magiczne poddane technologii. Magia ludowa w praktykach postsowieckiej kultury popularnej (2007) i Mówiono „druga Moskwa”. Wspomnienia legniczan o stacjonowaniu wojsk radzieckich w latach 1945–1993. Źródła etnograficzne (wraz z Jędrzejem Bursztą, 2015) oraz album Legnica 1945–1993. Podwójne życie miasta (2013).
Autorka zabiera nas w pasjonującą podróż antropologiczną do miasta, które stanowi szczególnie wyrazisty przykład trudnego do rozsupłania polskiego węzła pamięci. Dzięki osobistemu, intensywnemu i wieloletniemu doświadczeniu terenowemu znakomicie udaje się jej uchwycić całą złożoność i dynamikę praktyk upamiętniania w ich wymiarze świadomościowym, materialnym, sensorycznym i emocjonalnym, odsłaniając kryjącą się w nich ambiwalencję, paradoksalność i polisemantyczność. Stosując zasadę obszernego cytowania zgromadzonych przez siebie materiałów, autorka doskonale oddaje zróżnicowany koloryt narracji o przeszłości, które, jak widzimy po lekturze jej książki, często wymykają się oficjalnie funkcjonującym reżimom pamięci. Co ważne, taka dialogiczna konstrukcja pozostawia czytelnikowi podczas lektury przestrzeń także do jego własnych interpretacji i odkryć w wędrówkach po „Małej Moskwie”.
Monika Golonka-Czajkowska
Książka Zuzanny Grębeckiej jest rozprawą zarazem skończoną i otwartą na nowe dopływy – badania dotyczące sowieckiej obecności w Legnicy ukazują wielowarstwowość, swoistą, postępującą głębinowość rozpoznań antropologicznych. Istotnym komponentem tego procesu poznawczego jest obecność badaczy i relacje, jakie wiążą ich z ludźmi, których pamięć sondują. Czytelnik staje się tym samym świadkiem dynamicznie rozwijającego się w czasie, zmiennego obrazu legnickiej rzeczywistości okresu komunistycznego. Rozprawa niewątpliwie jest doniosłym wkładem w antropologię komunizmu, a także wnikliwym studium z dziedziny antropologii pamięci. Jest oczywiste, że właśnie przypadek Legnicy można tu potraktować jako zjawisko modelowe – ten wybór przedmiotu badań stanowi o wyjątkowej wartości książki.
Leszek Szaruga
W tomie zbiorowym pt. Światło–cień. Językowy wymiar kontrastu zebrano prace naukowe językoznawców, kulturoznawców i literaturoznawców, którzy dostrzegli potrzebę przybliżenia czytelnikowi naukowych opracowań artefaktów kultury/kultur różnych szerokości geograficznych. Ich wspólnym mianownikiem ma być z założenia redaktorek tomu szeroko pojęty kontrast. To poprzez niego, w zestawieniu przeciwieństw, odmienności, różnorodności, uwidacznia się to, co gołym okiem często niedostrzegalne.
Artykuły zebrane w monografii wieloautorskiej prezentują wysoki poziom naukowy i stanowią pod wieloma względami istotny wkład w polskie badania nad różnymi kulturami europejskimi oraz, co należy podkreślić, dobry przyczynek popularyzatorski wspomnianych literatur. Redaktorki w sposób kompetentny skomponowały tom, który ukazuje wielość aspektów zaproponowanej perspektywy badawczej.
Fragment recenzji dr. hab. Zbigniewa Feliszewskiego
Podjęcie tak wieloaspektowego projektu, jakim jest społeczny, polityczny, ekonomiczny, kulturowy i antropologiczny status przeboju medialnego, zasługuje na uznanie. Publikacja z pewnością okaże się niezwykle przydatna, zarówno w pracy dydaktycznej (w przypadku studiów filmoznawczych, teatrologicznych, kulturoznawczych, dziennikarskich, politologicznych), jak i jako ewentualna podpórka metodologiczna oraz punkt odniesienia przy innych badawczych rekonesansach. Autorzy podjęli szereg różnorodnych problemów, odwołując się tak do tekstów kultury z czasów odległych, jak i obecnych od niedawna w dyskursie akademickim i medialnym.
