Publikacja odnosi się do kapitału społecznego, który jest zasobem warunkującym rozwój przedsiębiorczości, kreatywności i innowacyjności. Autorki uznają, że inwestycja w edukację dziecka jest efektywnym sposobem zwiększania kapitału społecznego, i wykazują wiele przestrzeni, w których możliwe jest jego kreowanie. Z tego punktu widzenia dokonują przeglądu możliwości funkcjonowania przedszkola, szkoły publicznej, szkoły wyznaniowej i edukacji pozaformalnej oraz prezentują podjęte w tym zakresie inicjatywy, które na trwałe wpisały się w dolnośląski rynek edukacyjny.
Powinienem się posłużyć powszechnie używaną formułą, że osoby opisane w książce są zupełnie przypadkowe, a zdarzenia są tworem pisarskiej wyobraźni. Nie zrobię jednak tego.
Wszystko co tu napisałem jest prawdziwe i zdarzyło się naprawdę. Prawdziwe są osoby dramatu, tylko ich wygląd nieco się zmienił (ale to najmniej istotna sprawa), a mimo to nie mogą być łączone z żadną konkretną postacią. Tylko miejsce jest prawdziwe, ono się nie zmienia - Bielice, niewielka nadgraniczna sudecka wioska. Nadgraniczna, bo leży kilkaset metrów od granicy państwowej i nadgraniczna, bo leżąca na pograniczu Gór Złotych i Bialskich. Nie ma już kleci. Na stokach Kowadła wyrósł świerkowy las, po polskiej stronie młode siewki drzew wkraczają powoli na łąki i pola.
Zebrany w książce materiał w przeważającej części odnosi się do profilaktyki społecznej i resocjalizacji nieletnich. Autorzy przedstawiają resocjalizację nieletnich z perspektywy akademickiej, omawiają zagadnienia etiologii niedostosowania społecznego i znacznie wiedzy z tego zakresu dla programowania działań resocjalizujących i profilaktycznych, snują rozważania na temat funkcjonalności instytucji resocjalizacyjnych i kierunków optymalizacji ich działania, a także omawiają profilaktykę niedostosowania realizowaną na poziomie społeczności lokalnej.
Druga po Balkonie na krańcu świata powieść Szymona Koprowskiego nosi tytuł Uszy van Gogha, nie jest jednak historią perypetii mistrza impresjonizmu. Tytułowe uszy wielkiego artysty, jak twierdzi pewien handlarz relikwii, trafiły w dramatycznych okolicznościach ostatniego dnia drugiej wojny światowej w ręce jednego z bohaterów powieści. Późniejsze losy zatopionych w formalinie uszu układają się w ironiczną opowieść o ludzkiej egzystencji.
Tom prozy poetyckiej, który jest ósmą publikacją autora związaną z Wrocławiem. Gabriel Kamiński opisuje w niej dwie powiązane ze sobą biografie – swoją i kolegi ze szkolnej ławki. Ich drogi się rozeszły, lecz to, co przeżyli: dorastanie i dojrzewanie, oraz ich późniejsze życiowe losy związały ich z dzielnicą Wrocławia – Grabiszynkiem, i resztą miasta. Jest to poetycka opowieść będąca rozliczeniem z dzieciństwem, młodością i dorosłością autora oraz jego alter ego – kolegi ze Szkoły Podstawowej nr 82. Autor dojrzewał w rodzinie inteligenckiej, kolega w typowo robotniczej. Te dwa synchroniczne światy to przecinały się, to wykluczały. Zamierzeniem Kamińskiego było pokazanie, na ile związki jego i kolegi z danym miejscem życia, z warunkami dorastania, możliwościami kształtowani własnego spojrzenia na ludzi i świat zdeterminowały ich późniejsze poczynania. Książka będąca rodzajem opus vitae jest zapisem historycznej prawdy i doświadczenia przeżytego na własnej skórze. Po Nie ma między nami różnicy, Ulicy Przodowników Pracy, Wratislavia cum figuris I i II, Panu Swenie albo wrocławskiej Abrakadabrze, Moim roku 1968 i ostatnio Balladzie o domu i innych rzeczach śmiertelnych – jest swoistym podsumowaniem i zamknięciem wielowątkowej opowieści Kamińskiego o Wrocławiu, mieście, w którym jego rodzina ukoiła,
jak pisał we Wratislavia cum figuris I, swoją bezdomność.
