Dzięki zabawnym, praktycznym i boleśnie szczerym radom Marka Gungora, życie wielu małżeństw na całym świecie zmieniło się nie do poznania. Mark, twórca popularnego seminarium Przez śmiech do lepszego małżeństwa (Laugh Your Way to a Better Marriage?) przedstawia podstawy dynamiki relacji damsko-męskich, ukazując z niezwykłą jasnością przyczyny najczęstszych problemów i proponując praktyczne sposoby ich rozwiązania. Przez śmiech do lepszego małżeństwa nie jest jednak typowym seminarium dla małżeństw. Zabawne przykłady, jakie podaje Mark, mają w sobie tak wielki ładunek humoru i oryginalności, że trudno będzie wam powstrzymać się od powtarzania ich wszystkim znajomym. Jego prezentacje są pełne komizmu, a przez to łatwe do zapamiętania i bardzo praktyczne. To ułatwia małżonkom przyswojenie wielu cennych spostrzeżeń i natychmiastowe zastosowanie ich w praktyce.Niniejszy zestaw 3 płyt DVD jest profesjonalnym zapisem weekendowego seminarium prowadzonego przez Marka Gungora. Dzięki nim przekonacie się osobiście, jak w praktyczny i humorystyczny sposób można mówić o życiu, miłości i małżeństwie. Na płytach znajdziecie:- Opowieść o dwóch mózgach ? będziecie konać ze śmiechu, słuchając, jak Mark wyjaśnia prawa fizyki relacyjnej czyli to, co różni mężczyzn i kobiety, i z czego to wynika.- Klucz do niesamowitego seksu (to sesja dla dorosłych), na którą czekaliście całe życie! Mark przedstawia pięć rzeczy, o których musi wiedzieć każde małżeństwo, by doświadczyć niesamowitego, przekraczającego wszelkie pojęcie współżycia seksualnego... nie przegapcie tego!- Jak razem żyć i się nie pozabijać ? dzięki tej sesji odkryjecie w swoim małżeństwie moc przebaczenia... albo, jak nazywa to Mark: wyzerowania.Oglądając to seminarium, będziecie doskonale się bawić, wiele się nauczycie i dowiecie jak wprowadzić konkretne, pozytywne zmiany w waszych małżeństwach. Obejrzyj więc program Przez śmiech do lepszego małżeństwa z kimś, kogo kochasz, z osobą, na której zależy ci najbardziej!Napisy w języku polskimCzas nagrania 236 min

Pan Jezus po raz pierwszy w naszych serduszkach zagościł, dlatego wśród nas dzisiaj tyle jest szczęścia, radości. Wyjątkowa pamiątka Pierwszej Komunii Świętej. Na pewno każda dziewczynka i każdy chłopiec nie raz, nawet po wielu latach, z radością sięgną na półkę po ten album, by przypomnieć sobie wzruszające wydarzenia z przeszłości.

Przyjęcie Pierwszej Komunii Świętej jest dniem szczególnym w życiu każdego chrześcijanina. Pamiątkowy, bogato ilustrowany album, do którego można wklejać zdjęcia i wpisywać ważne wydarzenia, pozostanie trwałą pamiątką tej radosnej uroczystości. MOJA ILUSTROWANA BIBLIA to specjalnie opracowane najważniejsze i najbardziej znane historie biblijne, które przybliżą młodym czytelnikom świat Pisma Świętego. Dzięki wspaniałym, kolorowym ilustracjom dzieci przystępujące do Pierwszej Komunii Świętej poznają realia Starego i Nowego Testamentu.

Królowa życia? Która z nas nie chciałaby nią być. Może jeszcze tego nie wiesz, ale możesz nią zostać. W każdej chwili swojego życia. Znajdując siłę w sobie samej. W tej książce znajdziesz opowieści o kobietach, które to zrozumiały. Wygrały i zostały królowymi życia. Katarzyna Miller – psycholożka, psychoterapeutka, filozofka i poetka z ponad trzydziestoletnią praktyką terapeutyczną w zakresie terapii indywidualnej, małżeńskiej i grupowej. Wykładowczyni na podyplomowych Gender Studies na Uniwersytecie Warszawskim oraz na licznych warsztatach rozwojowych dla kobiet. Autorka książek: Nie bój się życia, Kup kochance męża kwiaty oraz trzech tomików wierszy: Stołeczek, Ból jest jedwabiem oraz Fontanna miłości. Współautorka Bajek rozebranych (z Tatianą Cichocką), Chcę być kochana tak jak chcę. Rozmowy terapeutyczne (z Ewą Konarowską), Być kobietą i nie zwariować (z Moniką Pawluczuk). Na stałe związana ze miesięcznikiem „Zwierciadło". Fragment książki Królowe życia Maleństwo „Ach, jakie śliczne maleństwo!" - słyszała Amelia od początku życia gdzieś nad sobą, bo była nieduża. Za to wytoczona ze sztancy dla aniołka, a nie dla zwykłej dziewczynki. Ciocie, wujkowie, sąsiedzi i przechodnie cmokali nad Amelka i wykrzykiwali: „Cóż to za piękne dziecko". W rodzinie byli zadowoleni - dostali znak od nieba, że w ich życiu wszystko jest w porządku, skoro mają takie wyjątkowe dziecko. Amelka też była zadowolona, bo wszyscy byli zadowoleni z niej. Czuła, że jest w swojej rodzinie najważniejsza. Słyszała często: „Ona to będzie chłopakom w głowach zawracać" i uśmiechała się. Cios przybył wraz z dojrzewaniem. Zmieniły się proporcje jej buzi i ciała, stała się jakaś nieforemna, niezdarna, popłakiwała, przestała się uśmiechać. Widziała sama, że nie zachwyca, słyszała: „To już nie nasza Amelka!". Skulona schodziła każdemu z oczu, czuła, że teraz tego się od niej wymaga, tak jak przedtem czuła, że ma się pokazywać. Zapuściła włosy, zasłaniała twarz, ubierała się w ciemne wielkie swetry, żeby się osłonić. Nikt z nią nie rozmawiał, słyszała tylko: „Teraz się przynajmniej ucz, bo będziesz sobie musiała sarna poradzić". Uczyła się chętnie, bo w książkach mogła się schować. Studia skończyła z wyróżnieniem, co rodzina skwitowała: „Przynajmniej pracę znajdziesz, bo nie wiadomo, czy wyjdziesz za mąż". Za mąż wyszła szybko - jeden kolega ją chciał, a ona marzyła, żeby być u siebie. Mąż wyczuł jej niepewność i ciągle ją krytykował. Ona, najpierw pokorna, zaczęła oddawać i już oboje nie mieli dla siebie dobrych słów ani uczuć. Jedyną jasną postacią w życiu Amelii była przyjaciółka Ala. Dużo czytały, szukały odpowiedzi, co zrobić ze swoim życiem. Znalazły w prasie anons o warsztatach dla kobiet. „Jedziemy! Dosyć użalania się nad sobą!" Na warsztatach Amelia siedziała w kącie, schowana pod grzywką, ze swetrem naciągniętym na kolana. Ala była aktywna, prosiła Amelię: „No nie siedź tak". Amelia wciskała się w kąt. Czułam jej lęk i nieufność, czasem pytałam, czy jest gotowa coś o sobie powiedzieć. Kręciła głową, że nie. Na zakończenie warsztatów dziewczyny mówiły, z jakim zyskiem każda z nich wyjeżdża. Amelia na końcu wykrztusiła: „Nic tu nie zrobiłam i niedobrze mi się robi na mys'l, że wrócę do tego samego". Widać było, że sobie wyobraziła, do czego wraca, bo nagle wielki szloch targnął jej ciałem i zaczęła płakać. Wreszcie pozwoliła sobie na poluzowanie samokontroli. Płakała długo, najpierw cicho, potem zawodząc głośno. Pozwoliła grupie zbliżyć się do siebie i utulić. W objęciach kobiet chlipała już jak małe dziecko, które powoli się uspokaja. Kiedy wytarła nos do sucha, powiedziała z mocą: „Przyjeżdżam na następne warsztaty i już nie będę siedziała cicho w kącie!". Przyjechała, ale w zielonym swetrze i z krótszymi włosami, z Alą. I to Ala opowiedziała, jak pięknym dzieckiem była Amelia i co działo się później. Poprosiłam Amelię o zdjęcie swetra, wyprostowanie się, odgarnięcie włosów i pokazanie nam się w jej dzisiejszej postaci. Bardzo się wstydziła i ociągała, od dawna nie patrzyła w lustro. „To popatrz teraz, jaka jesteś ładna!" Ukazała się nieduża kobietka o ślicznym biuście przy filigranowej zgrabnej sylwetce i ładnej, ciekawej twarzy. Biłyśmy brawo. Amelia oswajała się ze sobą „nową" z radością. „Ci twoi durni rodzice nie wiedzieli, że dzieci się zmieniają, i nie zauważyli, jak ty się pięknie ukształtowałaś. Doceń, czym dysponujesz, ale teraz bądź już piękna tylko dla siebie". Na kolejnych warsztatach Amelia była w czerwonym obcisłym sweterku, z nową fryzurą, roześmiana i najaktywniejsza w grupie. Pracowała nad relacją z rodzicami. Dotarło do niej, że traktowali ją zawsze nie jak osobę, tylko jak rzecz - najpierw cenną, a potem już niewygodną. Zrozumiała, że nie ma w niej żadnej winy za normalny rozwój fizyczny i że teraz długa, ale fajna droga przed nią - nauczyć się cieszyć prawdziwą sobą. Amelia się rozwiodła i zaczyna swoje własne, autentyczne życie atrakcyjnej i coraz mądrzejszej kobiety. Nadal przyjeżdża na warsztaty, aby już świadomie pracować nad kolejnymi jego aspektami. I nadal razem z Alą. Ale o Ali to będzie już inna historia. Królowe życia Spis Treści Maleństwo Grzeczna dziewczynka Niczyja Wojowniczka Śmiertelnie zakochana Artystka Wygnana z raju Twardzielka Promienna Zniewolona Święta Dziewica Naiwna Lolitka Uboga Kochanka Bezimienna Mądra

