Spotkania „Wywiady ze świętymi” odbywające się w ramach Dominikańskiej Szkoły Wiary miały na celu pokazanie, że święci nie byli lukrowanymi figurkami, ale postaciami z krwi i kości, którymi możemy się inspirować w codziennym życiu. Rozmówcy Anny Sosnowskiej i Mikołaja Foksa opowiadali o swoim osobistym stosunku do świętych i o tym, jaki wpływ święci wywierają na ich życie. O świętości last minute mówi więc Szymon Hołownia, Piotr Baron wyjaśnia, w jaki sposób błogosławiony Czesław pomaga mu znaleźć miejsce parkingowe we Wrocławiu, a Stanisława Celińska opowiada o wyjściu z nałogu i innych cudach, jakich w jej życiu dokonali święci.
Odkryj niesamowitą siłę modlitwy wstawienniczej i dowiedz się, co zrobić, by przynosiła ona bogate owoce. Modlitwa wstawiennicza to modlitwa, podczas której wyrażamy przed Bogiem swoją troskę o bliźnich i prosimy Go o pomoc w ich imieniu. Jako posługa łączy się z postanowieniem osoby modlącej się – orędownika - że przez dłuższy czas będzie błagała o pomoc dla jakiejś innej osoby czy grupy osób. Wiemy, że jedynym prawdziwym orędownikiem ludzkości jest Jezus Chrystus. Tylko On może stanąć między niebem i ziemią, między Bogiem i człowiekiem. Ale Jezus zachęca każdego chrześcijanina, aby włączył się w Jego posługę miłosierdzia i współczucia dla świata. Wstawiennictwo jest nie tylko naszym obowiązkiem, ale też przywilejem, na mocy którego możemy uczestniczyć w dziele samego Boga. S. Ann Shields od lat posługuje modlitwą wstawienniczą na całym świecie. W tej książce dzieli się swoim bogatym doświadczeniem w tym zakresie. Przedstawia warunki owocności tej modlitwy i sposoby ich spełnienia. Każdy rozdział dotyka określonego aspektu życia chrześcijańskiego lub rozwoju duchowego – aspektu, który może wpłynąć na to, że nasze wstawiennictwo będzie bardziej skuteczne.
MODLITEWNIK SW CHARBEL prezentuje sylwetkę maronickiego duchownego, pustelnika i mnicha, który urodził się i żył w Libanie w latach 1828-1898.
Ten człowiek ,od najwcześniejszych lat przepełniony miłością Boga, jest nie tylko wzorem modlitwy i kontemplacji, ale również głębokiej miłości wobec ludzi, owocującej zrozumieniem, służbą i cudami.
Poprzez świadectwo swojego życia i pośmiertne cuda dokonane za jego wstawiennictwem został uznany przez Kościół katolicki za świętego.
Jego grób jest miejscem pielgrzymek, a modlitwy za jego wstawiennictwem są szczególnie istotne zwłaszcza w intencji uzdrowień.
Proponowany modlitewnik przedstawia życiorys świętego, modlitwy, litanię
oraz nowennę.
ROZMOWY Z NIEWIERZĄCYM to niezwykła książka! Zawiera korespondencję między Eugenio Scalfarim a papieżem Franciszkiem. Jest także zapisem wywiadu, jakiego Ojciec Święty udzielił założycielowi „La Repubblica”.
Pretekstem do powstania publikacji był list otwarty Scalfariego opublikowany wcześniej w tymże dzienniku. Niewierzący dziennikarz postawił wówczas papieżowi pytania dotyczące wiary, nawiązując do treści pierwszej encykliki Franciszka poświęconej temu zagadnieniu.
Zanim jednak doszło do spotkania i rozmowy, Ojciec święty wysłał do redakcji „La Repubblica” list, w którym odniósł się do refleksji dziennikarza dotyczących encykliki.
Papież, dostrzegając problemy współczesnego świata, podejmując dialog z każdym człowiekiem, na nowo odkrywa i ukazuje wartość i piękno religii.
Powoduje, że wiele osób na nowo wsłuchuje się w słowa Kościoła, jakie kieruje do wszystkich papież Franciszek.
