W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
" Kultura muzyczna w Szczecinie 1884-2014" to pozycja wielowątkowa, solidna i ciekawa oraz rzetelna od strony warsztatowej i merytorycznej. Pokazuje kulturową różnorodność tego regionu, nie pomijając, co już powinno być naturalne, historii zjawisk innych niż polskie. Odnosi się do tradycji jako takiej i na tej podstawie snuje opowieść o dniu dzisiejszym, w tym także o wielu szansach jakie stwarza ta wciąż trudna historia. (...)
prof. zw.dr.hab. Włodzimierz Zalewski
Niezastąpiona pozycja dla tych, którzy dopiero myślą o zawodzie aktora. Bogate źródło wiedzy
dla studentów i wykładowców - znajdziemy tu ciekawy opis pierwszego semestru studiów aktorskich,
wzbogacony licznymi ćwiczeniami. Pozycja zainteresuje również wszystkich tych, którzy chcieliby
zdobyć warsztatową wiedzę na temat zawodu.
"(…) Chodzi o początek. O start w zawodzie, który niezmiennie wywołuje fascynację (...). Ale czy tego zawodu w ogóle można się nauczyć? Czy ten zawód nie jest czymś, co człowiek może jedynie wyssać z mlekiem matki? Czy można się nauczyć sztuki? Tak, można. Lecz aby poważnie i przez długi czas kreatywnie pracować w zawodzie aktora, potrzebne jest wykształcenie. Bowiem bez opanowania podstawowych metodycznych środków zużyje się nawet najlepszy materiał. Metoda sztuki aktorskiej, o której traktuje ta książka, oraz jej dydaktyka zostały podsumowane przez profesora Rudolfa Penkę na podstawie metod pracy Bertolta Brechta i Konstantyna S. Stanisławskiego".
Fragment Wstępu
Mało dotąd znana użytkowa działalność wybitnego kompozytora XX wieku Witolda Lutosławskiego po wielu dekadach doczekała się kompleksowego opracowania. Autorka obszerny — obejmujący ponad 130 dzieł — etap twórczości opisuje przez pryzmat biografii kompozytora, a także osadza go w zupełnie nowym kontekście, jaki wyznacza problematyka audiosfery. To dwutorowe podejście stało się punktem wyjścia dla charakterystyki muzyki Lutosławskiego powstającej na potrzeby filmów, spektakli teatralnych oraz słuchowisk radiowych. Dopełnieniem ubocznej praktyki kompozytorskiej twórcy są rozdziały dotyczące funkcjonowania w przestrzeni brzmieniowej jego pieśni masowych i piosenek rozrywkowych. Autorka podejmuje również istotną dla autora Gier weneckich kwestię nadmiaru hałasów w codziennym funkcjonowaniu człowieka. W książce tej znalazły się ponadto niepublikowane do tej pory listy i teksty Lutosławskiego, a także liczne przykłady nutowe, materiały ikonograficzne oraz katalogi kompozycji. Wartka narracja w połączeniu z bogatą faktografią i szczegółowymi analizami dzieł z pewnością usatysfakcjonuje zarówno czytelnika wywodzącego się ze środowiska muzykologicznego, jak i miłośnika szeroko pojętej kultury.
Książka porusza wiele różnych i niezwykle interesujących wątków dotyczących Sądu Ostatecznego Hansa Memlinga, które wcześniej były podejmowane w bogatej literaturze tematu, choć Czytelnik znajdzie tu także całkiem nowe rozważania, a w wielu miejscach poszerzenie i pogłębienie dotychczasowych dyskusji. Służy temu między innymi umożliwienie prezentowania przez autorów nieraz zgoła odmiennych stanowisk co do poruszanych kwestii. Dyskusja na kartach książki toczy się w szczególności wokół następujących zagadnień: Kto jest autorem Sądu Ostatecznego i kiedy go namalował? Kim był fundator obrazu, a kim jego zdobywca? Skąd tryptyk wziął się w Gdańsku i jakie były jego losy? Jaki jest stan zachowania obrazu i czy kolejne konserwacje były przeprowadzane w sposób właściwy? Kogo Memling przedstawił na swoim dziele? Jakie inspiracje artystyczne wywołał tryptyk w różnych sztukach, a z jakich sam czerpał? Czy i na ile artysta znał anatomię? Jaka jest symbolika obrazu? Jaka jest relacja przedstawienia sądu wobec prawa kanonicznego? Wreszcie, gdzie jest miejsce Sądu Ostatecznego – w muzeum czy w kościele?
