Główna hipoteza podjętych badań zakłada, że początki udzielania pomocy środowiskom polskim w Związku Radzieckim i w przestrzeni poradzieckiej miały charakter żywiołowy i wynikały z poczucia solidaryzmu etnicznego, a także niezaspokojenia potrzeb ludności polskiej na tym obszarze. W późniejszym czasie nastąpiły w Polsce zmiany prawne i instytucjonalne, które umożliwiły silniejsze zaangażowanie się organów państwowych we wspieranie rodaków za Bugiem. Mimo to w ciągu dwóch dekad nie rozstrzygnięto dylematu określenia celu całego procesu wspierania Polaków w przestrzeni poradzieckiej, a również w konkretny sposób nie zdefiniowano i nie określono mierników pozwalających na stwierdzenie efektywności podejmowanych działań.
Publikacja powstała we współpracy z Instytutem Polityki Społecznej Uniwersytetu Warszawskiego.
"Prababka Maria obiera jabłka" to książka o poszukiwaniu korzeni. Książka, w której podjęta została próba rekonstrukcji sytuacji i zdarzeń z przeszłości, w jakich uczestniczyła lub też znalazła się - często wbrew własnej woli lub z niewielkim jej udziałem - ta bez wątpienia frapująca i przyciągająca uwagę kobieta.
Najciekawsze są jednak świadectwa przeszłości: ścieżki, ślady, tropy, niewiadome i znaki zapytania. Stare fotografie, przedmioty dotknięte zębem czasu, albumy, puzderka, pudełka, pierścionki, bransoletki, książki, listy i przede wszystkim rodzinne facecje, dykteryjki, opowieści i legendy. Wszystko to jest skrzętnie gromadzone, skrupulatnie układane, wnikliwie porównywane i cierpliwie zestawiane. I tak powstaje wzór przypominający kordonkową serwetę na stół - z lekką pożółkłą z racji wieku, ale przecież nadal zachwycającą przez swój pietyzm wykonania, perfekcję w przetworzeniu szczegółu i niebywałą dbałość połączoną z mistrzostwem dawno utraconych umiejętności koronkarskich. Czytamy, mówiąc kolokwialnie, "na jednym oddechu", chcemy natychmiast dowiedzieć się, co wydarzyło się później - jak to wszystko się skończyło?
prof. dr hab. Leszek Zasztowt
W korespondencji Pietro Quaroniego, ambasadora Włoch w ZSRR, kierowanej do rzymskiej centrali włoskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Palazzo Chigi w połowie 1948 r. można znaleźć następującą uwagę: "realna sytuacja jest taka, że tak jak wszystkie inne kraje europejskie, przestaliśmy być krajem niezależnym, [...] i mamy taką swobodę w zbliżeniu się do Rosji, jak Polska w zbliżeniu do USA". Konstatacja ta w sposób niezwykle lapidarny i trafny oddaje istotę kontekstu politycznego, który decydował o kształcie stosunków polsko-włoskich w okresie apogeum zimnej wojny. Sprzeczności między mocarstwami zwycięskiej koalicji antyhitlerowskiej, postępujący podział Europy i świata na zwalczające się bloki polityczno-militarne oraz podporządkowana pozycja w ramach nich Polski i Włoch (przy świadomości wszelkich różnic co do jej charakteru i istoty) decydowały o kształcie wzajemnych relacji. Prezentowana praca, oparta o wcześniej nieznane materiały źródłowe, zawiera próbę analizy tych stosunków i ich międzynarodowych uwarunkowań nie tylko w wymiarze politycznym, lecz także gospodarczym, finansowym, kulturalnym i naukowym.
"Byłem dumny mogąc uhonorować Jana Karskiego Medalem Wolności, najwyższym cywilnym odznaczeniem naszego państwa. Moja decyzja, by to uczynić, odzwierciedlała wielki szacunek, jakim u Amerykanów cieszy się nie tylko wielki polski patriota, ale także nadzwyczajne poświęcenie narodu polskiego w trakcie nazistowskiej okupacji w drugiej wojnie światowej."
Barack Obama, prezydent USA
"Ci, którzy znali Jana Karskiego, nigdy go nie zapomną. Jego przesłanie będzie rozświetlać ścieżkę kochających wolność przez kolejne lata. Nie można sobie wyobrazić lepszego dziedzictwa."