Książka Krzysztofa Łoszewskiego, znanego projektanta mody, ma charakter praktycznego poradnika dla mężczyzn. Autor wprowadza czytelników w tajniki swoistego "kodeksu" ubierania się, w zasady doboru stroju, niewymuszonej elegancji, właściwego doboru marynarki, koszuli czy krawata – do sytuacji, sylwetki i charakteru. Doskonałe konkretne rady, które każdy – niezależnie od zasobności portfela – może wprowadzić w życie, by dobrze wyglądać i poczuć się lepiej.

Toksyczne związki mogą się przytrafić każdej kobiecie bez względu na wiek, wykształcenie, stan posiadania czy pozycję społeczną. W tej książce bestsellerowa autorka, ekspert w zakresie mowy ciała i komunikacji, dr Lillian Glass pokazuje, jak rozpoznać, skutecznie sobie poradzić i wyleczyć się z mężczyzny, który cię unieszczęśliwia. Wyodrębnia i szczegółowo opisuje jedenaście toksycznych typów, oferując zarazem proste, lecz rewelacyjne metody radzenia sobie z nimi. Jej doskonałe strategie, oparte na solidnych podstawach psychologicznych, pomogą ci się wyrwać z pułapki nieudanego, destrukcyjnego związku i otworzyć się na odkrycie wspaniałego, nietoksycznego partnera, który będzie cię wspierał i kochał tak, jak na to zasługujesz. Celem tej książki nie jest pognębienie mężczyzn, dr Glass chce ci dać siłę, abyś nigdy więcej nie stała się ofiarą cierpiącą w milczeniu: masz wybór. Bądź realistką, ale miej zasady! Żaden mężczyzna nie jest doskonały. Lecz nawet jeśli ma wady, nie musi to oznaczać, że jest toksyczny. Pamiętaj, że to, co dla jednej kobiety jest nie do zniesienia, inna może z łatwością tolerować. Chodzi o to, by mieć otwarty umysł i nie zamykać się na możliwości, które niesie życie. Fragment Ksiażki Toksyczni Mężczyźni Jaki mężczyzna jest toksyczny? Definicja toksycznego mężczyzny Trzy kryteria opisują toksycznego mężczyznę. Jest nim taki, który: Wywołuje u ciebie negatywne emocje. Źle się zachowuje w stosunku do ciebie i nie traktuje cię z szacunkiem. Sprawia, że masz o sobie kiepskie mniemanie, co wpływa na twoje zachowanie i poczucie własnej wartości. Jeśli przychodzi ci na mysi mężczyzna, który spełnia przynajmniej jeden z tych warunków, jest on dla ciebie toksyczny. Toksyczny może być nie tylko członek rodziny, mąż, chłopak, kochanek, lecz także jakikolwiek mężczyzna, z którym masz kontakt w życiu osobistym, towarzyskim lub zawodowym. Może to być nawet ktoś, kto świadczy dla ciebie jakieś usługi, na przykład lekarz, dentysta, adwokat czy księgowy, albo ktoś, z kim prowadzisz interesy. Mężczyzna toksyczny dla ciebie może nie być taki dla innej kobiety. (Omówimy to szerzej w rozdziale 3.). Test: „Negatywne emocje" Jeśli mężczyzna sprawia, że czujesz się źle, musisz wiedzieć, jakie dokładnie negatywne emocje w tobie wywołuje. Możesz je odczuwać, gdy fizycznie jesteś blisko niego albo nawet kiedy tylko o nim myślisz. Zdefiniowanie negatywnych uczuć, które on w tobie wzbudza, pozwoli ci lepiej zrozumieć, jakiego rodzaju krzywdę ci wyrządza. Pomyśl o konkretnym toksycznym mężczyźnie w swoim życiu. Odpowiedz „Tak" lub „Nie" na poniższe pytania: Czy on sprawia, że czuję na niego złość? Czy jest mi smutno, gdy o nim myślę? Czy czuję wobec niego pogardę? Czy brzydzę się nim lub jest on dla mnie odrażający? Czy przeważnie czuję się przy nim zażenowana? Czy sprawia, że czuję się winna? Czy sprawia, że się wstydzę? Czy mam wrażenie, że on próbuje wzbudzić we mnie zazdrość? Czy przy nim czuję, że jestem beznadziejna? Czy przy nim odczuwam strach lub się go boję? Pytania, na które odpowiedziałaś twierdząco, pokazują, jakie negatywne emocje odczuwasz w stosunku do danego toksycznego mężczyzny. Nie wystarczy wiedzieć, że on sprawia, iż źle się czujesz. Musisz nazwać konkretne uczucia określające to, jak się czujesz, żebyś mogła lepiej zrozumieć jego zachowanie. Test: „Jak on się w stosunku do ciebie zachowuje" Kiedy już wiesz, jakie negatywne emocje budzi w tobie ów mężczyzna, równie ważne jest, byś się dowiedziała, dlaczego tak się czujesz. Co on takiego robi, co wywołuje u ciebie takie emocje? Kolejne pytania pomogą ci wskazać konkretne zachowania, które sprawiają, że żywisz w stosunku do niego negatywne uczucia. Zachowania sadystyczne Czy mówi przykre lub okrutne rzeczy, a potem dodaje: „Tylko żartuję"? Czy śmieje się z ciebie, gdy spotka cię coś złego lub gdy jesteś zdenerwowana? Czy robi