Przez chwilę zanosiło się niemalże na całkowite załamanie się ugrupowania kniazia Daniły Szczeni. Pułki drugiej linii widząc pędzące na nich, rozbite i wstrząśnięte bojem oddziały kniazia Teljatevskija same zaczęły się mieszać i pogrążać w nieładzie. Morale Moskwicinów w obliczu atakujących sił litewskich raptownie spadło, ale druga faza bitwy nie zakończyła się pomyślnie dla Litwinów. W tym decydującym momencie starcia możemy wręcz upatrywać przesilenia całego boju. Będące w niezwykle trudnej sytuacji jednostki drugiego rzutu armii moskiewskiej utrzymały zasadnicze pozycje. Litwini nacierali z furią, chcąc wykorzystać powodzenie znad rzeczki. Wprowadzając do boju chorągwie hufca walnego i dworzan wraz z jazdą zaciężną kniaź Konstanty Ostrogski miał pewnie nadzieję na przełamanie szyku moskiewskiego. Jednak Moskwicini, widząc, że z lasów nad rzeczką nie wysuwają się już żadne kolejne posiłki dla atakujących chorągwi litewskich, stawili zaciekły opór i wytrzymali ponawiane silne ataki Litwinów. Brak kurzawy na zachodzie i jakichkolwiek rozwiniętych chorągwi litewskich wlał bowiem w upadłe już niemal serca moskiewskie wzrastającą nadzieję na zwycięstwo. Tymczasem wódz moskiewski kniaź Daniło Szczenia nie ulegając panice, w trudnej dla jego armii sytuacji, przytomnie wydał rozkaz rozpoczęcia manewru okrążającego z lewej flanki...
Wojna austriacko-turecka z lat 1716-1718 należy do tych wojen tureckich, które są dość dobrze zbadane w europejskiej historiografii. Przyczyn tego należy szukać w postaci głównodowodzącego armią habsburską w tamtym okresie, księcia Eugeniusza Sabaudzkiego. Ciągłe zainteresowanie studiowaniem kampanii jednego z uznanych geniuszy sztuki wojskowej nie powinno było pozostawić białych plam w historii wojny 1716-1718. Jednak w tym konkretnym przypadku wszystko okazało się dokładnie odwrotne. Powstała wyłącznie europocentryczna wizja pierwszej wojny austriacko-tureckiej XVIII wieku, przez co nawet tureccy historycy ostatnich dziesięcioleci nie potrafili skutecznie wypełnić wyrazistej luki w faktografii osmańskiej strony konfliktu.Idea tej książki zrodziła się u Autora po lekturze monografii bitwy pod Zentą autorstwa Łukasza Pabicha. Można nawet powiedzieć, że nasz tekst o oblężeniu Belgradu w 1717 roku stanowi logiczną kontynuację narracji Pabicha, gdyż wielokrotnie będziemy odwoływać się do doświadczeń Wielkiej Wojny Tureckiej i bitwy pod Zentą. Oprócz oczywistych podobieństw między tymi dwoma konfliktami, istnieją również wyraźne różnice, które sprawiają, że konieczne jest napisanie historii wojny 1716-1718 szerokimi kreskami...
Najazdy węgierskie na Europę Zachodnią są zwykle fragmentarycznie opisywane w opracowaniach naukowych i popularnonaukowych. Tymczasem z kilku powodów temat ten zasługuje na szersze zbadanie i przedstawienie, także w formie popularyzatorskiej. Najbardziej widoczną cechą tych konfliktów jest ich zasięg i czas trwania.Obejmowały one wyjątkowo rozległe tereny Europy Zachodniej przez prawie kilkadziesiąt lat. Zwykle zasięg ten tłumaczono ruchliwością armii najeźdźców. Jak będzie przedstawione dalej, powody takiego rozmachu były dużo bardziej prozaiczne. W tym celu nakreślono tło polityczne konfliktu.Kolejnym powodem, dla którego warto przedstawić opisywane zagadnienie, jest wojskowość europejska tego okresu. Z powodu walk obronnych z Węgrami, na kartach kronik pojawiły się liczne opisy ówczesnych sposobów walki. Tutaj również obraz przekazywany przez źródła różni się od obecnych, mylnych stereotypów.O zwycięstwach obrońców decydowała często szybkość manewrów, wykonywanych przez jazdę. Manewry te i pościgi za uciekającymi Madziarami świadczą o użyciu lekkiej konnicy. Warto przypomnieć, że w pierwszej połowie X wieku strzemiona w Europie Zachodniej dopiero wchodziły w użycie, podczas gdy Węgrzy stosowali je powszechnie. Dawało im to więc pewną przewagę...
