Komunia pragnienia, inaczej zwana duchową, to zjednoczenie z obecnym w Eucharystii Jezusem Chrystusem, nie przez przyjęcie Go w sposób sakramentalny, lecz dzięki pragnieniu płynącemu z miłości i wiary. Praktykowana w konkretnych sytuacjach życiowych może okazać się bardzo owocna. Ta forma komunii jest uprzywilejowanym środkiem zjednoczenia z Chrystusem dla każdego, kto nie może lub, np. z powodu specyficznej pobożności eucharystycznej nie chce, przyjmować Najświętszego Sakramentu: dla osób w podeszłym wieku, dla chorych, którzy słuchają Mszy Świętej za pośrednictwem telewizji lub radia, dla niepełnosprawnych, dla chrześcijan żyjących w miejscach, gdzie brakuje kapłanów, dla małych dzieci, wreszcie dla rozwiedzionych, którzy weszli w następne związki... Autor tej książeczki wyjaśnia sens Komunii eucharystycznej i otwiera przed czytelnikiem perspektywę prawdziwej wolności i nadziei.Michel Martin-Prével od 1981 r. należy do Wspólnoty Błogosławieństw. Jest wdowcem po trzydziestu dwóch latach małżeństwa i ojcem trojga dzieci. Obecnie przygotowuje się do przyjęcia święceń kapłańskich. Pełni posługę duchowego towarzyszenia małżeństwom przeżywającym trudności oraz osobom rozwiedzionym.
Niekiedy współczesny człowiek zatrzymuje się nie tyle na sobie, ile na swym zdrowiu. Dzieje się tak wówczas, gdy jeden z jego organów cierpi, sygnalizując zagrożenie chorobą. Jeszcze groźniejszym zjawiskiem są schorzenie psychiczne, które potrafią zamienić się w groźny wir wciągający pacjenta coraz głębiej w niego, odrywając go od otoczenia i niszcząc. Zainteresowanie własną chorobą trudno jednak nazwać poznawaniem siebie, to kolejne pułapki uniemożliwiające to poznanie.
Człowiek może poznać siebie jedynie wówczas, gdy stać go na pewną obiektywną ocenę zarówno tego, co przeżywa, jak i wszystkich odniesień do otoczenia. Jest to możliwe pod warunkiem zachowania dystansu i umiejętności spojrzenia na siebie oczami Stwórcy. On bowiem posiada obiektywną wiedzę o każdym z nas.
Już starożytni Grecy wzywali do poznania siebie samego. Objawianie, jakie Bóg przekazał ludzkości przez naród wybrany zmierza również w tym kierunku. Współczesna wiedza może w tym pomóc, o ile nie pokawałkuje człowieka i nie straci z oczu tajemnicy jego osobowości, która jest harmonią wszystkiego co cielesne i duchowe w człowieku.
Fakty i słowa jest niezwykłą książką, opisującą to, co uczniowie widzieli, czego byli świadkami. Jej język różni się od ?pióra? teologa, studenta, powieściopisarza czy? mężczyzny. Bo książkę tę pisze kobieta, a do rzadkości należą rozważania i wyobrażenia scen biblijnych, pisane przez kobietę; piórem lekkim, pełnym wrażliwości kobiecej i pięknego stylu, umiejącą dostrzec rzeczy, których żaden mężczyzna nie zauważy, o których mężczyzna nawet nie ma pojęcia, że istnieją? bo kobiece spojrzenie i intuicja, niezwykła wyobraźnia, delikatność i wrażliwość czyni tę książkę wyjątkową.
Przedmiotem zainteresowania Autorki są polskie drukowane katolickie kazania pogrzebowe autorstwa Andrzeja Kochanowskiego i - kontekstowo - karmelitów bosych. Wybór ten wynika z wielu przesłanek. Jedną z nich jest popularność tego rodzaju druków w XVII i XVIII wieku. Druki pogrzebowe stanowią niemalże najliczniejszą grupę druków siedemnastowiecznych oraz tworzą swoisty podgatunek kaznodziejstwa, ściśle związany z najważniejszym w kulturze sarmackiej obrzędem - pogrzebem.