Z recenzji dr. hab. Mariusza Guzka
W trzecim, czyli przedłożonym tu Państwu, tomie konstrukcji rzeczywistości zebrałem teksty z jednej strony dotyczące kilku problemów teoretycznych z obszaru komunikacji, a z drugiej prezentujące wyniki badań empirycznych na temat zarówno aktualnych zjawisk społecznych, jak też sposobów naszego postrzegania i generowania z tych postrzegań wizerunków oraz konstruktów komunikacyjnych. Tematycznie tom ten ma dwa punkty ciężkości.
Fragment wstępu
Wartość naukowa pracy jest znaczna, poszerza ona naszą wiedzę nie tylko na temat staropolskich zwyczajów związanych z wydawaniem panien za mąż, ale również przynosi wiele cennych informacji z zakresu obyczajowości staropolskiej, zróżnicowania majątkowego poszczególnych warstw stanu szlacheckiego, kultury materialnej tej części społeczeństwa […] Rezultaty żmudnych poszukiwań archiwalnych autorki są imponujące i pokazują, że historyk epoki staropolskiej ma jeszcze źródła dotąd wcale niewykorzystane albo wykorzystane w niewielkim tylko stopniu.
Z recenzji prof. dr hab. Doroty Żołądź-Strzelczyk
Do tak istotnej badawczo i ciągle słabo rozpoznanej w polskiej historiografii problematyki – co podkreślam – nawiązuje bezpośrednio przedłożona publikacja. […] Przybliża ona szeroko i kompetentnie na przykładzie szlachty krakowskiej cały mechanizm (z odwołaniem się do prestiżu i mentalności) uposażania finansowego kobiet […] Praca stanowi kolejny, ważny krok – co podkreślam – na drodze poznania okoliczności i podstaw materialnych formowania się podstawowej komórki społecznej na ziemiach polskich w dobie późnofeudalnej, w tym także pozycji majątkowej kobiety.
Z recenzji prof. dr. hab. Cezarego Kukli
Wyżyna Krakowsko-Wieluńska (potocznie zwana Jurą) to atrakcyjny turystycznie region rozpoznawalny głównie za sprawą efektownych wapiennych ostańców skalnych. Jego przebogata historia kojarzona jest głównie ze średniowieczem, a to za sprawą Orlich Gniazd, czyli malowniczych ruin zamków obronnych z czasów panowania Kazimierza Wielkiego. Dalece mniej znane są wydarzenia z późnej jesieni 1914 roku, kiedy to Jura stała się areną zaciętych walk między wojskami rosyjskimi z jednej, a niemieckimi i austro-węgierskimi z drugiej strony. Wielka Wojna na Jurze poświęcona jest genezie, przebiegowi i rezultatom tych zmagań, a także poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, dlaczego wydarzenia te – mimo iż odcisnęły swe piętno na całym regionie, a także wywarły wpływ na dalsze, strategiczne decyzje walczących stron – stosunkowo szybko popadły w prawie całkowite zapomnienie. Podobna sytuacja dotyczy jurajskich cmentarzy i kwater wojennych, które jako materialne pamiątki toczonych tutaj walk są niewątpliwie warte bliższego poznania. Nie mniej istotne są również informacje na temat zmian następujących w tym zakresie – likwidacji, przenoszenia lub zniszczenia poszczególnych obiektów, dokonanych na przestrzeni lat do chwili obecnej. Bazą źródłową Wielkiej Wojny na Jurze są m.in. dzienniki bojowe walczących tu jednostek, wspomnienia bezpośrednich świadków i uczestników wydarzeń oraz niepublikowane dotąd w Polsce materiały archiwalne.