Publikacja jest próbą pokazania edukacji artystycznej w twórczej komunikacji z perspektywy praktyków teatru i filmu rosyjskiego. Przywołane zostają opinie i poglądy znamienitych twórców ? reżyserów, aktorów, tancerzy, śpiewaków, którzy często sami będąc pedagogami, kształtowali w swoich uczniach i młodych artystach przekonanie o celowości sztuki jako misji wobec społeczeństwa, której walory humanistyczne połączone z doskonałym rzemiosłem są w stanie edukować widzów, kształtować ich gust, uczyć szacunku dla dokonań przeszłych pokoleń. Wielu pedagogów przywołanych na kartach tej książki odwołuje się do relacji z własnymi mistrzami, mentorami, których dokonania artystyczne i sposób pracy pedagogicznej, zarówno w szkole teatralnej, w teatrze i na planie filmowym, miały istotny wpływ na ich drogę artystyczną, twórczy rozwój oraz pojmowanie sztuki w kategoriach wyzwań humanistycznych.
Publikacja podsumowuje dotychczasową twórczość Krzysztofa M. Bednarskiego. Oprócz bogatej części ilustracyjnej zawiera kalendarium, szczegółowy wykaz wystaw i bibliografię opracowane przez Marylę Sitkowską, a także eseje Wiesława Gumuły, Łukasza Kropiowskiego, Achillego Bonita Olivy, Marii Anny Potockiej oraz wywiad z artystą przeprowadzony przez Martynę Sobczyk.
Monografia "Bruszewski. Sztuka generatywna" omawia nieanalizowany dotąd obszar w rozległej twórczości Wojciecha Bruszewskiego. Punktem wyjścia jest hipoteza, że sztuka generatywna jest znaczącym, indywidualnym i pionierskim poszukiwaniem artysty. Ten szczególny obszar wymagał przygotowania odpowiedniej bazy teoretycznej i pojęciowej. Realizowane przez Bruszewskiego prace generatywne i permutacyjne wymagały przywołania dorobku muzyków eksperymentalnych, zrozumienia pojęć pochodzących z teorii informacji, kombinatoryki czy prac Maxa Bensego. Analiza prac lingwistycznych domagała się wkroczenia w przestrzeń poezji eksperymentalnej i idei Noama Chomskiego. Z kolei zrozumienie osobowości twórczej Wojciecha Bruszewskiego ułatwiło przybliżenie paradygmatu trzeciej kultury i związków pomiędzy sztuką a nauką.
Książka kierowana jest do czytelników zainteresowanych filmem eksperymentalnym, poezją i muzyką eksperymentalną. Monografia wypełnia lukę bibliograficzną dotyczącą sztuki generatywnej, sztuki permutacyjnej oraz pogranicza sztuki i nauk ścisłych.
Dwory na Suwalszczyźnie to tytuł, który może zaskoczyć wielu Czytelników. Zdziwić może liczba opisanych miejsc, jak i objętość tej książki. Przecież w dzisiejszym krajobrazie Suwalszczyzny w ogóle nie widzimy dworków. Owszem, wielu zna ruiny pałacu gen.Ludwika Michała Paca w Dowspudzie lub pozostałości po dworze w Starej Hańczy nad jeziorem Hańcza, niektórzy - ze względu na funkcjonujący pensjonat - wiedzą o istnieniu folwarku Huta, i to wszystko.
Dlaczego więc ta książka? Otóż jest próbą wydobycia, przypomnienia i utrwalenia świata, który już nie istnieje (bez chęci jego idealizacji i mitologizacji). Zniknął zarówno w przestrzeni, jak i w pamięci. Stało się tak w wyniku naturalnych procesów, ale także planowanych działań, motywowanych ideologia i polityką.