sarkastyczne uwagi? Czy masz wrażenie, że sprawia mu przyjemność mówienie rzeczy, które cię zawstydzają lub denerwują? Czy żartuje twoim kosztem? Czy masz wrażenie, że sprawia mu radość umniejszanie ciebie lub poniżanie innych? Zachowania manipulacyjne Czy przekręca fakty, żeby wykazać, że coś się stało z twojej winy? Czy przestaje okazywać ci uczucia lub odmawia seksu, jeśli nie robisz tego, co on sobie życzy, albo za karę? Czy ma problemy finansowe i często prosi cię o pieniądze? Czy upiera się, że zrobiłaś lub powiedziałaś coś, w sytuacji, gdy tego nie zrobiłaś, i daje do zrozumienia, że coś jest nie tak z twoją pamięcią? Czy skrycie próbuje sabotować twoje działania? Czy często sam sobie przeczy w tym samym zdaniu? Czy wywołuje problemy i wszczyna bójki? Czy dolewa oliwy do ognia i pogarsza sytuację? Czy masz wrażenie, że manipuluje tobą i innymi stosownie do swoich zamysłów i planów? Toksyczni mężczyźni Spis treści Podziękowania Wstęp CZĘŚĆ I. Wszystko, co musisz wiedzieć o toksycznych mężczyznach Rozdział l. Jaki mężczyzna jest toksyczny? Rozdział 2. Charakterystyki głównych typów toksycznych mężczyzn Rozdział 3. Alergia na niektóre typy mężczyzn CZĘŚĆ II. Dlaczego ty? Rozdział 4. Toksyczni mężczyźni mogą się pojawić w życiu każdej kobiety Rozdział 5. Jak wdrukowane wzorce wpływają na twój sposób podejmowania decyzji Rozdział 6. Dziesięć powodów, dla których przyciągasz toksycznych mężczyzn Rozdział 7. Jak toksyczny mężczyzna zastawia sidła na swoje ofiary CZĘŚĆ III. Jak rozpoznać toksycznego mężczyznę Rozdział 8. Zaufaj intuicji Rozdział 9. Toksyczne sygnały mowy ciała Rozdział 10. Słuchaj, CO i JAK on mówi Rozdział 11. Uwaga na różnice kulturowe Rozdział 12. Zabójczo toksyczne pary Rozdział 13. Jak w sieci rozpoznać toksycznego mężczyznę CZĘŚĆ IV. Jak sobie radzić z toksycznym mężczyzną Rozdział 14. Skuteczne techniki postępowania z określonymi typami toksycznych mężczyzn Rozdział 15. Zostać czy odejść? CZĘŚĆ V. Jak się wyleczyć z toksycznego mężczyzny Rozdział 16. Jak poradzić sobie z bólem i złością Rozdział 17. Wybacz, a potem żyj długo i szczęśliwie Rozdział 18. Świat jest pełen nietoksycznych mężczyzn Podsumowanie

Przewodnią zasadą towarzyszącą tej pracy jest podejmowanie konkretnych działań na rzecz troski nauczyciela o optymalny rozwój intelektualny, emocjonalny, społeczny oraz prawidłowy rozwój mowy każdego dziecka, a także ma on na względzie dobro wszystkich członków zespołu klasowego. Celem programu jest podejmowanie konkretnych działań. Wszystkie ćwiczenia są dostosowane do indywidualnych możliwości psychofizycznych uczniów w normie intelektualnej, a także mogą być wykorzystane do pracy z dziećmi upośledzonymi w stopniu lekkim. Oddziaływania psychoedukacyjne tego programu odnoszą się do czterech obszarów funkcjonowania psychospołecznego dzieci: postrzeganie siebie i rozumienie uczuć, współdziałanie i uczestnictwo w grupie, sposoby radzenia sobie w trudnych sytuacjach, swobodne porozumiewanie się z otoczeniem. Każdy obszar zawiera scenariusze, które są podzielone na spotkania. Cały program obejmuje 35 spotkania, które powinny być realizowane co tydzień, przez cały rok szkolny. Poszczególne spotkania i scenariusze ściśle wiążą się ze sobą, a ich układ nie jest przypadkowy. Ćwiczenia skłaniają do aktywności wszystkich uczniów, ułatwiają wzajemne poznanie, podnoszą poziom integracji grupy, uczą skutecznego rozwiązywania konfliktów i problemów, podejmowania decyzji i odpowiedzialności.

Prezentowana książka zawiera zbiór artykułów dotyczących problemów zaburzeń rozwoju, zagrożeń i niepełnosprawności. Publikacja prezentuje niektóre metody usprawnienia dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym (MPD), takie jak: metodę Kabata, Bobathów, Petö, Vojty, Domana, Weroniki Sherborne, Bon Depart, hipoterapię, muzykoterapię oraz podejmuje problematykę osób z wadą słuchu. W książce opisane zostało także zagadnienie społecznego problemu, jakim jest zjawisko spożycia alkoholu przez młodzież. Autorzy artykułów swoje założenia i pomysły wywodzą z podstaw teoretycznych. Można to uznać za walor pracy dający szansę szerszego spojrzenia na problem niepełnosprawności. Adresatami publikacji mogą być psychologowie, pedagodzy, logopedzi, terapeuci pracujący z dziećmi, rodzice oraz kadra naukowa i studenci kierunków pedagogicznych.

