Otóż prawda jest taka: dopóki kochasz Boga w zależności od sytuacji i miejsca, nie znajdziesz prawdziwego pokoju, bo jest to twoja sytuacja, nie Boża.
Jak przedziwne są usposobienia ludzi, tak też przedziwna bywa ich droga do Boga: jednego można przywabić rozkoszą, drugiego musi się doświadczyć chorobą i nieszczęściem.
Nie ma tak pięknego i szlachetnego stworzenia, żeby długie na nie patrzenie nie znudziło. Poznanie duchowe natomiast może wzrastać bez końca.
(fragmenty książki)
Historia dzieł Mistrza Eckharta sama w sobie jest fascynująca, od jego wielkiego ucznia – XV-wiecznego mistyka Mikołaja z Kuzy począwszy, a na współczesnej kontynuacji edycji rozpoczętej przez Josefa Quinta (jego następcy to G. Steer i W. Klimank) skończywszy. Wydawnictwo W drodze nadając niniejszej edycji tytuł Dzieła wszystkie, odnosi tę formułę do dzieł wszystkich Mistrza Eckharta (dotąd odnalezionych i wydanych w Niemczech), które powstały w języku niemieckim (Spätmittelhochdeutsch). Oprócz tego istnieje cały zbiór dzieł łacińskich (Die latteinischen Werke, wyd. A. Zimmermann, L. Sturlese, t. 1-5).
Nieustanne ożywianie modlitwy i budowanie jedności z Bogiem to najważniejsze zadania stojące przed każdym, kto chce świadomie przeżywać swoją wiarę. Jak dostrzec w rozmowie z Bogiem więcej niż religijną metaforę? Co zrobić, by stała się ona elementem zwykłej chrześcijańskiej codzienności?Wsłuchana w głos Chrystusa Chiara Amirante dzieli się swoim doświadczeniem modlitwy i podpowiada, jak otworzyć serce na relacje z Bogiem. Zainspiruj się do kontemplacji i sięgnij po konkretne fragmenty słowa Bożego.Chiara Amirante katolicka działaczka społeczna, założycielka wspólnoty Nowe Horyzonty, pomagającej ubogim i skrzywdzonym w wielu krajach, oraz domów dla ludzi z marginesu Miasteczek Niebo. W 2006 roku powołała wspólnotę modlitewną Rycerze Światła, która posługuje nie tylko we Włoszech, ale również w Belgii, Francji, Niemczech i USA. Jej inicjatywy wspiera papież Franciszek, z którym autorka regularnie się spotyka.Poruszającą biografię Chiary przeczytasz w książce Tylko miłość trwa.
Wielka Tajemnica Wiary rozpoczyna trzyletni program duszpasterski Eucharystia daje życie.Wpisując się w te piękne hasła, proponujemy 365 rozważań o Eucharystii. W jednym miejscu zebrane zostały najbardziej cenne przesłania o Wielkiej Tajemnicy naszej wiary. Myśli i wskazania wybitnych teologów oraz pobożnych, charyzmatycznych świętych niech staną się dla nas inspiracją na każdy dzień roku. Zostały one opatrzone komentarzem kapłana, który podkreśla istotę i uwypukla znaczenie cytowanych słów.Codzienne obcowanie z mądrością i pięknem słów mówiących o cudzie Eucharystii pozwoli każdemu kształtować swoje życie tak, by podobało się ono Panu. Dla nas samych będzie to najdoskonalsza wskazówka do rozwinięcia duchowości i zachęta do umacniania się w wierze. Piękno i trafność rozważań da nam natomiast radość i nadzieję na każdy dzień naszej ziemskiej pielgrzymki.