Spis treści:Muzealne zaproszenie. Zwiedzajcie Muzeum 303 z tą książką w rękachPisane z dystansem do minionego czasuTytułem wstępuI. Ostatnie orły polskiego września 1939 roku czyli z Dęblina do kraju bratankówII. Niepokorny generałIII. Bloody Foreigners 1940 roku czyli Słowianie w Battle of BritainIV. Every day moore airplanes, every day moore pilots every months moore graves. Nieliczni z Nielicznych czyli pisane w latach 1941-1942 po lotach i po latachZakończenieBibliografia O książce:Lotnik prawdziwy to jaźń biorąca, rwąca się do bohaterstwa i lotu nad poziomy, to głowa szalona, szukająca praw nowych, to tytan burzący wszystko, co stare i zatęchłe, to Prometeusz, który za wydanie ognia mającego służyć ludzkości, gotów jest zapłacić każdą absolutnie każdą cenę.Tymi słowy prof. Gustaw Andrzej Mokrzycki, wykładowca Politechniki Lwowskiej z okresu II Rzeczpospolitej w 1932 roku, scharakteryzował osobowość ludzi, którzy ośmielili się rzucić wyzwanie naturze i zagrać jak hazardziści z losem o wszystko co najcenniejsze, o życie. Jako cywile, lotnicy czasu pokoju, eksperymentując z nowymi silnikami czy też innymi lotniczymi nowościami ginęli w otchłani mórz i oceanów, próbując je pokonać rekordowym przelotem. Ginęli w piaskach pustyń po przymusowym lądowaniu, ginęli w górach. Ginęli szkoląc się z uporem, by być coraz doskonalszymi następcami Ikara. Jako żołnierze lotnicy wojny ginęli w walkach powietrznych i w wypadkach lotniczych obu światowych wojen XX wieku i wielu konfliktów regionalnych, aż po współczesny wiek XXI. Bo śmierć lotnika, żołnierza piątej broni, była i jest typowa nawet dla powietrznych asów, z których los sobie strasznie zadrwił. Szczególnie dla lotników Polskich Sił Powietrznych (PSP ang. Polish Air Force PAF) walczących na zachodnioeuropejskim teatrze działań wojennych podczas II wojny światowej... O autorze:Andrzej Artur Olejko (ur. w 1963 r. w Brzozowie) historyk, doktor habilitowany prof. URz, specjalizujący się w historii wojskowości i problematyce lotniczej, wykładowca Państwowej Akademii Nauk Stosowanych im. ks. Bronisława Markiewicza w Jarosławiu.Wraz z red. Jerzym Pasierbem na falach Polskiego Radia Rzeszów prowadzi cykliczny program Bitwy, Kampanie, Militaria. Jest również twórcą cyklu programowego Zakamarki Przeszłości ukazującego się od 2007 r. w TVP Rzeszów oraz członkiem Stowarzyszenia Kolekcjonerów Ziemia Pucka i Stowarzyszenia Morskiego Dywizjonu Lotniczego w Pucku. Przewodniczący Rady Naukowej Muzeum 303 w Napoleonie. Autor, współautor, redaktor i współredaktor wielu artykułów i pozycji książkowych.
Spis treści:WprowadzenieI. Przygotowanie dyplomatyczneII. Mobilizacja saksońskiego korpusu wsparciaIII. Saski korpus wsparcia w Czechach. Październik-grudzień 1744ZakończenieAneksWykorzystane źródłaSpis map O książce:Wśród konfliktów zbrojnych, w które tak bogata była epoka Starego Porządku, szczególne miejsce zajmuje wojna o sukcesję austriacką (1740-48). Spór o spadek ostatniego Habsburga nazywany jest najbardziej skomplikowanym konfliktem XVIII wieku (Anderson), a przedziwne sploty interesów zaangażowanych stron dał nawet powód do twierdzenia o jego anormalności (Lodge). Wieloaspektowy charakter tego konfliktu naprawdę sprawia, że jest on o wiele bardziej złożony niż zwykłe starcie dwóch koalicji. W istocie wojna o sukcesję austriacką służy jako ogólne określenie szeregu konfliktów, z których niektóre nie są bezpośrednio związane z samą sukcesją (wojna angielsko-hiszpańska). Rywalizacja anglo-francuska, hiszpańskie roszczenia do terytoriów włoskich, dawny antagonizm Burbonów i Habsburgów oraz szereg innych sprzeczności znalazły ujście w konflikcie lat 40. XVIII wieku. Jedno z głównych miejsc w tym cyklu zajmuje konfrontacja Prus z Austrią, którą od nazwy spornej prowincji nazwano Wojnami Śląskimi (1740-42, 1744-45, 1756-63). Właśnie lawinę tych sprzeczności uruchomił król pruski Fryderyk II. Pierwszy cios zadał nieco ponad miesiąc po śmierci cesarza Karola VI Habsburga, szybko zajmując bogaty Śląsk. W wyniku dwóch lat intensywnych walk monarcha pruski zdołał obronić swój nowy nabytek, który był zabezpieczony postanowieniami traktatu we Wrocławiu z czerwca 1742 roku. Aneksja tej prowincji znacznie zwiększyła zasoby Królestwa Prus i, co nie mniej ważne, ograniczyła możliwości monarchii Habsburgów. Ale to był tylko finał pośredni...
Spis treści: WstępI. Kamieniec Podolski. Dzieje miasta wyjątkowego i jego twierdzyII. Turcy Osmańscy i ich państwo, armia oraz podboje w Azji, Europie i AfryceIII. Historia konfliktów polsko-tureckichIV. Od abdykacji ostatniego Wazy do nowej wojny z Turkami. Skandal i straszna przepowiednia króla Jana KazimierzaV. Turcja rusza na wojnę z Polską. Bałagan, intrygi i marazm na dworze królewskimVI. Polacy wobec zagrożenia tureckiego zimą, wiosną i latem 1672 rokuVII. Oblężenie i upadek Kamieńca Podolskiego 1226 sierpnia 1672 roku. Wyłamanie południowych wrót Polski przez TurkówVIII. Oblężenie Kamieńca Podolskiego oczami Henryka Sienkiewicza odkłamywanie legendyIX. Od Buczacza do Karłowic (16721699)Zakończenie, czyli dzieje Kamieńca Podolskiego po powrocie do Rzeczypospolitej w 1699 rokuPosłowieBibliografiaSpis map O książce: Obrona przed nawałą turecką w 1672 roku Kamieńca Podolskiego najpotężniejszej z kresowych twierdz dawnej Rzeczypospolitej, opisana przez noblistę Henryka Sienkiewicza w powieści Pan Wołodyjowski wydaje się być szeroko znana Polakom. Tak jak i pogrom Turków rok później pod niedalekim od tej twierdzy innym zamkiem warownym pod Chocimiem, gdzie hetman Jan Sobieski wziął krwawy odwet za śmierć swoich najlepszych żołnierzy oraz za poniżenie Polski utratą Podola z Kamieńcem i haniebnym traktatem w Buczaczu, gdy pokonany król polski Michał Korybut Wiśniowiecki uznał zwierzchnictwo sułtana tureckiego nad całą Rzecząpospolitą.Wydarzenia lat 16681673, o których opowiem, były bodaj najtragiczniejsze i zarazem najbardziej haniebne w dziejach Rzeczypospolitej pomiędzy potopem szwedzkim (16551660) a rozbiorami w następnym stuleciu, które wymazały Polskę z mapy Europy.Mam wrażenie, że ta tragiczna lekcja historii niczego nas nie nauczyła, że właśnie się powtarza... O autorze: Dr Piotr Derdej (1969). Absolwent Wydziału Historii, Wydziału Prawa i Administracji oraz Podyplomowego Studium Religioznawstwa przy Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. W 2004 roku obronił doktorat na WPiA UW. Od 1996 roku pracownik Sądu Najwyższego RP. Interesuje się historią wojskowości europejskiej od XV do XX wieku, stosunkami polsko-tureckimi i polsko-rosyjskimi w tym okresie. Jest specjalistą w zakresie prawa wyznaniowego, konstytucyjnego, filozofii prawa, praw człowieka, a także od teorii doktryn politycznych i prawnych. Autor książek oraz artykułów i esejów o tematyce historycznej, prawniczej, filozoficznej, religioznawczej i kulturalnej m. in. dla Tygodnika Solidarność, Gazety Polskiej, Najwyższego Czasu, Rzeczpospolitej oraz Stolicy.
