Jagoda Bloch podjęła próbę klasyfikacji zachowań językowych, bazując na materiale wywiadów z polskimi politykami ostatnich lat. Próbę tę należy uznać za udaną. Materiał jest bogaty i dobrze wyodrębniony, cała praca dostarcza satysfakcji poznawczej zarówno w warstwie teoretycznej, jak egzemplifikacyjnej, a żywy i atrakcyjny język sprawia, że lektura książki jest ciekawa i ze wszech miar satysfakcjonująca. Można ją też potraktować jako instruktaż dla dziennikarzy kontaktujących się z opornymi rozmówcami - albo też jako poradnik dla tych, co pragną się wykręcić od odpowiedzi niewygodnych dla siebie, a stawianych najczęściej przez niekoniecznie pełnych dobrej woli dziennikarzy.
prof. dr hab. Jerzy Bralczyk
Publikacja powstała we współpracy z Instytutem Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego.
Doświadczony historyk, jakim jest dr Gadomski, poddał źródła skrupulatnej analizie, jest dociekliwy i staranny, zarazem ostrożny w interpretacjach. Otrzymaliśmy wykład solidny, rzeczowy, kompetentny, wydatnie poszerzający wiedzę nie tylko o postaci tytułowej, ale też - a może przede wszystkim - o realiach działania policji politycznej w II Rzeczypospolitej, w tym zwłaszcza na tak ważnym odcinku, jak walka z ruchem komunistycznym. Tym samym książka jest bardzo istotną monografią poszerzającą wiedzę o II RP, jej służbach specjalnych, ich działaniach, zatem też o realiach działania państwa w okresie rządów sanacyjnych.Z recenzji prof. dr. hab. Andrzeja FriszkegoKim naprawdę był Henryk Kawecki - nieślubne dziecko z warszawskich przedmieść, urzędnik bez twarzy, a może architekt cienia II Rzeczypospolitej? Bogdan Gadomski kreśli portret jednej z najbardziej tajemniczych i wpływowych postaci międzywojennej Polski. To fascynująca, źródłowa opowieść o człowieku, który nadzorował policję polityczną, walczył z komunistycznym podziemiem i zbudował potężną sieć agentów - a przy tym przez dekady pozostawał niemal zapomniany. Gadomski z benedyktyńską dokładnością rekonstruuje życie Kaweckiego, nie unikając kontrowersji i cieni. To biografia o władzy, lojalności i granicach etyki w służbie państwa. To - po prostu - książka potrzebna i ważna. Nie mam wątpliwości, że zasługuje na publikację, uzupełniając poważną lukę badawczą, a przy tym sięgając tam, gdzie współczesna historiografia sięga rzadko, wprost zdumiewająco niechętnie.Z recenzji dr. Michała Przeperskiego
[...] rozbudowany głos w specjalistycznej dyskusji teoretycznoliterackiej, toczącej się aktualnie na międzynarodowym forum, w kwestii niebagatelnej, bo decydującej o przyszłym kształcie dyscypliny, w dużej mierze całego literaturoznawstwa. Autor przedstawia w gruncie rzeczy dyskutantom szczegółowo rozwiniętą i bogato udokumentowaną propozycję, aby rozważyć możliwość skonstruowania nowej teorii w oparciu o kategorię symbolu, tak bardzo produktywną i wydajną w polskim romantyzmie [vide Adam Mickiewicz], konstytuującą to, co Autor nazywa romantycznym symbolizmem.z recenzji rozprawy doktorskiej prof. dr hab. Eugeniusza Czaplejewicza, Uniwersytet Warszawski [...] śmiała próba całościowego pokazania, jak to było z symbolami w twórczości naszego najwybitniejszego poety epoki. Włodzimierz Śmieciński zaproponował prezentację systematyczną tego wszystkiego, co w jego mniemaniu zasługuje na