Ojciec święty chce Kościoła zbudowanego na podobieństwo, posiadającego przymioty Boga Miłosiernego, który nie sądzi, lecz wybacza i poszukuje zagubionego grzesznika, przyjmuje syna marnotrawnego. Tak jak jego wielki poprzednik Jan Paweł II jest papieżem dialogu i porozumienia.
Dodatkiem, a zarazem dopełnieniem książki jest encyklika Lumen fidei, która stała się bezpośrednim pretekstem do ożywionej korespondencji, spotkania i wywiadu dziennikarza z papieżem.
Mroczne średniowiecze do dziś skrywa tajemnice, których nie zdołano rozwikłać do końca. Jedną z nich są dzieje rycerzy templariuszy. Autor czyni próbę odtworzenia pozostałych po nich śladów zatartych przez wichry historii. Nie pozwala nam zapomnieć o losach garstki francuskich rycerzy, którzy na arenie wojen krzyżowych przerodzili się w opromieniony heroizmem i chwałą potężny Zakon Rycerzy Świątyni Salomona. Przywraca pamięć o wydarzeniach sprzed ponad 700 lat, kiedy to o brzasku 13 października 1307 roku, w piątek na świętego Łukasza, do bram ich komandorii załomotali zbrojni słudzy króla Francji, Filipa IV, by z jego rozkazu pojmać braci i poddać ich torturom. Pamięć o wydarzeniach tak złowieszczych, że do dziś piątek trzynastego dnia miesiąca uchodzi za feralny.
W tomie drugim […] przedmiotem analiz są przesłanki tematyczne tkwiące „korzeniami” w antropologii człowieka, filozofii, teologii, psychologii, antropologii kulturowej, etyce, którymi kierowali się założyciele zakonów w podejmowaniu działań o charakterze pedagogicznym, oraz działania praktyczne w zakresie wychowania, nauczania, opieki. Autorzy w części praktycznej skupiają się na różnych formach działalności pedagogicznej, charakterystycznych dla poszczególnych zakonów. W ten sposób został nakreślony całościowy obraz pedagogii chrześcijańskiej realizowanej przez zgromadzenia zakonne. [...] Stanowi on cenną skarbnicę wzorów działania wychowawczo-dydaktycznego, formacyjnego, opiekuńczego i resocjalizacyjnego w różnego rodzaju grupach i instytucjach, z których to wzorów czerpać mogą wszyscy, którym leżą na sercu wychowanie i formacja człowieka.
Z recenzji wydawniczej prof. zw. dr hab. Krystyny Chałas
Katolickie zgromadzenia zakonne, które działają na terenie naszego kraju, o rodowodzie zarówno polskim, jak i europejskim, w dziedzinie wychowawczej proponują szeroką gamę cennych i godnych zauważenia inicjatyw, kierowanych […] do ludzi dorosłych, jak również do młodego pokolenia. Kościół bowiem zawsze zdawał sobie sprawę, że wychowanie powinno obejmować wszystkich, ponieważ właściwie uformowany człowiek jest w stanie podjąć odpowiedzialnie zadanie wychowywania młodego pokolenia. [...] W prezentowanej książce najbardziej widoczne jest zaangażowanie tychże zgromadzeń zakonnych na rzecz młodzieży i dzieci, wynikające w dużej mierze z uwarunkowań historycznych, w których owe zgromadzenia powstawały. Zarówno dziewiętnastowieczna Europa, jak i ziemie polskie w tym samym okresie zmagały się z problemem zaniedbań wychowawczych ludzi młodych, które były konsekwencją przede wszystkim przebiegających wówczas w szybkim tempie procesów uprzemysłowienia i industrializacji oraz co za tym idzie – narodzin zjawiska drapieżnego kapitalizmu, zorientowanego głównie na zysk [...]. W tej sytuacji ludzie Kościoła, wychowywani w tradycji wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka, wynikającej z przykazania miłości Boga i bliźniego, nie mogli nie reagować na otaczającą ich rzeczywistość. Był to dla nich rodzaj naturalnej powinności, którą podejmowali. [...]
