Badania z zakresu socjologii emocji rozwijały się w socjologii zachodniej od lat siedemdziesiątych XX wieku. [...] Sfera emocji z roku na rok staje się takim samym przedmiotem badań i refleksji teoretycznej, jak kultura, władza, struktura społeczna itd. Stopniowo staje się też przedmiotem akademickiego nauczania; dziś trudno wyobrazić sobie nowoczesny podręcznik systematycznej socjologii niezawierający wyodrębnionej części lub rozdziału poświęconego teoriom socjologii emocji. [...] Socjologia emocji jako świadomie odrębna subdyscyplina utrzymuje, że uczucia mają wymiar społeczny, tzn. że są tworzone, przeżywane i wyrażane w ścisłym powiązaniu z tym, co kulturowe i społeczne. Oznacza to, że sfera "afektów" nie da się zredukować do samych tylko komponentów fizjologicznych lub psychicznych "stanów wewnętrznych", ale jest w istocie sferą doznań w sposób integralny zorganizowanych poprzez nadawane im znaczenia kulturowe. Co więcej, zakłada się tu, że temu samemu stanowi pobudzenia afektywnego mogą zostać przypisane różne znaczenia, a ich ekspresja może przybierać różne formy. Emocje bowiem, tak samo jak sfera behawioru, podlegają kontroli społecznej, socjalizacji i kulturowej dyferencjacji.
Czytelnik odnajdzie w niniejszym tomie analizy różnorodnych, często bardzo od siebie odległych problemów i obszarów społecznej rzeczywistości, dokonywane za pomocą rozmaitych technik i metod naukowych. Niektóre teksty analizują wprost rozmaite aspekty socjologii Andrzeja Sicińskiego, inne odwołują się do jego dorobku nieomal równie bezpośrednio, analizując charakterystyczne dla niego tematy, stosując podobne metody czy naśladując specyficzny, otwarty, interdyscyplinarny styl analizy i - szerzej - uprawiania nauki. W jeszcze innych tekstach Siciński jakby nie istnieje, nieobecny jest nawet w przypisach, a jednak dla kogoś, kto wychował się w kręgu Profesora, oczywiste jest, że są to artykuły wpisujące się w tradycję humanistycznej, poszukującej, obywatelskiej i artystycznej socjologii Andrzeja Sicińskiego. Dlatego książka ta, będąca naszym skromnym hołdem dla Andrzeja, jest jednocześnie, dzięki inspiracji "jego socjologii" - mamy nadzieję - pozycją na tyle wartościową, że zainteresuje nie tylko specjalistów i osoby znające Andrzeja Sicińskiego i jego dorobek. Ze Wstępu
Drugi z tomów, stanowiących interdyscyplinarny opis bycia kobietą i mężczyzną we współczesnym świecie. Składa się z artykułów psychologów a także socjologów, pedagogów i ekonomistów, podejmujących aktualne problemy związane min. z funkcjonowaniem kobiet i mężczyzn na rynku pracy, w polityce, w relacjach społecznych, w przestrzeni wirtualnej. Autorzy omawiają zagadnienia różnic międzykulturowych wpływających na podejmowane przez kobiety i mężczyzn role. Książka stanowi zapis współczesnych problemów społecznych i ekonomicznych, analizowanych przez pryzmat fenomenu jakim jest kobiecość i męskość.
Książki są próbą opisania wielu współczesnych zjawisk z perspektywy przemian zachodzących w stylu życia współczesnych kobiet i mężczyzn, stanowią interesujący opis kobiecości i męskości w kontekstach (nie)codziennych.
Nowe wydanie ostatniej książki Jana Pawła II z pięknymi ilustracjami. Powstała na kanwie rozmów papieża z ks. Józefem Tischnerem i Krzysztofem Michalskim na temat XX wieku.