Bill Clinton, były prezydent USA
"Historia Jana Karskiego to świadectwo, że wielkość człowieka mierzy się jego postawą moralną. Życie jest pełne i ma sens, jeżeli jest podporządkowane wartościom etycznym. Czyny Karskiego stawiają go w rzędzie największych bohaterów historii Polski."
Prof. Zbigniew Brzeziński
Publikacja powstała we współpracy z Centrum Europejskim Natolin.
Do książki dołączony jest niepublikowany wywiad z Janem Karskim na płycie CD w formacie mp3.
Po prześledzeniu dotychczasowego dorobku publikacji poświęconych zgromadzeniom zakonnym wyłania się wątek udziału osób konsekrowanych w organizacji, ale i samym zabezpieczeniu medycznym ludności zamieszkałej w rejonie Śląska i dzisiejszego Zagłębia - nie zawsze jednak w pełni doceniany. Przypominać zaś wypada, że działalność ta składa się na jedną a podstawowych ról, jaką spełniali zakonnicy poszczególnych klasztorów, zgromadzeń w swoim misyjnym i charytatywnym powołaniu. Staraliśmy się pokazać udział sióstr i braci zakonnych w bezinteresownej walce o życie ludzkie, staraniach o niesie ulgi w cierpieniu, niwelowaniu odczuwania krzywdy oraz wykluczenia z powodu choroby czy ludzkiej niedołężności.
Nie ulega wątpliwości, iż współczesne rynki pracy państw wysoko rozwiniętych stanęły wobec wyzwań, jakie nie miały jeszcze miejsca w przeszłości i wobec których sformułowane dotychczas teorie i praktyki są bezradne. Wyzwaniem szczególnym jest konieczność podjęcia równoległych, jednoczesnych działań na rzecz zwiększania podaży pracy, czyli aktywizacji zawodowej ludności, zwiększenia popytu na pracę, czyli liczby miejsc pracy oraz usprawnienia funkcjonowania rynku pracy. Tego typu działania - nie bez podstaw - są często niechętnie przyjmowane przez społeczeństwa i budzą liczne spory, zwłaszcza wśród partnerów społecznych. Zarys zakresu i zasięgu tych działań, niezbędnych do podjęcia w Polsce przedstawia monografia Jacka Męciny. Z tego punktu widzenia ocenić trzeba, iż opracowanie dobrze wpisuje się w międzynarodową dyskusję teoretyków i praktyków rynku pracy dotyczącą jego przyszłego kształtu, adekwatnego do zmian demograficznych, gospodarczych, politycznych i wszystkich innych. Opracowanie Jacka Męciny "Niewykorzystane zasoby. Nowa polityka rynku pracy" stanowi pozycję wypełniającą lukę w polskim piśmiennictwie naukowym. Z całą pewnością jego to bowiem najobszerniejsze jak dotąd studium teoretyczno-empiryczne podejmujące badania nad różnego rodzaju aspektami funkcjonowania polskiego runku pracy w warunkach obecnych i oczekiwanych w dającej się przewidzieć przyszłości.
prof. dr hab. Elżbieta Kryńska
Publikacja powstała we współpracy z Instytutem Polityki Społecznej Uniwersytetu Warszawskiego.
Książka jest poświęcona psychospołecznym uwarunkowaniom palenia tytoniu przez dziewczęta w okresie dojrzewania z uwzględnieniem statusu palenia. Zainteresowanie zagadnieniem palenia tytoniu przez dziewczęta i kobiety wynika ze zwiększania się w ostatnich latach na świecie liczby dziewcząt i kobiet palących tytoń oraz intensywnie prowadzonych działań marketingowych, w tym reklamowych, skierowanych przez firmy tytoniowe do dziewcząt i kobiet.
Publikacja powstała we współpracy z Wydziałem Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego.
Niniejsze wydawnictwo, chcąc przybliżyć hiszpański epizod z życia Wincentego Krasińskiego, prezentuje zespół listów pułkownika, pisanych w latach 1808-1809 z Hiszpanii i o Hiszpanii (także już z terenu Francji i Austrii), a więc w czasie, gdy dowodził tam polskim pułkiem szwoleżerów gwardii Napoleona I. Listy te stanowią jedne z wcześniejszych, dotychczas mało lub wcale nieznanych, a interesujących relacji Polaka o tym kraju i naszym udziale w tej krwawej wojnie.
Publikacja powstała we współpracy z Akademią Humanistyczną im. A. Gieysztora, Akademickim Towarzystwem Edukacyjno-Naukowym ATENA oraz Muzeum Romantyzmu w Opinogórze.