Tom wierszy zebranych wydany na 60-lecie pracy twórczej Stanisława Pasternaka. Większość tekstów była już publikowana w innych zbiorach albo prasie literackiej. Czytelnik znajdzie tu wiersze z tomiku Modlitwy o Annę, opisujące dzieje miłości i związku; utwory ze zbiorku Elegie – poezję spokojną, refleksyjną; wiersze z ironicznego cyklu Opinie – tutaj zostały przemianowane na Raporty TW – rozczłonkowaniem tekstu nawiązujące do Odwróconego światła Tymoteusza Karpowicza (te poezje – raporty milicyjne – powstałe po wprowadzeniu stanu wojennego ukazują życie społeczne tamtego czasu, są reakcją autora na to, co działo się we Wrocławiu), w końcu wiersze zrodzone z obcowania z przyrodą, ukazujące życie wsi z detalami.
Poezje Stanisława Pasternaka świadczą o dyscyplinie i własnej problematyce filozoficzno-światopoglądowej autora. Są przemyślane formalnie, nawiązują do poezji lingwistycznej Tymoteusza Karpowicza, do twórczości awangardowej XX wieku, a niektóre także do sztuki wizualnej – słynnych Figur osiowych Jana Lebensteina i cyklu Postać chwytająca gwiazdę Jerzego Tchorzewskiego. Ton wierszy bywa elegijny, bywa intymny (jak w modlitwach), bywa też ironiczny, czasem poeta sięga po pastisz, operuje długą i krotką frazą, rozczłonkowuje tekst.
Therese Chromik, niemiecka pisarka, eseistka i malarka.
Redaguje antologie tekstów poetyckich i czasopismo EUTERPE.
W języku polskim ukazały się dwa tomy jej wierszy: Piękna zasada 2007, Niebo nade mną 2008.
Księga poświęcona Profesorowi Władysławowi Dynakowi, związanemu z Uniwersytetem Wrocławskim, historykowi literatury, dydaktykowi, bibliologowi, historykowi oświaty i folklorystyki, autorowi interdyscyplinarnych prac o problematyce łowieckiej, wśród nich najważniejsze to Z Mickiewiczem na łowach i Łowiectwo w kulturze polskiej. Obszary i kształty obecności.
Media zawsze miały ogromny wpływ na społeczeństwo. Autorka pracy przedstawiła dokładnie i obszernie system medialny Włoch, wykorzystując dokumenty AGCOM (włoskiego odpowiednika naszej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji) oraz ważne źródła włoskojęzyczne. Odważnie zestawiła wykorzystanie prasy i radia przez Benita Mussoliniego przed II wojną światową i w czasie jej trwania z niedawnymi działaniami Silvia Berlusconiego.
Z myślą o młodym Czytelniku Stefan Skąpski napisał ponad 60 wierszy, w których króluje świat zwierząt pełen przygód i niespodzianek. Te bajkowe opowieści dla dzieci w różnym wieku powstały w ostatnim czasie, a więc już po opublikowaniu poprzedniego tomiku zatytułowanego Niezwykłe przygody ze świata przyrody.
Tym razem nie wszyscy bohaterowie żyją w przyjaźni i zgodzie. obok sympatycznych piesków, kotków i sarenek, a nawet lwów i niedźwiedzi pojawia się niedobry wilk, który chce podstępnie rządzić wszystkimi w przebraniu baranka. Jest też borsuk, który zmyśla zarzuty, aby szkodzić leśnym kolegom. Nie stroni od gałgaństw również pewna kuna kłamczucha, którą w końcu oskarżono w leśnym trybunale.
Wierszom towarzyszą wspaniałe ilustracje autorstwa wnuczki autora, Hanny Skąpskiej.
Postać i twórczość Leona Urbańskiego (1926–1998) skryły się w cieniu hałaśliwych mediów i pośpiesznego, tandetnego projektowania, które opanowało naszą komunikację społeczną w ciągu ostatnich dwudziestu lat. Praca Ewy Repucho przywraca nie tylko pamięć o świetnych drukach wybitnego polskiego grafika, ale, co jeszcze ważniejsze, o jego poglądach na istotę typografii i jej służebnych powinnościach w kulturze społeczeństwa. Typografia Urbańskiego, niezwykle funkcjonalna i komunikatywna, powinna dziś zyskać miano wzorca, a niniejsza książka stać się przewodnikiem dla nowych pokoleń polskich typografów. Dopełnieniem treści jest szata graficzna edycji zaprojektowana przez Andrzeja Tomaszewskiego, ucznia Leona Urbańskiego.