Porusza takie tematy jak doświadczenie zła związane z dwudziestowiecznymi totalitaryzmami, kwestię wspólnej Europy i roli demokracji, właściwego używania wolności oraz roli Kościoła we współczesnym świecie. W książce znajduje się też osobista rozmowa dotycząca zamachu na Jana Pawła II z 13 maja 1981 roku.
Instytucje totalne"" to jedna z najważniejszych książek klasyka światowej socjologii. Na podstawie obserwacji prowadzonych w szpitalach psychiatrycznych w Stanach Zjednoczonych Goffman stwierdził, że to nie choroba jest najważniejszym czynnikiem, który czyni z nas pacjentów, ale sam szpital obsadza nas w tej roli. Instytucje totalne, czyli zamknięte światy - takie jak więzienia, klasztory, internaty czy chociażby domy opieki - nie potrzebują murów czy drutów kolczastych, by odizolować nas od świata zewnętrznego. Bariery, jakimi oddzielają nas od rzeczywistości, zduszając naszą osobowość, mają głownie charakter obyczajowo-psychologiczny.
Praca ma na celu aplikację pojęcia bezpieczeństwa ontologicznego do analizy konwersacji w celu interpretacji rytualnych form naprawy w codziennej rozmowie. Analiza empiryczna dotyczy sytuacji zagrożenia naturalnego przebiegu rozmowy. Do analizy wykorzystana została rytualna analiza konwersacji Ervinga Goffmana, prace autorów z kręgu analizy konwersacyjnej oraz lingwistyczne teorie konwersacji (przede wszystkim teoria grzeczności). Materiał badawczy tworzą nagrania rozmów ze słuchaczami z porannego programu radiowego. Z analizy wynika, że w sytuacjach radykalnej zmiany tożsamości mówiącego konieczne jest ponowne otwarcie rozmowy w celu przywrócenia poczucia normalności sytuacji oraz odzyskania zaufania do rozmówcy. Otwarcie rozmowy bowiem zawiera naturalne miejsce na samoidentyfikację rozmówcy. Jednocześnie odkrycie mistyfikacji powoduje konieczność rytualnej naprawy, bowiem zagraża ona "twarzy" uczestników. Akceptacja naprawy przez rozmówcę ramuje sytuację jako żart, brak akceptacji natomiast prowokuje u obu stron konieczność użycia agresywnych technik obrony "twarzy".
Książka napisana jest przez młodych badaczy kultury ? absolwentów Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Warszawskiego. W centrum ich zainteresowania tkwi człowiek, jako twórca ?dzieł wszystkich?. Badacze odwołują się tu do wiedzy swoich rozmówców, opowiadają to, co zapisali, przemyśleli, przetworzyli, zrozumieli, i to, czego nie udało im się pojąć. Prezentowane w niniejszej książce eseje właśnie o tym opowiadają: o barcelońskim świecie recyklingu, o wszechpanującej czerni ubiorów na Korsyce, o rodzimych korporacyjnych stylach życia, o palących problemach samotnego macierzyństwa, o kobiecości i aborcji, o sentymentalnych rodzinnych skarbach czy o zwyczajnym ludzkim przywiązaniu do domowych zwierząt. Okazuje się, że te z pozoru ze sobą niepowiązane problemy przybliżają nas ku zrozumieniu sensu współczesnej kultury.
W prezentowanej książce W dniu ich święta. Przemoc symboliczna, media i podmiot kobiecy w świadomości grup pokoleniowych zaprezentowane zostały analizy, które są rezultatem obszernego fragmentu prac badawczych w projekcie Dyskursywna konstrukcja podmiotu w wybranych obszarach kultury współczesnej finansowanym ze środków MNiSW N10702632/3637, realizowanym w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego.
Przedmiotem badań były sposoby konstruowania informacji o Dniu Kobiet przez wybrane media oraz konceptualizacje tego święta przez badane i badanych należących do różnych grup pokoleniowych. Wyniki badań zrelacjonowane w niniejszym studium wskazują niezbicie, iż w polskim dyskursie publicznym współistnieją dwa odrębne zorganizowane sposoby mówienia o kobietach, odnoszące się lub projektujące dwa typy kobiecego podmiotu.