Mateusz Marciniak autor ?Orientacje konsumpcyjne młodzieży akademickiej? podejmuje się trudnego zadania, dyskusji z założeniami Zygmunta Baumana, jednego z najchętniej czytanych i cenionych polskich socjologów ostatnich lat. Analiza baumanowskich postulatów, prognoz i apeli dotyczących zwłaszcza konsumpcyjnego podejścia do elementów życia społecznego, przebiega w sposób rzeczowy, solidny i przejrzysty. Treść opracowania charakteryzuje się wysoką erudycją autora oraz trafny dobór i krytyczne wykorzystanie dostępnego piśmiennictwa, oraz badań własnych. Książka podejmuje dosyć ważne w aktualnej refleksji socjologicznej zjawiska. Wg. Baumana modelowy uczestnik społeczeństwa, konsument, wszystkie elementy rzeczywistości traktuje na wzór relacji z towarami konsumpcyjnymi. Zjawisko to dotyczy: czasu, przestrzeni, przedmiotów, innych ludzi, siebie, wartości i społeczeństwa. Wszystko podlega konsumpcji. Autor, na podstawie wyników badań przeprowadzonych wśród grupy studentów UAM stara się odpowiedzieć, czy takie podejście w istocie jest słuszne. Czy i jak dalece ukształtowanie orientacji konsumpcyjnej potwierdza tę koncepcję? Czy podejście Baumana nie jest już nieco zdezaktualizowane, czy było słuszne dotychczas, czy nazywanie społeczeństwa ? konsumpcyjnym, nie było przekoloryzowaniem? Tytułowa orientacja konsumpcyjna dotyczy tego, na ile ?konsumowanie? staje się podstawowym schematem poznawczym, na podstawie współczesnej młodzieży akademickiej. Wrażenie robi zwłaszcza empiryczne podejście do analizowanych teorii i wzorcowo ujęta metodologia cyklu badań nad wybraną grupą. Można się zastanawiać, czy określanie konsumpcji duchem epoki ? motorem współczesnych społeczeństw, jest uzasadnieniem słusznym. Z pewnością warto się nad zagadnieniem pochylić i spróbować poddać go weryfikacji, odczarować pewne zastane założenia. Jak słusznie zauważa prof. Czerepaniak-Walczak są to analizy uwalniające pojęcie konsumpcji i tego syndromu od statusu wytrychów albo ozdobników.

Seria książek Lekcja stylu autorstwa Jolanty Kwaśniewskiej to obowiązkowa lektura dla wszystkich, którzy pragną dowiedzieć się, czym jest pojęcie ponadczasowej elegancji i stylu. Z serii dowiemy się o tradycyjnych grzechach ubraniowych, strategiach zakupu, a także przekonamy się, które marki światowe warto znać. Lektura ta z pewnością sprawi, że dobry gust i wyczucie stylu będą nam towarzyszyć każdego dnia.

W trosce o udany start. Ocena gotowości dziecka do rozpoczęcia nauki szkolnej Małgorzaty Kwaśniewskiej i Wiesławy Żaby-Żabińskiej to testy, które pomogą nauczycielom w zdiagnozowaniu stopnia opanowania przez dziecko szescioletnie umiejętności i wiadomości niezbędnych do podjęcia nauki szkolnej.

Dlaczego coraz częściej dostrzegamy u dzieci ADHD?     Często powtarza się pytanie, dlaczego dzieci nadpobudliwych jest na początku XXI wieku znacznie więcej? Czy nie jest to przypadkiem efekt rozwoju cywilizacji? Czy w ogóle dzieci stają się bardziej „nerwowe", a więc nadpobudliwe?     Rzeczywiście, z dyskusji w mediach, z rozmów z nauczycielami i rodzicami można wywnioskować, że liczba osób z ADHD gwałtownie wzrosła, a zespół nadpobudliwości psychoruchowej jest powszechnym problemem u dzieci szkolnych.     W ostatnich latach znacznie więcej się pisze i mówi o tym zaburzeniu, szkoły poświęcają sporo czasu na zapoznawanie się ze sposobem funkcjonowania dzieci nadpobudliwych i z formami udzielania im pomocy. Rodzice, przychodząc do poradni, opowiadają, że to właśnie w szkole lub przedszkolu ktoś zwrócił uwagę na to, że ich dziecko jest nadpobudliwe. Badania wykazują jednak, że ostatnio nie doszło do istotnego przyrostu liczby takich dzieci w szkołach. Zapewne odsetek dzieci mających problemy z zachowaniem jest znacznie większy. Nie u wszystkich jednak rozpoznamy nadpobudliwość psychoruchową. Nie każde kłopotliwe zachowanie można łączyć z nadpobudliwością, a nadpobudliwość psychoruchowa nie może być wytłumaczeniem każdego niegrzecznego zachowania.     Wracając do obserwowanej „nerwowości" naszych czasów, prawdą jest to, że powszechny pośpiech, kłopoty, brak czasu dopadają każdego z nas. Każdy ma zatem większe szansę zareagować impulsywnie, raptownie i - pędząc z jednego miejsca w drugie - sprawiać wrażenie nadruchliwego. To jednak nie prowadzi do rozpoznania zespołu nadpobudliwości. Życie w ciągłym stresie może dawać podobne objawy, jednak nie jest równoznaczne z ADHD. Dzieci reagują na stres spowodowany sytuacją zewnętrzną, są podatne na wpływy otoczenia i uznają zachowanie dorosłych za pewien model postępowania i dlatego często zaczynają się „pośpiesznie" zachowywać, podnosić głos, działać chaotycznie.     Współcześnie ceni się szybkość, a bardzo ważnym towarzyszącym jej elementem jest precyzja. Nadpobudliwe osoby są szybkie, ale mają problemy z precyzją. Skargi rodziców i nauczycieli dotyczą właśnie licznych błędów wynikających z nieuwagi dziecka, z trudności w dokończeniu zadania, w sprawdzeniu przed oddaniem klasówki, czy nie ma w niej błędów wynikających z nieuwagi, czy nie zostały pominięte istotne szczegóły. Okazuje się, że sama szybkość nie gwarantuje sukcesu, jeśli nie idzie w parze z dokładnością, precyzją, rozwagą. Mamy zatem odpowiedź na pytanie, dlaczego obecnie częściej mówi się o nadpobudliwości: bo bardziej przeszkadza, utrudnia życie i skazuje setki ludzi na porażkę. We współczesnym świecie bardzo ważne jest zdobycie wykształcenia, a to właśnie jest szczególnie trudne dla dzieci z ADHD. Model pomocy dziecku z ADHD    Dziecko z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej potrzebuje nie tylko pomocy fachowej, którą można uzyskać w wyspecjalizowanym ośrodku. Należy pamiętać, że ADHD to zaburzenie neurorozwojowe, czyli takie, z którego objawów wyrasta się latami (zob. wykres 1).    Widać wyraźnie na wykresie l, że objawy ADHD trwają latami, a ich nasilenie zmniejsza się z wiekiem. Warto pamiętać, że jest to od nas niezależne i poza leczeniem farmakologicznym nie ma metod wpływających na nasilenie objawów zespołu nadpobudliwości psychoruchowej w danym momencie. Działania rodziców i wszelkie metody terapeutyczne pełnią podobną funkcję, co okulary w krótkowzroczności - pomimo obecności problemu pozwalają na normalne życie i chronią przed pojawianiem się powikłań. Podobnie jednak jak okulary metody te muszą być stosowane stale. Wizyty w poradni specjalistycznej i wszelkie inne krótkotrwałe działania przedstawiono na wykresie 2.ADHD - zespół nadpobudliwości psychoruchowej Spis treści część 1 Podstawowe wiadomości na temat ADHD 1. Określenie zespołu nadpobudliwości psychoruchowej 2. Szerzej o typowych objawach ADHD 3. Rozpowszechnienie i przyczyny ADHD 4. Rodzina dziecka z ADHD 5. CV osoby z ADHD 6. Powikłania zespołu nadpobudliwości psychoruchowej część 2 Diagnoza, leczenie, zaburzenia współistniejące 7. Diagnoza 8. Rola specjalistów w pracy z dzieckiem z ADHD 9. Leczenie farmakologiczne 10. Leczenie dietetyczne 11. ADHD a choroba tikowa 12. Problemy z zachowaniem 13. Dlaczego nie odnoszą sukcesu, czyli o specyficznych trudnościach szkolnych część 3 Praktyczne porady, czyli przepis na sukces 14. "Okulary", czyli specyficzne strategie ukierunkowane na radzenie sobie z objawami ADHD 15. Odrabianie lekcji 16. Inne typowe problemy związane z objawami ADHD 17. Wydawanie poleceń 18. Bardzo ważna jest samoocena 19. Praca na pozytywach: pochwały, nagrody, podkreślanie sukcesów, systemy żetonowe 20. Normy i zasady 21. Konsekwencje, czyli co robić, gdy dziecko łamie zasady 22. Obelgi, wyzwiska i inne słowa, które ranią 23. Wybuch, czyli jak poradzić sobie z nagłym pojawieniem się agresji impulsywnej 24. Nadpobudliwe dziecko w szkole