miano symbolu od najwcześniejszych utworów Mickiewicza po liryki lozańskie. Rozprawa przynosi bogatą dokumentację analityczną i argumenty na rzecz hipotezy o intensywnej obecności pierwiastków symbolicznych w poezji Adama Mickiewicza. Autor dysponuje w tej mierze rozległym oczytaniem zarówno w utworach Mickiewicza, jak i w nagromadzonym wokół nich piśmiennictwie naukowym, wspierającym jego wywód. [] Nie manifestuje przynależności do jakiejś jednej szkoły, ale rozważnie wykorzystuje rozmaite narzędzia eksplikacyjne. Umiejąc doceniać to, co o czytanych przezeń utworach napisali poprzednicy, chce być i nierzadko osiąga tu bardzo dobre rezultaty samodzielnym obserwatorem i interpretatorem badanych tekstów, czemu sprzyja nie tylko jego dociekliwość, ale i rzetelnej próby sprawność pisarska, widoczna w wielu partiach wykładu prawdziwie efektownego.z recenzji rozprawy doktorskiej prof. dr hab. Józefa Bachórza, Uniwersytet Gdański
Mosze (Mojżesz) Josel (Józef) Fajgenbaum urodził się 2 czerwca 1908 r. w Białej Podlaskiej. Przed wojną poznał i pokochał pochodzącą z Siedlec Mindlę-Ides Zatorską, Po ślubie, od maja 1937 r. oboje mieszkali w Białej przy ul. Grabanowskiej 6 a potem przy Grabanowskiej 10, gdzie przebywali do grudnia 1941 r.. Trzydziestego kwietnia 1942 r. na świat przyszła córka Fajgenbaumów, Bajla. Po łapankach w Białej Mosze zawiózł swoją żonę i córeczkę do jej rodziny w położonym nieopodal Międzyrzecu. Stamtąd zostały wywiezione do Treblinki gdzie zginęły. Zginęła także jego najbliższa rodzina.Od 1943 do 1944 r. Mosze Fajgenbaum ukrywał się w bunkrze, w ogrodzie Józefa Czatyrko; miejsce ostatecznie zidentyfikowano dopiero w 2024 roku. Po wojnie Mosze Fajgenbaum powrócił do Białej. Od 8 sierpnia 1944 do 3 września 1945 r. mieszkał w Białej Podlaskiej przy ul. Terespolskiej 10, a następnie w Lublinie i Łodzi, W listopadzie wyjechał do Monachium. Brał aktywny udział w utworzeniu i pracach Centralnej Komisji Historycznej. Wiosną 1949 r. Mosze i Chawa Fajgenbaumowie (Chana była drugą żoną Moszego, kuzynką, którą odnalazł w Łodzi), wyjechali do Państwa Izrael. W 1956 r. Fajgenbaumowie doczekali się syna, Amira. Mosze Fajgenbaum zmarł w 1986 roku. W 1947 r. Mosze Fajgenbaum wydał drukiem po raz pierwszy swoje zapiski z bunkra z lata 19431944, które zatytułował Podlisze in umkum (Rzeź Podlasia).na podstawie Wstępu dr Justyny Majewskiej
Sensowność podjęcia tematu uzasadnia sam Autor cytatem z o. Józefa Bocheńskiego OP - bez względu na to, czy ktoś się zgadza, czy nie, że dzieło unii kościelnej z XVI wieku było dziełem "polskiego Kościoła" (i jak to ocenia), to jego skutki dla Litwy, Łotwy, Białorusi, Polski i Ukrainy były i są ogromne. Rozprawa jest pracą dojrzałą, opartą o solidną kwerendę źródłową, wykorzystującą obszerną literaturę przedmiotu. Z recenzji prof. Huberta Łaszkiewicza
Polski system emerytalny funkcjonuje w dynamicznym i złożonym otoczeniu makroekonomicznym, determinowanym przez procesy demograficzne, fi skalne i polityczne. Z jednej strony mamy do czynienia z niekorzystnymi trendami demograficznymi starzeniem się społeczeństwa, spadkiem liczby osób w wieku produkcyjnym oraz wydłużeniem średniej długości życia. Z drugiej z rosnącymi oczekiwaniami społecznymi wobec państwa w zakresie utrzymania adekwatnych świadczeń.
