Pierwsza część monumentalnego, trzytomowego dzieła Dobrochny Ratajczakowej Dzieje komedii polskiej. Niezwykła próba przywrócenia zepchniętemu na margines gatunkowi właściwego miejsca w dziejach naszej rodzimej literatury.Imponująca wiedza i erudycja autorki, wsparte rozległością lektur, pozwoliły jej na kreślenie wielkiego tła kulturowego, na którym pozycja komedii zmieniająca się w różnych epokach jest przez nią przedstawiana. Pozwala to przede wszystkim na zobaczenie i wydobycie oraz podkreślenie znaczenia komedii, jakie miała dla rozwoju nie tylko innych gatunków literackich, ale i innych sztuk. W tym przede wszystkim teatru, z którym komedia związała się najbardziej, wpływając na konwencje, styl gry i inscenizacji, a także przemieniając widownię.To zafascynowanie autorki gatunkiem wyrasta z przekonania, że to właśnie niedoceniania przez poważną literaturę komedia w swojej zmienności, otwartości, migotliwości jest jednym z najlepszych środków do uobecniania dziejowego, jak określa to, używając terminu Martina Heideggera. Autorka uważa, że to właśnie zdolność do przekształcenia i zmiany, przystosowania zadecydowała o trwałości komedii jako gatunku, powołując do życia niemożliwą do opanowania mozaikę tekstów. Dlatego nie tworzy jednej definicji. Uważa, że każda epoka i każda kultura inaczej wyznaczały jej kontur, który zmieniał się pod naciskiem różnych prądów, orientacji estetycznych, ideologii, nawet praktyk twórczych.Książka ma podwójną narrację: narracja linearna jako opowieść o dziejach gatunku poświęcona jest ogólnym prawidłom przebiegu procesu przemian komedii i składających się nań prądów; nie dążąc do syntezy czy kompletnej monografii, przyjmuje postać opowiadania otwartego na uzupełnienia i dopowiedzenia, którymi są rozsypane opowiadania w opowiadaniu krótkie notatki, miniatury narracyjne, szkice, drobne okruchy historii, które można czytać w dowolnej konfiguracji.Pierwszy tom Dziejów komedii polskiej obejmuje dwie rozległe epoki, w jakich kształtowały się u nas odmiany tego gatunku. W okresie dawnej Polski Autorka śledzi jej dwie odmiany: elitarno-dworską i inteligencko-plebejską; natomiast oświeceniowe przejście do nowoczesności przynosi wskazanie fundamentów polskiej komedii w formule klasycystycznej, jej funkcję zwierciadła obyczajów na scenie publicznej, a także przypisanie komedii nie tylko funkcji rozrywkowej, ale i politycznej.

Performanse plastyczne Władysława Hasiora to pierwsza monografia w całości poświęcona perfomatywnej twórczości zakopiańskiego artysty. Autorka przygląda się w niej mniej znanym obszarom działalności Władysława Hasiora, analizując jego akcje efemeryczne, teatralizowane ceremonie odsłonięcia rzeźb i pomników, realizacje scenograficzne, wreszcie projekty partycypacyjne i aktywizujące publiczność. Podejmując próby zrekonstruowania kształtu wybranych performansów plastycznych badaczka odwołuje się do ich materialnych i niematerialnych śladów: zachowanych dokumentów fotograficznych, filmowych, nagranych i zapisanych komentarzy samego autora, artykułów prasowych oraz relacji widzow-uczestnikow. Z krytycznego i teoretycznego namysłu nad tymi archiwaliami wyłania się sylwetka twórcy wszechstronnego nie tylko rzeźbiarza i plastyka, ale przede wszystkim performera, reżysera zmysłowego teatru żywiołów, artysty wchodzącego w bezpośrednią interakcję z widzem i świadomego siły oddziaływania zdarzeń o charakterze efemerycznym, widowiskowym, ulotnym.Uczyłem się rzeźby, ale rzeczywiście w tej chwili pomieszałem konwencję malarską z rzeźbiarską i z tych dwóch dyscyplin uprawiam coś w rodzaju własnego teatru deklarował Władysław Hasior w jednym z programów publicystycznych. Mimo licznych prób konfrontowania twórczości artysty z teatralną optyką, nie podjęto jak dotąd tak obszernej i syntetycznej próby analizy jego dorobku w perspektywie performatywnej i interdyscyplinarnej. Książka Performanse plastyczne Władysława Hasiora wypełnia znaczącą lukę w badaniach nad twórczością artysty, jest także propozycją jej nowego ujęcia, wykorzystującego narzędzia i metodologie z zakresu performatyki, sztuki partycypacyjnej, współczesnych badań teatrologicznych i intermedialnych.