Spis treści: WstępI. Korpus oblężniczy RumiancewaII. Modernizacja twierdzy i korpus księcia WirtemberskiegoIII. Marsz generała von PlatenaIV. Zimowe oblężenie i kapitulacja KołobrzeguPodsumowanieAneksyBibliografiaSpis map i schematów O książce: Pierwsze bezpośrednie podejście do bastionu wykonano w nocy z 21 na 22 listopada ciągnęło się ono od prawego skraju czwartej baterii, zbliżając się do muru na 250 metrów. Co ciekawe, w trakcie zakładania pierwszego okopu artyleria na stanowiskach baterii oblężniczych wyraźnie zmniejszyła intensywność ognia, mimo braku odpowiedzi ze strony Prusaków.Później Rosjanie posunęli się jeszcze dalej w kierunku Munde Hornwork sytuacja obrońców twierdzy pogorszyła się szczególnie, gdy w nocy z 22 na 23 listopada podejście do Munde Hornwork znalazło się zaledwie 120 metrów od fortyfikacji, a na lewej flance działającej w tym rejonie baterii nr 4 rozpoczęto okopy równoległe. W ciągu następnej nocy oddziały Rumiancewa zajęły przedmieście przylegające do Munde Hornwork, co dało im możliwość dokończenia prac ziemnych i założenia szóstej baterii oblężniczej z ośmioma działami. Należało zrobić coś, aby powstrzymać Rosjan i przetrwać do czasu przybycia posiłków, które w Kołobrzegu wciąż miały nadzieję otrzymać. Jeszcze przed świtem 24 listopada dokonano wypadu z twierdzy, który nie powiódł się ze względu na małą liczebność garnizonu... O autorze: Eugen Gorb (1989), z wykształcenia i powołania jest historykiem, miłośnikiem historii wojskowości XVII-XIX wieku. Po tym, jak wiosną 2022 roku został zmuszony do opuszczenia Mariupola, mieszka i pracuje w Czerkasach. W 2023 roku rozpoczął studia doktoranckie na Mariupolskim Uniwersytecie Państwowym (Kijów), będąc jednocześnie wizytującym badaczem we Francuskim Centrum Badawczym Nauk Humanistycznych i Społecznych w Pradze (CEFRES). Jest autorem szeregu książek z zakresu historii wojskowości XVII-XIX wieku oraz ponad 40 artykułów w języku ukraińskim, polskim i angielskim.
Już pierwsze kontakty pomiędzy przybyszami zza morza a rdzenną ludnością wysp Maorysami, do których doszło w XVII i XVIII wieku, doprowadziły do krwawych starć. W pierwszej połowie XIX wieku doszło natomiast do szeregu następujących po sobie ataków na statki europejskich łowców fok i ataków odwetowych z ich strony na maoryskie wsie. Prawdziwe morze krwi zaczęło się lać jednak dopiero wraz z rozpowszechnieniem się na wyspach broni palnej. W tym okresie tzw. Wojny Muszkietowe pomiędzy poszczególnymi iwi (plemionami) Maorysów doprowadziły do zdziesiątkowania wielu z nich. Zasiały też wśród nich ziarno nienawiści, które później, w okresie kolonizacji wysp przez Wielką Brytanię, uniemożliwiło zjednoczenie się w walce ze wspólnym wrogiem, a co więcej spowodowało, że rdzenna ludność często stawała po przeciwnych stronach konfliktu. W tym okresie doszło do długoletnich walk brytyjskich sił rządowych i lokalnych wojsk kolonialnych z rdzenną ludnością, znanych pod nazwą Wojen Nowozelandzkich.Wojny Nowozelandzkie były serią kampanii z połowy XIX wieku, w których z jednej strony brało udział część Maoryskich iwi (plemion), zaś z drugiej siły rządowe, w skład których wchodziły wojska brytyjskie i kolonialne oraz ich maoryscy sojusznicy. Dwa główne etapy konfliktu przypadły na połowę lat czterdziestych XIX wieku i lata sześćdziesiąte XIX wieku...