Po upływie ponad dwudziestu lat trzecie wydanie tej książki uwzględniać musi postęp badań dawnej kartografii obszaru Wielkiego Księstwa Litewskiego. Jej dorobek, zachowany i znany tylko fragmentarycznie, dokumentuje obszary trzech dzisiejszych państw narodowych: Litwy, Białorusi i Ukrainy, które z chwilą rozwiązania Związku Sowieckiego uzyskały własną państwowość. Powstała więc potrzeba ukazania jej tradycji. Wszystkie one ukształtowały się na dawnym, sprzed roku 1569, obszarze Wielkiego Księstwa Litewskiego.
Wydanie z roku 1989 (II) wymaga dziś rozszerzenia o obiekty nowoodkryte. Ożywienie zainteresowań dawną kartografią własnego kraju zaowocowało wieloma publikacjami: tek i albumów reprodukcji map dawnych, analitycznych ich studiów, wreszcie syntetycznych zarysów dziejów kartografii Litwy, Ukrainy i Białorusi. Odwołać się do nich wypada przy analizie materiału i opisach obiektów, wcześniej historykom kartografii nieznanych.
Dawna kartografia obszaru Europy Wschodniej objętego granicami Polski, Litwy, Białorusi i Ukrainy jest zbiorem uporządkowanych terytorialnie informacji, ważnych dla historyków tych krajów. Dotyczy to szczególnie historii regionów, kompleksów majątkowych i pojedynczych miejscowości.
Publikacja zawiera 68 stron kolorowych map i planów w formacie A4.
Publikacja powstała we współpracy z Instytutem Historii Nauki im. Ludwika i Aleksandra Birkenmajerów Polskiej Akademii Nauk, Zamkiem Królewskim w Warszawie oraz Towarzystwem Naukowym Warszawskim.
Okres dwudziestolecia międzywojennego (1918-1939) kryje w sobie jeszcze wiele niezbadanych problemów. Należy do nich bez wątpienia kwestia naukowego poznania badań nad dzieckiem i dzieciństwem. To wówczas, niektórzy polscy uczeni podkreślali konieczność bardziej intensywnego zajęcia się problematyką dziecka. Zamierzali wytyczyć nowe kierunki badań w tym zakresie. Wyrazem ich postulatów były liczne publikacje, które często odznaczały się oryginalnością przemyśleń i stały się istotnym wkładem do nauki.
Publikacja powstała we współpracy z Instytutem Historii Nauki im. Ludwika i Aleksandra Birkenmajerów Polskiej Akademii Nauk i Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Napięcie emocjonalne, które towarzyszy stosunkom etnicznym, powoduje pewien dyskomfort badań. Zajmujący się tą problematyką jest nader często narażony na zarzut braku bezstronności, zwłaszcza, gdy podejmuje próbę porównania zjawisk występujących w różnych państwach. Na ile ten zarzut jest uzasadniony wobec autora, oceni Czytelnik. Nie było moją intencją brać stronę którejkolwiek narodowej większości. Nie ma jednak potrzeby ukrywać, - co uważny Czytelnik i tak dostrzeże z łatwością, - że autor uznaje za społeczną wartość swobodny rozwój i przenikanie się różnych kultur. Wynika z tego jego sympatia dla wszelkiej aktywności mniejszości narodowych, zmierzającej do utrzymania własnej tożsamości, przy zachowaniu lojalności wobec państwa zamieszkania.
z Wprowadzenia
Początki naszych rozważań dotyczących kolejnego zawodu medycznego sięgają tym razem połowy XVIII stulecia. W księgach kancelaryjnych tamtego czasu można bowiem odnaleźć słowo "felczer", stosowane wtedy wymiennie z mianem "cyrulik". Jest on pierwszym bohaterem naszej serii wydawniczej Zawody medyczne na ziemiach polskich w XIX i XX w. Drugim jest diagnosta laboratoryjny.
W tomie przedstawiono drogę rozwoju zawodu felczera w Królestwie Kongresowym i na ziemiach polskich do połowy XX stulecia. Opisano sposoby przygotowania do profesji, zmiany w systemie kształcenia, obowiązki i uprawnienia felczerów na przestrzeni prawie 200 lat. Ciekawą kwestią, poruszoną niejako na marginesie rodowodu felczera, a wartą zwrócenia uwagi, są wzory czerpane z rosyjskiego, a później sowieckiego systemu oświaty.