Pierwszy typ języka jest zarezerwowany dla Dnia Kobiet, traktowanego jako pretekst do przywołania kobiecego podmiotu pojmowanego jako podmiot prywatny, bez historii, ?podmiot potrzeb?, relacji i ?uniwersalnych więzi?. Nawet ?ideologiczne zawłaszczenie? Dnia Kobiet w Polsce nie narusza konstrukcji kobiecego podmiotu jako podmiotu prywatnego i całkowicie niepolitycznego. Chodzi to bowiem o podmiot, który ?otarł się? o politykę, ale jej zawiłości jawią się kobietom jako obce. Jedynym dostępnym słownikiem, który wyznacza sposoby mówienia podmiotu prywatnego i o podmiocie prywatnym jest ?język relacji? ? uniwersalnych potrzeb i oczekiwań kobiet kierowanych w stosunku do mężczyzn, zwłaszcza potrzeb bycia zauważaną i adorowaną.
Inny typ podmiotu kobiecego wyłania się z medialnej obróbki ?Dnia Manif?. W tym przypadku daje o sobie znać inny słownik ? język praw, wolności, sprawiedliwości i godności a więc słownik opisujący funkcjonowanie kobiet w sferze publicznej i prywatnej. Przy czym ta ostatnia nie jest jałową przestrzenią realizacji potrzeby bycia adorowaną, ale raczej jest zdefiniowana podobnie jak oikos, stanowiąc swoiste centrum społecznej struktury władzy. Niemniej jednak całość medialnej produkcji wskazuje, że mówienie o kobietach w konwencji praw musi być obowiązkowo ?przełamane? żartem, ironią, brakiem powagi, tak aby pojawiający się podmiot kobiecy jako potencjalny beneficjent praw i wolności dał się odczytać jako trywialny, rozkapryszony i de facto niezainteresowany owymi prawami i wolnościami.
Wyniki badań przekonują ponadto, że język mediów (zwłaszcza telewizji) okazuje się modelowym przykładem działania przemocy symbolicznej, bowiem dziennikarska produkcja o Dniu Kobiet w dalszym ciągu nie może (i nie chce) oderwać się od paradygmatu ?skażenia święta PRL-em?. Media konserwują ten język, symbolikę i znaczenia.
""Publikacja (...) jest pierwszą polską próbą syntezy treści dotyczących bezdomności. Poza omówieniem samego zjawiska i jego skali w Polsce, typologii, analizy jej przyczyn i skutków, w sposób interesujący Autorka wskazuje na konieczność sięgnięcia do nauki społecznej Kościoła, by w niej znaleźć spójną i dostateczną argumentację zmagania się z tragedią bezdomności. Publikacja godna polecenia...""(z recenzji ks. prof. dra hab. Andrzeja Zwolińskiego)
Autorka w sposób kompleksowy dokonała analizy przydatności wskaźników społecznych w polityce społecznej. Sięga do historii ruchu wskaźników społecznych, pytając o uwarunkowania obserwowanych zmian i ich związek z polityką społeczną. Dokonuje wnikliwej analizy teoretycznego i metodologicznego wymiaru budowania i wykorzystywania wskaźników społecznych. Dr hab. prof. UW Barbara Szatur-Jaworska: Dla każdego badacza polityki społecznej oczywiste jest sięganie w badaniach po wskaźniki społeczne. Dr Anna Kurowska nie zadowalając się ową ?oczywistością?, zadaje pytanie (a w istocie ? jest to obszerna lista pytań szczegółowych) o ich przydatność jako instrumentu poznawania społecznej rzeczywistości w polityce społecznej ? rozumianej i jako działalność praktyczną, i jako nauka. (...) Wybiera, jej zdaniem, kluczowe dla polityki społecznej funkcje wskaźników społecznych i przeprowadza ich wnikliwą analizę, pokazując zalety i ograniczenia, z punktu widzenia poszczególnych funkcji, owego instrumentu poznania. Co więcej, zaproponowaną wcześniej konstrukcję teoretyczno-metodologiczną wykorzystuje do oceny zastosowania wskaźników społecznych w polityce rodzinnej i polityce rynku pracy w Polsce.