W ostatnich dekadach XIX wieku gwałtowny postęp w technologii militarnej i złowieszcze zmiany w globalnym krajobrazie politycznym zmusiły narody do ponownego przemyślenia strategii, a marynarki wojenne do zmierzenia się z problemem przygotowania swojego korpusu oficerskiego do przyszłych wojen. Procesy te bardziej niż kiedykolwiek wymagały solidnej bazy teoretycznej, ponieważ istniało niewiele współczesnych konfliktów, które mogłyby wpłynąć na rozwój doktryny taktycznej i operacyjnej, nie mówiąc już o koncepcjach strategicznych. United States Naval War College został założony w 1884 roku, aby zająć się tymi kwestiami, zanim Amerykanie zbudowali nową marynarkę wojenną. W przypadku Wielkiej Brytanii problem potęgowała wyjątkowa natura imperialnego państwa morskiego, rozproszonego zbioru kolonii, dominiów, nieformalnych stref ekonomicznych i rynków, połączonych morską i podmorską komunikacją telegraficzną. Cały system zależał od kontroli linii komunikacyjnych, podtrzymywanej przez potęgę morską. Podczas gdy wielu zajmowało się taktycznym wpływem nowych technologii, a niektórzy przyjęli nowe modele strategiczne, Julian Corbett poszedł znacznie dalej. O autorach: Dr Anna Kochnowska. Absolwentka anglistyki i nauk politycznych w Uniwersytecie Śląskim. Adiunkt w Instytucie Bezpieczeństwa i Informatyki Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Prof. dr hab. Roman Kochnowski. Politolog i historyk, obecnie dziekan Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie, jest także kierownikiem Katedry Bezpieczeństwa Militarnego na tejże uczelni. Jego pole badawcze obejmuje militarne dzieje Austrii i Niemiec w XX stuleciu, jak i współczesne problemy wojskowości tych krajów. Jest autorem 8 monografii oraz ponad 100 artykułów, przyczynków oraz recenzji naukowych i popularnonaukowych. Prof. dr hab. kmdr por. (rez.) Krzysztof Kubiak. Absolwent Akademii Marynarki Wojennej i Uniwersytetu Gdańskiego. Przez niemal dwie dekady związany z wyższym szkolnictwem wojskowym. Obecnie jest kierownikiem Zakładu Bezpieczeństwa Międzynarodowego na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Zajmuje się przemocą militarną w stosunkach międzynarodowych, ze szczególnym uwzględnieniem okresu po II wojnie światowej, przemianami w obrębie sztuki wojennej, szeroko rozumianą nautyką, a także architekturą bezpieczeństwa obszarów polarnych.
Spis treści:WstępI. Iwan Mazepa hetman wojsk zaporoskichII. O dziełach i ich twórcachIII. Obraz Mazepy w kozackim piśmiennictwie historycznymZakończenieAneksyBibliografia O książce:Iwan Mazepa, jak słusznie zauważył szwedzki pułkownik Karl G. Klingspor, autor kroniki poświęconej życiu Karola XII, był wielkim człowiekiem i jego imię było znane daleko poza granicami kraju, którym zarządzał.Bez wątpienia był postacią znaną w ówczesnej Europie, o czym świadczy co podkreślał Teodor Mackiw fakt, że o wyborze Mazepy na hetmana w 1687 r. pisała prawie cała europejska prasa. Informację tę odnajdujemy zarówno w gazetach niemieckich w Berlinie, Lipsku, Norymberdze, Frankfurcie, jak i w czasopismach francuskich i angielskich. Także szwedzki rezydent w Warszawie Simon Derffler uznał za stosowne powiadomić Sztokholm o nominacji Mazepy na hetmana kozackiego.Prawdą jest również i to, że niemalże światową renomę zapewnili Mazepie malarze, muzycy, a przede wszystkim poeci i pisarze. Jak bowiem słusznie zauważyła Natalia Jakowenko: Z całkowitą pewnością można powiedzieć, że żadna inna ukraińska postać historyczna nie stała się bohaterem tylu utworów literatury światowej... O autorze:Mariusz Robert Drozdowski (1971) jest profesorem Uniwersytetu w Białymstoku, gdzie pracuje na Wydziale Stosunków Międzynarodowych. Zainteresowania badawcze autora dotyczą głównie dziejów Kozaczyzny zaporoskiej oraz Kościoła prawosławnego w okresie wczesnonowożytnym. Równocześnie zajmuje się historią Ukrainy w XX i XXI wieku.
Spis treści:WstępDramatis personaeI. Lew północy wkracza do NiemiecII. Książę Maksymilian zajmuje RatyzbonęIII. Czas wielkich bitewIV. Po LtzenV. Armia Frankońska księcia Bernharda Weimarskiego. Działania wojenne od stycznia do kwietnia 1633 rokuVI. Imperium kontratakujeVII. Wiosna 1633 roku: armie Gustawa Horna i Bernharda Weimarskiego atakują BawarięAneksBibliografiaSpis map O książce:Wojna trzydziestoletnia (Bellum tricennale) jest uważana przez niektórych historyków za rzeczywistą pierwszą wojnę światową. W poszczególnych jej fazach wzięły udział prawie wszystkie państwa europejskie. Według jednych to toczona od prawie pół wieku wojna Habsburgów hiszpańskich ze zbuntowanymi Niderlandami doprowadziła do przekształcenia się tej wojny w konflikt o zasięgu globalnym. Według innych badaczy była to wojna religijna prowadzona przez protestantów z katolikami. W istocie bowiem tak zwana defenestracja praska, kiedy to czescy rajcy w 1618 roku wyrzucili przez okno cesarskich namiestników, doprowadziła do wybuchu wojny między zbuntowanymi stanami czeskimi a Cesarstwem. Stłumieniu zaś rebelii czeskiej nie oznaczało końca konfliktu. Walki rozgorzały w wielu punktach Europy, choć przyczyny większości z tych zmagań były różne.Autorzy nie zamierzają konkurować na kartach tej książki z czołowymi tuzami nauki, historykami wojskowości. Pragniemy jedynie zaprezentować Szanownym Czytelnikom w sposób, jaki potrafimy fragment działań militarnych toczonych głównie na południu Niemiec w 1633 roku, kiedy to książę Bernhard Weimarski podjął zamiar zdobycia Ratyzbony, miasta o dużym znaczeniu strategicznym i politycznym. Miasto to było niezwykle ważnym ośrodkiem dla rozwoju protestantyzmu. Wybudowany tutaj Neupfarrkirche był pierwszym kościołem ewangelicko-luterańskim. Jest on uznawany za punkt, z którego protestantyzm rozpowszechniał się na południe Europy oraz na Bałkany. Zdajemy sobie sprawę, że w tym roku walki toczyły się na wielu frontach i w wielu krajach, o czym, jeśli walki te wiążą się z głównym nurtem opowieści, najczęściej wspominamy, choć niekiedy je pomijamy... O autorach:Witold Biernacki, częstochowianin. W sferze jego zainteresowań znajduje się historia wojskowości antycznej oraz XVI i XVII wieku. Autor wielu opracowań z tej dziedziny.Adrian Cichon, pasjonat XVII-wiecznej wojskowości. Mieszka w Simmern w Niemczech.