W dziedzinie diagnostyki, kształcenia wyodrębnionej grupy np. analityków medycznych, rozpoczęło się dopiero w XX wieku. Zawody łączące się z tym działem medycyny nie mają tak długiej tradycji, jak było to w przypadku felczerów. Aczkolwiek czynności związane z wykrywaniem przyczyn choroby prowadzono oczywiście od dawnych stuleci. Funkcje te bowiem sprawowali – rzec można od „niepamiętnych czasów” – lekarze. W książce próbujemy ukazać drogi wyłaniania się odrębnych zawodów oraz sylwetki specjalistów w zakresie diagnostyki na tle rozwijającej się niezwykle żywiołowo medycyny, w tym nowych technik i sposobów poznawania chorób.
Publikacja powstała we współpracy ze Śląskim Uniwersytetem Medycznym i Polską Akademią Nauk.
Analizując współczesne konflikty badacze przywiązali się do podejścia zakładającego, że zapobieganie konfliktom polega na poszukiwaniu czynników, które stymulują konflikt, po to, by je usunąć. W takim rozumieniu zapobieganie konfliktowi oznacza zminimalizowanie jego gwałtownych przejawów i dotyczy często późnych etapów jego rozwoju. Tymczasem postępowi badań i pogłębieniu naszego poznania służy spojrzenie na problem zapobiegania od drugiej strony, to jest próba identyfikacji głównych czynników, które sprzyjają pokojowym relacjom między rozmaitymi uczestnikami stosunków społecznych oraz dążenie do sporządzenia jak najpełniejszej listy dostępnych środków ułatwiających ich upowszechnianie. Stosowanie zaawansowanego zapobiegania konfliktom oznacza w tym kontekście maksymalizowanie pokojowych rozwiązań, które wykluczają wybuch przemocy i odnoszą się przede wszystkim do wczesnych etapów rozwoju konfliktu. W tym właśnie kierunku podążają autorzy prezentujący swoje rozważania w niniejszym tomie.
Celem niniejszej publikacji jest omówienie procesu tworzenia i zakresu działania wspólnotowej polityki na rzecz równości płci oraz jej wpływu na formalny i faktyczny status kobiet i mężczyzn w państwach członkowskich. Autorka stawia sobie również zadanie przedstawienia ewolucji aktywności Wspólnoty w tej dziedzinie w kontekście socjalnego aspektu integracji europejskiej oraz przemian w postrzeganiu perspektywy płci jako kryterium oceny rozwoju społecznego i demokracji w państwach współczesnego świata. W podsumowaniu dotychczasowych osiągnięć Wspólnot/Unii na polu ochrony formalnego i faktycznego wymiaru równości kobiet i mężczyzn, autorka zwraca uwagę na niejednorodność wpływu na ten proces poszczególnych filarów wspólnotowej polityki, kreśli także możliwy scenariusz rozwoju gender equality policy na poziomie Wspólnoty i krajów członkowskich po rozszerzeniu w 2004 r. W tym wątku analizy miejsce szczególne zajmuje ocena ekonomicznych, politycznych i kulturowych uwarunkowań statusu kobiet i mężczyzn w Polsce, dotychczasowego wpływu wspólnotowego dorobku na krajową politykę wobec płci oraz dalszych perspektyw jej rozwoju.
Publikacja powstała we współpracy z Instytutem Polityki Społecznej Uniwersytetu Warszawskiego.
Nowoczesne, obywatelskie społeczeństwa chcą partycypować w zarządzaniu swoimi sprawami. W XX wieku warunkiem demokracji i nowoczesnego państwa stał się udział czynnika społecznego w sprawach publicznych. Formy samoorganizacji obywatelskiej są różne, od uproszczonych stowarzyszeń, przez fundacje i spółdzielnie, po samorządy specjalne (społeczne). Niniejsze opracowanie stanowi kompleksową charakterystykę sektora społecznego w Polsce.
Publikacja powstała we współpracy z Instytutem Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.