Polecana książka o problemach osób z upośledzeniem umysłowym w realiach współczesnego świata jest księgą pamięci o naszej Koleżance dr Grażynie Tkaczyk, która nie może już towarzyszyć osobom z upośledzeniem umysłowym w pokonywaniu barier ograniczających ich rozwój. Ma ona zatem szczególny charakter, ale jednocześnie jest po prostu książką, która dostarcza wiedzy na temat aktualnych dokonań w obszarze oligofrenopedagogiki. Kierujemy ją zatem do ogółu Czytelników, którzy zajmują się wsparciem osób z upośledzeniem umysłowym bądź przygotowują się profesjonalnie do podjęcia takiej roli, a więc do pedagogów specjalnych i studentów tego kierunku. Napisana przystępnym językiem, publikacja ta może być także źródłem wiedzy dla szerszych kręgów osób zainteresowanych problemami upośledzenia umysłowego.
Tom pierwszy ?Osoba z upośledzeniem umysłowym w realiach współczesnego świata? został podzielony na cztery rozdziały.
Pierwszy z nich zawiera teoretyczne rozważania na temat miejsca człowieka z upośledzeniem umysłowym we współczesnym świecie, możliwości jego funkcjonowania i barier je ograniczających. Autorzy czterech zamieszczonych tu tekstów szukają odpowiedzi na pytania o możliwości integracyjne tych osób, szanse, jakie stwarza dla nich edukacja, a także o ich szczególną wartość we współczesnym świecie.
Drugi rozdział wprowadza w świat przeżyć osób z upośledzeniem umysłowym oraz w przeżycia ich najbliższych, upośledzenie umysłowe jest bowiem problemem całej rodziny, przed którą w takiej sytuacji pojawiają się zupełnie nowe wyzwania.
Autorzy kolejnych tekstów poddają analizom problemy wyuczonej bezradności, radzenia sobie ze stresem, agresji i funkcjonowania w rolach społecznych osób obciążonych upośledzeniem, a także ich zdolności do autorewalidacji. Rozdział kończą teksty mówiące o przeżyciach matek, ich radzeniu sobie z opieką i rehabilitacją oraz ich lękach o przyszłość dzieci, które raczej zawsze będą potrzebowały pomocy, także wówczas, kiedy one same nie będą mogły jej zapewnić.
Rozdział trzeci książki zawiera teksty dotyczące edukacji i rehabilitacji osób z upośledzeniem umysłowym. Przedstawione tu zostały zarówno problemy kształcenia tradycyjnego, jak i formy współczesne, sukcesy pedagogów specjalnych w tym obszarze oraz bariery, które muszą oni na co dzień pokonywać. Ponadto w rozdziale tym poruszone zostały kwestie znaczenia pracy zawodowej w życiu osób z niepełnosprawnością umysłową. Ostatni rozdział poświęcony jest kontaktom społecznym osób z upośledzeniem umysłowym. Zawiera diagnozy postaw wobec nich przejawianych, mówi też o ich konsekwencjach dla społecznych interakcji oraz możliwościach ich modyfikowania. Zwrócono w nim także uwagę na oddziaływania pośrednie ? rozwiązania instytucjonalne, w tym prawne.
Maria Chodkowska
Danuta Osik-Chudowolska
Badania fokusowe, inaczej zogniskowane wywiady grupowe, to jedna z najbardziej popularnych metod badawczych, stosowanych szeroko w badaniach socjologicznych, psychologicznych i marketingowych. Autorka w książce pokazuje, jak zaplanować i efektywnie przeprowadzić takie badania. Daje wskazówki, jak zapanować nad dyskusją w grupie, a także przedstawia możliwości i ograniczenia tej konkretnej metody badawczej.