W roku 2023 mijała 160. rocznica wybuchu Powstania Styczniowego. Ten ogólnonarodowy zryw zakończył się klęską militarną i polityczną. Stanowił jednak przykład walki o niepodległość Polski. Był najdłuższym zrywem niepodległościowym Polaków w XIX wieku. Powstanie Styczniowe wywarło niebagatelny wpływ na kolejne pokolenia Polaków, stanowiło wzór pracy konspiracyjnej i niepodległościowej. Józef Piłsudski, syn działacza konspiracji narodowej, analizował przebieg działań powstańczych i przyczyny porażki, ale szukał także źródeł siły powstania. Starał się to później wykorzystywać we własnej działalności.
Powstanie Styczniowe stanowiło przykład organizacji narodu, który nie miał własnego państwa. Mała grupa młodych konspiratorów stworzyła organizację, która z czasem objęła całą nację i zadziwiała swoją żywotnością i skutecznością. Organizacja cywilna zapewniała pełne wsparcie polskiemu tajemnemu państwu. Wbrew historycznym tradycjom I RP, państwo polskie w trakcie Powstania Styczniowego skutecznie wypełniało swoją rolę (oczywiście uwzględniając ówczesne warunki), zbierając podatki, organizując pomoc społeczną, organizowano nawet służbę graniczną. W tym obrazie jest jednak jedna rysa – przygotowania wojskowe. O ile organizacja cywilna działała bez zarzutu, to organizacja wojenna wykazywała braki prawie na każdym kroku. To zadziwiające, ale szykując się do powstania, zupełnie zaniedbano przygotowania wojskowe. Nie było broni, dowódców, zaopatrzenia i planów. Nie zawiedli tylko ochotnicy, którzy w miarę trwania walk coraz liczniej zapełniali powstańcze szeregi...
(opis wydawcy)
Atak Sampolińskiego uratował Litwinów. Książę Ostrogski zdołał opanować swoją armię i z nowym zapałem pospieszył na Tatarów. W tym czasie jednak cała orda przyszła na pomoc swojej awangardzie, która ponownie skierowała cios na prawą, litewsko-ruską flankę sprzymierzonych (...).W tym czasie cała armia polska zaatakowała Tatarów. Można przypuszczać, że hetman Kamieniecki trzymał większość swojej armii w rezerwie, czekając aż Tatarzy wprowadzą do akcji pełne siły i będą mogli zadać decydujący cios i w końcu ten moment nadszedł. Na wąskiej przestrzeni między Werbowcem a doliną Żyraku rozpoczęła się chaotyczna masakra kawaleryjska, w której nie sposób było odróżnić przyjaciela od wroga. Polskie zbroje i miecze dawały Polakom przewagę jakościową, ale Tatarów było dwa razy więcej i walczyli bardzo zawzięcie, zdając sobie sprawę, że walka toczy się na śmierć. Szala losu była w równowadze i nie przechylała się w jedną lub drugą stronę (...).W tym właśnie czasie jedna z polskich chorągwi (źródła nie zachowały informacji, kto dokładnie był jej dowódcą ale niewykluczone, że był to zbiorowy oddział żołnierzy z różnych chorągwi, którzy zmieszali się ze sobą w zaciętej walce z wrogiem) przedarła się przez szeregi tatarskie i uderzyła z szybkością błyskawicy na tatarski kosz, który znajdował się kilka kilometrów na południe od pola bitwy...
Spis treści:Od AutoraI. Widmo wojny czyli powietrzni przeciwnicyII. Działania lotnicze w okresie Bitwy GranicznejIII. Na drogach odwrotu polowej Armii KarpatyIV. Drugi agresor, czyli słowackie lotnictwo nad PolskąV. W różnych sojuszach. Czechosłowackie i słowackie lotnictwo podczas II wojny światowejZakończeniePosłowie (Grzegorz Tyluś)Wykaz wykorzystanych źródeł i opracowań O książce:Tematyka działań lotniczych nad Karpatami, nad pograniczem polsko-czechosłowackim i polsko-słowackim w latach 1938-1945 w polskiej literaturze przedmiotu poruszana jest raczej sporadycznie, choć w 2007 roku został przybliżona szerzej pierwszym opracowaniem monograficznym. Tematyka słowacko-węgierskiej tzw. Małej Wojny z marca 1939 r. jak i działań powietrznych podczas niej toczonych przez armie słowacką i węgierską jak i wojenny sojusz z niemiecką III Rzeszą podczas II wojny światowej, przez lata była w realiach po zakończeniu II wojny światowej problematyką niewygodną. W okresie po 1945 r. kiedy Czechosłowacka Republika Socjalistyczna (CSRS) jak i Węgierska Republika Ludowa (WRL) znajdowały się w tym samym obozie Krajów Demokracji Ludowej (KDL) opisywanie tej tematyki było wręcz passe. Ten stan rzeczy zmienił się dopiero wraz z kryzysem w bloku komunistycznym po 1980 r. jak i wraz z jego rozpadem po w Europie po 1991 r. Końcówka XX i początek XXI wieku przyniosły pionierskie opracowania z zakazanej tematyki autorstwa słowackich autorów J. Rajninca i J. Petrika, duetu słowacko-polskiego jakie stworzył drugi z tych autorów oraz piszący te słowa, węgierskiego historyka dr Csaba B. Stenge i nie tylko. Od tej pory problematyka ta przestała być traktowana jako tematyczne tabu. Dzisiaj jest powszechnie wiadomym, że podczas Kampanii Wrześniowej (Wojny Obronnej Polski) 1939 r. Lotnictwo Polskie (LP) stawiło czoła trzem przeciwnikom od 1 IX 1939 r. lotnictwu niemieckiemu Luftwaffe, od 1 IX 1939 r. lotnictwu Słowacji, czyli Slovenskemu Vzdunemu Zbrańu (SVZ), które do akcji bojowej weszło jako niemiecki sojusznik również od świtu 1 IX 1939 r., oraz od 17 IX 1939 r. lotnictwu Związku Socjalistycznych Republik Radziekich (ZSRR), czyli Wojenno-Wozdusznym Siłom Raboczo-Krestianskiej Krasnoj Armii (WWSRKKA)... O autorze:Andrzej Artur Olejko (ur. w 1963 r. w Brzozowie) historyk, doktor habilitowany prof. URz, specjalizujący się w historii wojskowości i problematyce lotniczej, wykładowca Państwowej Akademii Nauk Stosowanych im. ks. Bronisława Markiewicza w Jarosławiu.Wraz z red. Jerzym Pasierbem na falach Polskiego Radia Rzeszów prowadzi cykliczny program Bitwy, Kampanie, Militaria. Jest również twórcą cyklu programowego Zakamarki Przeszłości ukazującego się od 2007 r. w TVP Rzeszów oraz członkiem Stowarzyszenia Kolekcjonerów Ziemia Pucka i Stowarzyszenia Morskiego Dywizjonu Lotniczego w Pucku. Przewodniczący Rady Naukowej Muzeum 303 w Napoleonie. Autor, współautor, redaktor i współredaktor wielu artykułów i pozycji książkowych.