Kameduli eremici Góry Koronnej są tajemniczy, niemal nierzeczywiści w swym oderwaniu i ucieczce od świata, od jego codzienności, pogoni za nowoczesnością, zgiełku i pośpiechu. Mnisi tajemniczy, fascynujący i – a może przede wszystkim – bardzo mało znani szerszemu ogółowi. Jako eremici z zasady zamieszkiwali, przynajmniej w pierwszych wiekach istnienia swego zgromadzenia, miejsca odludne, z dala od uczęszczanych traktów, wśród lasów. Zdarzało się, że do ich eremu nie prowadził żaden bity trakt i niełatwo było tam dotrzeć pieszo czy konno (nie mówiąc już o tym, by przekroczyć mur klauzury). Nawet w chwili obecnej, w XXI wieku, można zbliżyć się do życia w kamedulskiej pustelni, udając się na kilkudniowe rekolekcje – bądź dla przemyśleń i wewnętrznej refleksji – do Bieniszewa w Wielkopolsce, niedaleko Konina. Jakkolwiek takie kamedulskie rekolekcje można odbyć również na krakowskich Bielanach, to jednak w Krakowie cywilizacja zbliżyła się do eremu na wyciągnięcie ręki. I chociaż mogłoby się wydawać, że wtargnęła już do wszystkich odludnych zakątków, to jednak pod Koninem wciąż można spróbować odnaleźć samego siebie w ciszy pustelni. Do wielkopolskiego eremu jedzie się przez las, wąską, nieutwardzoną drogą, która w czasie jesiennych czy wiosennych roztopów bez wątpienia staje się trudno przejezdna, a zasypana śniegiem – znacznie zwęża swój prześwit. Po przejechaniu mniej więcej dwóch kilometrów oczom podróżników ukazuje się polana, gdzie na Sowiej Górze stoi otoczony murem erem, a zza niego podróżnikom przypatrują się dwie wieże kościoła. W nocy erem zatapia się w przenikliwej ciszy, którą z rzadka tylko przeszywają głosy ptaków (chociaż, pomimo nazwy wzniesienia, nie są to raczej sowie pohukiwania), a definitywnie przerywa ją, jeszcze przed brzaskiem, klasztorny dzwon, który o godzinie 3.45, wzywa eremitów na modlitwę. Goście nie mają wstępu za klauzurę – mieszkają w budynku nowicjatu, dzielą za to z kamedułami modlitewny rytm dnia i, jeśli wyrażą taką ochotę, mogą również oddawać się pracy fizycznej. W obu istniejących do dzisiaj eremach, bielańskim i bieniszewskim, dominuje cisza, spokój, poczucie niemal nierzeczywistego oderwania od spraw tego świata, które czasem, ku zadziwieniu nieczęstych gości, zakłóca silnik kosiarki włączany przez eremitę pielęgnującego trawę na dziedzińcu.
Czy Kościół w 2019 roku jest nadal święty? Czy jest Mistycznym Ciałem Chrystusa? I czy ktoś może temu zaprzeczyć, skoro Kościół nie jest z tego świata?
A zatem szokujące gesty i słowa papieża Franciszka, który mówi o sobie, że jest tylko „biskupem Rzymu”, we włoskim więzieniu umywa nogi muzułmańskiej dziewczynie w Wielki Czwartek, uroczyście obchodzi 500. rocznicę reformacji i każe wyławiać z Tybru wyrzucone tam przez wiernych figurki pogańskiego bóstwa amazońskich Indian, Pachamamy (wcześniej uroczyście wniesione do rzymskiego kościoła podczas ostatniego synodu), to prowokacja, czy wyraz bezradności wobec presji świata, jaką przejawia Pontifex Maximus? A odwoływanie się hierarchów na każdym kroku do praw człowieka, wychwalanie „pluralizmu” i „poszanowania różnorodności”, gdy ulicami miast ciągną parady homoseksualistów, czy nie jest smutną komedią omyłek? Czy ci, którzy z najwyższych ambon głoszą dziś pokój na świecie, braterstwo ludzi i troskę o „Matkę-ziemię”, są jeszcze w stanie obronić wiarę i nadzieję chrześcijańską?
Café Katedra ukazuje wstrząsający dramat, jaki od czasu ostatniego Soboru narasta w Kościele, a którego najbardziej donośne akordy rozbrzmiewają podczas obecnego pontyfikatu. Synod amazoński jest jego swoistym apogeum, ujawnieniem tego dramatu w całej pełni.
