Znów miałam tylko siebie, pusty pokój i moją wierną psiapsiułę anoreksję. Ona zawsze pojawiała się, gdy nie było już nikogo. Razem organizowałyśmy sobie czas. Przygotowanie misternych tabel kalorycznych czy sprawdzanie wartości odżywczych na nowych produktach pochłaniało nas bez reszty. Razem z anoreksją wybierałam się na długie spacery, by wspólnie stracić to, co wpakowano we mnie przez te kilka tygodni w szpitalu. Czemu na nowo to robiłam? Miałam poczucie, że im jestem chudsza, tym ONA bardziej mnie lubi. Chciałam czuć, że ktoś mnie lubi. Byłam anoreksji wdzięczna. Ona jedna mnie nie zawiodła. Poświęcała mi przecież tyle swego czasu. Musiałam się jej jakoś odwdzięczyć. Pragnęłam szybko stracić na wadze. Dla niej. By była ze mnie dumna. By mnie nie opuściła.
fragment książki
Wstrząsająca, autentyczna historia dziewczyny, która od dziesięciu lat walczy z anoreksją. Jako dwudziestolatka po sześciu hospitalizacjach i kilku próbach samobójczych postanowiła opowiedzieć o koszmarze choroby. Punktem zwrotnym okazała się śmierć bliskiej jej osoby, także chorującej na zaburzenia jedzenia. Aby ostrzec innych, Karolina Otwinowska wyciągnęła na światło dzienne najintymniejsze szczegóły swego życia z chorobą i opisała z okrutną dokładnością kodeks wyniszczającej ciało i duszę anoreksji.
Książka poświęcona jest doświadczeniu Zagłady widzianej z perspektywy żydowskiego dziecka. Wyjątkowość dziecięcego punktu widzenia polega na tym, że Holokaust nie burzy żadnej poprzedzającej go wizji świata, staje się natomiast obszarem pierwszych rozpoznań. Prowadzone tu analizy ukazują, w jaki sposób owe rozpoznania są dokonywane, gdzie w wypowiedziach dziecka przebiega granica wyrażalności, o której tak często mówimy w odniesieniu do kategorii traumy. W pierwszej części zatytułowanej „Okupacyjne »tu i teraz«” przedmiotem rozważań są dzienniki i wypracowania napisane po polsku przez dzieci żydowskie podczas drugiej wojny światowej. Część druga „Literackie powroty do dzieciństwa czasu Zagłady” poświęcona jest polskiej literaturze wspomnieniowej, której autorzy wracają pamięcią do lat dziecinnych naznaczonych doświadczeniem Holokaustu.
Nie przypadkiem w tytule tej książki znalazła się data jej powstania. Stało się tak przede wszystkim dlatego, że ""Dziennik 1954"" jest kroniką określonego czasu, i to czasu jak na dziennik wyjątkowo krótkiego: nie jednego roku nawet, lecz zaledwie jednego kwartału, okresu od 1 stycznia do 2 kwietnia 1954. Stało się tak też dlatego, że w postaci książki dziennik Tyrmanda ukazał się po raz pierwszy po ćwierćwieczu od napisania, w roku 1980 i autor pragnął zaznaczyć ten dystans. Stało się tak wreszcie chyba dlatego, że rok 1954 był w biografii i twórczości Tyrmanda rokiem przełomowym. Kim był Leopold Tyrmand przed rokiem 1954? Mimo młodego wieku wiele miał już za sobą. Urodzony 16 maja 1920 w Warszawie w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, po maturze wyjechał do Paryża, by w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych studiować architekturę (1938-39). Z początkiem wojny znalazł się w Wilnie. Aresztowany w kwietniu 1941, został skazany na dwadzieścia pięć lat więzienia za ""konspirację antylitewską"". Z wybuchem wojny niemiecko-radzieckiej mógł więzienie zamienić na roboty przymusowe. Imał się różnych prac: był robotnikiem i kelnerem, kreślarzem i palaczem, wreszcie marynarzem. W tej ostatniej roli spróbował ucieczki; schwytany w Norwegii, trafił do obozu koncentracyjnego. Pobyt w Norwegii przyniósł Tyrmandowi znajomość języka norweskiego i materiał do pierwszej książki - Hotel Ansgar (Poznań, 1947). Po powrocie do kraju (1946) Tyrmand pracował najpierw jako dziennikarz w ""Expresie Wieczornym"" i ""Słowie Powszechnym"". W latach 1947-49 był członkiem redakcji ""Przekroju"", w roku następnym rozpoczął stałą współpracę z ""Tygodnikiem Powszechnym"". Praca ta skończyła się z chwilą odebrania pisma prawowitym redaktorom i przejęcia go przez Jana Dobraczyńskiego (1953).