Proponowane w tytule reinterpretacje kontekstów wychowania dotyczą dwóch zasadniczych obszarów wyznaczających podstawowe sposoby myślenia o tym procesie. Jednym z nich jest kontekst kulturowy, który sytuuje wychowanie w perspektywie oddziaływań zmierzających do pełnego uczestnictwa jednostki w kulturze. Jednakże optymalne wzorce wrastania w kulturę i adekwatna do wymogów społecznych partycypacja w życiu społecznym wiążą się nieuchronnie z czynnikami zakłócającymi te procesy zarówno w perspektywie indywidualnej (jednostkowej), jak i ogólnospołecznej. Diagnozowana współcześnie, postępująca i wielowątkowa dyferencjacja kultur(y) i jej (ich) struktur wraz z zanikiem jednoznacznych kryteriów waloryzacji
wzorów życia społecznego zasadniczo wzmacnia tendencje do marginalizacji, wykluczania, dezadaptacji i dysfunkcji w szeroko rozumianym procesie włączania jednostki w praktyki społeczno-kulturowe.
A zatem wrastanie w kulturę stymulowane intencjonalnymi oddziaływaniami w ramach poszczególnych dziedzin wychowania musi uwzględniać także drugi obszar refleksji ukierunkowujący myślenie o wychowaniu, obejmujący oddziaływania pomocowe, takie jak interwencja czy poradnictwo, osadzone w kontekście psychospołecznym.
Fragment wstępu
Ewa Boksa – dr n. hum., językoznawca, neurologopeda. Adiunkt w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Jana Kochanowskiego oraz neurologopeda w Ośrodku Wczesnej Interwencji Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną w Kielcach i Ośrodku Rehabilitacji Dziennej dla Dzieci z Zaburzeniami Wieku Rozwojowego, prowadzonym przez Centrum Medyczne Zdrowie w Kielcach. Jej zainteresowania naukowe dotyczą zakłóceń komunikacji językowej dzieci i młodzieży z zaburzeniami rozwojowymi (autyzm, zespół Aspergera, mózgowe porażenie dziecięce, niepełnosprawność intelektualna). Jest autorką ponad 40 artykułów naukowych publikowanych w czasopismach oraz monografiach naukowych, koordynatorką projektów naukowych i dydaktycznych, wśród nich „Dziecko, które dobrze je, dobrze mówi. Postępowanie logopedyczne w dysfagii u dzieci i młodzieży z niepełno- sprawnościami sprzężonymi i zaburzeniami rozwojowymi”, którego efektem jest m.in. prezentowana monografia.
Praca dr Ewy Boksy ma charakter monograficzny. Jej przedmiotem jest charakterystyka dysfagii jako zaburzenia połykania oraz wpływ tego typu zaburzeń na mowę […]. Publikację oceniam jako wartościową poznawczo i potrzebną w pracy logopedów. Została ona oparta na bogatej literaturze przedmiotu oraz badaniach własnych Autorki.
Z recenzji dr. hab. Józefa Porayskiego-Pomsty, prof. Uniwersytetu Warszawskiego
Niniejsza książka stanowi przegląd wyników badań dotyczących dysfagii współwystępującej z zaburzeniami komunikowania. Niewątpliwie ma charakter interdyscyplinarny, choć głównym problemem dostrzeżonym przez Autorkę, jak na językoznawcę przystało, są właśnie kwestie językoznawcze, i to przede wszystkim stanowi o wadze naukowej przedstawionej do oceny publikacji.