Katalog pierwszej wystawy w nowym budynku MSN, a zarazem książka dyskutująca rolę i zadania muzeum sztuki współczesnej dzisiaj w Polsce i na świecie, w czasach niepokoju.O Wystawie niestałej. 4 x kolekcja MSN piszą kuratorzy tego pokazu, interpretując kolekcję MSN w przekonaniu, że dzieła sztuki i dialog między nimi otwierają pole do powstawania nowych znaczeń i pomagają opisywać nasz świat. Osie, na których zbudowana jest kolekcja oraz wystawa rozpinają się między zaangażowaniem i autonomią oraz sztuką popularną, bliską życia i sztuką o charakterze afektywnym, tworzącą swoje własne kosmosy i języki.O samej idei muzeum piszą zaproszeni autorzy wybitni naukowcy, krytyczki i kuratorki. Prof. Madina Tlostanova pyta o możliwość dekolonizacji postsocjalizmu, prof. Krzysztof Pomian wraca do tematu relacji sztuki nowoczesnej i demokracji, a Laura Raicovich pokazuje (na przykładach), jaką rolę mogą mieć instytucje sztuki w czasach głębokich kryzysów. Obrazu dopełniają dwie rozmowy Claire Bishop, Joanny Mytkowskiej i Jakuba Gawkowskiego o muzeologii radykalnej i wojnach kulturowych (w Polsce i w Stanach Zjednoczonych) oraz szwajcarskich akademików i kuratorów Frediego Fischli i Nielsa Olsena, którzy z Tomaszem Fudalą i Natalią Sielewicz rozmawiają o misji muzeów dzisiaj.

Przystępne i bogato ilustrowane kompendium wiedzy o zbiorach Muzeum – dziełach sztuki, ale także archiwach, Parku Rzeźby na Bródnie, Domu Hansenów w Szuminie, Palmie Joanny Rajkowskiej czy amatorskich filmach zebranych w Archiwum Filmów Domowych.   W ten świat wprowadzają krótkie eseje kuratorów MSN, a potem spotykamy bliżej 150 wybranych z kolekcji prac, opisanych i zinterpretowanych w formie jednostronicowych tekstów. Ten spacer po kolekcji przygotowali pracownicy Muzeum i zaproszeni autorzy. Spis treści: JAGNA LEWANDOWSKA Przemieszczenia. Zbiory MSN   SZYMON MALIBORSKI Raj na ziemi TOMASZ FUDALA Dom Hansenów w Szuminie   ZOFIA PŁOSKA—CZARTORYSKA Pozdrowienia z Alej Jerozolimskich Joanny Rajkowskiej jako miejski spektakl  ROBERT JAROSZ, ŁUKASZ MOJSAK Archiwa artystek i artystów  NIKA BACHMAN Zofia Kulik, Archiwum KwieKulik (1968 1987), 2024  AGNIESZKA TARASIUK Artyści, Filmowcy, Entuzjaści  NATALIA SIELEWICZ Performans  SEBASTIAN CICHOCKI Postsztuka  PAWEŁ NOWOŻYCKI,  MICHAŁ MENDYK Czarny pokój w białym budynku. Studio Eksperymentalne Polskiego Radia w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie  150 WYBRANYCH PRAC Z KOLEKCJI MSN OD A DO Ż

