Porażająca opowieść o eksperymentach medycznych, dokonywanych na kobietach w Auschwitz.
Ta historia nie została dotąd należycie zbadana i opisana. Przez blok 10 w Auschwitz, gdzie dokonywano
zbrodniczych eksperymentów medycznych, przeszło około ośmiuset kobiet. Przeżyło trzysta. Część z nich
opowiedziała autorowi, co im robiono. Kim był niesławny profesor Clauberg, ?specjalista? od sterylizacji? Jak
działało jego ?laboratorium?? Jakie metody stosowali i co ?badali? inni pseudo-lekarze? Historia ofiar, katów,
sadystycznych ?operacji? i codzienności obozu opisana na podstawie badań archiwalnych i rozmów z ofiarami.
To zdarzyło się nie w krajach arabskich, ale we Francji. Wstrząsające świadectwo okrutnej praktyki małżeństwa pod przymusem Miałam dwadzieścia lat i marzyłam, by wyjść za mąż z miłości. IV Ciało kobiety jest grzeszne od urodzenia, córka jest oczach swojego ojca wyłącznie domową służącą i paczką z owiniętym w dziewictwo prezentem dla mężczyzny, który ojciec dla niej wybierze. Leila urodziła się, dorastała i mieszka we Francji, w marokańskiej rodzinie przestrzegającej surowej tradycji. Od dziecka o wszystkim, co robiła, decydował ojciec. Matka, potulna i bezwolna, była całkowicie podporządkowana mężowi. Leila miała ośmiu braci, którym musiała usługiwać. Od świtu do nocy sprzątała, gotowała, opiekowała się młodszym rodzeństwem. Za każde nieposłuszeństwo była brutalnie karana. Bita, upokarzana, zmuszana do niewolniczej pracy, nie chciała się jednak poddać. Marzyła o innym życiu, o czułości, o miłości. Jej bunt przeciwko okrucieństwu ojca i braci skończy się tragedią. Ale najgorsze było jeszcze przed nią. Ojciec postanowił wydać ją za mąż... Romantyczne marzenia Leili pękają jak bańka mydlana. Zostaje zmuszona do małżeństwa z mężczyzną, którego nawet nigdy nie widziała. Jej mąż, Marokańczyk starszy od niej o piętnaście lat, traktuje ją jak niewolnicę, którą bije i poniża. Dziewczyna zostaje uwięziona w zaklętym kręgu tradycji, uległości i posłuszeństwa, jakie muzułmańska kobieta winna okazywać mężowi, który jest panem jej losu. Lecz Leila z niezwykłą odwagą walczy o swoją wolność, o prawo decydowania o sobie, o swoją godność. I płaci za to przerażającą cenę. Jej szokująca autobiografia Zmuszona do małżeństwa to protest przeciwko wciąż żywemu barbarzyńskiemu obyczajowi małżeństw zawartych pod przymusem, który co roku skazuje tysiące dziewcząt na poniżenie i domową niewolę.
Petra van Laak żyje typowym rytmem klasy średniej: ma czwórkę dzieci, odnoszącego sukcesy męża, pomoc domową, mieszka w okazałej willi i uczestniczy w rautach, na których pojawia się sama śmietanka towarzyska. Bańka pryska z chwilą, gdy Petra rozstaje się z mężem, ten ogłasza upadłość, a zewsząd pojawiają się dłużnicy.Jakie szanse ma samotna niepracująca matka, która lata temu skończyła studia, nie ma grosza przy duszy, a zamiast tego czwórkę dzieci? Wydaje się, że niewielkie. Kolejne rekrutacje w firmach, działających na zasadzie piramidy finansowej, jednodniowa rola w reality show, praca tłumaczki u snobistycznego artysty, wreszcie wizyty w opiece społecznej...Brakuje pieniędzy na wszystko – ubrania, przybory szkolne, jedzenie. Petra postanawia odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Ogromną podporą okazują się dzieci, które zakasują rękawy i aktywnie uczestniczą w przezwyciężaniu codziennych trudów, często zdobywając prawdziwe perły – jak na przykład trójkołowy rowerek – w okolicznych śmietnikach. „Czasami życie pisze nieprawdopodobne scenariusze. Jeśli w grę wchodzi walka o dobro naszych bliskich, jesteśmy w stanie przenosić góry. Petra van Laack jest współczesną heroiczną bohaterką, która w imię dobra swoich dzieci zmaga się z przeróżnymi absurdami dotykającymi samotne matki. Autorka opowiada o swojej niełatwej sytuacji w niebanalny sposób, wplatając elementy groteskowe, a czasem wręcz humorystyczne. Jej siła, optymizm i determinacja są godne największego podziwu”.