Dzięki jasnym wskazówkom zawartym w tym praktycznym poradniku szybko nauczysz się rysować ulubione zwierzęta w charakterystycznych dla nich pozach. Autor w przystępny sposób krok po kroku wyjaśnia, jak stworzyć niebanalne wizerunki zwierząt różnymi metodami: węglem, kredą i pastelami; daje również wiele cennych rad dotyczących m.in. przyborów do rysowania czy wykorzystywania fotografii jako pomocy.
O zawartości niniejszego tomu noszącego tytuł Święci na ekranie filmowym najlepiej mówi fragment wstępu pióra znakomitego polskiego reżysera:
„Filmy, o których traktuje ta książka, są z założenia elitarne, gdyż w większości wychodzą z ofertą do nieprzekonanych i przynoszą zastanowienie, a nie gotową odpowiedź, wyrażając tym szerszą zasadę, że u każdego człowieka przeżycie świętości jest inne i każdy, kto ma dobrą wolę, musi odnaleźć własną drogę, która nie polega na tym, by naśladować cudze rozwiązania, tylko czerpiąc z nich inspiracje, znajdować własną drogę wzrostu, czyli uprawiać postęp w sferze ducha, co jest zawsze drogą do świętości”.
Krzysztof Zanussi
Polskie traktaty z XVII i początków XVIII wieku podejmujące temat budowy siedzib, gospodarowania i sztuki ogrodniczej zostały przez autorkę odczytane jako materiał do analizy kultury kolekcjonerskiej w dawnej Rzeczpospolitej. Wnioski dotyczą obiektów, które w owej epoce uznawano za cenne, godne gromadzenia i przechowywania. Książka omawia role kolekcjonera, fundatora oraz zwiedzającego, strategie eksponowania i percepcję zbiorów. Pierwsza część studium poświęcona jest dawnym rezydencjom szlacheckim: dworom i pałacom oraz pomieszczeniom, które przeznaczano w nich do prezentacji kolekcji. Druga część przedstawia rozmaite koncepcje urządzania ogrodów i ich potencjał wystawienniczy. Definiując specyfikę polskiego nowożytnego kolekcjonerstwa, autorka zwraca szczególną uwagę na wzajemne oddziaływanie sztuki i natury, związek dekoracyjności z utylitaryzmem oraz znaczenie pamięci kulturowej dla rozwoju idei prywatnych zbiorów.
„Książka będzie czytana szeroko – przez historyków architektury i architektury krajobrazu, historyków sztuki i kultury, humanistów różnych specjalności i historyków nauk biologicznych, amatorów kolekcjonerstwa i sztuki ogrodowej. Jest świetną syntezą zagadnienia ulokowanego między teorią architektoniczną, kolekcjonerstwem, dziejami obyczaju a historią i teorią ogrodów. Bardzo polecam!” prof. Antoni Ziemba.
Aleksandra Jakóbczyk-Gola to kulturoznawca, filolog i historyk sztuki. Jako kustosz dyplomowany należy do zespołu kuratorów wystawy stałej Muzeum Historii Polski. Współpracuje z Wydziałem „Artes Liberales” i Instytutem Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Jest autorką monografii, rozpraw i artykułów.
Nawiązując do amerykańskiego antropologa Gordona Graya, możemy mówić tu o pewnych wbudowanych socjo-kulturowych normach i wartościach, uwikłanych w film jako część kontekstu produkcji5. „Żaden film nie
powstaje w kulturowej próżni”6 i zdaje się istnieć pewien rytuał tworzenia przekazów medialnych, którego zbadanie, opisanie i przede wszystkim zrozumienie będzie stanowiło obiekt badawczy niniejszej książki. Będzie
to jednocześnie (w pewien sposób) próba odczarowania fabryki snów, w tym wypadku niekoniecznie hollywoodzkiej. Można by rzec – ostateczne zburzenie „czwartej ściany”, uchwycenie esencji surowości tworzenia, wreszcie próba przywrócenia tego, co społeczne, procesualne, w fenomenie, który
w tradycji pisarskiej dyscypliny częściej występuje pod postacią rozważań o jego efekcie.
z Wprowadzenia, Iwona Morozow
Zabrzmi to może trywialnie, niepoetycko i przyziemnie, lecz bez pieniędzy nie ma filmu. Z tego względu badanie rynku finansowego produkcji filmowej w Polsce wydaje się niezwykle istotne. Niniejsza książka podejmuje właśnie taki wysiłek badawczy. Pisanie o pieniądzach wymaga skupienia się zarówno na kontekstach ekonomicznych i instytucjonalnych. W czterech rozdziałach omówiono kolejno główne źródła finansowania
filmów fabularnych, funkcjonowanie i politykę głównego funduszu, czyli Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, by następnie zaprezentować alternatywne formy finansowania – tak publiczne, jak prywatne – oraz otoczenie ekonomiczne i autorską typologię producentów filmowych w naszym kraju.