Schyłek średniowiecza to szczególnie interesujący okres w dziejach kultury europejskiej. Choć rozwój technologii księgarskich zwiększył dostęp do pisma, pamięć i przekaz ustny nadal odgrywały podstawową rolę. Zespół średniowiecznych metod wzmacniania i kształtowania pamięci, występującej pod ogólnym terminem memoria, pozostawił wyraźny ślad na metodach nauczania dawnych sztuk — w tym muzyki. Ryszard Lubieniecki analizuje teoretycznomuzyczne traktaty zachowane w środkowoeuropejskich rękopisach, między innymi z Czech, Śląska i Mazowsza. Obejmują one pełen zakres ówczesnej edukacji muzycznej: jednogłosowy śpiew liturgiczny (musica plana), rytmikę menzuralną (musica mensuralis), kontrapunkt i grę na instrumentach klawiszowych (ars organisandi). Odwołując się do najważniejszych dawnych tekstów poświęconych memorii i sztuce pamięci, autor szczegółowo omawia konstrukcję tych traktatów, wykorzystanych w nich metod mnemotechnicznych i terminologii. Nawiązując do koncepcji oralności i piśmienności Waltera Jacksona Onga, autor śledzi skomplikowane relacje, w które wchodziły tekst pisany i przekaz ustny. Szczególne miejsce w jego rozważaniach zajmują diagramy i wszelkie elementy graficzne, pomocne w kształtowaniu wyobraźni średniowiecznych muzyków. Rozważania te wzbogaca odniesieniami do własnych doświadczeń i praktyki instrumentalnej, a aspekt performatywny wysuwa się na pierwszy plan w epilogu, poświęconym społecznemu wymiarowi muzyki i pamięci. Ryszard Lubieniecki — muzykolog, instrumentalista, kompozytor. Absolwent Akademii Muzycznej w Bydgoszczy w zakresie gry na akordeonie i kompozycji oraz Instytutu Muzykologii Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie uzyskał tytuł doktora i aktualnie pracuje na stanowisku adiunkta. Jako muzykolog zajmuje się przede wszystkim teorią muzyki późnego średniowiecza w relacji do praktyki i przekazu repertuaru muzycznego. Publikował m.in. na łamach kwartalnika IS PAN „Muzyka”, „Res Facta Nova” i „Glissanda”. Jako instrumentalista wykonuje muzykę XIV-XV wieku oraz najnowszą, a w jego praktyce istotne miejsce zajmuje improwizacja. Poza akordeonem gra na dawnych instrumentach klawiszowych — portatywie i clavisimbalum. Współzałożyciel tria muzyki współczesnej Layers, zespołu muzyki dawnej Vox Imaginaria oraz grup muzyki improwizowanej, między innymi Vogellicht, Disquiet i Lubieniecki/Rupniewski. RECENZJA Wartość monografii Ryszarda Lubienieckiego polega na próbie odczytania tekstów kilkunastu wybranych traktatów z zakresu teorii muzyki (różnych jej działów) z punktu widzenia późnośredniowiecznej sztuki pamięci. Autor wprowadza do polskiej narracji historycznomuzycznej kluczowe dla tego typu badań prace Mary Carruthers The Book of Memory (1990) i The Craft of Thought (1998), czerpiąc zarazem inspirację z ważnej i wpływowej książki Anny Marii Busse Berger Medieval Music and the Art of Memory (2005). Poza tym odczytuje te traktaty w perspektywie przejścia pomiędzy oralnością i piśmiennością, nawiązując do klasycznej już rozprawy Waltera Jacksona Onga Orality and Literacy (1982). Laboratorium jego badań stanowią teksty pochodzące z Europy Środkowej, zwłaszcza z Czech, Moraw, Śląska i Mazowsza. Głębokie wniknięcie dr. Lubienieckiego w badane teksty spowodowało, że dzięki jego pracy otrzymujemy rodzaj przewodnika po problematyce teorii muzyki XV wieku. [...] Niewątpliwie ważne są również osobiste doświadczenia autora, który jako praktykujący muzyk bardzo umiejętnie ukazuje, jak niektóre wyłożone w tych tekstach zasady mogły działać w praktyce — nie tylko kompozytorskiej, lecz również wykonawczej. Pod tym względem do najwartościowszych fragmentów pracy należy podrozdział dotyczący omówienia ars organisandi — czyli sztuki gry na instrumentach klawiszowych. Jest to najbardziej unikatowy nurt teorii muzyki w Europie Środkowej [...]. W osobie dr. Lubienieckiego zyskał on kompetentnego i wnikliwego znawcę. Z recenzji dr. hab. Pawła Gancarczyka, prof. IS PAN