Zapraszam do lektury Dziennika smaków. Jest to mój pamiętnik - kalendarz - bez dat, stworzony z myślą o wszystkich, którzy tak jak ja zapisują swoje pomysly, plany, najlepsze dania, wspomnienia i nie rozstają się ze swoimi notatkami po skończonym roku. Znajdziecie w nim przepisy i zdjęcia przywiezione z podróży, moje sposoby i pomysly na rodzinne wieczory, jesienne dni i letnie wyprawy. Wszystko to, co każdy z nas planuje - jak wakacje, święta i dlugie weekendy, oraz podpowiedzi dotyczące najważniejszych dat w roku, których nie powinniśmy przegapić . Dla mnie ten dziennik jest wyjątkowy, ponieważ robiąc go siegnęłam do starych zdjęć, które przypomnialy mi, jak szybko leci czas i jak ważne w życiu są chwile spędzone z najbliższymi. Mam nadzieję, że spodoba sie Wam jego lekko nostalgiczna oprawa i z przyjemnością zapiszecie w nim swoje notatki oraz przepisy.
Dzienniczek zawiera osobiste zapiski s. Faustyny, polskiej zakonnicy zmarłej w 1938 r., wizjonerki i mistyczki, której Jezus zlecił przekazanie światu orędzia o Bożym Miłosierdziu. Niezwykłe dzieło duchowe, zachwycające swą prostotą i mądrością. Kieruje ono do każdego z nas osobiste wezwanie do bezgranicznego zawierzenia Bogu, który jest „samym Miłosierdziem”.
Norah Shariff jest Algierką, która do 14 roku życia mieszkała we Francji, potem wraz z rodziną wróciła do ojczyzny, by następnie uciekać przed przemocą muzułmańskich krewnych i koszmarem wojny domowej. W końcu postanowiła wyjawić tajemnice, które przez lata miały przemożny wpływ na jej życie, nie pozwalając dorosnąć. Obdarzona silnym charakterem i imponującą odwagą Norah jest gotowa zrobić wszystko, by ochronić matkę i rodzeństwo, nawet ocierając się o śmierć. Ostatecznie udaje jej się uciec z Algierii i osiąść w Kanadzie.
Norah Shariff reprezentuje nowe pokolenie, które nie chce bezczynnie godzić się na poniżanie - los pisany kobietom w krajach muzułmańskich. Jej bunt jest niczym drogowskaz dla wielu z tych kobiet, a jej wspomnienia wszystkim mogą dodać otuchy.
?Niewiarygodna, lecz prawdziwa historia ? gotowy scenariusz na film hollywoodzki? - Canal Plus
Czy jest ktoś, kto miałby więcej do powiedzenia o woli życia, niż Angele Lieby?
W przeddzień święta narodowego Francji Angele Lieby jedzie do jednego ze strasburskich szpitali ze straszną migreną. Jej stan się pogarsza i trzeba ją wprowadzić w śpiączkę farmakologiczną. Kilka dni później lekarze nie są w stanie jej wybudzić; mimo rozmaitych prób stymulacji Angele nie daje znaku życia. Jej mąż słyszy w końcu: ?Trzeba odłączyć ją od urządzeń podtrzymujących życie?. Jednak po jakimś czasie córka nieszczęsnej pacjentki dostrzega łzę w kąciku jej oka. Angele nie tylko żyje, ale pozostała świadoma tego, co się wokół niej dzieje! W tej książce opisała to niezwykłe doświadczenie ? przeżycia kobiety uwięzionej we własnym ciele, która wszystko słyszy, odczuwa straszny ból fizyczny, przeżywa tortury psychiczne, ale niezdolna jest do jakiejkolwiek reakcji.