Dobrze się więc stało, że redaktorzy […] nie poprzestali na wydaniu tylko jednego tomu, ale postanowili go uzupełnić o kolejny. Jest bowiem wiele zgromadzeń zakonnych, których działalność należy nie tylko udokumentować (wiele z nich się o to stara), lecz także zareklamować na współczesnym rynku propozycji wychowawczych, gdyż są ciekawe i oryginalne, a przede wszystkim ukierunkowane na wychowywanie pełnego człowieka. [...] Bogactwo propozycji poznawczych oraz działań pedagogicznych podejmowanych przez zgromadzenia zakonne dają wychowawcom, studentom, badaczom pedagogiki możliwości zgłębienia wiedzy oraz szukania inspiracji do działań innowacyjnych.
Z recenzji wydawniczej dr hab. Haliny Wrońskiej CMW, prof. KUL
„Dostajecie też jednak w Kościele pewną misję: sprawić, aby inni wierzyli w Ewangelię. Aby wierzyli w Ewangelię, patrząc na was, na to, co robicie, jak postępujecie, co mówicie, jak czujecie, jak kochacie”.
– fragment książki
Jak dawać dobry przykład naszym bliźnim? Jak stać się prawdziwie i głęboko wierzącym chrześcijaninem, który wiernie podąża śladami swojego Zbawiciela?
Jednym z największych wyzwań współczesności jest dawać wiarygodne świadectwo własnym życiem. Do tego wzywa nas w swojej książce Papież Franciszek i pokazuje, jak tego dokonać.
„Musimy wyjść na zewnątrz do tych ludzi z naszego miasta, których widzieliśmy na balkonach. Musimy wyjść z naszej skorupy i powiedzieć im, że Jezus żyje, że Jezus żyje dla niego, dla niej, i musimy powiedzieć to z radością… nawet jeśli myślą, że robisz z siebie wariata. Przesłanie Ewangelii jest szaleństwem, mówi św. Paweł. Życia nam nie starczy, by oddawać samych siebie i głosić, że Jezus przywraca życie. Musimy iść zasiewać w sercach nadzieję, musimy wychodzić na ulice. Musimy szukać ludzi” – mówi Ojciec Święty.
Kardynał Bergoglio wzywa nas do stworzenia nowej, otwartej na drugiego człowieka wspólnoty oraz do okazywania szczerej i autentycznej radości, która płynie ze wspólnego jej budowania. Mówi też o konieczności zawierania przyjaźni i wzajemnego wspierania się – bez względu na to, kim jesteśmy. To właśnie ową przyjaźń i wspólnotę powinniśmy realizować w duchu służby.
Papież uzmysławia czytelnikowi, że służyć naprawdę to „pracować w imieniu wszystkich i dla wszystkich”. Tylko taka służba, jak mówi, tworzy w społeczeństwie prawdziwe więzi międzyludzkie. Ojciec święty wyraźnie oddziela tak pojmowaną służbę od błędnie rozumianej służalczości („ślepego, niskiego przylgnięcia do władzy”). W nauczaniu Papieża Franciszka nasze zadanie polega więc na takiej służbie, która miałaby na celu troskę o wspólne dobro, czyli o naszą ojczyznę.
Powinniśmy służyć także po to, by iść w ślad za przykładem Jezusa, który nie przyszedł, by Mu służono, ale by służyć i dać swoje życie na okup za wielu (por. Mk 10, 45).
Barbara Stettner-Stefańska – dziennikarka, współpracowniczka paryskiego tygodnika „Głos Katolicki”. Od lat działa na rzecz ratowania i promocji polskiego dziedzictwa kulturowego we Francji i współpracuje ze Stowarzyszeniem Polskich Kombatantów i Ich Rodzin we Francji. Autorka m.in. książek Paryż po polsku (trzy wydania) i Francja po polsku, współautorka Podróży po krajach Unii Europejskiej oraz Norwida bezdomnego – publikacji związanej z przeniesieniem ziemi z grobu tego poety w Montmorency na Wawel. Jest redaktorem prowadzącym i współautorką wydanego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego albumu Witold Urbanowicz, Artysta nienasycony.