Dwunasty tom Studiów z Architektury Nowoczesnej poświęcony został architekturze przemysłowej. Wybrane przykłady ze Lwowa, Paryża, Poznania prezentują dzieła znaczące, wręcz awangardowe, świadczące o znawstwie procesów funkcjonalno-technologicznych, a jednocześnie wpisujące się w panujące tendencje architektury XX wieku. W publikacji poruszone zostały także trudne zagadnienia rewitalizacji terenów poprzemysłowych oraz adaptacji budynków fabrycznych i magazynowych, wymagające zrozumienia wartości dziedzictwa techniki i poszukania nowych funkcji, które gwarantowałyby przetrwanie dla przyszłych pokoleń.

Katalog prezentujący przede wszystkim prace z lat 30/60, twórców brytyjskich związanych z środowiskiem artystycznym miejscowości St Ives. Ich obrazy i rzeźby o abstrakcyjnej formie pozostawały w silnej korelacji z kajobrazem, były wyrazem doświadczania przebywania w nim. W albumie znajdziemy także malarstwo polskich artystów rezonujące w dialogu z twórczością brytyjską. W zgromadzonych na wystawie pracach manifestuje się wyostrzona świadomość przebywania w określonych miejscach. To ona przesądza o doborze środków artystycznych, które wyprowadzone z wypróbowanych formuł sztuki nowoczesnej odsyłają zarazem do niepowtarzalnych jakości krajobrazu, i co najważniejsze komunikują doświadczenie przybywania w nim. Zorientowanie na pejzaż ujawniało się w sztuce nowoczesnej w momentach kryzysów historycznych. W sztuce polskiej lat 30. odniesienia pejzażowe uznać można za rodzaj reakcji na turbulencje gospodarcze tego okresu; jako uruchamiające model percepcji zaangażowanej w procesy otoczenia, prace z tego okresu można uznać za wyraz poszukiwania równowagi, w znaczeniu zarówno fizjologicznym, jak i społecznym, w niepewnych warunkach ówczesnego świata. W sztuce brytyjskiej odniesienia pejzażowe nasilają się wraz z wybuchem II wojny światowej, by osiągnąć kulminację w dwóch dekadach, które nadeszły bezpośrednio po niej. Tam struktury krajobrazu prowokują artystów do określenia na nowo założeń sztuki abstrakcyjnej, zasad kompozycji i charakteru medium artystycznego. Wystawa prezentuje głównie prace artystów brytyjskich związanych ze środowiskiem St Ives, niewielkiej miejscowości portowej położonej w najdalej wysuniętej na zachód części Półwyspu Kornwalijskiego. Środowisko to, skupiające twórców, takich jak Wilhelmina Barns-Graham, Sandra Blow, Terry Frost, Roger Hilton, Peter Lanyon, Margaret Mellis, William Scott czy Bryan Wynter, nie stanowiło formalnej grupy, której działalność określona byłaby jednolitym programem. Ukształtował się w nim, wyprowadzony z abstrakcyjnych struktur prac Barbary Hepworth i Bena Nicholsona, swoisty idiom malarski i rzeźbiarski, w którym charakter rozstrzygnięć formalnych pozostaje w mniej lub bardziej ścisłej korelacji z nasyceniem i przebiegiem doświadczenia krajobrazu. Twórców związanych z St Ives łączy uwrażliwienie na niepowtarzalne jakości miejsc, w których pracowali; wynikające z tej postawy syntetyczne i procesualne aspekty prac malarskich i rzeźbiarskich wyróżniają sztukę brytyjską w okresie od lat 30. do 60. XX wieku. Wchodzą one w interesujący rezonans z dokonaniami artystów polskich tego okresu pracami Saszy Blondera, Katarzyny Kobro, Leopolda Lewickiego, Władysława Strzemińskiego i Adama Marczyńskiego. Łącznik między obydwoma środowiskami stanowi twórczość Piotra Potworowskiego, którego pobyt w Polsce w latach 19581962 był okazją do zastosowania idei wypracowanych przez niego w Wielkiej Brytanii, w artystycznym dialogu ze środowiskiem brytyjskim, w kontekście polskim. W okresie powojennym doświadczenie krajobrazu było traktowane przez artystów brytyjskich jako stymulant moralnej i społecznej regeneracji; wydaje się, że ekologiczny wymiar prezentowanych na tej wystawie prac mógłby spełnić podobną rolę w świecie współczesnym.