W książce zaprezentowano scenariusze wykorzystujące elementy Gimnastyki Mózgu (wg Dennisonów) – bazowego programu w ramach Kinezjologii Edukacyjnej. Propozycje w nich zawarte skierowane są do nauczycieli edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej. Proste i możliwe do wykonania w każdych warunkach ćwiczenia, mogą być zastosowane jako: relaksujące, w przerwie między zajęciami, wyciszające po zajęciach, koncentrujące przed wysiłkiem, usprawniające przed czynnościami pisania, czytania, zapamiętywania. Scenariusze mogą być wykorzystane do pracy z dziećmi 6-7-letnimi. Zawierają one zestaw ćwiczeń nakierowanych na konkretny cel, taki jak: rozwijanie umiejętności samodzielnego uczenia się i koncentracji, wspomaganie uważnego słuchania i jasnego wypowiadania się, doskonalenie umiejętności czytania, pisania i rysowania, rozwijanie umiejętności matematycznych oraz kształtowanie postaw twórczych. W scenariuszach znalazły także zastosowanie techniki twórczego myślenia według Edwarda Nęcki. Połączenie ćwiczeń z zakresu Kinezjologii Edukacyjnej i technik twórczego myślenia przynosi zaskakujące rezultaty w pracy z małymi dziećmi.

Autobiografia niezwykłej kobiety ? tragiczna, a zarazem inspirująca opowieść o nadzwyczajnej odwadze i szlachetności ludzkiego ducha. Historia, która niesie nadzieję dla tysięcy dzieci i młodych kobiet sprzedawanych w najróżniejszych zakątkach świata do domów publicznych. Somaly Mam urodziła się w Kambodży w burzliwych czasach niepokojów politycznych, po których nastąpił okres krwawego reżimu Czerwonych Khmerów. Wychowywała się bez rodziców w maleńkiej wiosce położonej w leśnej głuszy, żyjąc z dnia na dzień, jedząc to, co sama znalazła. Z wioski zabrał ja starszy mężczyzna; we wspomnieniach nazywa go ?dziadkiem?. Traktowana jak niewolnica i nieustannie poniżana, została w wieku szesnastu lat sprzedana do burdelu. Przeszła tam piekło ? była bita, brutalnie gwałcona, zmuszana do prostytucji. W 1993 roku udało jej się zbiec ? zamieszkała we Francji, wyszła za mąż oraz podjęła pracę jako pielęgniarka. Nie zapomniała swojej dramatycznej przeszłości, ani faktu, że ocalenie zawdzięcza przypadkowym ludziom, którzy okazali jej serce i współczucie. Stworzyła dwie znane na forum międzynarodowym organizacje niosące pomoc ofiarom handlu żywym towarem i seksualnej przemocy; stała się jedną z najbardziej wpływowych kobiet świata. Wielokrotnie grożono jej śmiercią, a także próbowano zastraszyć, porywając jej córkę. Mimo to znajduje wciąż siłę i odwagę, by swoje zycie poświęcić innym.

Autobiografia niezwykłej kobiety ? tragiczna, a zarazem inspirująca opowieść o nadzwyczajnej odwadze i szlachetności ludzkiego ducha. Historia, która niesie nadzieję dla tysięcy dzieci i młodych kobiet sprzedawanych w najróżniejszych zakątkach świata do domów publicznych. Somaly Mam urodziła się w Kambodży w burzliwych czasach niepokojów politycznych, po których nastąpił okres krwawego reżimu Czerwonych Khmerów. Wychowywała się bez rodziców w maleńkiej wiosce położonej w leśnej głuszy, żyjąc z dnia na dzień, jedząc to, co sama znalazła. Z wioski zabrał ja starszy mężczyzna; we wspomnieniach nazywa go ?dziadkiem?. Traktowana jak niewolnica i nieustannie poniżana, została w wieku szesnastu lat sprzedana do burdelu. Przeszła tam piekło ? była bita, brutalnie gwałcona, zmuszana do prostytucji. W 1993 roku udało jej się zbiec ? zamieszkała we Francji, wyszła za mąż oraz podjęła prace jako pielęgniarka. Nie zapomniała swojej dramatycznej przeszłości ani faktu, że ocalenie zawdzięcza przypadkowym ludziom, którzy okazali jej serce i współczucie. Stworzyła dwie znane na forum międzynarodowym organizacje niosące pomoc ofiarom handlu żywym towarem i seksualnej przemocy; stała się jedną z najbardziej wpływowych kobiet świata. Wielokrotnie grożono jej śmiercią, a także próbowano zastraszyć, porywając jej córkę. Mimo to znajduje wciąż siłę i odwagę, by swoje życie poświęcić innym.