Wielką zaletą książki jest styl: precyzyjny, reporterski, powściągliwy. Z pewnością przyczynił się do tego jej współautor, Hervé de Chalendar, dziennikarz, który jako pierwszy przedstawił w mediach poruszającą historię Angele Lieby, która ostatecznie wybudziła się ze śpiączki i dziś jej niesamowite doświadczenia są ważnym argumentem w dyskusji o opiece paliatywnej oraz o eutanazji.
?Dlaczego w kilka miesięcy odbyłam podróż z normalności do piekła i z powrotem? Dlaczego spadłam na dno i dlaczego zdołałam wypłynąć na powierzchnię? Jak wytłumaczyć fakt, że reakcja mojego systemu immunologicznego na zwykłą infekcję był tym razem tak przesadzona? Że, niczym wybuch bomby atomowej, spustoszyła mielinę, szczęśliwie oszczędzając jednak osłaniane przez nią nerwy? Bo mielina potrafi się zregenerować pod warunkiem, że nerwy są całe. Tak czy owak mój przypadek dowodzi jednego: człowiek może być świadomy, choć wygląda, jakby znajdował się już w stanie śmierci mózgowej. Na podstawie zewnętrznych sygnałów, bez uciekania się do skomplikowanych badań, można było dojść do wniosku, że mój mózg nie działa. A tymczasem aż się gotował od pytań, wątpliwości, lęków?.
fragment książki
Ta książka jest wynikiem moich przeżyć związanych z wchodzeniem w najtrudniejszą życiową rolę, jaką przyszło mi w życiu pełnić – w rolę mamy. To zapis porażek, frustracji, potknięć i rozczarowań. To także zapis radości, rodzącej się miłości do dziecka, wychodzenia z matni i drobnych codziennych sukcesów. To także wyraz sprzeciwu wobec powszechnie panujących stereotypów dotyczących macierzyństwa i mitu Matki Polki. To zachęta, żeby o stawaniu się i byciu mamą zacząć mówić szczerze, bez fałszywej nuty i zakłamania, że rodzicielstwo to podróż kremową chmurką z pachnącym bobasem po bezkresnym różowym niebie… Chciałabym, żeby po przeczytaniu tej książki świeżo upieczeni rodzice, a w szczególności mamy, zrozumieli, że nie są osamotnieni w przeżywaniu trudnych chwil, że to, przez co przechodzą „na nowej drodze życia” nie jest dziwne, nienormalne albo że to tylko oni nie dają sobie rady. Rewolucje rodzinne po urodzeniu dziecka zdarzają się w każdym domu: w jednych mniejsze, w innych uderzają ze wzmocnioną siłą. Ta książka ma pokazać, że w macierzyństwie częściej się potykamy, niż odnosimy sukcesy, i że nie jest to powód do wstydu, a raczej do szczerych rozmów i wspierania się nawzajem.
Historia Giulii Gabrieli, czternastolatki chorej na raka. Musicie od razu wiedzieć, że Giulia wygrała walkę z chorobą. To prawda, że nie wyzdrowiała: umarła wieczorem 19 sierpnia 2011 roku w swoim domu w Bergamo, w chwili, gdy na Światowych Dniach Młodzieży w Madrycie kończyła się droga krzyżowa z udziałem młodzieży. A jednak wygrała. Uczyniła dwa lata swojej choroby hymnem na cześć życia, duchowym crescendo, które doprowadziło ją do spokojnego dialogowania z własną śmiercią. Giulia była normalną dziewczynką. Podkreślała często swoją normalność: była ładna, bardzo pogodna, naiwnie teatralna, lubiła podróżować, ładnie się ubierać i uwielbiała chodzić na zakupy. W tajemniczy sposób choroba tej eksplozji subtelnej witalności nie zniszczyła, ale ją wzmocniła.