Autor bestsellerowych Homobiografii powraca - tym razem z opowieścią nie o pisarzach, lecz o aktorach. Barwna narracja splata losy grupy mężczyzn urodzonych pod koniec XIX wieku, ukazując, jak wyglądało życie homoseksualnych aktorów w II Rzeczypospolitej i w czasie wojny. Książka odsłania kulisy teatru, kina i kabaretu, gdzie w subtelny sposób przemycano wątki nienormatywnej seksualności. Wśród fascynujących bohaterów znajdziemy między innymi sekretarza Poli Negri, syna zamożnego warszawskiego architekta, kochanka Eugeniusza Bodo oraz pierwszego aktora, który w polskim teatrze pojawił się nago na scenie. Ich biografie pełne są wielkich romansów, prób podbicia stolicy, wyjazdów do Paryża i Hollywood, ale także dramatycznych wydarzeń - od samobójstwa z powodu nieszczęśliwej miłości po śmiertelny zawał serca podczas spektaklu. Czy w polskiej historii istniało "homolobby" - wpływowa sieć homoseksualnych aktorów wspierających się nawzajem? Odpowiedź znajdziecie w tej książce.

Niezwykła artystka i porywające sceny jej życia   Ukochana przez widzów Marynia z Rodziny Połanieckich, Anka z Ziemi obiecanej i Barbara z serialu Złotopolscy. Wybitna aktorka teatralna i odtwórczyni głównych ról w ekranizacjach najważniejszych dzieł polskiej literatury. Chyba jedyna polska uczestniczka gali oscarowej, która w Los Angeles jeździła windą z Liz Taylor.   Działaczka podziemia antykomunistycznego, ambasadorowa i radna Warszawy. Ikona kobiecości, stylu i klasy. Spełniona żona i mama, której wśród wszystkich życiowych ról do pełni szczęścia zabrakło tylko jednej…   Anna Nehrebecka w szczerej i wzruszającej rozmowie z Katarzyną Ostrowską dzieli się wspomnieniami z życia prywatnego, również tymi niełatwymi, a także opowieściami i anegdotami z ponad pięćdziesięciu lat na scenie i przed kamerą. Obie rozmówczynie zapraszają czytelników w nostalgiczną i pełną humoru podróż do świata teatru, kina i telewizji.   Do świata wielkiej i małej polityki, a także do… szlacheckiego dworku, kamienicy na warszawskim Powiślu i ogrodu, w którym Pani Anka jeździ na… kosiarce.   Katarzyna Ostrowska – urodzona w Krakowie, choć „wiecznie nierozpakowana” miłośniczka podróży, zakonów rycerskich i zaginionych cywilizacji. Absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego (teatrologia). W 2021 roku ukazała się jej rozmowa z Dorotą Kolak Skąd ja Panią znam?. Swoją pasję do rozmów z niebanalnymi ludźmi rozwijała w autorskim cyklu spotkań „Heroina Polskiego Kina”, choć najbardziej fascynują ją historie z pogranicza świata widzialnego i niewidzialnego (jest autorką powieści fantasy Naszyjnik z turmalinem).