To nie jest zwykła książka kucharska. Tworzy ją zbiór przepisów na dania, które rodzice mogą przyrządzić razem z dziećmi oraz zestaw zasad, które powinni poznać, zanim w desperacji zdecydują się przekupić swojego niejadka czekoladą. Podpowiada, jak sprawić, aby jedzenie nie stało się wrogiem, a kuchnia ? polem bitwy. To niezbędny poradnik dla każdego rodzica, którego dzieci nie chcą jeść nawet najprostszych potraw. Korzystając ze sprawdzonych przepisów i wskazówek autorki, można zmienić nawyki żywieniowe każdego niejadka! Książka zawiera mnóstwo przydatnych rad, sprytnych sztuczek oraz doskonałych przepisów.

Kiedy byłam małą dziewczynką, wierzyłam w to, co ciągle mi powtarzano: że jestem zła i zasługuję na tortury, bo jestem dzieckiem szatana... Alloma Gilbert była jedną z ofiar fanatyczki religijnej, która zadawała swoim adoptowanym dzieciom ogromne cierpienie. Książka Gilbert to poruszająca i niezwykle szczera opowieść o drodze z piekła do normalności. Fragment książki Ocal mnie od złego ROZDZIAŁ 6 NOWA RELIGIA Kiedy złe traktowanie przez Eunice Sarah, Thomasa i mnie zaczęło się powtarzać, rozpoczynając się od razów i uderzeń w twarz, a kończąc ciosami w głowę, moi rodzice, zupełnie nieświadomi tego, co się dzieje w domu przy George Dowty, wprowadzili się do mieszkania w tym samym dużym wiktoriańskim domu, który opuściła moja babcia, przenosząc się do miejsca, w którym miała odtąd mieszkać, gdy miałam około czterech lat. Rodziców widziałam jeszcze tylko kilka razy, a wówczas, z obawy przed srogą karą, która wymierzyłaby mi Eunice, wolałam im nie wspominać, że spotyka mnie coś złego. W owym czasie dotarło już do mnie, że poza domem oczekuje się ode mnie zachowania bez zarzutu i wielkiej skromności, zwłaszcza że wszędzie towarzyszyła nam Eunice, która obserwowała każdy grymas mojej twarzy i rejestrowała każde moje słowo, wskutek czego, wysunąwszy się nieco z szeregu, musiałabym potem słono za to zapłacić. Na sposób myślenia Eunice i na ewangeliczny jeżyk, którego używała, na jej wywody na temat diabła i złych duchów miała wpływ jej dziwaczna interpretacja wiary świadków Jehowy. Wiara stanowiła znaczną część jej życia, a wkrótce stała się znaczą częścią również i mojego, gdyż niedługo potem jak Thomas i ja zamieszkaliśmy w jej domu, Eunice zaczęła zabierać nas na spotkania świadków Jehowy. Już wcześniej wierzyłam w Jezusa, gdyż uczono mnie o Nim w mojej pierwszej szkole. Jako mała dziewczynka naprawdę uważałam, że kocham Jezusa. Ale nie wystarczyło to Eunice, która chciała, by wszystkie jej dzieci podzielały jej przekonania religijne. Thomas i ja byliśmy nowicjuszami w sferze tej religii i Eunice powtarzała nam, że wywodzimy się od satanistów; mieliśmy uczestniczyć razem z nią w spotkaniach religijnych, by podjąć próbę ocalenia naszych przesiąkniętych złem dusz. Eunice uczęszczała na odbywające się w Tewkesbury spotkania świadków Jehowy trzy albo cztery razy w tygodniu, zabierając nas wszystkich ze sobą. Chodziliśmy na niedzielne spotkania w Sali Królestwa, w czasie których słuchaliśmy mowy wygłaszanej przez starszego zboru oraz studiowaliśmy numery „Watchtowera". W tygodniu odbywały się jeszcze trzy inne spotkania: jedno, w trakcie którego szkolono dorosłych w zakresie głoszenia religii metodą domokrążców; we wtorki Eunice szła do domu pewnego małżeństwa, w którym zbierały się małe grupy, by razem studiować książki religijne; w czwartki zaś udawała się do Sali Królestwa, żeby posłuchać wystąpień na temat przemawiania w miejscach publicznych. W czasie tych spotkań nam, dzieciom, zawsze kazano siedzieć w milczeniu i dobrze się zachowywać; podczas gdy dorośli zgłębiali księgi, my udawaliśmy, że studiujemy nasze. W jednej z książek wyczytałam, że Jezus nie został ukrzyżowany, wbrew temu, czego uczono mnie w szkole, lecz że umarł na słupie, co wydało mi się dziwaczne i niepokojące. Czasami dostawałam książkę z obrazkami zawierającą historie z Biblii, choć w owym czasie czytałam już dość dobrze. Ale obrazki dostarczały mi przynajmniej przez pewien czas jakiejś rozrywki. W końcu jednak spotkania te zupełnie mnie znudziły i bardzo nie lubiłam sytuacji, kiedy miałam czytać jakiś paragraf z książki, a potem mówić na ten temat przed zgromadzonymi. Nazywało się to „wyjaśnianiem". Bardzo się bałam tego „wyjaśniania" i byłam wtedy bardzo skrępowana, zwłaszcza że Eunice wbijała wtedy we mnie swój stalowy wzrok, tylko czekając, aż popełnię błąd, za który mogłaby mnie potem ukarać w domu. Świadkowie Jehowy uczyli nas, że Jezusa nie należy czcić ani się do Niego modlić, ponieważ jest On synem Boga, lecz nie jest równy Bogu, a wskrzeszony został jedynie duchowo. Nie wierzą w piekło ani w to, że ludzie mają nieśmiertelną dusze, która po ich śmierci trafia do nieba. Jednak ludzie mogą zostać wskrzeszeni przez Boga. Wiele też rozprawiano o tym, że żyjemy w czasach ostatecznych, że zbliża się Armagedon, a kiedy nadejdzie, jedynie sto czterdzieści cztery tysiące namaszczonych trafią do nieba. Pozostali świadkowie Jehowy (wraz z resztą ludzi) będą żyli w raju, tu, na ziemi. Obchodzenie dni świątecznych, takich jak Boże Narodzenie, Wielkanoc, a nawet urodziny, było zakazane z racji ich pogańskiej genezy. Świadkowie Jehowy nauczali również, że