Czy pożycie małżeńskie musi przekształcić się w nużącą rutynę? Gdzie szukać inspiracji dla udanego życia seksualnego? Czy po wielu latach małżeństwa można jeszcze nawzajem siebie zadziwić? Wielu katolikom wydaje się, że powinni w łóżku zachowywać się jak w Kościele, a więc poważnie, wyrzekając się śmiechu i frywolności. Ojciec Ksawery Knotz, od lat zaangażowany w szerzenie nauki o pięknie aktu seksualnego, mówi coś wręcz przeciwnego: zachęca kochanków, aby rozmawiali ze sobą o doznaniach i wychodzili naprzeciw swoich oczekiwań. Przywołując słowa św. Augustyna, można by powiedzieć: "Kochaj i rób, co chcesz!". O. Ksawery przypomina, że miłosne igraszki, fantazje i ciekawe pozycje nie są zarezerwowane dla amatorów przygodnego seksu bez miłości. Nie zapomina jednak o całościowym obrazie człowieka - sfera cielesna nie jest celem samym w sobie, ale dopełnieniem sfery duchowej. Małżonkowie, jeśli dadzą sobie szansę, mogą po latach wspólnego życia stać się wytrawnymi kochankami. Wbrew współczesnym przesądom, które utożsamiają ilość partnerów seksualnych z jakością czerpanych doznań, ojciec Knotz mówi, że seks z jedną jedyną osobą można porównać do wina - im starszy tym lepszy! A dowie się o tym ten, kto wytrwa?