W tym czasie ogień rosyjski przeniósł się na prawe skrzydło ugrupowania polskiego, co wywołało niepokój wśród stojącej tam konnicy. Na dodatek od strony Zieleniec pojawiła się kawaleria nieprzyjaciela, rozwijająca się do szarży. Co prawda pierwszy jej impet powstrzymały czołowe szwadrony Stanisława Mokronowskiego, dowodzone przez księcia Eustachego Erazma Sanguszkę, ale w oddziale pułku buławy wielkiej koronnej powstało zamieszanie, które szybko udzieliło się tylnym szwadronom brygady Stanisława Mokronowskiego. Konnica polska poczęła zatem pierzchać z pola walki, ale Eustachy Erazm Sanguszko i inni oficerowie zdołali opanować panikę, na nowo sformować szeregi i rozpocząć szarżę na konnicę rosyjską. Wszystko to stało się w ciągu kilku minut i dlatego udało się zaskoczyć wroga. Dopiero co uciekające szwadrony polskie, wsparte częścią drugoliniowej brygady Stefana Lubowidzkiego, uderzyły z furią na rozsypanego w pościgu i kompletnie zdezorientowanego przeciwnika, co spowodowało jego całkowite rozbicie, a potem pościg aż pod Zieleńce.
W tej sytuacji Józef Poniatowski rozkazał generałowi Antoniemu Michałowi Czapskiemu, dowódcy prawego skrzydła drugiej linii, żeby wsparł całością sił ów pościg, co przyczyniłoby się do kompletnego, być może, rozgromienia rosyjskiej jazdy, a nawet całej grupy Herkulesa Markowa. Jednak Antoni Michał Czapski odmówił wykonania tego rozkazu, ponieważ nie miał go na piśmie...
(opis wydawcy)
Jeszcze przed świtem 6 września 1760 roku gwałtowna bałtycka burza, która niepokoiła sprzymierzonych od co najmniej tygodnia, nagle ustąpiła. Wydawało się, że natura igra z przeciwnymi stronami pod murami Kołobrzegu, zmuszając wrogów do porzucenia swoich planów. Niebo znów się przejaśniło, a nad brzegiem krążyły setki mew wraki rozbitych okrętów obiecywały ptakom ucztę. Wybrzeże w pobliżu twierdzy usiane było zmiażdżonymi przez fale beczkami z wołowiną, którą rozsypano po piasku i która miała brudnoszary, wyjątkowo nieapetyczny kolor. Ciał martwych marynarzy nie było widać na brzegu zostały wcześniej usunięte przez rosyjski oddział desantowy, który zdążył wylądować przed rozpoczęciem sztormu.Tego samego ranka bombardowanie twierdzy z okrętów rosyjsko-szwedzkiej eskadry zostało wznowione z taką samą energią. Ogniem nadal dowodził energiczny ober-czechmeister Demidow, który w rzeczywistości przejął całe dowodzenie operacją oblężniczą, pozostawiając admirałowi Miszukowowi jedynie reprezentacyjne funkcje nominalnego głównodowodzącego. Stary admirał czuł się nie najlepiej tygodniowy sztorm miał wyjątkowo negatywny wpływ na i tak już nadszarpnięte zdrowie 76-letniego wilka morskiego.Rankiem 6 września załoga 100-działowego rosyjskiego okrętu flagowego Swiatoj Dmitrij Rostowskij była świadkiem przygnębiającego widowiska. Gdy tylko morze się uspokoiło, a świt pojawił się na horyzoncie pod okrzykami mew, dwaj adiutanci, otworzywszy nogami drzwi kajuty kapitańskiej, wyciągnęli Zachara Daniłowicza, trzymając go za ramiona, aby zbadał wybrzeże po ustąpieniu sztormu. Admirał nie spał poprzedniej nocy dręczył go katar i krwawiące rany, które pokrywały całe jego ciało i uniemożliwiały mu nawet założenie kamizelki, by godnie prezentować się przed załogą...