Opowieść o dziesięciomiesięcznej podróży, jaką podjęła para narzeczonych, korzystając z wszelkich możliwych środków lokomocji i nocując, gdzie tylko się dało. Podczas tej niesamowitej wyprawy odwiedzili Rosję, Uzbekistan, Kazachstan, Mongolię, Chiny, Wietnam, Kambodżę, Birmę, Malezję, Indonezję, Peru, Boliwię, Paragwaj i Argentynę. Swoje fascynujące przeżycia spisywali na podręcznym komputerze i na bieżąco publikowali w portalach www.gazeta.pl i naszemiasto.pl. Z ich relacji dowiemy się, co to jest „wódka dla duszy”, jak wygląda taniec mongolskiego szamana, kto jest dla Chińczyków prawdziwym mężczyzną, dlaczego w Tybecie córka może mieć czterech ojców, gdzie jeżdżą prawdziwi „Easy Riders”, jak smakuje miłość w hotelu na godziny.
Korespondencja Gustave'a Flauberta i George Sand to pierwszy po polsku, obszerny wybór listów obojga pisarzy, obejmujący okres ich znajomości i przyjaźni od roku 1863 do śmierci Sand w roku 1876. ,,Kiedy rozpoczyna się wymiana listów, ona ma pięćdziesiąt dziewięć lat, jest znaną i szanowaną pisarką, autorką czterdziestu powieści - on, o siedemnaście lat młodszy, jest autorem Pani Bovary i Salambo, których znaczenie mało kto wówczas rozumiał. Ona, od lat żyjąca w separacji z mężem, obraca się w kręgach literackich i artystycznych Paryża, otoczona aurą skandalu z racji prowokującej niezależności, męskich strojów i licznych kochanków, w tym tak znakomitych, jak Alfred de Musset i Fryderyk Chopin. On jest prowincjuszem z wyboru i może pochwalić się tylko jednym głośnym romansem: z trzeciorzędną literatką Luizą Colet (...) - pisze we wstępie tłumacz, Ryszard Engelking, autor nowego przekładu Pani Bovary. - George Sand od razu dostrzegła wielki talent Flauberta, ale nie potrafiła zrozumieć jego założeń estetycznych. Jak dowodzą jej listy, nie zrozumiała ich nigdy i z uporem usiłowała namówić przyjaciela, by - idąc jej śladem - nieco lżej traktował swoje pisarstwo. (...) Flaubert nie próbował jej nawracać i cierpliwie przedstawiał swoje poglądy. Jej powieści podziwiał za młodu, skłaniały go wtedy do marzeń. Później o jej utworach wyrażał się jak najgorzej, twierdząc, że pisane są sercem, a nie głową. Po latach, kiedy zaprzyjaźnił się z autorką, próbował czytać je sercem. (...) Na różnicach i podobieństwach, zastrzeżeniach i szacunku tych dwoje niezwykłych ludzi, bliskich kresu życia, zbudowało wielką przyjaźń. Zebrane tu listy, uważane za najpiękniejszą z francuskich korespondencji literackich, są tej przyjaźni świadectwem"".
Autor zaczyna od życiorysu Mahometa, proroka islamu, omawia Koran, hadisy, szariat, kalendarz mahometański, święta muzułmańskie, wyjaśnia stosunek muzułmanów do żydów i chrześcijan, pozycję kobiety w islamie, przyczyny biedy i zacofania krajów muzułmańskich. Zamieszcza kalendarium ataków terrorystycznych.
Każda kobieta, niezależnie od posiadanego światopoglądu, chce wejść pod ramię mężczyzny, a każdy mężczyzna chce jej to ramię podać. I dotyczy to także najsilniejszych kobiet, które pełnią ważne funkcje społeczne i polityczne, chociaż one często nawet same przed sobą się do tego nie przyznają.
Ryszard Kalisz
Ryszard Kalisz ? poseł, prawnik, warszawiak, miłośnik nart, jeden z najbardziej wyrazistych polskich polityków ? zgłębia rolę społeczną kobiety i tajniki jej duszy. Opowiada szczerze i otwarcie o płci przeciwnej. Poznajemy kobiety, wśród których dorastał i te, z którymi pracował i pracuje, ale również takie, które wpłynęły na losy świata lub swoich krajów. Kim dla niego są? Czego się od nich nauczył? Wreszcie jak on sam wpłynął i wpływa na ich życie? Co chce dla nich zrobić? Jest to także opowieść o tym, co wciąż pozostaje przedmiotem sporu i ostrej dyskusji ? czyli o takich samych szansach życiowych, zawodowych i społecznych dla wszystkich. Ale też o możliwości stworzenia świata, który w pełni wykorzystywałby rozwojowy potencjał kobiet i mężczyzn. O równości i o przeciwdziałaniu przemocy. Jest to spojrzenie wrażliwego mężczyzny na sprawy kobiet, tych szczęśliwych i tych poniżanych.