Z recenzji dr. hab. Piotra Zbróga, prof. Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach
Tabu jest częścią życia każdej społeczności i nieustannie oddziałuje na rządzące nią normy, mając za zadanie – jak dowodziła Mary Douglas – redukcję wspólnotowego poczucia chaosu. Tabu było także integralną częścią doświadczenia życia w PRL, a studium wyobrażeń na temat tego, co nieakceptowane, niewygodne, budzące niesmak lub wstyd, pozwala nam zobaczyć dzisiaj lepiej praktyki postrzegane wtedy w kategoriach niepodważalnej społecznej normy. Losy „panien z dzieckiem” pokazują kolosalną siłę często szerszej niż nuklearna rodziny i jej przewagę nad jednostką w poststalinowskiej Polsce. Publiczne przepychanki w sprawie rozwodu dowodzą utrzymującego się napięcia pomiędzy pożądaniem nowoczesności i paraliżującym lękiem przed jego społecznymi konsekwencjami. Niezależnie jednak od tego, czy mowa o przerywaniu ciąży, biciu, rozwodach czy matkach samodzielnie wychowujących swoje dzieci, wszystkie wymienione wyżej mechanizmy o charakterze makrospołecznym i politycznym odcisnęły swoje piętno na osobistym doświadczeniu konkretnych osób, których świadectwa narracyjne, szeroko przywoływane w książce, wchodząc do dyskursu politycznego, eksperckiego i popkulturowego, odegrały ważną rolę w procesie negocjowania nowych granic między tym, co dopuszczalne, a tym, co nie uchodzi w polskiej rodzinie w PRL.
Autorka stworzyła własny i oryginalny zestaw instrumentów badawczych, skonstruowała metody pozwalające na penetrowanie skomplikowanych zagadnień z zakresu historii społecznej i antropologii historycznej. Za ich pomocą bada normy społeczne i kulturowe oraz zwyczaje, które odbiegały od akceptowanego wzorca społecznego oraz od wzorca państwowego propagowanego przez władze. Bada proces tabuizacji i tabu w społeczeństwie, traktując je jako klucz pozwalający lepiej przyjrzeć się rodzinie w dobie PRL. Dzięki jej badaniom możemy inaczej ocenić skalę, charakter i skutki transformacji społecznej, jaka dokonała się po II wojnie światowej, a przed upadkiem systemu w 1989 roku w Polsce.
Z recenzji prof. Andrzeja Chwalby
Barbara Klich-Kluczewska – historyczka, adiunkt w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego, profesor wizytujący w University of Rochester (2010), członkini międzynarodowych grup badawczych Cliohres (2005–2010) i Physical Violence and State Legitimacy in Late Socialism (2011–2014), stypendystka projektu Sozialistische Diktatur als Sinnwelt (2009). Zajmuje się historią społeczno-kulturową dwudziestowiecznej Polski, historią prywatności i rodziny, historią kobiet i seksualności oraz mikrohistorią. Autorka książki Przez dziurkę od klucza. Życie prywatne w Krakowie w latach 1945–1989 (Warszawa 2005).
Otl Aicher (1922–1991) – jeden z najsłynniejszych i najważniejszych niemieckich projektantów graficznych. Zaprojektował między innymi identyfikację wizualną olimpiady w Monachium (1972), logotypy takich firm jak ZDF, Lufthansa, BASF, Braun. Piktogramy jego autorstwa przedstawiające dyscypliny sportu są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych użytkowych znaków graficznych na świecie. Zajmował się także typografią, zagadnieniami teoretycznymi związanymi z projektowaniem przestrzeni oraz pracą edukacyjną.
w krytycznych sytuacjach można dostrzec, w jak niewielkim stopniu nasza wiedza i nasze działania pozostają jeszcze w relacji wzajemnej zależności, jak bardzo nasze czyny są oderwane od naszej znajomości spraw. o naszym świecie wiemy więcej, niż kiedykolwiek do tej pory, także o istniejących dla niego zagrożeniach, zagrożeniach dla przyrody i klimatu, zagrożeniach płynących z naszej cywilizacji, a mimo to działamy i zachowujemy się tak, jakbyśmy tę całą wiedzę całkowicie ignorowali.
fragment posłowia
Przewodnik ma charakter wypowiedzi autorskiej; posiada też wymiar kulturoznawczy. Fotografie obejmują szalety będące w użyciu, jak i te, które nie spełniają obecnie swojej funkcji. Znajdują się tu fotografie poszczególnych obiektów oraz ich wnętrz. Obejmują zarówno detale, jak i plany ogólne. Naszym autorskim zamiarem było utkanie narracji z naszych spotkań z miejscami, które zwykle bywają marginalizowane, postrzegane przez ogół społeczeństwa jako nieistotne, czasem wstydliwe, a z pewnością nieatrakcyjne. (Zwłaszcza w kontekście turystycznym, z którym określenie publikacji jako przewodnika zostaje dość przewrotnie powiązane).