Książka Ewy Polak-Pałkiewicz to praca (niemal) detektywistyczna, efekt wielowątkowego „śledztwa”; autorka docieka przyczyn kryzysu na wielu polach, próbuje wyjaśnić szeroki kontekst i całą złożoność dramatu, broniąc zarazem Kościoła przed jego oszczercami.
„Gdybym mógł wygłosić tylko jedno kazanie, wybrałbym takie, które mocno zirytuje wiernych, zwracając ich uwagę na Kościół, bezustannie rzucający rękawicę diabłu z jego diabelską pychą”, stwierdzał Chesterton. Café Katedra z pewnością niejednego zirytuje. Bohaterowie tej książki (m.in. zapominany papież św. Pius X i „wyklęty” arcybiskup Marcel Lefebvre) reprezentują Kościół walczący. Zawsze zwycięski.
Patronat medialny książki: Do Rzeczy, Arcana, Egzorcysta, Zawsze Wierni, Republika, Radio WNET
Ewa Polak-Pałkiewicz
Autorka książek, m.in. Prosto w oczy. Rozmowa-rzeka z Janem Olszewskim (1997), Patrząc na kobiety (2009), Rycerze wielkiej sprawy (2013), Powrót pańskiej Polski (2015), Czego chcą od nas biedni Niemcy (2017, nominacja do Nagrody Identitas).
61 minut dzieliło małego Jamesa od śmierci.61 minut odliczanych szeptem jego matki: Fulton Sheen, Fulton Sheen, Fulton SheenGdy po godzinie reanimacji lekarze zamierzali wypisać akt zgonu, serce nowo narodzonego dziecka zaczęło bić. Jego matka nie miała wątpliwości: przez cały ten czas czuwał nad nim słynny amerykański kaznodzieja.Pisma abp. Fultona J. Sheena już od wielu lat zmieniają serca Polaków. Ten wybitny duchowny był błyskotliwym mówca, a dziś skutecznie wstawia się za nami w sytuacjach, gdy pozostaje tylko nadzieja.Bernice i Kim kontynuowały akcję ratunkową : uciskały klatkę piersiową Jamesa i robiły mu sztuczne oddychanie metodą usta-usta. Travis siedział i patrzył, nieruchomy i ponury, oczy miał przepełnione smutkiem. Rozejrzałam się po pokoju, usiłując pojąć , co się dzieje i co to oznacza, ale nie potrafiłam. Siedziałam na podłodze sypialni i patrzyłam na martwego syna. W mojej głowie nie kotłowały się żadne myśli, żadne pomysły, tylko dwa słowa. W kółko powtarzałam: Fulton Sheen.
Wezwanie do miłości prezentuje ostatnie medytacje Anthony'ego de Mello, autora słynnego Przebudzenia. Są to zapiski człowieka, który miał odwagę zobaczyć rzeczywistość i dlatego był pełen współczucia i miłości dla wszelkich istot i rzeczy; mistyka, który rozkoszował się wszystkim i niczym. Ich tematem jest przede wszystkim miłość i to, co ją utrudnia: przywiązania, pragnienia, żądza, chciwość, system wierzeń lub przekonań - jednym słowem uwarunkowania oraz sposób, w jaki można się od nich wyzwolić po to, aby wiedzieć, aby kochać. Wezwanie do miłości tworzy wraz z Przebudzeniem integralną całość, która pozwala głębiej i adekwatniej zrozumieć przesłanie Anthony'ego de Mello.
Anthony de Mello, jezuita, urodził się w 1931 roku w Bombaju, ukończył studia filozoficzne, teologiczne i psychologiczne. W swych licznych pracach łączył tradycyjną mistykę europejską z filozofią i mistyką Wschodu. Wykorzystywał swoje psychoterapeutyczne umiejętności w pracy duszpasterskiej, nierzadko wkraczając w obszar psychologii duchowości. Działo się tak, dlatego, że był raczej przewodnikiem duchowym niźli psychoterapeutą. Zmarł nagle w 1987 roku.