Spis treści:WstępI. Szerszy kontekst sporu kilku mężów stanuII. Problem granicznyIII. Narzędzie w wojnie zastępczejIV. Wielowymiarowe działania na trzech frontachV. Jezioro Galilejskie i nie tylko z nim związane problemyVI. Operacja Oliwne LiścieVII. Reperkusje nadmiernego sukcesuZakończenieBibliografia selektywnaSpis map O książce:Lata 50. XX wieku jeśli przyjąć narrację obecną w szeregu wspomnień i zachowanych materiałach prasowych społeczeństwu młodego Państwa Izraela upłynęły pod znakiem nie tylko mozolnej budowy podwalin dopiero co powstałego kraju, ale i infiltracji arabskich terrorystów. Infiltratorzy ci głównie palestyńscy dokonywali wielokrotnie aktów pospolitego bandytyzmu, terroru, morderstw i sabotażu. Tylko w samym 1952 roku izraelskie służby porządkowe odnotowały 3 tys. tego rodzaju incydentów. Mimo podejmowanych przez policję prób zaprowadzenia porządku kolejne lata nie wyglądały bynajmniej spokojniej. Wydawać by się mogło, że tego rodzaju zagadnienia to bardziej temat dla specjalistów z zakresu kryminalistyki, niż historii czy też jej styku z polityką ale jednak za tymi działaniami kryło się wiele skomplikowanych zjawisk wpływających na współczesny Bliski Wschód. Ów region bowiem w końcówce lat 40. i na początku 50. XX wieku przeszedł niezwykle głębokie i drastyczne przemiany powstały tam nowe państwa w tym Izraela inne podmioty prawa międzynarodowego przestały istnieć, czy zmieniły swą formułę polityczną. Tak czy inaczej nie odbyło się to na drodze pokojowej. Konflikty te z kolei były wielopłaszczyznowe, skomplikowane i by je rozwiązać (bądź chociaż do pewnego stopnia kontrolować), podejmowano rozliczne kroki. Kroki, których nie powstydziłby się Nicolo Machiavelli... O autorze:Dr hab. Krzysztof Mroczkowski, prof. Uniwersytetu Rzeszowskiego. Historyk, wykładowca akademicki, muzealnik Zastępca ds. Naukowych Dyrektora Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie. Od dawna jest zafascynowany nie tylko wojskowością jako taką, ale przede wszystkim jej funkcją w działaniach politycznych szczególnie w kontekście Bliskiego Wschodu w XX wieku. Tematyka badawcza poświęcona walce palestyńskich grup o charakterze pozapaństwowym z Armią Obrony Izraela oraz izraelskim działaniom zbrojnym wymierzonym w struktury organizacji terrorystycznych o charakterze fundamentalistycznym, takim jak działająca na terenie Libanu, Autonomii Palestyńskiej oraz Strefy Gazy wpisuje się niejako automatycznie w zakres jego zainteresowań badawczych i jest jednym z ich głównych filarów. Obszar jego zainteresowań wiąże się nie tylko z zakresem funkcji obronnych, jakie realizowała Armia Obrony Izraela od początku swego istnienia, ale i z historią żydowskich ugrupowań zbrojnych i terrorystycznych funkcjonujących przed powstaniem Państwa Izrael w 1948 roku.Jest autorem szeregu opracowań i artykułów na ten temat między innymi monografie: Operacja Płynny Ołów, Tarnowskie Góry 2014 oraz Wojna i Pokój dla Galilei. Militarne i polityczne konfrontacje Organizacji Wyzwolenia Palestyny i Państwa Izrael na terytorium Libanu w latach 19701985 Rzeszów 2018.
O książce: Dwa wielkie państwa, z których jedno jest nuklearnym mocarstwem globalnym (co prawda mocarstwem drugiej kategorii, ale jednak), a drugie (choćby z racji powierzchni i potencjału demograficznego) niekwestionowanym mocarstwem regionalnym, wyprowadziły na morze okręty z powodu praw do połowu skorupiaków. Na pozór to nic więcej niż motyw niezbyt dobrego kabaretowego skeczu. Wydarzenia nie były jednak kreacją humorystów. W latach 1960-1963 Brazylia i Francja stały się stronami zatargu o langustowe łowiska położone u wschodnich wybrzeży drugiego z wymienionych krajów. W telegraficznym skrócie napisać można, że Brazylia zaangażowało się w ów spór w wyniku splotu złożonych okoliczności wewnętrznych, niewydolności instytucjonalnej uniemożliwiającej skuteczne zarządzanie kryzysem i przeszacowania własnych sił. Na to nakładała się siła sprawcza historycznego resentymentu, ale i wola zmniejszenia zależności ekonomicznej od potęg zewnętrznych. Z kolei Francją powodowała swoista pokolonialna, niemal genetycznie zakorzeniona nonszalancja imperialna wyrażająca się w przekonaniu o wyjątkowości własnej pozycji międzynarodowej. Ów splot okoliczności doprowadził do wydarzeń potencjalnie niezwykle niebezpiecznych. Co interesujące, impuls ukierunkowany na rozplątanie langustowego węzła wyszedł od Francuzów, mimo że dysponowali przewagą militarną... O autorze: Prof. dr hab. kmdr por. (rez.) Krzysztof Kubiak (1967). Absolwent Akademii Marynarki Wojennej i Uniwersytetu Gdańskiego. Przez niemal dwie dekady związany z wyższym szkolnictwem wojskowym. Obecnie jest kierownikiem Zakładu Bezpieczeństwa Międzynarodowego na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Zajmuje się przemocą militarną w stosunkach międzynarodowych, ze szczególnym uwzględnieniem okresu po II wojnie światowej, przemianami w obrębie sztuki wojennej, szeroko rozumianą nautyką, a także architekturą bezpieczeństwa obszarów polarnych.