Edward S. Curtis. The North American Indian

HISTORIA SZTUKI NIE JEST NUDNA!Czy wiesz, co łączy Fridę Kahlo z Taylor Swift? Albo co ma wspólnego prerafaelicki malarz Millais z trójkątem miłosnym ze "Zmierzchu"? Dasz wiarę, że niepozorna martwa natura jest jednym z najwspanialszych autoportretów w historii sztuki? Co Ty na to, że niektóre z obrazów Caravaggia to właściwie przyznanie się do winy? Albo że istnieje rysunek potwierdzający romans Lorki z Dalim?Możesz sobie wyobrazić, że w greckiej mitologii mamy historię jak z tragicznego "Heartstoppera"? I że w pewnym kościele istnieje średniowieczny profil z Tindera?Sławni artyści mają swoje słodkie tajemnice. Dowiedz się wreszcie, co tak naprawdę przedstawili na znanych obrazach i o co chodzi z tą dziwną symboliką. Jeżeli lubisz czytać o skandalach i nie gorszą cię pikantne ciekawostki, to przy tej książce będziesz się naprawdę dobrze bawić!

Pełna pasji i furii, podziwiana i nienawidzona, sławna i zapomniana. Malarka uderzających skrajności i totalnych przeciwieństw. Zofia Stryjeńska.Co kochała, a czego się bała? Z kim się przyjaźniła i gdzie bywała? Jak piła wódkę i przeklinała? Co przemilczała?Angelika Kuźniak odkrywa przed czytelnikami zapomniane życie wybitnej polskiej malarki art dco. Z jej biografii wyłania się pełnokrwista kobieta, której zmagania są tyleż fascynujące, co uniwersalne.Nowe wydanie książki zawiera unikalny "Słownik Zochy" opracowany przez Angelikę Kuźniak.Rodziłam się u zbiegu dwóch epok. Za późno, aby tańczyć kankana, za wcześnie, aby podziwiać rozbicie atomu. Oscyluję więc krańcowo między przepaścią a nadzieją.Zofia StryjeńskaZ listu do siostry Maryli, 1969 rok:"Staremu nudziarzowi o sobie pisać zabraniam. Nie zamierzam błąkać się w nudzie i szarzyźnie nawet po mej dematerializacji. Niech będzie w tym pisaniu tempo, ruch, barwa, energia. Niech mi na nowo w żyłach zacznie pulsować! []Saludos"

Chcesz w końcu zaistnieć w social mediach? ,,Potęga Videotellingu...” to rzetelny podręcznik pełen wiedzy w temacie video contentu, dzięki któremu przełamiesz bariery w głowie, dostaniesz narzędzia do samodzielnej autopromocji, od znalezienia pomysłu na scenariusz, przez nagrania treści video, aż po ich montaż i promocję w mediach społecznościowych. Dzięki temu podręcznikowi będziesz mógł tworzyć: • artystyczne rolki na Instagramie lub relacje z eventów; • ciekawe shorty lub eksperckie tutoriale na YouTube; • codzienne video posty na Facebooku lub serię filmów sprzedażowych do kampanii; • transmisje na żywo, webinary lub wywiady z ekspertami; • dynamiczne nagrania na Tik Toku; • video wizytówki na stronę www i na landing page; • systematyczny content video na LinkedInie; • klip promocyjny własnej firmy dla pracowników i kontrahentów; • moduły do własnego kursu online; • pokaz multimedialny na konferencję/warsztaty; • i wiele innych. To kompendium wiedzy dla: • początkujących influencerów, youtuberów, blogerów, jak i profesjonalistów, którzy chcą poszerzyć swoją wiedzę; • biznesów, działających online w każdej branży; • pracowników działów reklam w social mediach, marketingu i PR-u; • agencji reklamowych; • filmowców freelancerów; • każdego, kto dla zabawy tworzy video content w Internecie. Nagrywaj unikatowe video produkcje i montuj je na wiele sposobów.