Nadchodzi czas tantry. Wcześniej czy później tantra po raz pierwszy przeniknie do całej ludzkości, bowiem sytuacja świata dojrzała, by ją przyjąć, by zacząć traktować seks w sposób naturalny. Możliwe, że przeniknie ona z Zachodu, ponieważ Freud, Jung, Reich przygotowali grunt. Nic nie wiedząc o tantrze przygotowali grunt. Zachodnia psychologia doszła do wniosku, że większość chorób fizycznych jak i psychicznych człowieka ma związek z seksem. Doświadczanie tantry to I część serii wykładów OSHO prezentujących Królewską pieśń Sarahy, twórcy tantry. Wykłady te zostały wygłoszone w Ośrodku Medytacyjnym w Punie w końcu kwietnia 1977 roku. W niezwykle absorbujący sposób Osho opisuje związek młodego Bramina Sarahy z kobietą wyrabiającą strzały, pochodzącą z niskiej kasty. Saraha jest uczniem, ona zaś – jego nauczycielką. Omawiając sutry Królewskiej pieśni Sarahy i odpowiadając na pytania słuchaczy, Osho przedstawia nowy sposób postrzegania samych siebie, pozostawania w harmonii z życiem, bowiem tantra nie jest propozycją intelektualną; jest czystym doświadczaniem. Do książki dołączona jest płyta z półtoragodzinnym wykładem Osho na DVD: „Rozbita rodzina”.   Fragment książki        Gautama Budda jest największym mistrzem, jaki kiedykolwiek chodził po ziemi. Chrystus jest wielkim mistrzem, tak samo jak Kriszna, Mahawira, Mahomet i wielu innych, ale Budda wciąż pozostaje największym mistrzem. Nie żeby jego osiągnięcie oświecenia było większe niż innych - oświecenie nie jest ani większe, ani mniejsze - on osiągnął tę samą jakość świadomości co Mahawira, Chrystus, Za-ratustra, Lao Tzu. Żaden oświecony człowiek nie może być bardziej oświecony od innych. Ale jeśli chodzi o bycie mistrzem, Budda jest niezrównany, ponieważ dzięki niemu tysiące ludzi osiągnęło oświecenie.       To nigdy nie zdarzyło się w przypadku żadnego innego mistrza. Jak dotąd, jego ród był najbardziej płodnym rodem, jego rodzina była najbardziej twórczą rodziną. On jest jak wielkie drzewo o wielu gałęziach, a każda gałąź wydała owoce, na każdej gałęzi jest mnóstwo owoców. Mahawira pozostał zjawiskiem lokalnym. Kriszna wpadł w ręce uczonych i przepadł. Chrystusa całkowicie zniszczyli kapłani. Wiele się mogło zdarzyć, ale nie zdarzyło się; Budda miał w tym względzie wielkie szczęście. Nie żeby kapłani nie próbowali, nie żeby uczeni nie próbowali; zrobili wszystko, co w ich mocy, ale nauka Buddy została obmyślona w taki sposób, że nie dało się jej zniszczyć. Wciąż jest żywa. Nawet po dwóch i pół tysiącach lat na jego drzewie wciąż jest kilka kwiatów, ono nadal rozkwita. Przychodzi wiosna i ono wciąż wydziela aromat, wciąż rodzi owoce.       Saraha jest również owocem tego samego drzewa. Urodził się około dwieście lat po Buddzie i pochodził w linii prostej z innej gałęzi. Jedna gałąź biegnie od Mahakaśjapy do Bodhi-dharmy i z niej bierze się zeń - ta gałąź wciąż jest obsypana kwiatami. Inna gałąź biegnie od Buddy do jego syna Rahuli Bhadry, od Rahuli Bhadry do Śri Kirti, od Śri Kirti do Sarahy i od Sarahy do Nagardżuny - to jest gałąź tantry. Ona wciąż rodzi owoce w Tybecie. Tybetąńczycy przyjęli tantrę, a jej twórcą jest Saraha, tak jak twórcą zeń jest Bodhidharma. Bod-hidharma zdobył Chiny, Koreę, Japonię; Saraha zdobył Tybet.       Te bardzo piękne pieśni Sarahy są fundamentem tantry. Najpierw musicie zrozumieć tantryczne podejście do życia, tantryczną wizję życia. Zgodnie z najbardziej podstawowym i bardzo radykalnym, rewolucyjnym, buntowniczym poglądem tantry, świat nie dzieli się na niższy i wyższy, ale jest jedną całością. Niższe i wyższe trzymają się za ręce. Wyższe zawiera niższe, a niższe zawiera wyższe. Wyższe ukryte jest w niższym, a więc niższe nie musi być odrzucane, potępiane, niszczone ani zabijane. Niższe musi być przemienione. Trzeba mu pozwolić się wznosić... a wówczas stanie się wyższym. Nie ma nieprzebytej przepaści między diabłem i Bogiem: diabeł głęboko w sercu nosi Boga. Gdy tylko serce zacznie działać, diabeł staje się Bogiem.       To dlatego sam rdzeń słowa diabeł (ang. devil) znaczy to samo, co słowo boski (ang. dwine). Słowo diabeł (devil) pochodzi od słowa boski (dwine); to boskie jeszcze nie rozwinięte, i tyle. Diabeł ani nie jest przeciw boskiemu, ani nie próbuje go zniszczyć - w rzeczywistości próbuje znaleźć boskie. Diabeł jest w drodze do boskiego; nie jest wrogiem, jest nasieniem. Boskie jest drzewem w pełnym rozkwicie, a diabeł jest nasieniem, ale drzewo jest ukryte w nasieniu. A nasienie nie jest przeciwne drzewu. W istocie, drzewo nie może istnieć bez nasienia. Drzewo nie jest przeciwne nasieniu; one żyją w wielkiej przyjaźni, są razem. Trucizna i nektar to dwa stadia tej samej energii, tak samo jak życie i śmierć. I tak jest ze wszystkim: z dniem i nocą miłością i nienawiścią, seksem i nadświadomością.       