Oto tytuł tomu studiów, który dedykujemy Karolowi Modzelewskiemu, w dowód wdzięczności za wkład, jaki wniósł do polskiej i światowej historiografii. Większość artykułów dotyczy właśnie barbarzyńskich albo takich, które nosiły w sobie jeszcze żywe wspomnienia barbarzyństwa.
Na podstawie obszernego materiału źródłowego autor stara się odpowiedzieć na pytanie, jak to się stało, że w VIII wieku w Europie istniała w istocie jedna religia - chrześcijaństwo - podczas gdy w chwili upadku cesarstwa rzymskiego (V wiek) chrześcijanie stanowili mniejszość. Autor polemizuje z tezą, że chrześcijaństwo zostało narzucone siłą: drobiazgowa analiza źródeł i mentalności tamtej epoki pozwala mu wypracować nowe ujęcie koncepcji wolności religijnej w czasach, kiedy przekonywanie i przymuszanie wcale nie musiały być przeciwstawnymi sposobami szerzenia chrześcijaństwa.
Zbiór parafraz, trawestacji i innych literackich opracowań Modlitwy Pańskiej jest próbą pełnego przedstawienia ważnej, a ragmentarycznie tylko zbadanej tradycji, którą wyznaczają dzieje kształtowania się językowej formy Ojcze nasz i przeobrażania oraz obarczania rozmaitymi funkcjami tego modlitewnego wzorca. Proces ów przebiega w polskim piśmiennictwie od czasów najdawniejszych do współczesności. Najstarszym znanym potwierdzeniem istnienia polskiego tekstu jest zapisane w kościelnych statutach synodalnych w XIII wieku zalecenie, aby w ramach łacińskiej liturgii mszalnej odmawiać Modlitwę Pańską w języku ludu razem z Wierzę. Przypuszcza się też, że już w X wieku mógł powstać polski przekład Ojcze nasz - modlitwy nazwanej pacierzem.
Uzdrawiająca moc życia duchowego
Doskonały poradnik dla wszystkich, którzy boją się chorować.
Autorzy książki są przekonani, że choroba:
- może stać się ważnym źródłem samopoznania
- może odzwierciedlać naszą sytuację wewnętrzną
- może otworzyć oczy na przwdziwe potrzeby drugiej osoby
- jest stanem, poprzez który wyraża się nasza dusza
Fragment książki
WSTĘP
Medycyna akademicka doszła dziś do granicy. Z maksymalnym wykorzystaniem nowych technologii zwalcza choroby, które pojawiają się wciąż na nowo, ale jednocześnie okazuje się, że człowiek nie jest przez to zdrowszy. Wprawdzie była w stanie okiełznać wiele chorób z dawnych czasów, przede wszystkim zakaźnych, ale pojawiają się nowe, które najwyraźniej zależą od naszego nastawienia do życia i rozumienia medycyny. Wszyscy ludzie myślący w sposób odpowiedzialny zdają sobie dzisiaj sprawę z granic naszego systemu opieki zdrowotnej. Społeczeństwo ledwie jest w stanie finansować opiekę zdrowotną. Partie starają się obniżyć koszty, ale najwyraźniej nie radzą sobie z problemem zdrowia. Są bezczynne wobec konsumpcyjnego myślenia w dziedzinie medycyny. Nie do wyplenienia wydaje się stanowisko, że dzięki większemu wykorzystaniu nowych technologii i przy pomocy lepszych lekarstw można osiągnąć lepsze zdrowie. Odpowiedzialność za zdrowie spycha się na lekarzy i naukowców, zamiast samemu starać się prowadzić zdrowy tryb życia. W ten sposób każdego roku miliardy z publicznych pieniędzy marnują się przez zły tryb życia, przez nadmiar jedzenia i niedobór ruchu, przez nikotynę i alkohol, przez tabletki i narkotyki, przez nadmierne oczekiwania wobec życia i przez iluzję, że zdrowie można osiągnąć przy pomocy technologii oraz że marny prawo być zdrowi.