Rosaline Barbour – profesor University of Dundee, gdzie zajmuje się zdrowiem publicznym. Autorka wielu publikacji na temat metod badań jakościowych, zwłaszcza zastosowania grup fokusowych w badaniach medycznych.
Książka Tożsamość osobowa dewiantów a ich reintegracja społeczna powstała w gronie specjalistów z zakresu resocjalizacji z myślą o przybliżeniu problemów osób ?INNYCH? i opracowaniu propozycji zmiany wizerunku społecznego na taki, który będzie sprzyjał ich rozwojowi w społeczeństwie lub powrotowi do środowiska lokalnego. Znajdujące się w książce teksty wskazują czytelnikowi rozległe obszary wiedzy teoretycznej, niezbędne do wieloaspektowych i pogłębionych studiów nad tożsamością, na nieuchronne przewartościowanie w myśleniu i badaniu tożsamości oraz na konieczność sformułowania kierunku i zasad działań w środowisku wolnościowym zmierzających do wypracowania koherentnego systemu reintegracji, a także wzbudzają refleksję nad miejscem człowieka we współczesnym świecie. Wszystkie artykuły mogą być przydatne zarówno dla praktyki terapeutycznej, jak i resocjalizacyjnej. Przybliżają sposoby wykorzystania ujęcia interakcyjnego w badaniu zjawiska uzależnień oraz problemy dziecka pozbawionego opieki ze względu na specyficzne skutki kara pozbawienia wolności matki. Prezentują ponadto systemowe podejście w probacji, wskazania odnoszące się do usprawnienia funkcjonowania systemu kurateli w Polsce oraz projekty amerykańskich rozwiązań w pracy readaptacyjnej, które mogą być wzorem i inspiracją dla polskich teoretyków i praktyków z dziedziny resocjalizacji.
Materiały przeznaczone są dla osób zajmujących się problematyką pedagogiki społecznej, a w szczególności psychologów, pedagogów resocjalizacyjnych, socjologów i studentów różnych kierunków i specjalności. Wyjątkowe zróżnicowanie tematyczne, obszerność i wielowątkowość większości tekstów wymagają wnikliwej analizy każdego z nich z osobna, indywidualnej oceny, podjęcia dyskusji oraz zaangażowania społecznego w procesie integracji społecznej.
Anna Kieszkowska
Gdy w 1958 ukazała się Antropologia strukturalna, Claude Lévi-Strauss (ur. 1908) miał za sobą kilka ważnych publikacji, w tym bestsellerowy Smutek tropików. Zapewne dzięki Antropologii został rok później powołany do College de France. Książka ta już samym tytułem ukształtowała pewną perspektywę poznawczą w tej dziedzinie. Wzorem amerykańskim Lévi-Strauss mówi raczej o antropologii kulturowej niż o etnologii, tę zaś jako teoretyczną naukę porównawczą odróżnia od etnografii. Antropologia-etnologia ma poszukiwać struktur organizujących różne dziedziny życia społeczności ludzkich. Ma się sytuować między jałową ogólnością teorii a równie jałowym banałem szczegółowego opisu etnograficznego. Inspirowany fonologią Jakobsona i lingwistyką de Saussure'a, Lévi-Strauss za pomocą prostych środków algebraicznych rozwija skomplikowane teorie wyjaśniające m.in. struktury relacji pokrewieństwa zarówno wśród grup etnicznych, jak i w mitologii. Strukturalizm był w naukach humanistycznych znakiem czasu, a Antropologia strukturalna przyczyniła się do upowszechnienia tej orientacji w latach sześćdziesiątych XX wieku. Inaczej jednak niż dogmatyczni pozytywiści oddzielający badania formalne od empirycznych Lévi-Strauss pojmował etnologię jako drugą obok historii twarz Janusowego oblicza nauki.