Tantra mówi: nigdy niczego nie potępiaj, potępianie to głupota. Potępiając coś, odrzucasz możliwość, która stałaby się dla ciebie dostępna, gdybyś rozwinął to, co niskie. Nie potępiaj błota, ponieważ w błocie ukryty jest lotos; użyj błota, by stworzyć lotos. Oczywiście błoto nie jest jeszcze lotosem, ale może być. Człowiek twórczy, człowiek religijny, pomoże błotu wypuścić jego lotos, żeby lotos mógł uwolnić się z błota.       Saraha jest twórcą tantrycznej wizji. Ma ona olbrzymie znaczenie, szczególnie na obecnym etapie ludzkiej historii, ponieważ próbuje się urodzić nowy człowiek, nowa świadomość puka do drzwi. Przyszłość będzie należeć do tantry, ponieważ teraz dualistyczne postawy nie mogą już dłużej powstrzymywać ludzkiego umysłu. Próbowały to robić przez wieki i wykrzywiły człowieka, uczyniły go winnym. Nie dały mu wolności, lecz zrobiły z niego więźnia. Nie dały mu również szczęścia, ale doprowadziły do wielkiego przygnębienia. Potępiły wszystko: od jedzenia po seks, od związku po przyjaźń. Ciało jest potępione, miłość jest potępiona, umysł jest potępiony. Nie zostawiły wam piędzi ziemi, na której moglibyście stać; zabrały wszystko i człowiek jest zawieszony, po prostu zawieszony. Nie można dłużej tolerować takiego stanu.       Tantra może otworzyć przed wami nową perspektywę; dlatego wybrałem Sarahę. Saraha jest jednym z moich ulubieńców, fascynuje mnie od dawna. Może nawet nie słyszeliście jego imienia, ale Saraha jest jednym z wielkich dobroczyńców ludzkości. Gdybym miał na palcach wyliczyć dziesięciu dobroczyńców ludzkości, Saraha byłby jednym z nich. Gdybym miał wyliczyć pięciu, wtedy też nie mógłbym pominąć Sarahy.       Zanim zajmiemy się pieśniami Sarahy, podam parę szczegółów z jego życia. Saraha urodził się w Widarbha. Widarbha to część Maharasztry, bardzo blisko Puny. Urodził się za rządów króla Mahapali. Był synem uczonego bramina, który żył na dworze tego króla; skoro ojciec żył na dworze, to oczywiście młodzieniec także. Saraha miał czterech braci; wszyscy byli wielkimi uczonymi, a on był najmłodszy i najinteligentniejszy z nich. Wkrótce jego sława rozniosła się po całym kraju, a król był niemal oczarowany jego niezwykłą inteligencją. Jego czterej bracia również byli wielkimi uczonymi, ale nie mogli się równać z Saraha. Kiedy dorośli, czterej bracia ożenili się. Król chciał oddać Sarasze własną córkę, ale Saraha pragnął wyrzec się wszystkiego i zostać sannjasinem. Król był urażony; próbował przekonać Sarahę - był taki piękny, taki inteligentny i był takim przystojnym młodym mężczyzną. Jego sława rozchodziła się po całym kraju i dzięki niemu dwór Mahapali stawał się sławny. Król bardzo się martwił i nie chciał, żeby ten młody człowiek został sannjasinem. Chciał go chronić, chciał zapewnić mu wszelkie możliwe wygody; był gotowy zrobić dla niego wszystko. Ale Saraha nie ustępował i trzeba mu było udzielić pozwolenia: został sannjasinem, został uczniem Śri Kirtiego.       Śri Kirti był bliskim spadkobiercą Buddy: Gautama Budda, potem jego syn Rahula Bhadra, a następnie przychodzi Śri Kirti. Między Saraha i Buddą są tylko dwaj mistrzowie; znajduje się niedaleko od Buddy. Drzewo musiało być wciąż bardzo zielone; atmosfera musiała być wciąż bardzo żywa. Budda dopiero co odszedł; w powietrzu zapewne unosił się jego aromat.       Król był wstrząśnięty, ponieważ Saraha był braminem. Jeśli chciał zostać sannjasinem, powinien był zostać hindu-istycznym sannjasinem, ale on wybrał mistrza buddyjskiego. Rodzina Sarahy również była bardzo zmartwiona; w rzeczywistości, wszyscy stali się wrogami: to nie było w porządku. A potem wszystko jeszcze się pogorszyło - dowiemy się o tym później.       Początkowo Saraha na imię miał Rahula - takie imię nadał mu ojciec. Jeszcze będzie mowa o tym, jak stał się Saraha; to piękna historia. Kiedy poszedł do Śri Kirtiego, ten od razu mu powiedział: „Zapomnij wszystkie Wedy, całą swoją wiedzę i wszystkie te bzdury". Dla Sarahy było to trudne, ale był gotowy zaryzykować wszystko. Coś w postawie Śri Kirtiego go pociągało; Śri Kirti działał jak wielki magnes. Saraha porzucił całą swoją wiedzę i ponownie stał się człowiekiem niewykształconym.    Doświadczanie tantry Spis treści Celując w jedno 7 Gęś wyleciała! 37 To twój miód 67 Miłość to śmierć 97 Człowiek jest mitem 123 Jestem niszczycielem 153 Prawda nie jest ani święta, ani bezbożna 183 Bądź wierny miłości 213 Umysł nieskazitelny w samej swej istocie 243 Hingle de Jibity Dangely Ji 271