Pielgrzymka do Mekki Abdallaha Hammoudiego to interesująca opowieść marokańskiego antropologa, od wielu lat pracującego i mieszkającego w Stanach Zjednoczonych, o jego hadżdżu, pielgrzymce do świętego miasta islamu. Hadżdż to jeden z filarów islamu, obowiązków, które musi wypełnić każdy wierny muzułmanin. Hammoudi pisze jednak, że już w dzieciństwie odszedł od praktykowania islamu, rygorystycznego przestrzegania jego rytuałów, a wiele lat życia na Zachodzie postawiło przed nim pytanie o tożsamość: czy i na ile jest jeszcze muzułmaninem. Dlaczego zatem zdecydował się na odbycie hadżdżu? Na to pytanie czytelnik znajdzie odpowiedź w książce.
Autor przedstawia poszczególne rytuały i etapy pielgrzymki z perspektywy uczestnika, poznajemy więc wiele szczegółów, których próżno szukać w suchych opisach arabistów. Bardzo często jest krytyczny, denerwuje go bałagan na pielgrzymce, drażni biurokracja, nie godzi się z nastawieniem Saudyjczyków na zysk, odczuwa wielkie zmęczenie z powodu intensywności rytuałów. Jednocześnie pielgrzymka staje się dla niego wielkim przeżyciem duchowym, a sugestywny opis uświadamia czytelnikowi, dlaczego jest ona tak odbierana przez większość muzułmanów.
Uproszczeniem jednakże byłoby traktowanie książki Hammoudiego jedynie jako opisu hadżdżu. To przede wszystkim zapis jego duchowych przeżyć i przemyśleń dotyczących tożsamości człowieka wychowanego w tradycyjnej kulturze muzułmańskiej, który pracuje na zachodnim uniwersytecie i w pewnej mierze stał się „człowiekiem Zachodu”. Opis konfliktu między tradycją, religią, rytuałem z jednej strony a nowoczesnością i wartościami innej kultury – z drugiej. Hammoudi stawia wiele pytań o miejsce człowieka żyjącego między dwiema kulturami i na niektóre z nich próbuje odpowiedzieć. Czy przekonująco?
18 grudnia 2003 roku partyzanci UNITY uprowadzili misjonarzy i pracujące wraz z nimi siostry zakonne z misji w Cacolo w Angoli. Uwolnili ich dopiero 25 kwietnia 2004 roku po negocjacjach prowadzonych przez Watykan i organizacje międzynarodowe. Książka jest skróconą wersją pamiętnika prowadzonego przez o. Krzysztofa Łukoszczyka - werbistę, uczestnika opisywanych wydarzeń.
...Oprócz naturalnej potrzeby odwiedzania przez byłych mieszkańców małych ojcowizn i miejsc z lat dziecinnych, Autor podkreśla również ich nieopisany i nieukojony ból po stracie najbliższych członków rodziny. Modlitwa, pielgrzymowanie i stawianie krzyży są nie tylko dopełnieniem obowiązków żywych wobec zmarłych. Jest to niezwykle ważny akt w naszej kulturze i cywilizacji europejskiej i chrześcijańskiej.
Ojciec Augustyn Kordecki przeszedł do historii jako bohaterski obrońca Jasnej Góry podczas potopu szwedzkiego. Jako przeor klasztoru dowodził obroną i stanął na czele zakonników oraz grupy szlachty. W swoim pamiętniku przedstawił wydarzenia związane z oblężeniem klasztoru. Staropolski język oraz liczne cytaty z oryginalnej korespondencji z generałem wojsk szwedzkich pozwolą słuchaczowi przenieść się w czasy oblężenia Jasnej Góry. Atutem realizacji dźwiękowej jest tło muzyczne skomponowane specjalnie na potrzeby nagrania.