Na podstawie recenzji Krzysztofa Lenka
Niedopałek to coś, co nie spaliło się do końca, ale jest już nieprzydatne. Gmatwanina życiowych ścieżek, tych do cna wydeptanych i tych ledwie widocznych, usłana jest niedopałkami. Na upartego można by znaleźć takie, które jarzyłyby się jeszcze przez chwilę, tliły nieśmiało, złośliwie kopciły. Można by je pokruszyć i zrobić skręta. Coś, co nigdy nie będzie takie jak to, czego niedopałkiem jest niedopałek. Zamiast robić skręta, Józef musi wykonać skręt. W potencjalnie właściwym kierunku.
Bohater kolejnej powieści Żuczkowskiego, Józef, wprowadza się do starego domu nad jeziorem, który odziedziczył po zmarłym ojcu. Jeździ na pchli targ, gdzie wystawia znalezione na strychu, w piwnicy i szafkach rupiecie. Żyje niespiesznie. Lubi złomowiznę, zawieszenie między było a będzie, oddech czasu, zapomniane miejsca i rzeczy. Pisze też powieść o skojarzeniach z papierosami. Z nowoczesnym światem łączy się, rozmawiając na Skypie z żoną Leną, nowoczesną kobietą, która realizuje projekt na uniwersytecie w Northampton. Odwiedzają go też czasem córka etnolożka i syn prawnik, który uważa, że Józef powinien zrewitalizować stary dom i wyczarować zeń letniskową przystań.
Współczesna nauka, pozostając na gruncie realizmu, nie dąży do wyeliminowania kary pozbawienia wolności z katalogu środków reakcji prawno-karnej, promowania bezkarności zachowań przestępczych, lecz proponuje poprawę efektywności instytucjonalnej resocjalizacji. Jest ona możliwa w podejściu interdycyplinarnym, a nie tylko na płaszczyźnie jednej wybranej dziedziny wiedzy, oraz przy współpracy ze środowiskiem praktyków. Autorzy zaproponowali wiele oryginalnych i twórczych propozycji wspierających resocjalizację penitencjarną. W książce między innymi teksty: Andrzeja Bałandynowicza Probacyjna sprawiedliwość karząca w miejsce zdehumanizowanej resocjalizacji osadzonej na przymusie i wtórnej stygmatyzacji, Krystyny Ostrowskiej Perspektywy resocjalizacji w świetle psychologii pozytywnej, Emilii Sokołowskiej Praca charytatywna mężczyzn odbywających karę pozbawienia wolności, Arkadiusza Urbanka W kierunku wczesnej interwencji socjalnej – tendencje w relacjach rodzinnych dzisiejszych recydywistów penitencjarnych.
Konrad Ostańkowicz zabiera nas w sudeckich opowiadaniach w ciepłą, liryczną podróż śladami ojca – pisarza, poety, oficera Armii Krajowej, więźnia Auschwitz. Historie z dzikich, tajemniczych sudeckich szlaków i karkonoskich uroczysk przeplatają się z podróżami w niemal schulzowski bezczas wrocławskiego domu rodzinnego. Pamiątki po ojcu wiążą się z przemierzonymi przez syna trasami, a rzeczywistość przenikająca się z fikcją pozwala mu na ponowne, dojrzałe odkrywanie postaci ojca oraz przywracanie pamięci tego, co zostało zapomniane, ponieważ pisać powinno się „o tym, co się kocha, co naprawdę jest ważne”.
Książka opisuje kształtowanie się kultury kinowej po 1945 roku w podzielonych granicą polsko-niemiecką miastach: Frankfurcie nad Odrą – Słubicach, Guben – Gubinie, Görlitz – Zgorzelcu w latach 1945-1989. Przedstawia różnorodność architektonicznych i organizacyjnych form kinowych oraz wielość miejsc recepcji filmowej w okresie największej popularności kina w latach pięćdziesiątych XX wieku oraz w kontekście walki o widza z telewizją w kolejnych dziesięcioleciach, ukazując przykłady wykorzystania kina do celów propagandowych. Wiele miejsca poświęca autorka refleksji na temat budynków kinowych jako elementu dziedzictwa niemieckiego, europejskiego i socjalistycznego oraz stosunku do tego dziedzictwa w miastach przygranicznych.