Spis treści:WstępI. Upadek Związku Radzieckiego a Edward SzewardnadzeII. Powrót Edwarda Szewardnadzego do GruzjiIII. Gruzja na skraju przepaściIV. Konflikt gruzińsko-osetyńskiV. Wojna w Abchazji 1992-1993VI. Walka o Wąwóz Kodorski w latach 1993-2008VII. Bunt zwiadystów. Wojna domowa w Gruzji 1992-1994VIII. Wojna partyzancka z Abchazami w rejonie galskimIX. Na drodze do stabilizacjiX. W cieniu wielkiego sąsiadaXI. Polityka prezydenta Szewardnadzego wobec islamskich sąsiadówXII. Terroryzm w Gruzji. Zamachy na prezydenta SzewardnadzegoXIII. Adżaria Asłana AbaszydzeXIV. Ziemie gruzińskie poza granicami GruzjiXV. Koniec rządów Edwarda SzewardnadzegoXVI. Stosunki Polski z Gruzją. Polonia w GruzjiZakończenieAneks. Sytuacja etniczna Gruzinów w latach 90. XX wiekuBibliografiaSpis map O książce:Z wielkim żalem jestem zmuszony konstatować fakt, iż trwający stulecia proces ekspansji i kolekcjonowania obcej ziemi ze strony Rosji trwa i ma miejsce w XXI wieku. Jeżeli Europa i Ameryka, jeżeli cały świat będą dalej milcząco spoglądać na agresywne działania Rosji, gruzińska tragedia może przekształcić się w tragedię światowego formatu słowa te wypowiedziane przez prezydenta Gruzji Eduarda Szewardnadzego stały się prorocze. Po dwóch zwycięstwach Rosji nad Gruzją przyszła kolej na Ukrainę. Tymczasem w latach 20152023 kierownictwo polskiego resortu spraw zagranicznych nie tylko nie podjęło żadnych sensownych kroków w kierunku umocnienia naszej pozycji na arenie międzynarodowej, ale wręcz doprowadziło do izolacji Polski wśród państw Unii Europejskiej. W obliczu potencjalnego zagrożenia naszego kraju rosyjską ekspansją podejmowano zaskakujące decyzje, których efektem był zmierzch polskich wpływów na postsowieckim Wschodzie, z trudem wypracowanych w poprzednich dekadach. Mogliśmy obserwować, jak prominentni politycy polscy zaciekle atakując Rosję w sferze werbalnej jednocześnie podejmowali decyzje zbieżne z jej racją stanu. W tym miejscu nasuwa się pytanie czy działania te wynikały ze zwykłej ignorancji czy też były owocem głębokiej operacji specjalnej przeprowadzonej przez rosyjską Służbę Wywiadu Zewnętrznego (SWR), która w swych działaniach opiera się na mechanizmie korupcyjnym. Odpowiedź znajdziemy na kartach niniejszej pracy, obserwując zmagania prezydenta Eduarda Szewardnadzego o utrzymanie niepodległości i integralności Gruzji. O autorze:Piotr Borawski (ur. 1951 r. w Warszawie), jest doktorem nauk historycznych. W latach 1991-2019 pracował w MSZ. W 1994 r. jako charg daffaires zakładał Ambasadę RP w Kazachstanie, w Ałmaty. W latach 1996-1997 przedstawiciel Ministra Spraw Zagranicznych RP w Gruzji ds. powołania ambasady polskiej w Tbilisi. W latach 1997-2000 jako charg daffaires kierował Ambasadą RP w Gruzji. W latach 2003-2007 był konsulem w ambasadzie polskiej w Mołdawii. W latach 2009-2010 przewodniczący NSZZ Solidarność Pracowników Służby Zagranicznej. W latach 2010-2015 radca w Ambasadzie RP w Moskwie. W latach 2015-2017 kierownik wydziału wizowo-paszportowego w Konsulacie Generalnym w Petersburgu. W latach 2022-2024 przewodniczący NSZZ Pracowników Służby Zagranicznej w MSZ. Jego zainteresowania naukowe wiążą się z kilkunastoletnim pobytem w Azji Środkowej, Rosji, Mołdawii oraz na Kaukazie. Koncentrują się wokół zagadnień etniczno-politycznych i wyznaniowych Azji Środkowej i Kaukazu, a także wokół dziejów ludności tatarskiej zamieszkującej nasze dawne, wschodnie Kresy. Jest autorem kilkudziesięciu artykułów naukowych zamieszczonych w polskich, gruziński, saudyjskich, tureckich i mołdawskich czasopismach, a także pięciu książek. Obecnie pracuje nad monografią o udziale Polaków w rywalizacji rosyjsko-brytyjskiej o Azję Środkową i Kaukaz.
Spis treści: WstępI. Sytuacja polityczna na terenie Szkocji w latach 1437-1446II. Zarys historii klanu LindsayIII. Wojskowość szkockich konfliktów klanowych w XV i XVI w.IV. Arbroath: średniowieczna historia miasta i klasztoruV. Bój u klasztornych murów: bitwa pod ArbroathVI. Upadek czarnych Douglasów i końcowe lata panowania Jakuba IIEpilogArbroath 23 I 1446: a Scottish clan battle (summary)BibliografiaWykaz ilustracji i map O książce: Połowa XV w. była niespokojnym okresem w dziejach Szkocji dążenie Jakuba II do wzmocnienia władzy królewskiej, jego konflikt z potężnym magnackim rodem czarnych Douglasów, walki klanowe oraz przygraniczne starcia z Anglikami nie dawały królestwu wytchnienia. Lata 40. i 50. były szczególnie ważne dla klanów Lindsay i Gordon, które toczyły rywalizację o dominację w północno-wschodniej Szkocji. W styczniu 1446 r. u murów opactwa w Arbroath doszło do zbrojnej konfrontacji, w której klan Lindsay odniósł zdecydowane zwycięstwo, jakkolwiek za cenę śmierci sir Davida Lindsay, 3. earla Crawford. Choć bitwa pod Arbroath jest jednym z lepiej udokumentowanych szkockich starć klanowych, wiele informacji na jej temat pochodzi z nowożytnych źródeł, a oddzielenie prawdy historycznej od późniejszej tradycji nie jest łatwe. Niniejsza książka jest nie tylko próbą omówienia bitwy, ale też przedstawienia jej kontekstu historycznego oraz następstw na scenie politycznej Królestwa Szkocji za panowania Jakuba II O autorze: Cezary Namirski (ur. 1990), archeolog, ukończył studia w Wielkiej Brytanii, uzyskując na University of Durham tytuł doktora. Obecnie adiunkt w Dziale Archeologii Muzeum Historycznego w Bielsku-Białej. Autor opracowań naukowych poświęconych pradziejom Sardynii, prehistorycznej sztuce naskalnej Brytanii i Irlandii, a także wczesnośredniowiecznym konfliktom na Wyspach Brytyjskich.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