Interpretacja historii malarstwa ściennego od starożytnego Egiptu do XX wieku autorstwa jednego z najwybitniejszych historyków sztuki wszechczasów, który wywarł ogromny wpływ na innych specjalistów, a także zgromadził olbrzymią rzeszę czytelników.Ten ponadczasowy esej E. H. Gombricha - jednego z najbardziej wpływowych historyków sztuki ubiegłego stulecia - bada relacje pomiędzy celami, środkami, formą i funkcją w sztuce oraz oferuje stymulującą interpretację historii malarstwa ściennego od starożytnego Egiptu do czasów starożytnych. XX wiek.Biorąc za punkt wyjścia polemikę Leonarda da Vinci przeciwko ówczesnym malarzom ściennym, Gombrich ilustruje podwójny proces, dzięki któremu zmieniające się cele sztuki w kontekście rytualnym, dydaktycznym, narracyjnym lub dekoracyjnym mogą prowadzić do rozwoju nowych środków, które w z kolei, mogą mieć wpływ na cele, dla których wykorzystywane jest malarstwo.E. H. Gombrich (1909-2001) urodził się w Wiedniu i tam też studiował historię sztuki. W 1936 roku wyemigrował do Londynu, gdzie podjął pracę w Instytucie Warburga na stanowisku asystenta w badaniach. W latach 1959-1976 pełnił funkcję dyrektora Instytutu. Był także profesorem Uniwersytetu Londyńskiego, członkiem Akademii Brytyjskiej, autorem bestsellerowych publikacji. Otrzymał tytuł szlachecki, Order Zasługi oraz nagrody: Balzana, Erazma, Goethego i Hegla. Ten wybitny naukowiec, znany ze swoich prac o sztuce renesansu i o psychologii percepcji, miał również dar opowiadania o historii sztuki w sposób przystępny i porywający. Napisał między innymi przełożoną na 23 języki książkę O sztuce (1950). Pierwotnie przeznaczona dla młodszych czytelników, została sprzedana w milionach egzemplarzy. Napisał także Sztukę i złudzenie (1960), Zmysł porządku (1979) i ostatnio wydaną ponownie w Polsce Krótką historię świata.

You might not have heard of Earl Slick, but you've heard him play guitar. In 1974 I got a call from a British guy called David Bowie. I wasn't really that familiar with his work, but I thought, what the hell? I'm sitting like a jerk for a couple minutes and then in walks this spooky-ass looking guy with bright red hair and no eyebrows. He was dressed the way an English rock star might think a Harlem pimp would dress. Whoa. David was definitely the strangest cat I'd ever seen, and I'd been around some off-the-wall characters. He had his guitar with him and I had a jacket with a bottle of brandy inside one pocket and my vial in the other. We drank, played for a while...and that's where it all started. That fateful day launched Earl Slick's career as rock and roll's gun for hire. Most famous for being Bowie's sideman, Slick has played with everyone from John Lennon to Eric Clapton, and with bands from The Cure to the New York Dolls. A fly on the wall for the last 50 years of rock and roll history, Earl Slick is the most famous guitarist you've never heard of. And he's got the stories to prove it. 'Mean ass blues for a skinny ass white guy' - Buddy Guy

The authoritative and wide-ranging visual essay on the aesthetics of Japan, a classic volume now back in print with a stunning new cover design ‘Japan style’ is an aesthetic recognizable to everyone: a beautifully displayed flower, an elegant piece of calligraphy, or a simple rock garden, yet it is also difficult to define. Written by one of the world’s most respected scholars of Japanese art and culture, this book does just that. Illustrated with over 150 stunning images that unlock the essence of Japanese art and culture, alongside Gian Carlo Calza’s groundbreaking and insightful text, Japan Style explores specific achievements in Japanese art and architecture and offers an in-depth analysis of the whole of Japanese culture, its vision of the world and of humankind.