W tym kontekście polityka emerytalna musi łączyć sprzeczne cele: zapewnienie stabilności finansowej Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (FUS) przy jednoczesnym utrzymaniu odpowiedniego poziomu świadczeń. ZUS, działając w tych warunkach, pełni funkcję stabilizatora i gwaranta wypłacalności systemu, ale jego skuteczność uzależniona jest od decyzji ustawodawczych, parametrów makroekonomicznych (inflacja, wzrost PKB, poziom wynagrodzeń) oraz sytuacji budżetowej państwa.
W wymiarze politycznym system emerytalny stanowi instrument realizacji długofalowych strategii społecznych. Wybór modelu finansowania repartycyjnego, kapitałowego czy mieszanego jest nie tylko decyzją techniczną, ale odzwierciedleniem określonej filozofii społecznej i politycznej państwa. W Polsce przeważa model repartycyjny, w którym bieżące składki finansują obecne świadczenia. Taki model, choć oparty na zasadzie solidarności międzypokoleniowej, jest szczególnie wrażliwy na zmiany demograficzne, a więc wymaga stałego monitorowania i korekt parametrycznych.
W SERII POLSKA MNIEJ ZNANA UKAZAŁY SIĘ:
Tom 1. Narady i telekonferencje kierownictwa PZPR w latach 19801981
Tom 2. Protokoły z odpraw, zjazdów i narad kierownictwa Departamentu Więziennictwa Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego z naczelnikami więzień i obozów pracy (19441954)
Tom 3. Protokoły VI i VII Plenum Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej z 1956 r.
Tom 4. Polski rok 1989. Sukcesy, zaniechania, porażki (cz. 1 i cz. 2)
Tom 5. Dokumenty centralnych władz Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej marzeclistopad 56
Tom 6. Proces Romana Romkowskiego, Józefa Różańskiego i Anatola Fejgina w 1957 roku
Tom 7. Komisja Tadeusza Grabskiego (1981 r.)
Tom 8. Zwrot polityczny 48. Między polską drogą a projektem uniwersalnym (cz. 1)
Tom 9. XI Zjazd Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (1990)
Tom 10. Zwrot polityczny 48. Między polską drogą a projektem uniwersalnym (cz. 2)
Tom 11. Z materiałów zespołu ds. oceny działalności PZPR 89
Tom 12. Kongres założycielski Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej
Tom 13. Układ polsko-niemiecki z 7 grudnia 1970 roku. Dokumenty i materiały
Tom 14. Stan wojenny w Polsce z perspektywy Urzędu Rady Ministrów
Tom 15. X Plenum KC (grudzień 1988styczeń 1989). Dokumenty i materiały
Tom 16. Kryzys grudniowy 1970 r. w świetle dokumentów i materiałów Komisji Władysława Kruczka i relacji ludzi obozu władzy
Tom 17. Przygotowania do wprowadzenia stanu wojennego (1981) w opiniach polityków i wojskowych
Tom 18. XI Plenum KC PZPR (910 czerwca 1981). Dokumenty i materiały
Tom 19. Mieczysław F. Rakowski wobec kryzysu PRL i PZPR. Teksty zebrane 19851990
Wybrane prace (druki zwarte) przygotowane przez Autora:Poddstawowe terminy historii gospodarczej (2001),Zarys historii gospodarczej od czasów najdawniejszych do najnowszych (współaut. i red., 2003),Ewolucjonnoje razwitje gorodskich aglomeracij (2005),Młodzież na rynku pracy. Od badań do praktyki (współaut. i współred., 2007),Socjalno-ekonomiczeskije problemy razwitja krupnych gorodow (2010),Społeczno-ekonomiczne problemy transformacji w Europie Środkowej i Wschodniej (współaut. i współred., 2010),Procesy zarzadzania w czasach przemian gospodarczych (współaut. i współred., 2011),Społeczne problemy rozwoju metropolii / Socialne problemy rozvoja metropol (2012),Zarys historii gospodarczej powszechnej ze słownikiem podstawowych pojęć i terminów (2012),Edukacja i życie codzienne studentów w Polsce i w Rosji (współaut. i współred., 2015),Od przedszkola do uniwersytetu. Współczesne problemy edukacji (współaut. i współed., 2017),Profesor Kazimierz Doktór. Życie i działalność (1935-2016) (współaut. i współred., 2018),Poglądy polskiej inteligencji w przededniu zmian ustrojowych (współautorstwo, 2019),Ważne wybory (współaut. i red., 2021),Współczesne problemy bezpieczeństwa (współaut. i współred., 2021),Społeczeństwo i gospodarka w czasie pandemii COVID-19. Doświadczenia Ukrainy, (wspołred., 2021),Problemy współczesnej pedagogiki (współaut. i współred., 2021),Poglądy młodzieży studenckiej na temat LGBT+ (współautorstwo, 2022),Społeczne problemy współczesnych społeczeństw (współred., 2022),Społeczeństwo-Polityka-Bezpieczeństwo. W rocznicę śmierci Profesora Marka Ilnickiego (współred., 2022),Leksykon gospodarowania w przeszłości. Społeczeństwa, ośrodki, organizacje fakty i przejawy działalności (2024).