Subiektywne ciekawostki to wybrane przez autorów przewodnika miejsca mało znane, często tabuizowane. Zostały opisane przez Konrada Górę, poetę twórczością i życiorysem mocno wpisanego w pejzaż Wrocławia. Tutaj wyłania się dodatkowy aspekt książki: poetyckie teksty Góry, choć mają potencjalnego użytkownika szlaku naprowadzić na wybrane osobliwości wpisane w otoczenie danego szaletu, okazują się zagadką do rozszyfrowania, a sprawdzianem kompetencji odbiorcy jest znalezienie tychże w przestrzeni miejskiej.
Podczas zdobywania dokumentacji przeprowadzaliśmy wywiady z pracownikami szaletów. Z ich wypowiedzi dokonaliśmy selekcji cytatów, które w przewodniku funkcjonują w formie sentencji.
W tekstach składających się na monografię zostały zaprezentowane dylematy i wyzwania stojące przed współczesną humanistyką w dobie zwrotu posttechnologicznego. W części pierwszej monografii autorzy podejmują zagadnienia dotyczące przyszłości człowieka w czasach posthumanizmu oraz konsekwencji socjologicznych i antropologicznych udziału nowych technologii w kształtowaniu rzeczywistości społeczno-kulturowej. Na drugą część składają się z kolei teksty ukazujące przemiany zachodzące we współczesnej kulturze i sztuce oraz szeroko pojętej aktywności o charakterze kulturalnym, kształtowanej na styku
świata rzeczywistego i wirtualnego z wykorzystaniem mediów cyfrowych.
Publikacja ma oryginalną wartość poznawczą, dostarcza nowej wiedzy merytorycznej i stara się odpowiedzieć na tradycyjne pytania stawiane przez filozofów, socjologów, antropologów i teoretyków sztuki współczesnej w nowym świetle. Większość tekstów analizuje możliwość przyszłych projektów badawczych, by tę wiedzę dalej dynamicznie rozwijać i przybliżać przyszłość szybko rozwijającego się świata kolejnym pokoleniom.
Z recenzji prof. dra hab. Ignacego S. Fiuta
Dr Tomasz Cebulski – absolwent stosunków międzynarodowych oraz studiów blisko- i dalekowschodnich na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politycznych UJ. Doktor nauk
humanistycznych w dziedzinie politologii. Założyciel ośrodka badawczego POLIN TRAVEL, zajmującego się poszukiwaniami genealogicznymi, dokumentacją historii Żydów polskich,
edukacją o Holokauście i dialogiem polsko-żydowskim (www.jewish-guide.pl). Przewodnik w muzeach martyrologicznych na terenie Polski i Europy. Autor artykułów naukowych
oraz popularnonaukowych traktujących o zagadnieniach polityki pamięci, tożsamości oraz studiów nad ludobójstwem.
Niezachwiany optymista wierzący w dobro natury ludzkiej.
Powoli i mozolnie w ciągu ostatnich siedemdziesięciu lat dowiadujemy się, czym był Auschwitz-Birkenau. Zapominamy o nim i odkrywamy go na nowo. Mimo intensyfikacji globalnych badań i interpretacji w ostatnich dwóch latach przegrywamy walkę z czasem, ponieważ na naszych oczach odchodzą ostatni świadkowie faktycznego Auschwitz – ci, którzy przeżyli, aby nieść świadectwo, a jednak po wyzwoleniu napotykali często na mur niezrozumienia, obojętności i globalnej ciszy.
Tamten Auschwitz powoli odchodzi, ale co pozostaje?