Danuta Olesiuk – historyk sztuki, od 1999 roku związana z Państwowym Muzeum na Majdanku w Lublinie, od 2010 roku pełni funkcję zastępcy dyrektora ds. działalności podstawowej. Autorka kilkunastu wystaw (m.in. „Listy z Majdanka. Obóz koncentracyjny w świetle grypsów”) oraz tekstów poświęconych kolekcjom muzealnym i działalności wystawienniczej muzeum. Obecnie zajmuje się badaniem zmian, jakie zaszły w przestrzeni byłego obozu koncentracyjnego, w kształtowaniu jego krajobrazu kulturowego i form upamiętnienia Majdanka.
Książka ukazuje się w pierwszą rocznicę śmierci księdza infułata. Tytułem nawiązuje do wspomnień księdza Kiedrowskiego z jego publikacji „Na drogach życia”, stamtąd również pochodzi większość cytatów. Cytaty bez odnośnika do przypisów to fragmenty zanotowanych lub zarejestrowanych na taśmie magnetofonowej rozmów autorki z księdzem Kiedrowskim, prowadzonych w Paryżu i telefonicznie między 16 kwietnia a 31 grudnia 2011 roku.
Mimo swych rozmiarów książka nie wyczerpuje obszernego tematu, jakim jest obejmująca całe stulecie biografia tego Wielkiego Polaka, Kapłana i Żołnierza.
Było w tym człowieku tyle rozmaitych cnót, talentów, zamiłowań, że tylko Boża pomysłowość mogła to wszystko logicznie i harmonijnie połączyć w jednej osobie. Ten, spędzający godziny i dni w bibliotekach szperacz, historyk sztuki sakralnej, erudyta i koneser był zarazem wspaniałym kaznodzieją i rekolekcjonistą.
Ten autor wierszy drążących tajemnice śmierci i przemijania był jednocześnie pełnym humoru entuzjastą życia towarzyskiego, smakoszem, pływakiem. Był Europejczykiem znającym muzea całego kontynentu, wytrawnym uczestnikiem kongresów i seminariów, a jednocześnie miłośnikiem i znawcą własnej »małej Ojczyzny«, tych okolic między Lubawą, Tczewem, Pelplinem.
Był samotnikiem szukającym ciszy, aby szlifować formę wierszy i budować myślowe konstrukcje swojej eseistyki, i był kochającym młodzież wykładowcą, traktującym z przyjaźnią i powagą pierwszorocznych kleryków, świetnie czującym się wśród młodych.
Piotr Wojciechowski
Bardzo dobrze się stało, że na zakończenie Roku Wiary na rynku wydawniczym ukazuje się publikacja ks. dra Leszka Jażdżewskiego – wypełniająca w pewnym sensie słowa mądrości Syracha: „Wychwalajmy mężów sławnych i ojców naszych według następstwa ich pochodzenia. Ci są mężowie pobożni, których cnoty nie zostały zapomniane, pozostały one z ich potomstwem, dobrym dziedzictwem ich następcy. Potomstwo to trzyma się Przymierza, a przez nich ich dzieci” (Syr 44,1.10-13). Czytelnik otrzymuje do rąk ze wszech miar interesującą, aktualną (z uwagi na prowadzony proces beatyfikacyjny) i potrzebną książkę o życiu i dziele Biskupa Konstantyna Dominika. Bogactwo tekstów źródłowych, przekazów ustnych, ilustracji i fotografii oraz nader przystępny język opracowania czynią publikację niezmiernie atrakcyjną. (…). Należy to uznać za cenny walor opracowania, które może przyczynić się do zwiększenia świadomości historycznej i narodowej (patriotycznej i eklezjalnej) współczesnych mieszkańców Pomorza. (…) Publikacja ks. Jażdżewskiego jest wartościowym przyczynkiem do dokumentowania historii Kościoła w trudnym okresie dziejów (…). Autor nie pozostaje na pozycji biernego obserwatora i komentatora historii, ale przyjmuje postawę aksjologicznie zaangażowaną, przez co książka niesie głębokie przesłanie, a zatem ma również charakter kerygmatyczny.