w miarę możliwości powinniśmy utrzymywać kontakt jedynie z członkami sekty, ograniczając do minimum styczność ze „światem zewnętrznym" i innymi ludźmi. Wszystkich świadków Jehowy trzeba było nazywać „bratem" albo „siostrą", chociaż nie byli naszą prawdziwą rodziną. Dziwaczny bzik Eunice na punkcie religii stanowił dla niej dogodny pretekst do ciągłego dręczenia nas, mieszkających z nią dzieci. Eunice uporczywie tłumaczyła nam, że dyscyplina jest częścią religii. Sądzę jednak, że dyscyplina dla samej dyscypliny była religią Eunice, która mówiła, że muszę być grzeczna, że muszę być uczciwa, że nie wolno mi kłamać, w przeciwnym razie umrę. Jej wyjaśnienia dotyczące wszystkiego, co wiązało się ze świadkami Jehowy, były zawsze bardzo dramatyczne, pełne grozy i wszelakich okropności. I nie chodziło tylko o to, że umrę, ale o to, że umrę naprawdę straszną, powolną i bolesną śmiercią. Eunice roztaczała wizje pełne piekielnego ognia, co przyprawiało mnie o gęsią skórkę. Przerażone dzieci to dzieci posłuszne: myślę, że o to mniej więcej jej chodziło. Eunice straszyła nas, że umrzemy, jeśli nie będziemy słuchać Boga i bać się Go. Jednak, dodawała, umrzemy również wówczas, gdy będziemy Mu posłuszni jedynie ze strachu. W takiej sytuacji, mawiała, umrzemy tak czy owak, ponieważ czujemy lęk, nie zaś miłość do Boga - wszystko to było bardzo deprymujące. Eunice zwykła nas straszyć opowieściami o Armage-donie, kiedy to przyjdą po nas żołnierze i nas pozabijają. Nasze oczy rozpłyną się, nasza skóra się spali, my zaś będziemy czuli najstraszliwszy, przeszywający ból, jaki potrafimy sobie wyobrazić. Myśląc o tym, miewałam koszmarne wizje, nienawidziłam też zamieszczonych w czasopismach obrazków przedstawiających Armagedon. Eunice kazała nam oglądać horrory, byśmy mogli mieć wyobrażenie na temat Armagedonu i piekła. Filmy te nie były przeznaczone dla osób w naszym wieku i były niezwykle przykre, a wręcz wywoływały w nas traumę. Thomas i ja często strasznie się ze sobą biliśmy, a pewnego razu, kiedy go uderzyłam, Eunice powiedziała mi, że Thomas umrze od zarazków, którymi go zaraziłam. To przez nią zaczęłam myśleć, że jestem chora i że Thomas może umrzeć, ponieważ raz go ugryzłam. Latami w to wierzyłam, czując się fatalnie i mając wobec niego poczucie winy. Sama myśl, że za pośrednictwem krwi przenoszą się nie tylko złe cechy charakteru, lecz również zarazki, stanowiła punkt newralgiczny wszystkich przekonań Eunice. Ona naprawdę wierzyła, że jestem dzieckiem diabła, złym i zdeprawowanym do szpiku kości z racji mojego pochodzenia, i bez końca usiłowała mi to wbić do głowy. Według niej miałam w sobie zbrukaną, złą, zepsutą krew. Rodzice Eunice, Katie i John, również byli oddanymi świadkami Jehowy i Eunice wzrastała w tej wierze. Pewnego razu w domu Eunice, w jednej z szuflad znalazłam coś, co wydało mi się dziwne, zważywszy fakt, że po-zamałżeński i przedmałżeński seks był zakazany. Było to zdjęcie przedstawiające ją w łóżku z dwoma mężczyznami i w kusej bieliźnie. Bez wątpienia oddawali się oni jakimś czynnościom seksualnym, robiąc do zdjęcia gest będący znakiem zwycięstwa. Nigdy nie wypytywałam Eunice w związku z tym zdjęciem, tak samo jak nie pytałam jej o nic innego, poza tym trudno byłoby mi się przyznać, że gmerałam w szufladzie albo że znalazłam takie zdjęcie. Z pewnością zostałabym wtedy ukarana. Niemniej jednak zapadło mi ono w pamięć jako kompletnie dla niej nietypowe. A może wcale takie nie było? Później odkryłam, że raz już wyrzucono ją z sekty- „pozbawiono członkowstwa", jak to nazywano - za jakieś przewinienie, lecz Eunice w jakiś sposób zdołała odzyskać utracone względy. Potrafiła być bardzo elokwentna, bardzo uwodzicielska. W końcu, zanim ją spotkałam, udało jej się skutecznie uwieść dwóch mężczyzn. Chcąc mi zaimponować, mówiła mi, że jest najlepszym z tutejszych świadków Jehowy: że jest najwierniejszym z wyznawców, gdyż nie szczędzi dzieciom kar cielesnych. Częstokroć szydziła z innych świadków Jehowy, z którymi mieliśmy kontakt, mówiąc nam, że nie są to prawdziwi wyznawcy, ponieważ są zbyt miękcy. W rzeczy samej przekonałam się później, że byli we wspólnocie bardzo oddani świadkowie Jehowy, którzy nie popierali bicia i dręczenia dzieci. Wierzyli w oddanie sprawie, lecz nie w skrajne okrucieństwo i nadmierny rytualizm, będące udziałem Eunice. Jednak przekonałam się o tym dopiero znacznie później, gdy zło już się dokonało. Jak na ironię losu, w ostatecznym rozrachunku wdzięczna byłam tym świadkom Jehowy, którzy w opinii Eunice byli „miękcy". Nadal próbuję zrozumieć, czy zachowanie Eunice wynikało z przeświadczenia natury religijnej, że oto musi „dać nam nauczkę", czy też wierzyła ona naprawdę, że to, co każe nam robić albo co sama nam robi, „udoskonali" nasze charaktery, poskutkuje poprawą naszego zdrowia i pozwoli nam zbawić znieprawioną duszę. Tak czy owak, przyjęła karzącą, rygorystyczną postawę, w ramach której istnieje tylko czerń i biel; tylko dobro i zło. Ona, Eunice, była sędzią. Przez większość czasu byliśmy na straconej pozycji: jeśli przyznaliśmy się do jakiegoś „grzechu", czekała nas kara, a jeśli się nie przyznaliśmy (co również było grzechem), także zostawaliśmy ukarani. W obu przypadkach mieliśmy się z pyszna.  