Obok medycyny akademickiej istnieje dzisiaj wiele innych sposobów leczenia chorób: psychoterapia i najróżniejsze techniki psychologiczne, homeopatia, głodówki i zdrowe odżywianie, medycyna holistyczna i różnorodne oferty leczenia duszy itd. Niektórzy przedstawiciele medycyny holistycznej sięgają do takiego modelu medycyny, który ma swoje źródła w starożytności, ponieważ na początku medycyna nie skupiała się jedynie na leczeniu chorób, lecz była również sztuką zdrowego życia. W starożytności najważniejszą dziedziną medycyny była dietetyka, nauka o zdrowym życiu.3 Do sztuki zdrowego życia należało właściwe obchodzenie się ze światłem i powietrzem, z jedzeniem i piciem, ruchem i odpoczynkiem, snem i czuwaniem, wydzielaniem i wydalaniem, emocjami (affectus animi) oraz z uczuciami i namiętnościami. Medycyna była pierwotnie także działaniem religijnym. Lekarze byli zobowiązani Asklepiosowi, bogowi sztuki lekarskiej. W opinii lekarzy antycznych cała moc uzdrawiania pochodziła od boga. Do zdrowego trybu życia należało także oddawanie czci bogom, właściwy stosunek i stwórcy świata. Kościół w zbyt dużym stopniu zostawił ciało medycynie. Troszczył się prawie wyłącznie o zbawienie duszy, a nie o zdrowie ciała i duszy. Zbawienie duszy było widziane tylko nonadnaturalnie. Dlatego zaniedbano naturalne reguły zdrowego trybu życia. Lecz nie zawsze tak było. We wczesnym Kościele Klemens z Aleksandrii opisuje Jezusa jako prawdziwego pedagoga, wychowawcę, który uczy nas sztuki zdrowego życia. Reguły zakonne z IV-VI wieku były próbą stworzenia ram, dzięki którym mnisi mogli żyć zdrowi na ciele i duszy. Wyróżnia się tu reguła Benedykta - przez swoje discretio, czyli mądre umiarkowanie, które każdemu obszarowi życia człowieka daje tyle miejsca, ile mu się należy. To, co medycyna antyczna uważała za zdrowy tryb życia, miało wpływ na regułę Benedykta. W średniowieczu przede wszystkim Albert Wielki i Hildegarda z Bingen reprezentują tradycję życia duchowego, które utrzymuje w zdrowiu duszę i ciało. Oboje zajmowali się dietetyką w ramach swoich nauk religijnych. Dietetyka jest częścią ascetyki, nauki o życiu duchowym. A dietetyczne reguły życia łączą się z drogą ćwiczeń ascezy, która chce prowadzić do większej wolności i zdrowia.
Ta choroba zmierza ku życiuSpis treści
PRZEDMOWA DO NOWEGO WYDANIA 5
PRZEDMOWA DO PIERWSZEGO WYDANIA 13
WSTĘP 15
I. CHOROBA JAKO SYMBOL 19
1. Choroba jako obraz duszy 20
2. Choroba jako szansa 33
II. DIETETYKA - NAUKA o ZDROWYM ŻYCIU 46
III. PODSTAWY TERAPEUTYCZNEJ DUCHOWOŚCI — 71
IV. KRYTERIA ZDROWEJ DUCHOWOŚCI 92
Mistagogiczna, nie moralizująca 92
Wyzwalająca, nie obciążająca 96
Łącząca, nie dzieląca 102
W związku ze światem, nie w oderwaniu
od świata 105
Szukanie Boga, a nie uczucia 108
Całościowo, nie jednostronnie 113
Z pokorą i bez dumy 116
ZAKOŃCZENIE 121
Książka znakomicie wprowadza w świat Starego Testamentu, pozwalając nawet przypadkowemu czytelnikowi, który jeszcze nie nabył głębszej zażyłości ze Słowem Bożym, prześledzić główne idee zawarte na kartach ksiąg będących wspólnym dziedzictwem tradycji żydowskiej i chrześcijańskiej. Jest to rodzaj przewodnika po tym świecie, który często jest przeciętnemu katolikowi zupełnie nieznany albo też bywa przez niego błędnie rozumiany. Lektura tej książki pozwoli każdemu nie tylko odkryć piękno Pism żydowskich, ale również nie czuć się zagubionym wobec pytań i wątpliwości, jakie rodzą się czasami przy czytaniu pewnych stronic Starego Testamentu.