z rec. ks. prof. dr hab. Wojciecha Cichosza
Zakon, którego losy znalazły swój tragiczny finał przed ponad 600 laty, do dziś żyje w wielu sercach i umysłach. W niektórych kręgach panuje wręcz przekonanie, że zakon nadal istnieje, chociaż w 1314 roku został rozwiązany, a jego przywódcy spaleni. Już za czasów istnienia zakonu krążyły liczne legendy o dumnych rycerzach przyodzianych w biel, którzy w bitwie za nic mieli śmierć, a na co dzień kryli się za murami swoich twierdz.
O homoseksualności jako egzystencjalnym wyzwaniu dla człowieka i duszpasterskim wyzwaniu dla Kościoła piszą: ks. Jacek Bolewski SJ, Szczepan Czerski, Cezary Gawryś, Katarzyna Jabłońska, ks. Jacek Prusak SJ, ks. Andrzej Szostek MIC, ks. Bogusław Szpakowski SAC, Natalia Wizimirska i Cezary Żechowski.
Program dla klasy "0" dostosowany jest do wieku rozwojowego dziecka, które wchodząc w środowisko swoich rówieśników, zaczyna jednocześnie realizować pierwszy etap edukacji szkolnej. Tematyka spotkań katechetycznych umieszczona jest nadal w całości zajęć przedszkolnych, lecz jest świadomie związana z kalendarzem roku liturgicznego oraz wielu świąt przeżywanych w kościele i w domu rodzinnym.
Katecheza klasy "0" wchodzi już w skład przygotowań do I Komunii świętej, dlatego przewiduje się czynny udział uczniów w roratach, nabożeństwie drogi krzyżowej, różańcu itp.
Program dostarcza podstawowych treści religijnych, wypływających z konsekwencji chrztu. Całość, zawarta jest w pięciu blokach tematycznych, które ukierunkowane są na osobę Jezusa - Syna Bożego.
Niniejsza publikacja, dla której inspiracją były liczne prośby kierowane do autora, zawiera modlitwy o uwolnienie od szatana lub szkodliwych jego wpływów oraz chorób i cierpień. Mogą z nich korzystać zarówno kapłani, jak i ludzie świeccy. Pamiętać jednak należy, iż aby te modlitwy przyniosły oczekiwany efekt, winny być poparte głęboką wiarą i aktywnym życiem chrześcijańskim tego, kto pokornie zwraca się o pomoc do Boga, Maryi, aniołów i świętych.
Po bestsellerowym "Najbardziej lubił wtorki" – książce o codziennym życiu papieża Jana Pawła II, arcybiskup Mieczysław Mokrzycki opowiada Brygidzie Grysiak o tym, co działo się w papieskich apartamentach, kiedy nie było w nich gości, a przy stole zasiadali sami domownicy. Dwa ważne momenty w roku: Boże Narodzenie i Wielkanoc, były czasem, kiedy w Watykanie pojawiał się mały kawałek Polski – z jej świątecznymi zwyczajami, śpiewami, opowieściami. Ta książka to opowieść o tym, jak Jan Paweł II przygotowywał się do tych dni. Czy odwiedzał go św. Mikołaj? Jakie potrawy pojawiały się na świątecznym stole? Obok opowieści lekkich, anegdotycznych, pojawiają się też sprawy poważne. Świadkowie ostatniego Wielkiego Tygodnia Jana Pawła II w przejmujący sposób opowiadają o tym, co działo się w papieskich apartamentach w ostatnim tygodniu życia Papieża. Wstrząsające relacje o bólu, cierpieniu, ale przede wszystkim o wielkiej cierpliwości, z jaką Jan Paweł II podchodził do tego, co działo się w tym czasie wokół niego, w zupełnie nowym świetle pokazuje czas, który dla wszystkich wierzących był szczególny. Swoim życiem napisał najpiękniejszą encyklikę – mówi abp Mokrzycki. Żadna inna encyklika nie przyprowadziła do Boga tylu ludzi.