Tęczowy Koliber na Tyłku to nie tylko tatuaż, który nosi Szymon Niemiec. To także tytuł książki, która odsłania przed czytelnikiem obraz polskiego środowiska homoseksualnego. Z jego bolączkami, skrywanymi sekretami, radościami i smutkami. Ta książka wprowadza nas w świat, jakiego nie znamy. Świat zamkniętych klubów, miłosnych rozterek, walki o prawa człowieka. Jest to także opowieść o zdradzie, kłamstwie, i nożach wbijanych przez przyjaciół. Obok tej historii nie można przejść obojętnie.
`Zaczęło się od radości Anity, młodej dziewczyny z trudną przeszłością, którą poznałam na Mistrzostwach Polski Bezdomnych w Piłce Nożnej Ulicznej. Zobaczyłam jej promienny uśmiech, gdy została powołana do kobiecej reprezentacji na Mistrzostwach Świata bezdomnych w Poznaniu. Już wtedy wiedziałem, że nie przejdę obojętnie obok życiorysów pozostałych kadrowiczek. I tak bezdomność rozszerzyła się w moich wyobrażeniach na samotność, niskiej poczucie własnej wartości, problemy z rodziną, prawem, uzależnieniami. Pojawiły się w mojej głowie znaki zapytania: co doprowadziło moje bohaterki do miejsca, w którym są i dlaczego gra w Polskiej reprezentacji jest krokiem na drodze do ich szczęścia?` Agnieszka Żądło-Jadczak
W 2005 roku Charlotte Valandrey, znana francuska aktorka, ujawniła w swojej książce L?Amour dans le sang, że poddała się niedawno przeszczepowi serca. Jej zmęczone emocjami serce zostało zastąpione innym. Miesiąc po ukazaniu się tej książki Charlotte otrzymała anonimowy list: ?Znam serce, które w Pani bije, kochałem je kiedyś??. Te z pozoru szalone słowa poruszają nią do głębi, szczególnie że od jakiegoś czasu regularnie prześladują ją nocne koszmary i odczucia ?déja-vu?, a jej osobowość ulega zastanawiającym zmianom. Czy rzeczywiście przejawia się w niej jakieś inne życie? Charlotte, waleczna matka i pełna radości kobieta, pociąga nas za sobą w porywającą podróż, która poprzez tajemnicę pamięci komórek i sercowe wzloty i upadki doprowadzi ją być może do świetlistego portu, w którym czeka wymarzona wielka miłość.
Wydłużanie się naszego życia niesie wiele wartości i nowych obszarów aktywności. W wieku późnej dorosłości i wieku emerytalnym powstaje również potrzeba, szansa i wymóg świadomego odnoszenia się do własnej biografii. W pracy wykorzystano tę prawdę do opracowania cyklu zajęć poświęconych własnej biografii. W pierwszej części zawarto teoretyczne podstawy dotyczące biografii, twórczości, autokreacji. Pozwala to na świadome samookreślenie siebie, wychodzenie poza schemat interpretowania zdarzeń, a także odnoszenie się do zadań teraźniejszych i przyszłych. W drugiej części zawarto praktyczne ćwiczenia warsztatowe gotowe do wykorzystania, a w trzeciej propozycje gier na podstawie materiału biograficznego.
Jak zaznaczają autorki, książkę kierują do wszystkich zainteresowanych pracą nad rozwijaniem twórczości i kreatywności na podstawie własnych doświadczeń i wspomnień. Szczególnie przydatna może się ona okazać dla osób pracujących z dorosłymi w placówkach wsparcia dziennego i całodobowego – dla pracowników socjalnych, trenerów, arteterapeutów, nauczycieli, animatorów zajęć z domów pomocy społecznej i uniwersytetów trzeciego wieku.