Często jesteśmy proszeni, by uzasadnić nadzieję, którą w sobie nosimy, by wyjaśnić swoją katolicką wiarę. W swojej książce Scott Hahn przedstawia to wyjaśnienie w sposób jasny, przekonujący i zajmujący, odpowiadając na pytania, które najczęściej stawiane są w odniesieniu do nauczania Kościoła. Jego książka to obowiązkowa lektura dla tych katolików, którzy chcą umieć wyjaśniać wiarę, którą żywią i pielęgnują. Praca Hahna ma ogromną wartość. Niniejsza książka rozwiązuje tajemnice, wyjaśnia nieporozumienia i dostarcza przemyślanych i bezpośrednich odpowiedzi na popularne zarzuty pod adresem wiary katolickiej.
Z życzliwością przyjmujemy publikację tego tomu, który opisuje niektóre szlaki europejskich chrześcijan, owe "studnie", gdzie przez tyle stuleci odnawiali oni swoją wiarę i czerpali pocieszenie. Życzymy też, by dzieło to przyczyniło się do odnalezienia przez narody europejskie własnej tożsamości oraz drogi w najbliższą przyszłość.
Kard. Roger Etchegaray
Opowiadania biblijne zawarte w tej książce zostały napisane
z użyciem Easy International English (łatwej, międzynarodowej
wersji języka angielskiego), która została
opracowana przez rozgłośnię informacyjną "Głos Ameryki".
Ideą przewodnią tej koncepcji są proste zasady gramatyczne
i użycie podstawowego zestawu 1500 słów stosowanych
powszechnie w codziennym życiu w krajach angielskojęzycznych.
Dodatkowe słownictwo, użyte przez Vocatio
w tej książce, a nie zawarte w słowniku "Głosu Ameryki",
zostało starannie wybrane z zakresu ważnego słownictwa
chrześcijańskiego, koniecznego dla wyrażenia przekazu
biblijnego.
Do roku 600 doktryna chrześcijańska wypracowała to, co Jaroslav Pelikan określa terminem „ortodoksyjny konsensus”, czyli podstawę rozwoju doktryny. Począwszy od „chrześcijańskiej deklaracji niezależności od judaizmu”, lata 100–600 były okresem wielkiego fermentu i witalności, w którym z gąszczu wierzeń i nauk wyłoniły się fundamentalne dogmaty chrześcijańskie.
Niniejsza książka jest historią tych burzliwych czasów decydujących o kształcie doktryny chrześcijańskiej. Autor skupia się na subtelnym związku między tym, w co wierzyli wierni, tym, co przekazywali nauczyciele – ortodoksyjni i heretyccy – oraz tym, co wyznawał Kościół jako akt wiary w pierwszych sześciu stuleciach rozwoju. Tworząc swoje dzieło, oprócz zwyczajowo przywoływanych materiałów polemicznych, apologetycznych, systematycznych czy spekulatywnych, Pelikan wykorzystał także źródła egzegetyczne i liturgiczne.
Praca ta jest godnym uwagi początkiem ważnego przedsięwzięcia. Autor zgłębia i ocenia fakty oraz oddziela je od fikcji, przyjmując naszą perspektywę jako spadkobierców wspaniałej tradycji, z której możemy czerpać wiedzę pomocną w rozwiązywaniu problemów dzisiejszych czasów. Książka stanowi wkład w odnowę chrześcijaństwa we wszystkich jego aspektach.