Mając pięćdziesiąt lat Michael Gates Gill miał wszystko: duży dom na przedmieściach, kochającą rodzinę i pracę na kierowniczym stanowisku, która przynosiła mu sześciocyfrowy przychód. Jeszcze przed skończeniem sześćdziesiątki stracił to wszystko, poza wykształceniem na prestiżowym uniwersytecie i poczuciu, że wszystko mu się w życiu należy. Zaczęło się od utraty pracy. Następnie romans przekreślił dwadzieścia-cztery lata małżeństwa. A na koniec zdiagnozowano u niego wolno rosnący guz mózgu. W tym samym czasie ze związku pozamałżeńskiego urodził mu się syn. Gill nie miał pieniędzy, ubezpieczenia zdrowotnego i żadnych perspektyw.
Pewnego dnia znalazł się w kawiarni Starbucksa na Manhattanie. Pijąc kawę latte – ostatni luksus, jaki pozostał mu w życiu – zastanawiał się nad swoim nieszczęściem i rozważał możliwości, które nie były zbyt optymistyczne. I wtedy spotkał dwudziesto-ośmioletnią kierowniczkę kawiarni Starbucksa, Crystal Thompson, która pół-żartem, pół-serio zaproponowała mu pracę. Ponieważ nie miał nic do stracenia, przyjął ją i w ten sposób przeszedł od picia kawy w garniturze Brooks Brothers do serwowania jej w firmowym, zielonym fartuchu. Po raz pierwszy w swoim życiu Gill należał w swoim środowisku do mniejszości – był jedynym starszym i białym facetem, pracującym w zespole młodych Afro-Amerykanów. Musiał pozbyć się wszystkich uprzedzeń, które wpajano w niego od najmłodszych lat życia i przyznać przed samym sobą, że praca, którą teraz wykonywał, była naprawdę ciężka. Praca, z którą młodzi współpracownicy, chociaż mieli o połowę gorsze wykształcanie i dwa razy więcej problemów niż on, świetnie sobie radzili.
Wspomnienia syna Lecha Torlińskiego i ucznia Profesora Adama Wrzoska Romana K. Meissnera. Przesądy i zwyczaje lecznicze Kaszubskich rybaków nadmorskich.
Książka nie jest zwykłym zapisem wrażeń z ponad dwudziestu lat pielgrzymowania autora do serca prawosławia-na górę Athos-i spotkań z mnichami.Ukazując dzień powszedni tysiącletnich klasztorów,odwiedzając eremitów i wioski mnichów,zaglądając do ich bibliotek,ogrodów,na cmentarze,austriacki dziennikarz,publicysta radiowy,znana postać ze świata polityki i mediów,wprowadza czytelnika w duchowość Świętej Góry.Jego refleksje,ilustrowane autorskimi fotografiami,pomogą każdemu odkryć w sobie potrzebę harmonii i prostoty,której doskonałym zaspokojeniem jest duchowość monastyczna.Książka okazała się sukcesem wydawniczym w Austrii.Przez 25 tygodni zajmowała czołowe miejsca na listach bestselerów w austriackich mediach.W wielu klasztorach-także na samym Athos-jest lekturą mnichów przy posiłkach.W marcu 2008 roku księgarze austriaccy przyznali książce tytuł "Złotej Księgi".
Zazwyczaj śmierć jest tematem, którym nie mamy ochoty się zajmować. Wolimy go unikać, żeby nie rzucał cienia na nasze życie. W książce "Po drugiej stronie lustra" Nouwen pokazuje jednak, że świadomość naszej śmiertelności może w rzeczywistości wzbogacić nasze życie. Sam fakt krótkości życia przypomina o tym, jak ważna jest każda chwila.
Winnica w Toskanii to opowieść o marzycielach, którzy postanowili przemienić opuszczoną ruinę w dom z bajki, a na zaniedbanej ziemi stworzyć najbardziej romantyczną winnicę zdolna oczarować cały świat.