Hebrajski termin qabbala(h) oznacza tradycyjną naukę otrzymaną od przodków i pochodzi od qabel otrzymywać.W Talmudzie termin ten zachowuje swoje pierwotne znaczenie, oznacza zatem tradycję i odnosi się do tekstów biblijnych bez żadnych konotacji mistycznych czy ezoterycznych. Teksty biblijne rozumie jako otrzymane od Boga i przekazywane przez kolejne pokolenia, nie dopatrując się w tych tekstach szczególnych treści mistycznych, czy tajemniczych, dostępnych jedynie dla wąskiej grupy wybranych.Od dwunastego wieku po Chrystusie znaczenie terminu kabała ulega jednak zmianie i nadaje się mu sens ezoteryczny, jest to przekaz zarezerwowany tylko dla wtajemniczonych, odnoszący się do mistyki, od której jest niedaleko do tego, co tajemnicze, zagadkowe i magiczne. Chociaż później termin ten zostanie rozciągnięty na wszystkie formy mistyki judaizmu, także wcześniejsze, znaczenie jego jednak nie przestanie graniczyć z dziedziną tajemnicy i magii, a przez to pośrednio z wróżbiarstwem. Są to peryferie mistyki, ale czasem łatwiej zobaczyć te peryferie, niż właściwy prąd umysłowy określany jako kabalistyka...Nasze spotkanie się z mistyką żydowską będzie wejściem jedynie do przedsionków jej wspaniałych ogrodów, zaledwie dotkniemy różnych aspektów zagadnienia bez ich dogłębnego przenikania. Nie będzie odpowiadało zastosowanemu w opowiadaniu określeniu popatrzył (hecic), które nie oznacza wykładu (tu zastosowano by termin derasza), ale kontemplację i doświadczenie mistyczne. Dlatego nie musimy obawiać się negatywnych skutków spotkania z żydowską mistyką, ale także nie dojdziemy do królewskich komnat, z których Rabbi Akiba w pokoju wyszedł ubogacony doświadczeniem Boga.
Żyj wiarą, która nie boi się myśleć
Misją każdego dominikanina są dwie rzeczy: szukanie prawdy i dzielenie się owocami kontemplacji. A co jeśli natrafi się na dominikanina nieco przekornego, uszczypliwego i dość upartego? Łagodnego jak baranek, ale też ostrego jak węgierski gulasz?
Efekt jest oszałamiający.
Otrzymujemy wówczas kaznodzieję, który pokazuje, że prawda wyzwala, że wiara to nie wierność przepisom, że na obrzeżach Kościoła jest nadal wiele dobra, a w życiu warto kierować się sumieniem.
Ta książka to zbiór bezkompromisowych komentarzy do Pisma Świętego. To swoiste Credo ojca Józefa Puciłowskiego OP, pokazanie czym w istocie jest chrześcijaństwo godne wiary, godne życia każdego z nas.
Józef Puciłowski (ur. 1939) – dominikanin, autor wielu książek i ponad 250 artykułów o tematyce politycznej i religijnej. Współpracował z miesięcznikiem „Więź” oraz „Tygodnikiem Powszechnym”. Był aktywnym działaczem Klubu Inteligencji Katolickiej we Wrocławiu. Znany z krytycznego myślenia, prowokacyjnych wykładów oraz kazań.
Opowieści pielgrzyma są praktycznym wprowadzeniem do Modlitwy Jezusowej. Autor opisuje w nich przeżycia XIX-wiecznego pielgrzyma, wędrującego po sanktuariach na terenie całej Rosji, który dzielił się z napotkanymi osobami doświadczeniem tej modlitwy. Polega ona na nieustannym przyzywaniu Imienia Jezus, a jej celem jest doświadczenie Bożej obecności i uwielbianie Boga w każdym momencie naszego życia. Dzięki prostocie i przystępności książka szybko zyskała ogromną popularność, została przetłumaczona na wiele języków i należy już do klasyki duchowości. Została też wspomniana w powieści Bracia Karamazow F. Dostojewskiego.