John Macquarrie, „New York Times Book Review”
Godne uwagi wydarzenie w życiu współczesnego Kościoła i powód do radości! Cudownie napisana książka, klarowna i nowatorska. Błyskotliwe ujęcie tematu oraz wyczerpujący dobór źródeł i materiałów.
David Larrimore Holland, „Christian Century”
Wielkie pielgrzymki do Ziemi Świętej, do Rzymu i do grobu św. Jakuba w Composteli mogły trwać rok i dłużej. Człowiek je podejmujący wyruszał na niepewne, opuszczał rodzinę, towarzyszy pracy, parafię, miasto. Przed nim – niebezpieczeństwa i trudy drogi, nowi ludzie i nowe krajobrazy; przed nim nieznane. Nieznane? Późnośredniowieczny pielgrzym wiedział którędy, dokąd i po co podąża – jego poprzednicy pozostawili mu relacje, itineraria, przewodniki i opisy miejsc świętych. Konfrontował więc nieustannie swoją wiedzę i wyobraźnię z doświadczaną w czasie pielgrzymki rzeczywistością.
Oparte na najobszerniejszych relacjach badania dały wspaniały fresk późnośredniowiecznego wielkiego pielgrzymowania, kierujący uwagę na to, co można by określić jako najwyższy stopień przyswojenia i zracjonalizowania wiedzy religijnej i odrębności kultur, percepcji czasu i przestrzeni. Nie wszyscy mogli się nań wspiąć. W zapisie zbiorowego doświadczenia drogi, wspólnego uczestnictwa w pielgrzymim rytuale możemy odczytać odmienne przeżywanie świętości, różne dostrzeganie i postrzeganie śladów kultury starożytnej w Rzymie czy obcości cywilizacji islamu na Bliskim Wschodzie, indywidualne, wreszcie, spotkanie z wielkim dziedzictwem fabularnym i legendarnym na drodze św. Jakuba. I o tej konfrontacji – zderzeniu percepcji późnośredniowiecznego mieszczanina z bogactwem obrazów i treści, jakie oferowała mu wielka pielgrzymka, a które w pełni dostępne było tylko nielicznym, najlepiej wykształconym pątnikom – jest ta książka.
Książka ukazuje syntetyczną panoramę badań nad religią, ich rozwój, a nawet sylwetki ojców założycieli, a każdy z dziesięciu rozdziałów może być czytany jako autonomiczny tekst, z własną, odrębną bibliografią i przypisami, które nieraz znacząco wykraczają poza zawarte w tekście informacje. Obecne w każdej części wprowadzenie i konkluzja oraz liczne odsyłacze, wskazujące związki między omawianymi problemami, umożliwiają szybkie przemieszczanie się w tekście, ułatwiają korzystanie z niego w różnych celach na różnych poziomach trudności.
Struktura podręcznika odpowiada problemom współczesnej antropologii kulturowej, wprowadza siatkę pojęć z uwzględnieniem całego spectrum różnych, nieraz wzajemnie sprzecznych, klasycznych stanowisk badawczych. Jednocześnie czytelnik otrzymuje przykłady zastosowania owych pojęć jako narzędzi analizy konkretnych przypadków, zaczerpnięte z najnowszej literatury.
Początkujący czytelnik znajdzie w książce Bowie łatwo uchwytną i zapadającą w pamięć warstwę faktograficzną, która niepostrzeżenie poprowadzi go do problemów teoretycznych. Czytelnik, który już posiadł w jakiejś mierze wiedzę antropologiczną, zaktualizuje ją, a śledząc wybory autorki i jej interpretację znanych skądinąd problemów, znajdzie pole do refleksji oraz inspiracje dla własnej praktyki badawczej.
prof. Magdalena Zowczak
Fiona Bowie jest starszym wykładowcą antropologii na Uniwersytecie w Bristolu.