Czym jest Auschwitz dla współczesnych i jak wielotorowo skonstruowana jest pamięć o nim? Czym jest Auschwitz dla Ciebie? Historycznym kuriozum wzbudzającym naturalną fascynację cierpieniem i mordem, globalną mekką tanato-turystyki, czy może czymś bardzo realnym, powodującym strach przed powtórką Auschwitz w niedalekiej przyszłości? Czy pamięć o skrajnym doświadczeniu cierpienia wraz ze strachem dają gwarancję naszej większej odpowiedzialności i aktywności przeciwko zbrodniom ludobójstwa, czy świadczą jedynie o fascynacji radykalizmami?
Fascynacji mającej jedynie zamknąć kolejny cykl błędnego koła cywilizacyjnego rozwoju i zniszczenia.
Tom trzeci serii Filozofia kultury, prowadzonej przez Zakład Filozofii Kultury Instytutu Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego
Piotr Mróz, Małgorzata Ruchel, Anna I. Wójcik „Egzotyka Orientu” w dobie globalizacji
Piotr Mróz Widzenie Azji. Uwagi na temat wizji historiozoficznych André Malraux
Marta Kudelska, Agnieszka Staszczyk, Agata Świerzowska Idea odtwarzania tradycji indyjskiej na podstawie analizy założeń budowy kompleksów świątynnych Birla mandir
Paulina Niechciał Współczesny Iran: refleksja nad własną kulturą w obliczu zetknięcia ze światem Zachodu
Małgorzata Kniaź, Bożena Prochwicz-Studnicka Koncepcja współczesnej kultury arabskiej w myśli Hasana Hanafiego
Renata Iwicka Czy kultura koreańska zatopiła Sewol?
Mateusz Stępień Epistemiczne problemy interpretacji procesów kopiowania praw obcych w Chinach
Rafał Banka Współczesna sztuka chińska jako produkt i obraz globalizacji w kulturze
Rafał Mazur Długie uszy mędrca a sound art, czyli w stronę filozofii dźwięku
Michał Sokołowski Haiku – historia, specyfika i wpływy zen
Tom drugi serii Filozofia kultury, prowadzonej przez Zakład Filozofii Kultury Instytutu Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego
Piotr Mróz, Małgorzata Ruchel, Anna I. Wójcik Filozoficzny namysł nad kulturami Wschodu. Uwagi metodologiczne
Małgorzata Ruchel Gra ze światem w „świat” – o kulturze w Indiach
Anna I. Wójcik Kultura w filozoficznej dyskusji konfucjanistów z daoistami
Artur Przybysławski Filozofia kultury z perspektywy tybetańskiej
Beata Szymańska Kultura Japonii
Michał Sokołowski „Niematerialny skarb kultury” − herbata w stylu wabicha
Izabela Trzcińska Pamięć i kultura w „Aleksjadzie” Anny Komneny
Agata Rejowska-Pasek jest doktorantką w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ukończyła studia magisterskie z socjologii na Wydziale Humanistycznym AGH i studia licencjackie z religioznawstwa na Wydziale Filozoficznym UJ. Jej zainteresowania naukowe sytuują się w obszarze socjologii duchowości. Bada nowe, świeckie rytuały przejścia i transgresyjne zachowania społeczne (między innymi alpinizm czy ruch Pro-ana). W dyskursie alpinistycznym obecne są różnorakie „pęknięcia” i załamania. Da się je rozpisać na pary przeciwstawnych wartości, praktyk i strategii. W kontekście wspinaczki można mówić o sprzecznych, skrajnych zjawiskach: mistycyzmie natury, duchowości, chęci pokonywania ograniczeń tkwiących w ciele czy psychice człowieka, solidarności i communitas, które wytwarzają się między wspinaczami, ale jednocześnie o racjonalizacji, parametryzacji, fetyszyzacji szczytu czy pogoni za rekordem. Rodzi się pytanie: skąd ta niejednoznaczność? Góry można przyrównać do katalizatora, wydobywającego z ludzi ich naturę, kulturę i społeczny klimat, z którego się wywodzą. Ekstremalne, graniczne sytuacje obnażają te elementy, intensyfikują i sprawiają, że stają się one lepiej dostrzegalne. Metamorfozy alpinizmu (które zauważają również wspinacze) wiążą się z przemianami samego społeczeństwa, a stan alpinizmu można uznać za odzwierciedlenie kondycji współczesnego Zachodu. W świetle przeprowadzonej analizy świadectw polskich alpinistów należy stwierdzić, że wskazywane przez Maxa Webera zjawiska, takie jak postępująca racjonalizacja i odczarowanie świata (czyli procesy, w których wyniku świat doświadczany jawi się jednostce jako poznawalny, przewidywalny i sterowalny), ciągle odgrywają znaczącą rolę, a tezy o „duchowej rewolucji” charakteryzują się ograniczoną mocą i zasięgiem wyjaśniania świata.