Opowieści pielgrzyma są na tyle przekonywującym świadectwem doświadczeń mistycznych, że przyczyniły się do rozpowszechnienia Modlitwy Jezusowej na całym świecie. Niniejsze wydanie to przekład pełnego tekstu oryginału, obejmuje fragmenty pomijane dotąd we wcześniejszych publikacjach. We wstępie ks. prof. Józef Naumowicz opisał też najnowsze badania nad dziełem oraz nad ich autorem Arsenijem Trojepolskim.
Sztuka tworzenia ikon rządzi się własnymi prawami i wymaga specjalnego traktowania przez artystę i widza. Kanon przywędrował do Rosji wraz z chrześcijaństwem z Bizancjum. Ikony pisali najwięksi artyści, tacy jak: Teofan Grek, Andriej Rublow, Dionizy. Ten wyjątkowy album nie tylko pokazuje najcenniejsze skarby, które przetrwały inwazję Mongołów, wojny i rewolucje, lecz także w prosty i przystępny sposób opisuje ich bogatą symbolikę.
Ikony to wyjątkowe przedmioty kultu i sztuki. Podlegają własnym regułom i wymagają szczególnego stosunku – zarówno ze strony artysty, jak i odbiorcy. Dla człowieka wierzącego ikona jest obiektem czci, jest święta, bowiem dzięki niej człowiek odnajduje duchową więź z Bogiem i Jego świętymi. Rosyjskie ikony to także specyficzny rodzaj sztuki, przedstawiającej całościowo ujęty, bardzo różnorodny i precyzyjnie zorganizowany świat duchowości. Piszący ikony, wierząc w głęboki sens tego co tworzą, wkładają w tę twórczość-modlitwę całą moc swego talentu i duszy. Pochylając się nad deską, stają się pośrednikami między Ziemią a Niebem, dzięki którym to, co boskie przyjmuje postać ziemską.
Jak zachować pogodę ducha, dbać o nią, przeganiać z duszy smutek i nie zamartwiać się na zapas? Nie jest to proste, gdyż w życiu każdego z nas jest wiele przeciwności, które przeszkadzają lub wręcz nam to uniemożliwiają. Trzeba zatem pielęgnować w sobie wewnętrzną radość, otwierać się na nią, czyniąc postępy w życiu duchowym. Książka, która podpowie, jak to robić.
Gaston Courtois (1897-1970), francuski kapłan ze Zgromadzenia Les Fils de la Charité, wybitny wychowawca, twórca ruchu młodzieżowego Cours Vaillants (Mężne Serca), współzałożyciel i kapelan Międzynarodowego Katolickiego Biura ds. Dzieci. Napisał ponad sto książek, głownie dla dzieci i młodzieży. W Polsce znane są m.in. Ćwiczenie woli i Gdy Pan mówi do serca.
Obszerne kompendium wiedzy o wszystkich papieżach – od św. Piotra do Franciszka
Księga papieży, owoc wielu lat pracy prof. Kazimierza Dopierały, stanowi monumentalne opracowanie biogramów papieży. Przybliża czytelnikowi problemy historii papiestwa i Kościoła katolickiego, a także uświadamia rolę kulturową i cywilizacyjną, jaką on odgrywał i odgrywa we współczesnym świecie. Autor przedstawia dokonania poszczególnych papieży – nie pomijając przy tym losów antypapieży – i czynniki zewnętrzne, które na nie wpływały. W chronologicznym porządku przedstawia opisy zwierzchników Kościoła, poczynając od św. Piotra, na obecnym papieżu Franciszku kończąc. Pamięta przy tym o najnowszych osiągnięciach badawczych, ale poddaje je krytycznej analizie.