Gerald O?Collins stworzył chrystologię, której rozmach zapiera dech w piersiach [...]. Książka jest przesiąknięta ? ale nie skrępowana ? gruntowną znajomością wszystkich problematycznych kwestii epistemologicznych i hermeneutycznych. Napisana starannie i przejrzyście [...] jest to dojrzała i podejmująca ważny temat książka doświadczonego badacza.
C.C. Newman, ?Choice?
W ostatnich latach opublikowano rozmaite sensacyjne książki o Jezusie, których treści nie potwierdza ani świadectwo nowotestamentowe, ani podstawowe przekonania chrześcijańskie. Ta książka w sposób krytyczny analizuje najznakomitsze biblijne i historyczne osiągnięcia naukowe, a dopiero potem przechodzi do bezpośrednich rozważań na temat niektórych kluczowych kwestii chrystologicznych: Czy ortodoksyjna wiara przedstawia Jezusa-człowieka jako niebędącego w pełni i w ludzkim sensie osobą? Czy Jego bezgrzeszność daje się pogodzić z wykazywaniem się ludzką wolną wolą? Czy współczesna egzegeza podważa Jego dziewicze poczęcie i zmartwychwstanie osobowe? Czy da się pogodzić rolę Jezusa jako powszechnego Zbawiciela z prawdą i wartościami, które można odnaleźć w innych religiach? Co powinien uwypuklić ruch feministyczny, przedstawiając Jezusa? Ta integralna chrystologia skonstruowana jest wokół zmartwychwstania ukrzyżowanego Jezusa, podkreśla rolę miłości jako klucza do odkupienia i oferuje syntezę obecności Boskiej w Jezusie. Jest to klarownie napisana, wyważona i przystępna książka, którą z pewnością doceni każdy student teologii systematycznej, osoby wszystkich wyznań przygotowujące się do kapłaństwa, a także inni zainteresowani czytelnicy.
EDYTA STEIN, urodzona w 1891 roku we Wrocławiu, zamordowana w 1942 w Oświęcimiu-Brzezince, należy do najwybitniejszych kobiet XX wieku.
W tej biografii nakreślone są, z dogłębnym zrozumieniem i w oparciu o starannie zebraną dokumentację, koleje jej burzliwego życia: dzieciństwo w domu żydowskim, pełne zapału poszukiwanie prawdy poprzez studia filozoficzne, zaangażowanie w walkę o równo-uprawnienie kobiet, spotkanie z chrześcijaństwem i konwersja, wstąpienie do Karmelu w Kolonii, w końcu aresztowanie, deportacja i śmierć męczeńska za swój naród.
W życiu Edyty Stein „zespala się żydowskie i chrześcijańskie dziedzictwo, jak w całodzianej tunice Jezusa” (Waltraud Herbstrith). Jako kobieta konsekwentnie realizująca prawdę, którą właściwie rozpoznała, św. Teresa Benedykta od Krzyża (Edyta Stein), jest trwałym znakiem człowieczeństwa i solidarności miedzyludzkiej.
Książka "Świadectwo i służba. Rozmowy o życiu i Kościele" ukazuje się z okazji siedemdziesiątej rocznicy urodzin (28 sierpnia 1938) i dziewiętnastej rocznicy mianowania arcybiskupa Józefa Kowalczyka nuncjuszem apostolskim w Polsce (26 sierpnia 1989).
?W rozmowie z księdzem arcybiskupem Józefem Kowalczykiem poruszyłem wiele problemów, choć nie wszystkie, które można było omówić. Jednak jest to rezultat specyfiki naszych czasów - czasów, w których dzieje się tak wiele i tak szybko. Postawiłem memu Rozmówcy około siedemdziesięciu pytań i od żadnego się nie uchylił. I za to wyrażam mu swoją wdzięczność".
Ze Wstępu ks. Rafała Markowskiego
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