Bruno Schulz (1892-1942) - grafik, malarz, rysownik, a także pisarz, autor uznanych dzieł literackich: Sklepów cynamonowych oraz Sanatorium pod Klepsydrą. Album poświęcony jest twórczości rysunkowej artysty, w której przejawiały się skrywane przez niego obsesje. W efekcie mamy do czynienia z pracami pełnymi niepokoju, groteskowości i przewrotnej interpretacji ludzkiej natury. Autorem wstępu do albumu jest wybitny znawca twórczości Schulza, prof. Jerzy Jarzębski.

Nowy minialbum w serii "Plakaty" poświęcony jest twórczości Stanisława Gajewskiego (ur. 1987), grafika młodego pokolenia.Gajewski studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, dyplom magisterski uzyskał u Zygmunta Januszewskiego i Mieczysława Wasilewskiego, a doktorski - u Lecha Majewskiego. Jego prace są eksponowane na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i za granicą, znajdują się też w zbiorach muzealnych i prywatnych.Plakaty grafika są zarówno dowcipne, jak i prowokacyjne, charakteryzują się bezpośredniością przekazu, skłaniając jednak do głębszych refleksji.

Fotografka, malarka i muza francuskiej bohemy. Bez niej nie powstałaby Guernica Picassa. Żyła otoczona sławnymi ludźmi, jednak na jej pogrzeb nie przyszedł prawie nikt. Jedyna fotografka, którą surrealiści przyjęli do swego grona. Francuska dziennikarka kupuje w internecie kalendarzyk, w którego okładce odnajduje notes, a w nim zapisane telefony takich postaci jak Breton, Brassa, Cocteau, luard, Lacan i Chagall. Kto mógł znać tych wszystkich geniuszy? Oczywiście inny geniusz! Pełne pasji dziennikarskie śledztwo doprowadza do odkrycia historii właścicielki notesu. Kim naprawdę była Dora Maar? Brigitte Benkemoun uwalnia Dorę od Pabla, który zamknął ją w obrazie "Kobiety płaczącej". Czym przekonał ją słynny kochanek by porzuciła fotografię dla malarstwa? Dlaczego umarła w samotności jako dewotka? Kto odziedziczył obrazy Picassa, które latami chowała pod łóżkiem? Czy naprawdę przechowywała zdjęcie Hitlera? Autorka pokazuje artystkę nie taką, jaką namalował ją zazdrosny Picasso, ale taką, jaką widzieli ją współcześni. Zadziorną, utalentowaną i niezależną Dorę - zawsze w najmodniejszych sukniach od Balenciagi. To historia pełna obsesji, demonów i namiętności. Małgorzata Czyńska: "Ta książka usidliła mnie od pierwszego zdania. Poczułam się schwytana w pułapkę. Benkemoun nie napisała kolejnej biografii Dory Maar, ale historię detektywistyczną".

Album poświęcony będzie twórczości Barbary Falender (ur. 1947), jednej z najbardziej uznanych polskich rzeźbiarek.Falender studiowała na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni Jerzego Jarnuszkiewicza. Jest laureatką wielu nagród, w tym I Nagrody na Salonie Zimowym w Radomiu (1981) i III Nagrody na Sympozjum Rzeźby w Fanano (1985), oraz stypendystką Fundacji Kościuszkowskiej i rządu francuskiego. Prace rzeźbiarki są wystawiane w Polsce i za granicą, między innymi w Kopenhadze, Paryżu czy w Nowym Jorku.Artystka najczęściej podejmuje w swojej twórczości tematy związane z ludzkim ciałem i erotyką oraz przemijaniem i śmiercią, wykorzystując takie materiały, jak: kamień, brąz, ale też epoksyd i porcelanę. Falender jest wszechstronną twórczynią - zajmuje się również rysunkiem i fotografią.