Celem publikacji ks. Lecha Wołowskiego jest zaprezentowanie takiego spojrzenia na łaskę i wolność, w którym oba te pojęcia są nierozerwalnie z sobą złączone, bo nie da się mówić o łasce bez wolności i odwrotnie nie da się mówić o wolności bez łaski. Pomocne w tym przedsięwzięciu będą dzieła dwóch wielkich myślicieli Hansa Ursa von Balthasara i Józefa Tischnera. Wyjątkowo wnikliwie zajęli się oni owymi zagadnieniami w aspekcie historycznym i współczesnym. Ich refleksje, choć się nie pokrywają, są zbieżne i komplementarne.Największym wspólnym wkładem obu autorów w rozpatrywane tu dziedziny myśli teologicznej jest odkrycie tak głębokiego i symetrycznego związku między łaską i wolnością, że [] od tej pory, tj. po Balthasarze i Tischnerze, nikt, kto poznał dobrze ich prace, nie będzie konfliktował wolności z łaską.ks. dr Lech Wołowski (ur. 1975) pracownik dydaktyczno-naukowy Instytutu Dogmatyki Wydziału Teologii Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II. W 2017 roku obronił pracę doktorską z zakresu charytologii i soteriologii na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Oprócz zagadnień systematycznych i historycznych występujących w teologii dogmatycznej do jego zainteresowań należy twórczość Józefa Tischnera, zwłaszcza agatologia, antropologia i problematyka dramatu oraz analogiczne zagadnienia w twórczości Hansa Ursa von Balthasara, czego wyrazem jest niniejsza praca.
Bez pouczania i moralizatorstwa o kobietach i dla kobiet na przykładach zaczerpniętych ze Starego i Nowego Testamentu. Autorka podejmuje tematy, które rzadko omawia się w kontekście wiary, takie jak: przyjemność seksualna, fizjologia kobieca, brak akceptacji własnego ciała, pozytywne przeżywanie swojej seksualności przez kobiety niezamężne. Książka napisana w sposób szczery i bezpruderyjny a zarazem czysty. Na końcu zawiera modlitwy litanię dziękczynną za własne ciało, powierzenie Bogu swoich emocji.
Nie tylko w teologii katolickiej, ale także protestanckiej […] teologia fundamentalna jest pierwszą dyscypliną warunkującą teologię systematyczną, ponieważ jej celem jest uzasadnianie wiarygodności chrześcijaństwa i wiary chrześcijańskiej. Z naukowego punktu widzenia zatem metodologia teologii fundamentalnej powinna być czymś najważniejszym, a jej reflektowanie zadaniem koniecznym. Staraliśmy się je podjąć.
Z Przedmowy
Książka zredagowana przez ks. J. Masteja i ks. K. Kauchę w swej zasadniczej treści koncentruje się na metodologii teologii fundamentalnej wypracowanej i stosowanej w szkole lubelskiej. Zajmujący się metodologią teologicznofundamentalną przedstawiciele tej szkoły, ks. M. Rusecki, ks. J. Mastej i ks. K. Kaucha, konfrontują swoje poglądy z innymi autorami, jednak główny nurt prowadzonych w niej rozważań skupia się na prezentacji stanowiska lubelskiego. W mijające właśnie stulecie teologicznofundamentalnej szkoły lubelskiej praca stanowi ważny wkład w ukazanie dorobku tej szkoły, który zasługuje na uznanie w wymiarze nie tylko krajowym, ale także międzynarodowym. Jej publikacja będzie ponadto ważną pomocą dla uprawiających teologię fundamentalną. Stanie się z pewnością lekturą obowiązkową dla wszystkich adeptów tej dyscypliny teologicznej.
Z recenzji ks. prof. dr. hab. Tadeusza Doli
Każda dyscyplina naukowa permanentnie dąży do udoskonalania swej metodologii. Teologia fundamentalna od lat siedemdziesiątych XX wieku wypracowuje nowe spojrzenie na zagadnienie wiarygodności objawienia chrześcijańskiego. Praca pt. Metodologia teologii fundamentalnej będzie istotnym głosem w debacie akademickiej na ten temat.