Wyjątkowe kompendium dla rodziców bombardowanych przez swoje dzieci różnymi trudnymi pytaniami, m.in.: Dlaczego nie mogę robić tego, co chcę? Dlaczego niektórzy ludzie są niegrzeczni? Jak się urodził świat? Co to jest śmierć? Książka została podzielona na tematyczne rozdziały, każde pytanie jest przedstawione w formie historyjki obrazkowej, a obok znajduje się kolorowa ilustracja ułatwiająca dziecku zrozumienie trudnych kwestii. Na końcu znajduje się spis krótkich komentarzy do każdego rozdziału, wyjaśniających rodzicom postrzeganie problemu przez dziecko oraz praktyczne wskazówki pedagogiczne.Wszystko to sprawia, że O Grzesiu... jest wyjątkową pozycją na polskim rynku książki dziecięcej - pięknie ilustrowana i atrakcyjna dla dzieci, a jednocześnie praktyczna dla rodziców zaskakiwanych przez dociekliwość ich pociech.

Alfa… a potem długo nic. Samiec alfa — to on jest przywódcą stada. To on decyduje o podziale pożywienia i ma pierwszeństwo przy wyborze najlepszych samic. Występuje w stadach wilków i wielu innych ssaków, ale znajdziesz go także w dzikim świecie współczesnego biznesu. Realizuje najkorzystniejsze transakcje, dzięki niemu firma ma nad czym pracować. Jest wspólnikiem w kancelarii prawnej, głównym maklerem w firmie świadczącej usługi finansowe, tym człowiekiem, którego nazwisko pojawia się w kontekście wszystkich spółek deweloperskich w mieście. To po prostu "lepszy gość" — mężczyzna, którego pragną kobiety (zafascynowane władzą), niedościgniony ideał samców nie-alfa. Jeden z takich zdeklarowanych samców alfa zdecydował się rozbić męski monopol władzy. Ujawnia, jak biznesmeni postrzegają swoje koleżanki po fachu. Zdradza, co kobiety powinny wiedzieć o współpracy zawodowej, by zwyciężać na samczym terytorium. Christopher Flett zaprasza Cię do klubu miłośników cygar na szczerą i nowatorską rozmowę, dotyczącą wszystkich cech, jakie musi mieć kobieta, aby zdobywać szczyty w świecie biznesu. Jego uwagi mogą dziwić, szokować, nawet obrażać, ale jednocześnie przygotują Cię na osiągnięcie sukcesu w środowisku, w którym nadal dominują macho.

Opanuj strategie Sun Tzu. Zobacz to, czego nie widzą inni, i usłysz to, czego oni nie słyszą... Odnieś sukces bez łamania swojego kodeksu etycznego Opanuj bezcenną sztukę strategicznego myślenia Stań się bardziej innowacyjna i kreatywna Przejmij pełną kontrolę nad swoim życiem osobistym i zawodowym Nadszedł czas rządów kobiet -- Sztuka wojny dla kobiet pokazuje nam, jak się za nie zabrać dr Lois Frankel Wiem dokładnie, jak to jest żyć i pracować w męskim świecie... Książka ta pokazuje, w jaki sposób zmienić swoje marzenia w rzeczywistość, niezależnie od tego, z jakim trudnościami przyjdzie się nam zmierzyć. Chaka Khan Bądź kobietą i po kobiecemu sięgaj szczytów w życiu osobistym i zawodowym Sztuka wojny Sun Tzu to niewątpliwie najwybitniejsza książka o strategii, jaką kiedykolwiek opublikowano. Jest przy tym dziełem uniwersalnym, docenianym w każdej kulturze i na całym świecie. Do tej pory korzystali z niej głównie mężczyźni, a jednak to lektura wprost idealna dla kobiety takiej jak Ty. Rady Sun Tzu prowadzą do osiągnięcia jak najlepszych rezultatów przy jak najmniejszej liczbie konfliktów. A to przecież kobieca specjalność -- dążyć do rozwiązywania problemów na drodze kompromisu, tak by obie strony na tym zyskiwały. Ponadto każda ze strategii opisywanych przez tego filozofa opiera się na głębokim zrozumieniu ludzi, z którymi na co dzień mamy do czynienia. Szczególny nacisk kładzie również na Twoją wyjątkową osobowość i talenty, które są niezbędnym elementem na drodze do realizacji marzeń. Możesz zostać mistrzynią strategii, niezależnie od tego, czy Twoim pragnieniem jest awansować na stanowisko dyrektora generalnego, prowadzić własną firmę, czy też być nauczycielką, maklerem, specjalistką ds. marketingu, astronautką, dobrą matką albo szczęśliwą osobą. Sztuka wojny pomoże Ci przemienić własne wady w zalety i wytłumić niepotrzebne lęki. Pokaże także, jak wygrywać bez walki i osiągać cele, które sobie wyznaczyłaś.Sztuka wojny dla kobiet Spis treści Przedmowa (7) Wstęp (11) Rozdział 1. Ji (Planowanie): Elementy strategii (19) 1.1. Tao (Słuszność). Jak podejmować trafne decyzje (22) 1.2. Tien (Synchronizacja). Od uniwersalnej do osobistej (29) 1.3. Di (Zaradność). Przekształć swoje wady w zalety (31) 1.4. Jiang (Przywództwo). Stan umysłu (38) 1.5. Fa (Zarządzanie). Liczy się jakość wykonania (41) 1.6. Podstęp: Sprawiaj wrażenie słabej, kiedy jesteś silna (42) Rozdział 2. Bitwa: Szybkie zwycięstwo (45) 2.1. Zjedz to, co zabijesz (46) 2.2. Jak najszybciej zawrzyj umowę (50) Rozdział 3. Strategia: Poznaj siebie i innych (55) 3.1. Pięć kroków do poznania siebie i innych (57) 3.2. Stwórz oryginalny życiorys, żeby dobrze się sprzedać (65) 3.3. Pięć podstaw zwycięstwa (69) Rozdział 4. Dyspozycja: Najpierw wygraj, potem walcz (73) 4.1. Wygraj, zanim staniesz do walki (75) 4.2. Wygraj w szklanych pantofelkach albo w wojskowych butach (79) Rozdział 5. Impet: Użyj synchronizacji, żeby zaatakować z impetem (89) 5.1. Dwudziesty pierwszy wiek wiekiem kobiet (90) 5.2. Sześć sposobów na polepszenie własnej synchronizacji (94) Rozdział 6. Prawda i fałsz: Iluzja jest drugą stroną rzeczywistości (101) 6.1. Przejęcie władzy przez kobiety (102) 6.2. Przejęcie władzy przez Ciebie: Pozwól, żeby Twój styl wspierał Twoją karierę (110) Rozdział 7. Konflikt: Nie pokazuj ręki (117) 7.1. Strategie zapobiegania biurowej zazdrości (118) 7.2. "Skop mu tyłek": Walka z molestowaniem (125) Rozdział 8. Wyobraźnia: Zobacz rzeczy, których nikt inny nie widział (133) 8.1. Twoja muza (134) 8.2. Kobiety są z Wenus... Marsa, Księżyca i Ziemi (141) Rozdział 9. Zarządzanie oddziałami: Podstawy zarządzania grupą (151) 9.1. Podstawy zarządzania organizacją (152) 9.2. Umiejętności potrzebne w życiu rodzinnym i w pracy wzajemnie się uzupełniają (154) Rozdział 10. Teren: Zachowuj się tak, jak ludzie z Twojego otoczenia (161) 10.1. Jak bez większego wysiłku zdobyć awans (162) 10.2. Sześć sposobów, żeby być złym kierownikiem (169) Rozdział 11. Dziewięć pól walki: Bądź bardziej konkurencyjna, robiąc mniej (175) 11.1. Dziewięć pól walki o awans osobisty bądź marketing firmy (176) 11.2. Zaadaptuj najlepsze męskie i żeńskie cechy (186) Rozdział 12. Atakuj i chroń siebie (191) 12.1. Odradzanie z popiołu (192) 12.2. Wytrwałość: Chroń siebie siłą wody (197) Rozdział 13. Szpiegostwo (205) 13.1. Szpiegostwo: Wstęp (206) 13.2. Oszuści i ich ofiary (210) Podsumowanie (217) Podziękowania (219)