Przeprowadzona w niniejszej pracy analiza polityki językowej UE wskazuje na kilka zasadniczych tez, jakie można postawić. Po pierwsze, ze względu na brak gotowego aparatu metodologicznego, który mógłby zostać wykorzystany do usystematyzowania celów polityki językowej, musiał on zostać przy tej okazji stworzony. Owocem tego jest typologia ideologiczna tej dziedziny, oparta na pięciu podstawowych kategoriach - demos, ethnos, glossa, simposia i nomisma, wynikających głównie z dwóch sposobów postrzegania języka - jako narzędzie komunikacji oraz jako podstawa tożsamości. Po wtóre, stwierdzić należy niewątpliwy rozdźwięk między deklarowanym a faktycznym stanem rzeczy w polityce językowej UE: następuje w niej bowiem jednoczesny przyrost liczby języków urzędowych, a zarazem sprzeczne z założeniami traktatowymi Wspólnot zawężenie praktycznego statusu języków roboczych do angielskiego, francuskiego i w niewielkim stopniu niemieckiego. Na tej podstawie, a także biorąc pod uwagę powszechny krytycyzm wobec status quo, mówić można o niewątpliwym kryzysie, jaki od dłuższego czasu przeżywa ta sfera aktywności Unii. Aby jednak podjąć trudne wyzwanie, jakie stanowi złożona problematyka polityczno-językowa, unijni decydenci powinni wykazać wolę rozwiązania problemu, a także oprzeć sie na rzetelnej, naukowej analizie sytuacji oraz analizie potencjalnych reform. Oba te warunki nie są jednak spełnione.
Publikacja powstała we współpracy z Katedrą Europeistyki Uniwersytetu Warszawskiego.
Media, zarówno kontrolowane jak i niezależne, odgrywały kluczową rolę w trudnej historii Polski po II wojnie światowej. Wartościowa i ważna książka Tomasza Gobana-Klasa nie tylko opisuje szczegółowo walkę tych dziennikarzy, którzy chcieli pisać prawdę, ale także przedstawia porażający obraz kontroli politycznej prasy. Książka, oparta na materiałach archiwalnych oraz własnych studiach autora, jest cennym uzupełnieniem naszej wiedzy o tym okresie.
Madeleine K. Albright
była Sekretarz Stanu USA, autorka rozprawy
Poland. The Role of the Press in Political Change
Waszyngton D.C, 12 marca 2005
Książka opowiada o dyrygowaniu mediami od góry oraz lawirowaniu i podwójnym myśleniu od dołu. Dramatycznie przedstawione dzieje protestów 1956, 1968 oraz Solidarności są połączone z analizą funkcjonowania mediów w tych okresach. Książka ukazuje historię polskiego dziennikarstwa, której wiele stron zginęło w gąszczu oświadczeń, podziemnych publikacji oraz partyjnych dokumentów. Goban-Klas klarownie przedstawia dynamikę tworzenia a potem niszczenia monopolu medialnego partii.
Jane L. Curry
profesor programu Fulbrighta, Hoover Institution Uniwersytetu Stanforda,
autorka angielskiego tłumaczenia Czarnej Księgi Cenzury PRL
San Jose, Kalifornia, 24 lutego 2005
Publikacja zawiera zbiór artykułów i esejów dotyczących definicji i roli kultury oraz znaczenia i postrzegania samego pojęcia „kultura”. Książka pomaga w zrozumieniu różnych jej form oraz przejawów we współczesnym świecie.
Publikacja powstała we współpracy z Uniwersytetem Kardynała Stefana Wyszyńskiego i Zakładem Krajów Pozaeuropejskich Polskiej Akademii Nauk.
Dziennik wyprawy dwóch okrętów dowodzonych przez kapitana F. G. T. von Bellinghausena jest książka fascynującą dla żeglarzy, polarników i przyrodników. Jest to dokument blisko 3-letnich działań w obszarze Południowego Atlantyku, Oceanu Indyjskiego i wysp Pacyfiku z epoki "drewnianych statków i żelaznych ludzi". Wyprawa szukała kontynentu Antarktydy, której nie znalazł Anglik James Cook. Początek XIX wieku to okres intensywnego poznawania świata, anektowania odkrywanych ziem, nadawania im nazw i tworzenia narodowych tradycji. Mieli w tym swój udział również przedstawiciele polskiego narodu. Zapis w dzienniku znakomitego żeglarza i nawigatora nie tylko dokumentuje ten rejs, lecz także podaje różnorodne fakty z życia mieszkańców spotykanych w różnych częściach świata, przekazuje wiele informacji z takich dziedzin, jak nauka o ziemi, biologia, etnografia. Te suche opisy są przemawiające. Jest w nich zarówno piękno bezkresnej przestrzeni oceanu, jak i groza niszczycielskiej siły, której przeciwstawić można jedynie słowa: "Boże ratuj". Dokument ten, przetłumaczony na języki niemiecki i angielski, jest już znany na Zachodzie. Wart udostępnienia jest również Polakom zainteresowanym odkryciami geograficznymi, a zwłaszcza licznym naszym rodakom pracującym na polskiej stacji polarnej im. Henryka Arctowskiego położonej na wyspie, którą Bellingshausen nazywał Waterloo (King George). Wydanie książki zbiega się z trwającym Międzynarodowym Rokiem Polarnym, któremu przyświeca podstawowy cel - chęć poznania i zrozumienia świata.