Postać Józefa Zajączka z Wrzący herbu Świnka jest mało znana Polakom, chociaż należał do tych generałów XVIII-XIX w., którego nazwisko znajduje wśród 660 osób upamiętnionych na paryskim Łuku Triumfalnym, a w Warszawie jest patronem żoliborskiej ulicy. Józef Zajączek - zawodowy żołnierz wywodzący się z drobnej szlachty - był, po dobnie jak wielu mu współczesnych, postacią o skomplikowanym życiorysie. Jego losy pokazują zmienność historii ziem Rzeczypospolitej Obojga Narodów przełomu XVIII/XIX w.
Praca merytorycznie i metodologicznie jest bowiem bardzo dobra, a nawet fascynująca. Aprobując całość przemyśleń Autorki, należy zwrócić uwagę na fundamentalną wartość recenzowanej pracy, jaką jest jej wkład w dyskusję naukową nad komunikacją interpersonalną w rodzinie z podkreśleniem milczenia jako jednej z jej form. I to jest istotny wkład w rozwój nauk o rodzinie, a także socjologii rodziny.
Ks. prof. dr hab. Henryk Skorowski
Powstała praca wybitna. Podjęty w recenzowanej pracy problem badawczy wydaje się niezwykle doniosły. Jest tak z kilku powiązanych ze sobą powodów. Przedstawiona mi do oceny praca to ważna – przynajmniej w obszarze języka polskiego – próba ukazania w syntetyczny sposób roli milczenia w procesach komunikacyjnych widzianych w rodzinie. Autorka poprzez wybór swego problemu badawczego sprzeciwia się też częstemu redukowaniu interesującej Ją problematyki zwykle do jakiegoś jednego aspektu. Autorce udało się ukazać świat człowieka jako rzeczywistość ze swej istoty komunikacyjną.
Prof. dr hab. Marek Melnyk
Profesor Rafał Stobiecki w rozmowie z Tomaszem Siewierskim udowadnia, że cieszy się świetną pamięcią, znakomitym poczuciem humoru i niemalejącym entuzjazmem do badania przeszłości. Trudno żeby było inaczej. [] Stobiecki wielokrotnie podkreśla, że uprawianie historii jest nie tylko jego zawodem, ale też hobby i prawdziwą pasją, za które w dodatku mu płacą. [] Lektura Zamiast pamiętnika była dla mnie nie tylko ciekawa, ale nieraz wzruszająca []. Sądzę, że kilka pokoleń nie tylko historyków, ale humanistów i społeczników przeczyta tę książkę nie tylko z zainteresowaniem, ale osobistym zaangażowaniem, znajdując w niej bliskie sobie myśli i odczucia.Z recenzji prof. Joanny Schiller-Walickiej Kiedy otrzymałem do zrecenzowania popularny w ostatnich dziesięcioleciach wywiad-rzekę przeprowadzony przez doktora Tomasza Siewierskiego z profesorem Rafałem Stobieckim, będący zarazem czymś w rodzaju pamiętnika bez pamiętnika, pierwsza myśl, jaka przemknęła mi przez głowę za wcześnie! []. Czytając kolejne stronice omawianej książki, zdanie stopniowo zmieniałem, skądinąd nie mogąc się oderwać od tekstu pasjonującego i coraz bardziej pochłaniającego myśli. [] To interesująca lektura, ale i ważny punkt odniesienia, bynajmniej nie tylko dla reprezentantów naszej profesji czy w ogóle akademików, ale i dla szerszego grona czytelniczego, chcącego towarzyszyć profesorowi Stobieckiemu w podróży przez meandry jego życia.Z recenzji prof. Mariusza Wołosa
Książka Jadwigi Romanowskiej "Transkulturujący, transkulturowani. Obcokrajowcy w sewilskiej społeczności flamenco" ma szansę wypełnić poważną lukę w badaniach choreologicznych w Polsce, gdzie do tej pory stan badań nad tańcem flamenco prezentuje się nader szczupło. (...) Romanowska pisze z perspektywy praktyczki - tancerki flamenco, od lat uczestniczącej i współtworzącej tę kulturę, kompetentnie referuje historię flamenco i badań flamencologicznych, pozwalając czytelnikowi wejść w specyficzny świat tego tańca, by skupić się na analizie zmieniającego się języka, kinesis, stylu życia i celów życiowych, w końcu - tożsamości kulturowej zagranicznych adeptów flamenco. W tej analizie - po części autoetnograficznej - badaczka wykorzystuje interesujący zestaw narzędzi teoretycznych, zaczerpniętych z socjologii sztuki, brytyjskich studiów kulturowych, estetyki, antropologii kultury i szeroko pojętych badań nad tańcem. Fragment recenzji wydawniczej dr hab. Agaty Chałupnik