Seria Mysterium Christii w kolejnym, VII tomie odsłania nowe zagadnienie z teologii lituirgii. Jest nim jakościowo inny wymiar sztuki, który uzyskuje ona w zbawczym Misterium liturgii. Zastosowanie sztuki w liturgii dotyczy głównie plastyki i muzyki. Nie jest to bynajmniej dowolne włączenie sztuki w celebrację, ale czynienie z niej języka liturgicznego, który na zasadzie symbolu może pełnić funkcję mistagogiczną i pomagać w pełniejszym spotkaniu człowieka z Chrystusem w zgromadzeniu liturgicznym. Od razu więc trzeba zaznaczyć, że nie każda sztuka i nie cała sztuka będą odpowiednie dla pełnienia roli w tym najświętszym kontekście ludzkiej egzystencji.
Ze wstępu
s. Adelajda Sielepin CHR
Takie rzeczy mogą się zdarzyć w Irlandii, Niemczech, Austrii albo gdzieś za oceanem. U nas, w religijnej Polsce, to niemożliwe! Ta książka to oparta na faktach historia zgwałconego chłopca, który wykorzystany seksualnie w dzieciństwie przez księdza proboszcza trzyma tę straszną tajemnicę pod skorupą milczenia tak długo, aż jako dorosły mężczyzna ostatecznie zmierzy się z nią i ją wyjawi. Książka niesie nadzieję tym, którzy w dzieciństwie byli wykorzystywani seksualnie i do dzisiaj noszą w sobie ból, winę, wstyd i rozpacz. Autor chce każdemu z nich powiedzieć: „To nie twoja wina. Masz swoją godność, nikt nie ma prawa ci jej zabrać. Masz prawo krzyczeć o swojej krzywdzie. Masz prawo cieszyć się życiem. Masz prawo żyć!”. Książka pokazuje też, że można zwyciężyć w walce o prawo do wolności i godności, nawet z taką instytucją jak Kościół katolicki. Książka zawiera prawdę o molestowanych i poniżanych dzieciach. Autor obnaża sposób działania pedofila w sutannie. Pokazuje, w jaki sposób potrafi on omotać rodzinę, dziecko, jakim wspaniałym i gorliwym potrafi być kapłanem, a jednocześnie zwykłym przestępcą. „Pod skorupą milczenia” to sposób, aby dotrzeć do rodziców, pokazując, jakie zagrożenia czyhają na ich dzieci: „Nie ufajcie ludziom tylko dlatego, że piastują ważne stanowiska społeczne. Pedofil w sutannie jest tak samo groźny jak ten w garniturze! Jest tym groźniejszy, że piastuje urząd zaufania publicznego. Dlatego uważnie słuchajcie tego, co mówią wasze dzieci. One mówią prawdę! One żyją w realnym zagrożeniu”. Autorowi nie chodzi o skandal. Nie chodzi o atak na Kościół rzymskokatolicki. Chodzi o prawdę i o tych, którzy boją się ją wypowiedzieć. Chodzi o dzieci i o ich ochronę. Chodzi o dorosłych, którzy żyją w rozpaczy i niezrozumieniu. Takich historii jak ta są tysiące w tym kraju, ale skorupa milczenia jest tak gruba, że przebijają się przez nią tylko nieliczni. Autor podjął decyzję: „Będę ich głosem, będę mówił za nich!” Patronat medialny: Fundacja CEREO.pl; Portal NaTemat.pl; Chrystusowi.pl; OBDS Autor w mediach: Wywiad w programie Tomasz Lis na żywo Wywiad w programie Dzień Dobry TVN Wywiad w kanale TVN24 Wywiad portalu NaTemat.pl
Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego zostało założone w 1175 roku we Francji przez bł. Gwidona z Montpellier, który pragnął by nowo założony Zakon realizował ideał ewangelicznego miłosierdzia. Siostry całe swe życie poświęcają Bogu przez śluby zakonne i realizują ideał Założyciela, prowadząc dzieło apostolsko-dobroczynne. Swą działalność rozwijają aktualnie w kilku krajach europejskich: w Polsce, we Włoszech, we Francji i w Hiszpanii, a także a Afryce.