Opowiadania, szkice, myśli i refleksje spisane w wolnych chwilach na misjach w Tanzanii, w Afryce Wschodniej. To, co spotykałem na co dzień, co przynosił czas (.) przelewałem na papier. Z dnia na dzień, z roku na rok wszystko ""ich"" stawało się ""moim"". Nauczyłem się być zadowolony z tego, co mam, a miałem niewiele. Przyzwyczajałem się do codziennego, afrykańskiego życia. Poznawałem zwyczaje, uczyłem się mądrości starców, poddawałem się praworządności ludu, przyswajałem ich mentalność, wrastałem w ich kulturę. Jadałem ręką ze wspólnej misy ugotowane sorgo, piłem wodę z rzek, zażywałem wywarów z ziół, gdy powaliła mnie malaria, słuchałem uważnie czarownika, który ostrzegał mnie przed złym człowiekiem, asystowałem przy obrzezaniu chłopców w czasie rytuału inicjacji, ogłaszałem śmierć najbliższych dziesiątkowanych przez cholerę, godziłem powaśnione strony, płakałem nad śmiercią dzieci umierających z głodu, stawałem bezradny wobec ukąszonych przez węża, żegnałem odchodzących na zawsze do buszu, którzy zostali pożarci przez lwy. Powoli stawałem się jednym z nich jako ""Biały Murzyn""
Intymna korespondencja Balthusa, jednego z najwybitniejszych malarzy XX wieku, otoczonego nimbem tajemnicy, przez całe życie świadomie odwróconego plecami do teraźniejszości, w której czuł się obco, tworzącego w epoce, do której w głębi duszy nigdy nie należał. Książka ta ?czytana będzie z pewnością jako autoportret młodego, zakochanego Balthusa, czyli istotny i niezmiernie oryginalny dokument na temat początków jednego z ważniejszych dzieł XX wieku, dzieła stworzonego przez wielką, wyjątkową i tajemniczą postać, która niedawno odeszła z tego świata. Dla mego brata i dla mnie chodzi tu wszakże o dwoje bardzo sympatycznych młodych ludzi, którzy mieli stać się naszymi rodzicami. (...) W czasie gdy rozpoczyna się ta korespondencja,
Balthus ma lat dwadzieścia i maluje swe pierwsze arcydzieła?. Tak oto do lektury niniejszej korespondencji zachęcają dwaj synowie malarza ? Stanislas i Thadée Klossowscy de Rola.
Książki Toniego to nadal fascynujące książki, nie tylko ciekawe z powodu tematu, ale pisane barwnym soczystym językiem, pełnym metafor i wyrafinowanych skojarzeń. Ale też książki poznawcze, wnikające głęboko w problemy antropologii, etnografii, kultury. Zawsze pozostaną opowieściami ,,z pierwszej ręki"", z własnego doświadczenia. Jestem pewna, że podróże i książki Toniego wniosły dużo do poznania świata zwłaszcza tego, który jest zagrożony zanikiem tożsamości a bywa, że nawet istnienia. Z ukochanego przez niego świata indiańskiego, którym się utożsamiał, dumny, że był ,,białym Indianinem"" niewiele dziś pozostało. Tony odszedł, ale... ten świat w jego książkach pozostał - zatrzymany na klatkach filmu, zawarty w barwnym słowie, kwiecistej metaforze...
Niezwykły człowiek i niezwykła autobiografia - seks, balony, intryga i pieniądze - "Sunday Business"
Richard Branson - genialny biznesmen i nieustraszony podróżnik. Jego życie napędza adrenalina i coraz to nowe wyzwania. We wszystkim, co robi, szuka dobrej zabawy. Twórca najbardziej rozpoznawalnej marki na świecie - Virgin. Fundator wartej 25 milionów funtów Nagrody Klimatycznej dla tego, kto znajdzie sposób na zlikwidowanie grożących nam tragicznych skutków globalnego ocieplenia. Orędownik działań na rzecz opracowania odnawialnych źródeł energii - na badania nad nimi poświęcił 300 milionów funtów. Przyjaciel Wielkich Tego Świata, wie, że potrafi zmienić świat na lepsze i większość czasu poświęca na działalność charytatywną. Lada dzień sprawi, że kosmiczna turystyka stanie się rzeczywistością, a Virgin Galactic - pierwszym kosmicznym biurem podróży.
Ta najnowsza, rozszerzona i uaktualniona wersja autobiografii Richarda Bransona błyskawicznie stała się światowym bestsellerem. Nic dziwnego - pełna pasji, humoru i ważnych refleksji, sprawia, że nie można się od niej oderwać.
Barwne anegdoty, dramatyczne zwroty akcji i zabawne zdarzenia rodzinne tworzą malowniczą sagę, w której zwierzęta i ludzie grają pierwszoplanowe role. Historia zaczyna się na Wołyniu, gdzie pradziadek autorki, hrabia Adam Halka Ledóchowski, zakochany od pierwszego wejrzenia w pięknej Tatarce, porywa ją i poślubia. Wbrew konwenansom, w imię romantycznej miłości i wspólnej pasji do koni, żyją długo i szczęśliwie dając początek dynastii, ludzi mądrych, pełnych fantazji i wielkich miłośników zwierząt.