Taki podział wynika z jednej strony z
przekonania, że produkcja filmowa w Polsce wciąż zbyt uzależniona jest od publicznych środków, z drugiej zaś z potrzeby wskazania nowych możliwych rozwiązań z zakresu finansowania produkcji filmowej dla rodzimego rynku. Za kilka lub kilkanaście lat książka stanie się historycznym źródłem wiedzy o finansowym aspekcie produkcji filmowej w pierwszym dwudziestoleciu XXI wieku. Autorzy kontynuują studia kultury produkcji
(production culture studies) rozpoczęte w lokalnym krajowym wymiarze przez działalność naukową Edwarda Zajička, a następnie podjęte przez Marcina Adamczaka w jego książce Obok ekranu (2014). Poszerzają badania realizowane wcześniej przez Michała Zabłockiego w Organizacji produkcji filmu fabularnego w Polsce (2013) oraz Annę Wróblewską w Rynku filmowym w Polsce (2014).
Wzbogacają te dokonania pionierskimi próbami opisu narzędzi finansowania rynku kinematograficznego.
Książka adresowana jest przede wszystkim dla badaczy zainteresowanych instytucjonalnymi aspektami polskiej kinematografii, ale także dla przyszłych kierowników produkcji i producentów.
Nie-widoki cierpienia stanowią niejako „higieniczną” odpowiedź na przesycenie kultury wizualnej przemocą ukazywaną nazbyt bezpośrednio i dosłownie, które to przesycenie prowadzi ostatecznie do powszechnego znieczulenia i obojętności. Nie oznaczają one braku reprezentacji, odebrania cierpieniu świadectwa i formy wyrazu, co skazałoby je na niebyt lub zapomnienie. Stanowią natomiast wartą rozwagi propozycję przekroczenia naczelnej aporii związanej z tworzeniem „widoków cudzego cierpienia”: nie ukazywać go to udawać, że nie istnieje; ukazywać – to ryzykować przemienienie go w quasi-pornograficzny fetysz, przedmiot obojętnej, a częstokroć nawet cynicznej konsumpcji. Wedle zamierzeń redaktorów tomu zebrane w nim szkice stanowić mają istotny głos w dyskusji nad etycznym wymiarem kreowania i rozpowszechniania obrazów prezentujących ofiary wojny, przemocy czy chorób, dyskusji, której wciąż, jak się zdaje, daleko do jednoznacznych konkluzji.
Tom VI rocznika nosi tytuł "Polscy i rosyjscy architekci w XIX i XX wieku". Jest on poświęcony polskim architektom działającym na terytorium Cesarstwa Rosyjskiego w XIX i na początku XX wieku, architektom rosyjskim, a także polskim architektom wykształconych w uczelniach rosyjskich, czynnych na obszarze Królestwa Polskiego i ziem zachodnich Cesarstwa. Odrębnymi zagadnieniami są architektura starowierców w Polsce, architektura kościołów katolickich w dawnych Prusach Wschodnich, a także problematyka architektury współczesnej, w tym prawosławnej architektury sakralnej.
Książka Janusza Łastowieckiego to istotne osiągnięcie w badaniach nad gatunkiem medialnym, jakim jest słuchowisko radiowe. Autor dokonał syntezy problemów zarówno poetyki, jak i odbioru, a także przedstawił ewolucję tej formy radiowej i dźwiękowej. Publikacja proponuje nowy, oryginalny opis genologiczny, wykraczający poza istniejące ustalenia badawcze. Książka Janusza Łastowieckiego przedstawia materiał w wielkim stopniu nieznany lub niebadany. Proponuje całościowe, precyzyjne metodologiczne spojrzenie na zagadnienie słuchowiska.Z recenzji wydawniczej prof.dr.hab.Andrzeja Zawady
Ghost towns, empty streets, crumbling ruins and lost empires this book reveals these and other deserted places. Many places featured were once populated and now sit unoccupied, modern day ruins, sitting in decay.