Podstawowym celem książki Gender w społeczeństwie polskim jest dostarczenie polskim Czytelniczkom i Czytelnikom złożonej, wielowymiarowej i intersekcjonalnej wiedzy na temat płci kulturowej, osadzonej głęboko w kontekście polskich problemów, przy jednoczesnym odniesieniu tej problematyki do ustaleń badań zagranicznych. Takie porównawcze podejście pokazuje z jednej strony obecny stan rozwoju studiów genderowych w Polsce, ich osiągnięcia, podejmowane tematy, ich specyfikę, z drugiej zaś międzykulturowe i ponadkulturowe podobieństwo zagadnień dotyczących płci.
Jednak niezależnie od intersekcjonalnych wymiarów różnic między kobietami, których sytuacja stanowi główny obszar polskich analiz naukowych dokonywanych z perspektywy genderowej, i które tworzą zaskakująco złożoną rzeczywistość społeczną, można wysnuć wniosek oparty na licznych badaniach naukowych, że istnieją pewne wspólne doświadczenia kobiet. Należą do nich między innymi: nierówności ekonomiczne, segregacja płacowa i zawodowa, szklany sufi t, nieodpłatna praca w domu, dyskryminacja rodzajowa, przemoc ze względu na płeć, utowarowienie ciała, przypisanie pracom reprodukcyjnym, niżej ewaluowanym społecznie, nieobecność w sferze polityki i władzy. ?Wspólnota? owych doświadczeń nie jest przyjmowana przez badaczki i badaczy a priori, a stanowi raczej wynik wieloletnich badań nad wielowymiarowymi konstruktami płci. [?]
Przygotowana książka dzięki wysiłkowi i wsparciu tak wielu akademiczek i akademików zajmujących się interesującą nas problematyką z pewnością będzie pomocna w prowadzeniu zajęć z zakresu gender studies, socjologii oraz studiów feministycznych, a także w prowadzeniu poszczególnych segmentów zajęć dydaktycznych w szeroko pojętych naukach humanistycznych i społecznych. Książka może stać się także swoistym drogowskazem dla społecznych inicjatyw podejmowanych w celu budowania społeczeństwa obywatelskiego opartego na zasadach równości i sprawiedliwości płci.
Socjologia refleksyjna jest i powinna być socjologią radykalną. Radykalną, ponieważ uznaje, że wiedzy na temat świata nie można pogłębiać w oderwaniu od wiedzy socjologa o nim samym i o jego pozycji w świecie społecznym i niezależnie od jego dążenia do ich zmiany. Radykalną, ponieważ stara się poznać i przekształcić wyobcowany świat zewnętrzny wobec socjologa, a także jego wyobcowaną rzeczywistość wewnętrzną. Radykalną, ponieważ uznaje, że socjologię tworzy socjolog jako całościowy człowiek i że w związku z tym staje on nie tylko przed problemem tego, jak pracować, lecz także jak żyć. Pogłębiając swoje rozumienie własnej tożsamości jako socjologów i własnego miejsca w świecie, możemy ? jak sądzę ? pomóc jednocześnie w wychowaniu nowego pokolenia socjologów, które będzie lepiej rozumieć innych ludzi i ich światy społeczne. (fragment książki, s. 464-465)
Z Bogiem czy mimo Boga? Czy współczesna Europa ma nawiązywać tylko do źródeł antycznych i oświeceniowych, czy także chrześcijańskich? Czy postęp wygra z tradycją, której broni Kościół?