Adam Jerzy Czartoryski w opublikowanej w 1860 roku obszernej biografii Juliana Ursyna Niemcewicza napisał o nim, że () widział i przebył najważniejsze naszego wieku zdarzenia, niesłychane przewroty, olbrzymie szczęścia, nagłe klęski, wzniesienia i upadki, odbudowania i znowu ruiny, i był za każdą zmianą ciągle wypadkami miotany. Najczarniejszy okres w jego długim i bujnym życiu stanowiły z pewnością dwa lata spędzone w niewoli rosyjskiej. Zwłaszcza, że trafił do niej po okresie rozbudzonych nadziei na wydźwignięcie Rzeczypospolitej najpierw za sprawą głębokich reform ustrojowych, a kiedy te zastopowano, drogą powstania zbrojnego. Swojego doświadczenia z niewoli nie pogrzebał w mrokach niepamięci, nie wyparł, choć byłoby to najzupełniej zrozumiałe. Zrelacjonował ją na piśmie, przejmująco i wielostronnie: jako próbę charakteru, ekstremalne wyzwanie dla sił fizycznych i moralnych, jako czas szczególnego rodzaju kontaktów ze współwięźniami i nadzorcami, wreszcie jako wtajemniczenie w przepastne i niepojęte dla ludzi Zachodu imperium rosyjskie.
Prezentowana publikacja () to przedsięwzięcie, które znakomicie wpisuje się w obecną dyskusję prowadzoną przez naukowców i polityków na temat przyszłości integracji europejskiej. Została ona wzbogacona przez kwestie dotyczące koncepcji i właściwości struktury organizacyjnej UE, procesów kreowania jej polityk publicznych, kontroli stosowania prawa UE przez państwa członkowskie oraz jej wymiaru ustrojowego związanego z Brexitem. Publikacja łączy w sobie refleksje politologiczne i prawne. () Zagadnienia naukowe będące przedmiotem dociekań badaczy tworzą płaszczyznę do dalszych rozważań i dyskusji na temat wyzwań, jakie stoją przed Unią Europejską.Z recenzji prof. dr. hab. Ireneusza Krasia (Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach) () w celu zapewnienia wysokiej efektywności unijnych procedur i instytucji konieczne jest możliwie wczesne dostrzeganie wyzwań stojących przed UE i procesem integracji na Starym kontynencie. Wyprzedzająca ich identyfikacja umożliwia bowiem opracowanie i wdrożenie mechanizmów pozwalających zapobiec kryzysom, a w przypadku gdy jednak one wystąpią, zminimalizowanie negatywnych ich skutków. Dlatego też z uznaniem odnoszę się do wyników pracy zespołu autorów ocenianej książki. () Stwierdzam, że oceniana praca stanowi oryginalne rozwiązanie problemu naukowego, a jej opublikowanie przyczyni się do poszerzenia wiedzy o wyzwaniach stojących przed UE i integracją europejską.Z recenzji prof. dr. hab. Tadeusza Wallasa (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu)
Monografia "Filozoficzne i polityczno-prawne problemy współczesnych społeczeństw" jest efektem współpracy naukowej uczonych z różnych środowisk akademickich z Polski, Słowacji, Ukrainy i Rosji.Autorzy poszczególnych prac poruszają istotne i aktualne problemy współczesności. Zamieszczone artykuły to dorobek autorskich badań i przemyśleń związanych z szeroko pojmowanym rozwojem społecznym. Duża dynamika wydarzeń politycznych, gospodarczych i społecznych, częste zmiany zarówno w środowisku międzynarodowym jak i wewnętrznym, wymagają bowiem, aktualnych interpretacji.Celem niniejszej publikacji jest zatem, interpretacja zachodzących współcześnie zjawisk i procesów społecznych, w szczególności w takich dziedzinach jak: filozofia, politologia, prawo, socjologia, bezpieczeństwo, czy management.