Stories, facts and photographs of 60 beautiful and eerie abandoned places from throughout the world. Time has stopped and nature is taking resident in these places mainly due to natural disasters, war or economic reasons.
Places include:
• Severely damaged by Hurricane Katrina, Six Flags Jazzland has been abandoned since. Several of the rides still stand, a testimony to the resilience of New Orleans.
• Shicheng in China has been under water for 53 years since the Xin'an River Hydro Plant flooded the area. The city was founded 1,300 years ago.
• Chernobyl was totally abandoned after the nearby nuclear disaster in 1986. Due to radiation, it has been left untouched ever since the incident and will be for many thousands of years into the future. Nature now rules the city in what resembles an apocalyptic movie.
• Poveglia is an island in the Venetian Lagoon which under the rule of Napoleon Bonaparte became a dumping ground for plague victims and later an asylum for the mentally ill.
• Plymouth was the capital of the island of Montserrat. The town was overwhelmed by volcanic eruptions starting in 1995 and was abandoned.
• St Kilda a remote Scottish Island may have been permanently inhabited for at least two millennia, the population probably never exceeding 180. The entire population was evacuated in 1930.
Prezentowana publikacja Starożytny dramat. Teoria, praktyka, recepcja jest zbiorem artykułów poświęconych szeroko rozumianej antycznej kulturze Grecji i jej oddziaływaniu na europejską literaturę. Tę niezwykle interesującą pozycję ze względu zarówno na szeroki zakres poruszanych problemów (kulty religijne, tragedia, komedia, teatr, historiografia, mim, recepcja antyku w późniejszych epokach itd.), jak i fakt, że wśród autorów artykułów dominują najwybitniejsi w Polsce filologowie klasyczni, należy oceniać bardzo wysoko. Zbiór prac wybitnych polskich uczonych, dzielących się w swoich rozważaniach wynikami najnowszych badań, odwołujących się do ostatnio wydanych w świecie publikacji na dany temat, stanowi bez wątpienia jedną z ważniejszych monografii dramatu antycznego. Z pewnością więc tom winien znaleźć czytelników nie tylko wśród filologów i historyków kultury antycznej, ale - uwzględniając jego wysoki poziom i wartość naukową - można go także dedykować teoretykom literatury oraz tym humanistom, którzy interesują się antykiem i jego płodnym oddziaływaniem. (Ze Wstępu)
Ars longa, vita brevis – sztuka długa, życie krótkie – sentencja Hipokratesa, pierwotnie odnosząca się do medycyny, weszła trwale do kultury jako fundament myślenia o sztuce. Sztuce w późniejszym rozumieniu, pojmowanej jako twórczość artystyczna. Jako maksyma przyjęła się w wersji skróconej, niosąc przesłanie apologetyczno-konsolacyjne: choć życie nasze jest krótkie, sztuka nadal trwa. Jej pełne brzmienie ma jednak sens odmienny, nieoparty na prostym przeciwstawieniu, bogatszy: Ars longa, vita brevis, occasio praeceps, experimentum periculosum, iudicium difficile – sztuka długa, życie krótkie, okazja ulotna, doświadczenie niebezpieczne, sąd niełatwy. Te zapomniane człony słynnej sentencji ofiarowują pojęciowe ramy niespodziewanie przylegające do sztuki współczesnej, w której mało wiary w trwałość i trwanie, a więcej ulotnych okazji i niebezpieczeństwa doświadczeń. Dlatego i sąd o niej tak trudny. Idąc tropem Hipokratesowych kategorii, widzimy, że nawet optymistyczna ars longa rodzi się wśród buntów, niepowodzeń, nieporozumień, niemożności, które wszak dzieje sztuki współtworzą. I paradoksalnie, chociaż awangardy narzuciły progresywny, agresywny i transgresywny obraz twórczości, to właśnie w sztuce XX wieku utrata i niespełnienie stały się jej niezbywalną częścią, niemal wyznaczając najważniejsze osie jej rozwoju.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