Książka ta została napisana przez kobietę, która po ponad dwudziestu latach picia znalazła się na oddziale odwykowym z całkowicie wyniszczonym systemem nerwowym. Ukończyła dwa fakultety, miała gdzie mieszkać, miała z czego żyć, co dowodzi, że uznawanie alkoholika za człowieka z marginesu jest często mitem.
Siostra Jesme, zakonnica z południowoindyjskiego stanu Kerala, wystąpiła z zakonu karmelitanek po trzydziestu trzech latach życia w stanie duchownym. Jak sama twierdzi, w normalnej sytuacji byłaby ostatnią osobą, która uczyniłaby taki krok, jednak nie miała wyjścia - władze zakonne za wszelką cenę starały się zepchnąć ją na margines życia zawodowego i klasztornego. Kiedy inne metody zawiodły, próbowano poddać ją leczeniu psychiatrycznemu. Ona sama pochodziła z dobrej, zamożnej rodziny praktykujących katolików. W wieku siedemnastu lat, podczas zorganizowanych przez uczelnię rekolekcji, miała mistyczne przeżycie, po którym postanowiła wstąpić do zakonu. Autorka obserwowała rozmaite nieuczciwe praktyki i nieprawidłowości w zakonie.
U Johna Eldera Robisona w wieku dorosłym zdiagnozowano zespół Aspergera. Jego biografia to gorzka ale również zabawna historia człowieka, który ze swoich słabości potrafił uczynić ogromne zalety.
Młodość autora przypadła na lata sześćdziesiąte. Po wyrzuceniu ze studiów związał się z grupami muzycznymi (m.in. KISS, Pink Floyd), dla których tworzył efekty dźwiękowe i wizualne. Na sprzęcie, który tworzył Robison grali również Judas Priest, Talking Heads, Blondie.
Przez jakiś czas związał się z firmą Microvision tworzącą pierwsze gry telewizyjne.
W tej chwili prowadzi firmę zajmującą się renowacją samochodów.
Jego opowieść, to historia człowieka, który mimo problemów ze społecznym przystosowaniem charakterystycznym dla osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, potrafił skoncentrować się na swojej pasji i dzielić ją z innymi.
Pozwala też czytelnikowi zrozumieć świat osób komunikujących się w nieco odmienny sposób.
Fragment:
"Przez dziesięć lat wysłuchiwałem, jak szefowie mówili mi, że nie potrafię się komunikować ani pracować z innymi. Teraz stawka była wyższa i wyglądało na to, że komunikuję się z powodzeniem. Skąd to wiedziałem? Bo klienci wracali. A niektórzy z nich wpadali nawet z wizytą już po skończonej robocie.
Znalazłem sobie niszę, w której wiele z cech aspergera działało na moją korzyść. Moje kompulsywne dążenie do tego, by na temat samochodów wiedzieć wszystko, zrobiło ze mnie znakomitego fachowca. Mój precyzyjny sposób wysławiania się sprawiał, że potrafiłem wyjaśniać prostymi słowami skomplikowane problemy.
Mówiłem ludziom wszystko, co potrzebowali wiedzieć o swoich samochodach, i zwykle to doceniali. Moja niezdolność do czytania języka ciała i postawy powodowała – w branży w której dyskryminacja była na porządku dziennym – że wszystkich traktowałem tak samo."
"Miałem dobre kilkanaście lat, kiedy wreszcie do mnie dotarło, że nie będę mordercą albo kimś jeszcze gorszym. Wtedy już rozumiałem, że unikanie kontaktu wzrokowego nie czyni ze mnie osoby podejrzanej czy krętacza, za to zacząłem się zastanawiać, dlaczego dla tak wielu dorosłych moje zachowanie było jednoznaczne z nieszczerością i krętactwem. Mniej więcej w tym samym czasie poznałem paru zakłamanych łajdaków, którzy patrzyli mi w oczy i doszedłem do wniosku, że narzekanie na mnie było w takim razie hipokryzją."
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