Zagłębiając się w rodzinną sagę Doroty Sumińskiej, poznajemy również pokolenia zwierzęcych towarzyszy rodziny. Ważni bohaterowie tej książki: krowa, wilczyca, kura, pies, kot, słoń, koń, jeż… i wiele innych – są najbliższymi przyjaciółmi, kochającymi i wspierającymi Dorotę Sumińską od dziecka. Zwierzęta towarzyszą jej na każdym kroku, przy wszystkich dolach i niedolach. Poczucie humoru, wspaniała osobowość autorki oraz plejada malowniczych postaci
i zwierząt, jakie pojawiają się na kartach tej książki sprawiają, że czyta się ją, jak awanturniczy romans o życiu, miłości i pasji.
Ciepło, mądrość i humor cechujące cykl powieściowy "Jeżycjada" odnaleźć można i we "Frywolitkach" - felietonach dla młodzieży, ukazujących się na łamach "Tygodnika Powszechnego". Mowa jest tu przede wszystkim o książkach i o radości czytania, ale nie tylko: Małgorzata Musierowicz zwierza się ze swoich marzeń i obaw, opowiada o radościach i troskach, a także o swoim hobby.
Prawdziwa historia przerażającej walki oprzetrwanie ipozostanie sobą... Na kartach pełnej pasji idramatyzmu książki Uwięziona wTeheranie jej autorka, Marina Nemat, zelegancją iwrażliwością opowiada przejmującą historię swojego życia wojczystym Iranie, wpierwszych latach pozwycięstwie brutalnej rewolucji islamskiej pod wodzą ajatollaha Chomeiniego. Wstyczniu 1982 roku Marina Nemat, wówczas szesnastoletnia dziewczyna, została aresztowana, następnie poddana torturom iskazana naśmierć zaprzestępstwa polityczne
Ta serdeczna i piękna książka pozwala poznać kilku zdumiewających przyjaciół Pana Boga
James Martin wiedzie współczesne życie: od katolickiego dzieciństwa do edukacji w Wharton School of Business, a potem od kierowniczego stanowiska w koncernie General Electric do jezuickiej posługi kapłańskiej i aktywnej pracy w mediach na Manhattanie. Jednak na każdym kroku życiowej drogi towarzyszy mu kilkoro zdumiewających przyjaciół: są nimi święci Kościoła katolickiego. Dla wielu te święte osoby – mężczyźni i kobiety – pozostają postaciami wyłącznie historycznymi. Dla Martina są serdecznymi przyjaciółmi. „Modlą się za mnie, przynoszą mi pociechę, dają przykłady apostolstwa i zawsze mi pomagają” – pisze.
W dowcipnej i fascynującej książce Jamesa Martina spotkamy świętych z całej historii chrześcijaństwa, od świętego Piotra do Dorothy Day. Do grona swoich świętych przyjaciół autor zalicza Franciszka z Asyżu, Ignacego Loyolę, Matkę Teresę i inne powszechnie kochane postacie. Towarzyszą one Martinowi w życiowej pielgrzymce, której etapami są: zalany słońcem plac pewnego francuskiego miasteczka, cichy dom rekolekcyjny na wybrzeżu Nowej Anglii, niebezpieczne dzielnice w Chicago, rozległe slumsy w Nairobi i imponujący barokowy kościół w Rzymie. Ta bogata, żywa opowieść pokazuje, jak święci mogą nam wszystkim pomóc w odnalezieniu właściwej drogi we współczesnym świecie.
Jakaż to cudowna książka! Urocza, pasjonująca, osobista, pełna mądrości i powściągliwego humoru, przynosi, nie tylko biograficzną, wiedzę o wielu świętych; ich potężny wpływ na życie samego Martina pozwala zrozumieć, jak użyteczne może być stałe zwracanie się ku świętym po inspirację i przewodnictwo.
Ron Hansen, autor Mariette in Ecstasy i A Stay Against Confusion: Essays on Faith and Fiction
James Martin, SJ, jest księdzem jezuitą i zastępcą redaktora naczelnego katolickiego tygodnika „America”, a także autorem kilku książek.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