Problematyka uczenia się dziecka poruszana w niniejszym tomie jest kontynuacją rozważań zawartych w książce Dziecko w sytuacjach uczenia się. Konteksty i przestrzenie edukacyjne”. Przyjęte w niej trzy założenia: dziecko jest zawsze w sytuacji uczenia się, które stanowi proces o wielowymiarowej strukturze, zaś kontekst tej sytuacji jest zależny od subiektywnego sposobu widzenia i interpretacji rzeczywistości – stanowią i w tym opracowaniu płaszczyznę odniesienia. Książce m.in. artykuły: Marzenny Magdy-Adamowicz „Efektywność dydaktyczna twórczego pedagogicznie nauczyciela”, Haliny Dmochowskiej „Przygotowanie dziecka do edukacji przedszkolnej”, Marty Kondrackiej-Szali „Przedszkolak w świecie muzyki – refleksje teoretyczno-praktyczne, Agnieszki Jędrzejowskiej „Sposoby uczenia się dzieci z zespołem Downa”, Arkadiusza Urbanka „Uczenie się zachowań szkodliwych dzieci z rodzin patogennych”.
Lektura wierszy Evelyn Schlag przypomina podróż - pełną przygód i zdumiewających odkryć natury estetycznej i tematycznej, czasem ryzykowną.
Warto podjąć to ryzyko...
Tadeusz Chabrowski, poeta i prozaik. Urodzony w 1934 roku w Złotym Potoku koło Częstochowy. Od 1961 roku na stałe mieszkający w USA. Debiutował w 1960 roku wierszami na łamach „Tygodnika Powszechnego”. Publikował m.in. w „Nowym Wyrazie”, „Więzi”, „Odrze”, „Twórczości”, nowojorskim „Przeglądzie Polskim”, paryskiej „Kulturze”, londyńskich „Wiadomościach”. Jego wiersze były tłumaczone na języki niemiecki, litewski, węgierski i hiszpański. Dwukrotnie otrzymał Nagrodę Fundacji Kościelskich: w 1965 roku za tom „Lato w Pensylwanii” i 1971 roku jako jeden z autorów antologii „Słowa na pustyni”. Jest także laureatem amerykańskiej nagrody World of Poetry Press (1990). W 1993 roku otrzymał Nagrodę Prezydenta Miasta Częstochowy. Za działalność społeczną w Brooklynie uhonorowany wyróżnieniem prestiżowego Seneca Club (1996). W 2010 roku został uhonorowany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego RP Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, nagrodą jubileuszową Ministra Kultury za całokształt dorobku oraz Nagrodą Literacką ZPPnO za najlepszą książkę rok 2010 dla pisarza na stałe mieszkającego poza Polską. W 2010 roku Tadeusz Chabrowski zadebiutował jako prozaik powieścią „Skrawki białego habitu”.
Książka (...) jest wynikiem niezwykle żmudnych i czasochłonnych poszukiwań źródłowych. Autorce udało się w sposób jasny i czytelny pokazać drogę prowadzącą od ochronki przez ogródek freblowski do przedszkola. Rozproszone w czasopiśmiennictwie informacje przekształcone zostały w bogatą wiedzą skupioną w jednej publikacji, która co najważniejsze, służyć może nie tylko historykom wychowania, a z pewnością okaże się przydatna pedagogom społecznym oraz specjalistom zajmującym się problemami wychowania przedszkolnego i edukacji wczesnoszkolnej.
Fragment recenzji prof. nadzw. dr hab. Iwonny Michalskiej
Książka w języku polskim, dodatkowo wstęp i zakończenie w języku angielskim.
Falkiewicz ujmuje nie-Marksowski materializm historyczny Nowaka w czasie jego największej intensywności, metafizykę unitarną zaś wyprzedza i kształtuje podług własnych przeczuć. Jego książka jest po części próbą popularyzacji, komentarzem na gorąco, trochę humanistyczną parafrazą (myśl Nowaka ma wszak tendencje do dość skomplikowanych, matematycznych wzorów), trochę zaś uzupełnieniem o to, czego pracom filozofa brakowało: prywatność, indywidualne zmaganie się z podmiotem i czasem, dynamikę dialogu oraz mistyczne doświadczenie negacji, najbardziej poetyckie i dramatyczne zarazem.
Fragment Wstępu Jakuba Skurtysa
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