Unikalne połączenie duchowości ze sztuką komunikacji Jak możemy uszanować wartości, potrzeby i zainteresowania innych, a jednocześnie zaznaczyć własne i nie popaść w wyniszczającą sprzeczność? Święty Ignacy odkrył, że dla dobrej współpracy najistotniejsze jest, by relacje między ludźmi odznaczały się wolnością oraz wzajemnym poszanowaniem światopoglądów i upodobań. Powiązał przy tym dwa wymiary: powołanie do duchowej dojrzałości na drodze do Boga z pozytywnym i owocnym ukierunkowaniem na świat. Autor książki ukazuje założyciela jezuitów jako doskonałego nauczyciela komunikacji i wykorzystuje jego inspiracje dla formułowania praktycznych wskazań dotyczących udanego kontaktu z Bogiem, drugim człowiekiem i sobą samym.

Niniejsze opracowanie pragnie przedstawić samą tylko historię powstawania tekstu hebrajskiego oraz jego przekaz przez wieki aż do dnia dzisiejszego. Biblia powstała w określonym środowisku kulturowym i społecznym, a jej poszczególne księgi tworzyły się także w konkretnych okolicznościach politycznych.Na pewno wszystko to miało wpływ nie tylko na ich treść czy formę nawet, ale także na możliwości i sposoby ich przekazywania następnym pokoleniom.

Niniejsza praca, przedkładana zainteresowanym tym tematem Czytelnikom, to wynik dociekań naukowych specjalistów różnych dziedzin, którzy byli łaskawi zaprezentować je w czasie sympozjum naukowego, które odbyło się w ramach tradycyjnych Dni Interdyscyplinarnych (19-20 X 2007) Wydziału Teologii UWM w Olsztynie.

Inkwizycja ? to słowo przez kilkaset lat wywoływało ogromne kontrowersje, i nic nie wskazuje, aby w najbliższym czasie ów stan rzeczy miał ulec zmianie. Dostrzega się w niej zarówno dowód na łamanie przez Kościół zasad ujętych w Piśmie Świętym, jak i konieczność obrony przed zalewem herezji. Część widzi w inkwizytorach duchownych, stojących na straży władzy i wpływów biskupów, kardynałów i papieży. Natomiast inni są przekonani o uświęconej roli inkwizytorów, dzięki którym udało się utrzymać względny ład społeczny i religijny w okresie średniowiecza.

Ojcostwo przeżywa kryzys. Wypływa on nie tylko z postaw i zachowań samych mężczyzn, ale także powszechnego w naszej cywilizacji kryzysu małżeństwa i rodziny. I choć wielu mężczyzn pogubiło się dzisiaj w pełnieniu ojcowskiej roli, nie zatracili jednak głębokiego pragnienia posiadania i wychowywania dzieci. Umarł na naszych oczach jedynie pewien model ojcostwa; ojciec w rodzinie stracił "charakter autorytetu pana rodziny i niepodlegającej dyskusji wyroczni". Ojcostwo jawi się dzisiaj bardziej jako służba dzieciom. Stąd też trzeba mówić nie tyle o funkcji czy roli ojcowskiej, odtwarzanej z pokolenia na pokolenie, ile raczej o misji i powołaniu, które - jak nigdy dotąd - domagą się osobistego zaangażowania, odwagi, woli zmagania się ze swymi słabościami, zapomnienia o sobie, męskiej twórczości oraz powrotu do duchowości i religii. Książkę Ojcostwo, która jest owocem wielu rozmów z młodymi ludźmi spragnionymi ojcowskiej miłości, chciałbym polecić nie tylko dojrzałym ojcom, młodym mężczyznom przygotowującym się do małżeństwa, ale także alumnom i młodym księżom. Przejrzyste i pogłębione relacje z własnym ojcem są ważnym elementem dojrzewania do ojcostwa duchowego, które jest integralnym elementem celibatu ze względu na królestwo niebieskie. I chociaż książka traktująca o ojcostwie jest skierowana najpierw do mężczyzn, pragnę ją polecić również kobietom. Dobre rozumienie własnego ojca, narzeczonego i męża, dobre odczytywanie ich pragnień i potrzeb, mocnych i słabych stron ich męskości jest jednym z ważniejszych warunków dojrzałej relacji narzeczeńskiej, małżeńskiej i rodzinnej. Józef Augustyn SJ

Katolicyzm francuski wobec Rewolucji.