Tłumaczył: Stanisław Rakusa-Suszczewski
Publikacja powstała we współpracy z Polską Akademią Nauk.
Pomysł napisania niniejszej autobiografii zawdzięczam inspiracji z zewnątrz. Początkowo miała to być bowiem autobiografia ściśle naukowa, napisana dla rocznika "Nauka Polska. Jej Potrzeby, Organizacja i Rozwój". Akceptowałem tę zaszczytną propozycję, ale gdy wgłębiłem się w dokumenty do takiej pracy - przede wszystkim w dzienniki, które pisałem przez wiele lat, oraz w moją korespondencję z różnymi osobami - stało się dla mnie jasne, że powinienem albo nic nie dodawać do tego, co już zdołałem o sobie napisać, albo opracować całościowe ujęcie mojego długiego już życia. Różne fragmenty mojej biografii prezentowałem już trzykrotnie: w książce Spotkania z Miłoszem (Aneks, Londyn 1985), skupionej wokół problemów, które łączyły mnie z wielkim poetą i stały się przedmiotem korespondencji między nami; w obszernym posłowiu do zbioru moich artykułów politycznych pt. Polskie zmagania z wolnością. Widziane z boku (Universitas, Kraków 2006); i wreszcie w rozprawie Isaiah Berlin as I Knew Him, opublikowanej jako wstęp do 52 listów napisanych do mnie przez mego wielkiego przyjaciela z Oksfordu (patrz "Dialogue and Universalism" (numer specjalny) 2005, nr 9-10: Russia, Poland and Marxism: Isaiah Berlin to Andrzej Walicki 1962-1996). Po wgłębieniu się w nagromadzone materiały wydało mi się jednak, że celowe byłoby ogarnięcie w jednej książce całokształtu mojego życia i że jeśli nie uczynię tego teraz, to zmarnuję niepowtarzalny przypływ ochoty do napisania takiej pracy. Bogata biografistyka polska nie poniosłaby z tego powodu uszczerbku, ale byłoby to jednak, jak sądzę, z pewną szkodą dla wszechstronnego zrozumienia złożoności losów polskich w minionym stuleciu. Myślę tak nie dlatego, abym przywiązywał nadmierne znaczenie do wydarzeń, które miały miejsce w moim życiu, ale dlatego głównie, że przez wszystkie moje dorosłe lata starałem się nadawać swemu życiu wyraźny sens, umiałem definiować ten sens, budowałem go z doświadczeń wspólnych znacznej części mojego pokolenia, a jednak w sposób często odrębny, rozmijający się z wzorcami uznawanymi za typowe i najłatwiej akceptowalne społecznie. Historia każdego społeczeństwa składa się wszakże z sumy indywidualnie przeżywanych losów ludzkich, a więc również moja autobiografia, choćby ze względu na swą konsekwencję, może przyczynić się, przy dobrej woli czytelników, do nieco lepszego pojmowania wielości perspektyw, z których można oglądać co najmniej trzy okresy powojennych dziejów Polski: okresu Polski Ludowej, czasów dramatycznego jej kryzysu oraz, wreszcie, trudnego i dalekiego jeszcze od zakończenia okresu kształtowania się nowej, europejskiej Polski, mającej uwolnić się (choć to jeszcze nie nastąpiło!) od narodowych kompleksów i demonów z nie najlepszej przeszłości.
Dla mnie samego miała to być przede wszystkim próba uchwycenia i odtworzenia wewnętrznej logiki moich wyborów życiowych. Nie ukrywam, że doszedłem do wniosku, iż nie mogłem dokonać innych wyborów w sferze wartości, aczkolwiek płaciłem za to dużą cenę osobistą, której czasami mogłem uniknąć.
Najważniejsze jest jednak to, że autobiografie (jak zauważył Wilhelm Dilthey w przytoczonych wyżej słowach) bywają dobrą i pouczającą formą empatycznego rozumienia ludzkich losów. Nie napisałbym tej książki, gdybym nie wierzył, że może ona wyjaśnić to i owo z niedawnej przeszłości młodemu pokoleniu Polaków.
Publikacja powstała we współpracy z Instytutem Historii Nauki Polskiej Akademii Nauk
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