Z recenzji ks. dr. hab. Marka Żmudzińskiego, prof. UWM
Nowe wydanie jednego z najważniejszych tekstów o sumieniu O sumieniu najwięcej wiedzą ci, którzy go słuchają. Dlatego warto czytać Newmana i po stu latach.
ks. Grzegorz Strzelczyk
„Nie widzieć prawdy jest winą. Człowiek nie widzi prawdy, gdy jej nie chce i ponieważ jej nie chce” - mówi Ratzinger na kanwie Sumienia chrześcijańskiego. Ostre i trafne, bo książka jest najgłębiej o tym: o centralności prawdy oraz jej absolutnej konieczności dla człowieka i jego świata.
ks. Jerzy Szymik
"Sumienie chrześcijańskie" pozwala nam wszystkim lepiej zrozumieć dwie rzeczywistości: moralne nauczanie Kościoła i głos własnego sumienia, które przy właściwej formacji nigdy nie powinny stać w opozycji do siebie.
Fragment wstępu Księdza Prymasa Wojciecha Polaka
Kompas w żegludze przez życie pośród małych i wielkich decyzji
Najnowsza książka Emiliano Antenucci to pozycja obowiązkowa dla wszystkich tych, którzy chcą żyć bardziej świadomie i mądrze. Dla tych, którzy spośród wielu możliwości pragną wybrać tę najlepszą– pochodzącą od Boga. Autor, przywołując inspirujące cytaty, fragmenty opowieści i wierszy, pisma Ojców Kościoła oraz dzieła współczesnych myślicieli, podpowiada, jak podejmować decyzje naprawdę wolne i odpowiedzialne, by najlepiej spożytkować własne talenty i możliwości.
"Sztuka rozeznawania" to wyjątkowe zaproszenie do podróży w głąb siebie.
To fascynująca opowieść o budowaniu sensu, odszukiwaniu tradycji, mocy modlitwy. To także najlepszy przewodnik po życiu w czasach, gdy na pytanie: „jak żyć?” wciąż trudno znaleźć dobrą odpowiedź.
*Na czym polega sztuka interpretacji? *Dlaczego młodzież powinna żyć w radości? *Kiedy należy milczeć? *Jak rozróżnić duchy diabelskie od duchów Bożych? *Jakimi słowami się modlić? *Na czym polega syndrom delfina? *Dlaczego warto nauczyć się przebaczać? *Czym jest upomnienie braterskie? *Jak rozpoznać powołanie? *Co powinni wiedzieć młodzi małżonkowie? *Jakie prezenty zsyła Bóg? *Kiedy trzeba być uległym? *Czym jest łaska miłosierdzia?
...oraz wszystko, co warto wiedzieć o rozeznawaniu.
O. Emiliano Antenucci – kapłan Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. Zajmuje się duszpasterstwem młodzieży. Jego pasje to mistycyzm i duchowość. Został mianowany przez papieża Franciszka Misjonarzem Miłosierdzia na czas nieokreślony z okazji Nadzwyczajnego Roku Świętego Miłosierdzia.
W roku 1987 Polska Akademia Nauk zgłosiła kandydaturę Romana Brandstaettera do literackiej Nagrody Nobla za całokształt twórczości, szczególnie zaś za Jezusa z Nazarethu. Niestety, w tymże samym roku pisarz zmarł. Czym sobie zasłużył na wyniesienie do panteonu twórców światowej literatury? Jakie znaczenie ma opus magnum Brandstaettera dla kultury europejskiej i światowej? Na czym polega wyjątkowa wartość artystyczna i duchowa tej „powieści”? Jaki wreszcie obraz Jezusa wyłania się w toku narracji i co on ma wspólnego ze św. Franciszkiem, Rembrandtem i ikonami? Czy w „gąszczu” gatunków literackich jest jeszcze miejsce na formę bardziej pojemną, niż wszystkie dotychczas znane? Na ile wciąż żywy jest potencjał kulturotwórczy Biblii i kanonu kultury chrześcijańskiej? Na te i inne pytania próbuje odpowiedzieć niniejsza książka. Czy skutecznie? Najlepiej przekonać się czytając. Zachętą niech będzie fakt, że rozprawa doktorska, stanowiąca podstawę tej publikacji, została nagrodzona przez Narodowe Centrum Kultury pierwszym wyróżnieniem (zdobyła drugie miejsce) w konkursie na najlepszy doktorat z problematyki kultury w roku 2006. Potem trzeba poddać się urokowi lektury Brandstaettera...
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