Książka ta zawiera trzynaście metod ciekawego sposobu opowiadania - strategie, które można by nazwać "metodami aktywnego słuchania". Są to zabawy, ćwiczenia i dynamiki, dzięki którym dzieci będą słuchać opowieści na temat Starego Testamentu z uwagą i zainteresowaniem. Obok krzyżówek podajemy sigla biblijne - odnośniki do odpowiednich fragmentów Starego Testamentu. Krzyżówki dają z kolei możliwość sprawdzenia, co dzieci zapamiętały z odpowiedniej historii. Zadania weryfikują wiadomości, przypominają imiona bohaterów opowieści i najważniejsze nazwy geograficzne, systematyzują fakty...

Pierwszy List św. Jana Apostoła pozostawał we wczesnych wiekach chrześcijaństwa trochę w cieniu Ewangelii, Dziejów Apostolskich, Listów św. Pawła Apostoła i Apokalipsy. Potrzeba było czasu i wysiłku, aby w piśmie o tak skomplikowanej strukturze językowej i tak wielu wątkach tematycznych, dostrzec (i ukazać) wyjątkowo bogate treści teologiczne i ascetyczne. Praca ks. Waldemara Turka jest w pierwszym rzędzie próbą odpowiedzi na pytanie jak wczesnochrześcijańscy autorzy łacińscy (głównie św. Augustyn, Pseudo-Hilary z Arles, św. Beda Czcigodny), interpretowali Janowe słowa o Bogu, który "jest światłością, a nie ma w Nim żadnej ciemności" (1 J 1,5), oraz jakie wyciągali wnioski z nauki "o nowym przykazaniu, które prawdziwie jest w Nim i w nas, ponieważ ciemności ustępują, a jaśnieje już prawdziwa światłość" (1 J 2,8)? Autor zastanawia się także, co w praktyce oznacza podstawowe dla chrześcijan określenie - "Bóg jest miłością" (1 J 4,8) i "Kto trwa w miłości" (1 J 4,16)? Zaskakująco aktualne i pożyteczne dla współczesnego czytelnika są bez wątpienia teksty patrystyczne nawiązujące do Pierwszego Listu św. Jana Apostoła, zawierające nie tylko rozważania teoretyczne, ale i wskazania o charakterze duchowym.

Małe Muzeum Dusz Czyśćcowych Oswajanie świata zmarłych Dusze, duchy i omamy Dlaczego Bóg na to pozwala? Montligeon -Centrum Modlitwy za Zmarłych

„Taki duży, taki mały, może świętym być" głoszą słowa znanej piosenki. Każdy może zostać świętym – to wspaniała wiadomość. Jednak droga do świętości zazwyczaj nie jest prosta. Może być jednak fascynująca i wspaniała. Przekonacie się o tym, czytając opowiadania znanych polskich duchownych o ich ulubionych świętych. W książce znajdziecie między innymi opowieści Kardynała Stanisława Dziwisza i Arcybiskupa Józefa Michalika. Prymas Polski Józef Kardynał Glemp opowie o świętym Karolu Boromeuszu. Z ust Księdza Adama Bonieckiego usłyszymy opowieść o Ojcu Tytusie Brandsma. Do którego świętego należy się pomodlić, gdy mamy problemy z samochodem - zdradzi Siostra Małgorzata Chmielewska. Dowiecie się nawet, jakie ciasteczka Siostra Anastazja Pustelnik zamierza upiec dla Świętego Józefa... Ze wstępu: W zamierzchłych czasach, gdy nie było radia, telewizji i Internetu, a na książki stać było tylko ludzi zamożnych, całe rodziny zbierały się wieczorami przy kominku i słuchały ciekawych historii – żywotów świętych, legend i podań. Opowiadano o cudach, objawieniach, smokach i potworach, wygranych wojnach, potyczkach. Życiorysy wielu świętych zakasowałyby niejeden film grozy! Tylu ich mam, tych najbliższych świętych... Odkrywałam ich kolejno, pasjonowałam się ich życiorysami, bo życiorysy świętych – te prawdziwe, nie podkolorowane – są przypomnieniem, że byli to zwykli ludzie. Siostra Małgorzata Chmielewska