Jerzy Pilikowski poszukuje odpowiedzi na te i inne pytania, zastanawiając się czy Europa jest dla nas wartością. Pisze o "ojczystych" miastach Europejczyków, gdzie rozwijało się chrześcijaństwo, rozkwitała zachodnia cywilizacja, powstawały pierwsze nowoczesne rządy. Zaznacza, że naród jest pojęciem naturalnym, a "europejskość" czymś wykalkulowanym - stąd bycie Europejczykami nie powinno oznaczać, że przestajemy być Polakami, Francuzami czy Niemcami. Wspólny mianownik łączący Europejczyków jednak istnieje, ukryty w wymiarze historycznym, geograficznym, politycznym, etnicznym i religijnym. "Podróż w świat Europy" pozwala dostrzec i lepiej poznać to kontynentalne uniwersum.
Kolejny "trudny temat" poruszony w rewelacyjnej serii Bez tabu. Tym razem o rasizmie.Kolejny "trudny temat" poruszony w rewelacyjnej serii Bez tabu. Tym razem o rasizmie.
Od autora:
W naszych rozmowach pojawia się bardzo często słowo "tolerancja". Ogólnie miało znaczyć wykluczenie dyskryminacji ludzi. W praktyce jednak, chodziło o to, by znosić lub przecierpieć czyjąś obecność.
Co zostało z tego w miarę szlachetnego celu? Niewiele chyba.
Dziś termin "tolerancja" odnosi się do dystansu, do obojętności bardziej, niż do współdziałania. Sugeruje, że
postępowanie, wygląd, myśli drugiej osoby są odstępstwem od (mojej) normy.
Moja religia, twoje obyczaje, jego poglądy, jej zachowanie, nasze wolne słowo! Moralność i zasady
współżycia mówią, że społeczeństwo musi być życzliwe wobec swoich i gości.
Samoobrona nie jest potrzebna tam, gdzie istnieje szacunek do drugiego człowieka.
Dorosłych gnębią różne problemy życiowe. Po co wymyślają nowe? To tajemnica.
Napisali nawet wiele książek o rasizmie. Sami chyba tego nie czytają, bo jak mawiał ktoś,
dorośli stali się niereformowalni.
Dlatego powstała ta książka. Adresowana jest do dzieci, bo mają wyobraźnię i wrażliwość. Na pewno
będą ją czytać i wytłumaczą rodzicom, jak postąpić.
Dlatego ta książka proponuje zastąpić termin "tolerancja" - pięknym polskim słowem, czyli
życzliwością .
Życzliwość ma moc
gdy się pojawia
taniec radości
ludzi ogarnia
Sztuka masowa zapewnia ogromnej liczbie ludzi pierwszy kontakt z doświadczeniem estetycznym. Można by więc oczekiwać, że stanie się ważnym przedmiotem rozważań filozofów sztuki, zarówno współcześnie, jak i przez cały wiek XX. Tak się jednak nie stało. Filozofowie sztuki zazwyczaj albo ją ignorują, albo też, jeśli już zwracają na nią uwagę, to po to, aby ją zdyskredytować, wyjaśnić, dlaczego nie jest prawdziwą sztuką lub dlaczego jest sztuką złą. Żyjemy w epoce sztuki masowej i większość z nas, jak sądzę, zgodziłaby się, że bywa ona dobra lub zła, a mimo to brakuje nam teorii, które mogłyby ją scharakteryzować. Ta sytuacja wymaga zmiany. Książka niniejsza ma być krokiem w tym kierunku. Jej celem jest również rozwinięcie, a może raczej zapoczątkowanie refleksji filozoficznej nad sztuką masową, prowadzonej z perspektywy estetyki analitycznej.
Książka opisuje działalność ks. Jana Piwowarczyka - asystenta kościelnego i jednego z czołowych publicystów "Tygodnika". Czytelnik znajdzie tu wiele informacji dotychczas niepublikowanych oraz nieznajdujących się w głównym nurcie badań nad historią Kościoła.
"Tygodnik" jako głos inteligencji katolickiej, odegrał w czasach trudnych rolę szczególną - nie oznacza to jednak, że wszyscy ludzie "tygodnika" w równym stopniu i w taki sam sposób do tego się przyczynili.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