Monografia Inteligentne budynki – informacja i bezpieczeństwo jest kolejną książką prezentującą techniki, technologie, systemy oraz metody zarządzania związane z inteligentnym budownictwem. Zagadnieniami, które nadal należy rozwijać, są zarówno nowoczesne metody zarządzania wykorzystujące usługi Facility Management, jak i bezpieczeństwo systemów informatycznych, które stają się nieodłącznie związane z inteligentnymi budynkami. Przewodowe lub bezprzewodowe, mobilne czy też stacjonarne systemy informatyczne wykorzystywane w tych budynkach powinny umożliwić bezpieczne wykorzystanie takich obiektów także w miastach przyszłości.
Autorzy monografii mają nadzieję, iż proponowana książka będzie stanowiła dla Czytelnika źródło nowej, ciekawej wiedzy, a także inspirację do efektywniejszego i bezpieczniejszego zarządzania nowoczesnymi obiektami.
Książka Tima Browna nie jest typowym podręcznikiem z zakresu projektowania i komunikacji. To bardziej początek dyskusji nad możliwościami organizacji procesu projektowego w ramach metodologii design thinking. Tim Brown widzi design przede wszystkim jako dostarczanie innowacji w kontekście zaistniałych problemów projektowych. Istotą projektowania staje się zrozumienie zjawisk i zmian zachodzących we współczesnym społeczeństwie — i nie ma tu znaczenia, czy problem dotyka kontekstu globalnego, lokalnego czy biznesowego. Projektowanie polega na zrozumieniu problemu i dostarczeniu rozwiązań prostych w użyciu. Myślenie projektowe to w tym wypadku specyficzne podejście do pracy kreatywnej, niekoniecznie przypisane do powtarzalnego algorytmu działań. To przede wszystkim praca diagnostyczna, która ma na celu wychwycenie przyczyn obserwowanych problemów i dostarczenie kreatywnych rozwiązań. To również, a może przede wszystkim, pobudzanie kreatywności w ramach dywergencyjnego generowania pomysłów i prototypowania potencjalnych rozwiązań w myśl zasady kaizen: pomyłki koryguj na bieżąco i ulepszanie nie ma końca.
Drugie wydanie książki Tima Browna zostało opatrzona dwoma komentarzami, które z perspektywy czasu wydają się istotnym uzupełnieniem polskiego wydania. Komentarz Mariusza Wszołka i Michała Grecha wprowadza w problematykę designu i w zakres teoretyczno-metodologiczny design thinking. Autorzy proponują również systematyzację pojęć z zakresu metodologii pracy projektowej. Michael Fleischer w swoim komentarzu precyzyjnie opisuje kontekst teoretyczny i metodologiczny procesu projektowego zorientowanego na rozwiązywanie problemów z perspektywy systemowej. Tekst Fleischera stawia pojęcie problemu projektowego w zupełnie nowym świetle, dając tym samym odmienny punkt wyjścia w procesie projektowym, który trafnie ilustruje cytat Alberta Einsteina: Nie możemy rozwiązywać problemów, używając takiego samego schematu myślowego, jakim posługiwaliśmy się w trakcie ich pojawienia się.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