Kazimierz Ajdukiewicz, obok Tadeusza Kotarbińskiego, należy do najwybitniejszych filozofów analitycznych wśród przedstawicieli filozoficznej szkoły lwowsko-warszawskiej. W swoim czasie Ajdukiewicz był jednym z wielu filozofów polskich, których urzekły możliwości analizy logicznej do rozwiązywania problemów filozoficznych. Więc chociaż zajmował się głównie szeroko rozumianą logiką, to można go uważać nie tylko za logika, ale też i za filozofa. I właśnie jako filozof odegrał Ajdukiewicz w historii filozofii niebagatelną rolę. Jego zainteresowania badawcze dotyczyły bardzo szerokiego zakresu zagadnień. Wśród najważniejszych dokonań Ajdukiewicza wymienić należy: pierwsze w Polsce (1920) sformułowanie strukturalnych definicji dowodu, wynikania i twierdzenia, wszechstronne opracowanie problematyki definicji, przeprowadzenie głębokich analiz zdań pytajnych, dokonanie klasyfikacji rozumowań oraz sformułowanie kryterium poprawności składniowej wyrażeń (spójność syntaktyczna). Jednak głównym osiągnięciem naukowym Kazimierza Ajdukiewicza jest dyrektywalna teoria znaczenia przedstawiana w wielu artykułach z lat 30. XX wieku. Właśnie ta teoria stanowiła podstawę do sformułowania koncepcji konwencjonalizmu radykalnego, którego przez jakiś czas Ajdukiewicz był zwolennikiem. Kiedy jego teoria znaczenia spotkała się z poważną krytyką, którą uczciwie uznał za słuszną, odstąpił również od zajmowanego stanowiska epistemologicznego i jego poglądy stopniowo ewoluowały ku skrajnemu empirycyzmowi. Trudne do przecenienia są owoce pracy nauczycielskiej Ajdukiewicza i jego zasługi w organizacji i inspiracji życia filozoficznego.
Leon Chwistek należy niewątpliwie do grona wybitnych teoretyków i działaczy polskiej nauki i kultury dwudziestolecia międzywojennego. Ten wybitny malarz awangardy, twórca strefizmu w malarstwie współczesnym, inspirator i jeden z fundatorów polskiej grupy formistów, ceniony i wpływowy krytyk literacki, matematyk, logik, wreszcie pełen temperamentu filozof, publicysta i autorytet intelektualny dla wielu mimo swych rozlicznych zasług pozostaje wciąż postacią nieznaną i niedocenianą.Profesor Chwistek, zarówno jako matematyk i filozof, malarz i literat, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza, jak i rzecznik formizmu, budzącego wiele kontrowersji nurtu sztuki współczesnej, zdołał wprawdzie skupić wokół siebie grono uczniów i sympatyków w Krakowie i we Lwowie, mimo to jego działalność oraz spuścizna naukowa i artystyczna nie zawsze bywały doceniane przez jemu współczesnych. Zarówno jego koncepcje naukowe, jak i teoria sztuki były wręcz ośmieszane i marginalizowane przez wpływowych reprezentantów polskiego establishmentu kulturalnego tamtej epoki.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