Wielu ludzi boi się relacji z Bogiem. Pragną Go, tęsknią za Nim, ale paradoksalnie boją się wejść z Nim w relację. Dlaczego? Bo sprowadzają Boga jedynie do roli bezdusznego prawodawcy.
Nie słyszą, jak woła: "Kocham Cię", tylko twarde: "Nie pozwalam! Zakazuję! Nakazuję! Musisz Mnie słuchać, bo jak nie, to między nami koniec!". Jeśli wiarę sprowadzimy tylko do zakazów i nakazów, to Kościół stanie się obozem koncentracyjnym, zaś Bóg - esesmanem z karabinem w ręku. A z tak rozumianym "kościołem" i z takim "bogiem" ja też nie chcę mieć nic wspólnego.
Kim więc jest Bóg? Na czym polega relacja z Nim? Jak się modlić? Po co mi sakramenty? Czym jest Kościół? To tylko niektóre z pytań, jakie tu usłyszysz. I na które być może zechcesz poszukać odpowiedzi.
Z prawdziwą radością i pełnym przekonaniem zapraszam do lektury książki o. Lecha Dorobczyńskiego. Książka jest skierowana przede wszystkim do Młodego Czytelnika (choć z pożytkiem przeczyta ją każdy) - wyrosła ze spotkań z Młodymi, jest próbą odpowiedzi na szereg pytań, które w ich trakcie padły. Tematy - podstawowe: Eucharystia, spowiedź, wiara... I słusznie! Bo takie dziś właśnie padają pytania. I taki winien być - wychodzący im naprzeciw - przekaz.
+ Grzegorz Ryś
o. Lech Dorobczyński OFM
franciszkanin z Prowincji Matki Bożej Anielskiej, kaznodzieja i rekolekcjonista. Założyciel Przemyskiego Chóru Gospel i Konin Gospel Choir. Wielki miłośnik Asyżu oraz przewodnik po miejscach Franciszkowych. Obecnie posługuje we Franciszkańskim Ośrodku Rekolekcyjno-Powołaniowym w Krakowie.
15 listopada 1897 roku w kościele Najświętszego Serca Jezusa w Rzymie wybuchł pożar. W tajemniczy sposób od ołtarza zaczął rozprzestrzeniać się ogień, a wypełniający kaplicę przerażeni wierni wśród płomieni dostrzegli oblicze cierpiącej osoby. Pożar ugaszono, jednak na drewnianym panelu przy ołtarzu pozostał niewyraźny zarys twarzy. Wydarzenie to uznano za nadprzyrodzone, związane z objawieniem się duszy czyśćcowej.
Ten niesamowity wypadek stał się impulsem do stworzenia w owym kościele niezwykłego muzeum ? Muzeum Dusz Czyśćcowych. Gromadzi ono eksponaty i relacje, które świadczą o istnieniu zaświatów i o tym, że dusze czyśćcowe dostają czasem możliwość objawienia się żyjącym, by prosić o to, co najbardziej może ulżyć ich niedoli ? o modlitwę. Książka ks. Marcella Stanzionego przedstawia materiały zgromadzone przez muzeum, a także inne relacje, pokazujące, jak rzeczywistość czyśćca komunikuje się i objawia w rzeczywistości doczesnej, jeśli może wyniknąć z tego jakieś dobro. Autor zawsze wychodzi w swych rozważaniach od katolickiej nauki o czyśćcu, którą w ostatnich latach słabiej się podkreśla, a która powinna stanowić część żywej wiary każdego chrześcijanina. Książka zawiera również użyteczny zbiór modlitw za dusze czyśćcowe.
Jak pisał o. Victor Jouet, założyciel Muzeum Dusz Czyśćcowych:
Życie dusz czyśćcowych to również ?życie?. Trzeba więc uznać to, co wymyka się naszej kontroli, i nie odrzucać tego rozumowo. Bóg jest Panem ducha i materii, stworzył jedno i drugie. Cóż więc dziwnego w tym, że chce ? zawsze z korzyścią dla swoich stworzeń ? działać, wykorzystując ducha i materię w sposób dla nas niezrozumiały?
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