Jak zbudowano Wielką Piramidę? Fascynujące zdjęcia symulacji komputerowych Naukowcy badali, mierzyli i fotografowali Wielką Piramidęczęściej i dokładniej niż jakąkolwiek inną, budowlę świata, a jednakwciąż skrywa ona tajemnice. Największą jest to, jak została zbudowana. Ta nierozwiązana zagadka stała się obsesją francuskiego architekta. Jean--Pierre Houdin przez wielegodzin dziennie tworzył szczegółowe trójwymiarowe symulacje komputerowe wnętrza Wielkiej Piramidy. Po pięciu latach żmudnej pracy obrazy na ekranie wyjawiły zaskakujący sekret. Wewnątrz Wielkiej Piramidy wije się spiralna rampa, której nie oglądał nikt od 4500 lat. To oznacza, że piramidazostała zbudowana od wewnątrz. W tej książce Jean-Pierre Houdin i egiptolog Bob Brier usiłują odtworzyć sposób rozumowania i działania genialnego starożytnego architekta, który zaprojektował, zorganizował i nadzorował prace przy Wielkiej Piramidzie. Szybkie zwroty akcji przenoszą nas na przemian do starożytnego Egiptu i w czasy współczesne. Łącząca nowoczesną naukę i historię sensacyjna opowieść o poszukiwaniu dowodów na potwierdzenie nadzwyczajnej hipotezy odsłania sekret ostatniego ocalałego z siedmiu cudów starożytnego świata.

Aleksandra Klich w książce ?Brat Karol, Siostra Wanda? przedstawia niezwykłą historię przyjaźni ks. Karola Wojtyły, późniejszego papieża, i lekarki z Krakowa Wandy Półtawskiej. Choć ich znajomość była bardzo bliska i trwająca ponad pół wieku, w tym cały pontyfikat, i choć Półtawska jako jedyna świecka kobieta towarzyszyła papieżowi, gdy umierał - jej nazwisko prawie nie pada w biografiach Jana Pawła II. Gdy sama Półtawska ujawniła część tajemnicy wiosną 2009 roku publikując fragmenty swoich pamiętników oraz drobną część prywatnej korespondencji z Wojtyłą, spotkała się z krytyką hierarchów Kościoła, w tym bliskich współpracowników papieża. Przyjaźń z Półtawską, jej mężem i dziećmi - jak wynika z ustaleń dziennikarki - w pewnym sensie zastępowała Wojtyle rodzinę, którą wcześnie utracił (matka zmarła, gdy miał 9 lat; ojciec, gdy miał 21 lat). Dzięki Półtawskim papież doświadczał życia zwykłych ludzi, dzielił ich smutki i radości, lepiej ich rozumiał. Klich dowodzi też, że Półtawska miała wpływ na poglądy oraz decyzje Wojtyły w ważnych sprawach - dotyczących etyki katolickiej, polityki Kościoła w sprawie antykoncepcji, aborcji, in vitro oraz kwestiach personalnych. Wojtyła natomiast był dla Półtawskiej nie tylko duchowym przewodnikiem, ale też wyznaczał jej zadania w działalności naukowej, społecznej, kościelnej. Książkę wzbogaca esej o przyjaźniach wybitnych ludzi Kościoła z kobietami, rozmowa z teologiem Jarosławem Makowskim o roli kobiet w Kościele oraz poświęcony Wandzie Półtawskiej film dokumentalny na płycie DVD pt. ?Duśka? w reż. Wandy Różyckiej-Zborowskiej. O autorce: Aleksandra Klich - Ślązaczka, polonistka, katoliczka, feministka, dziennikarka ?Gazety Wyborczej?, autorka książek: ?Bez mitów. Portrety ze Śląska? i ?Cały ten Kutz. Biografia niepokorna?

Mężowie niezłomni to dokumentalna opowieść o dwóch wielkich Polakach, metropolitach krakowskich, którzy swoim życiem i dokonaniami, zapisali piękne karty w dziejach Krakowa, Polski i Kościoła. Michał Rożek barwnie kreśli tło historyczne, starannie relacjonuje wydarzenia i szczegółowo przedstawia realia epoki. Książka zawiera także wiele wzruszających wspomnień oraz cenne dokumenty. Kardynał Wojtyła nieraz powoływał się na kardynała Sapiehę, zawsze dostrzegając w nim Niezłomnego Księcia, który bez wahania bronił niezbywalnych praw człowieka do wyznawania swej wiary i godziwego bytowania. W takim to właśnie sapieżyńskim klimacie duchowym rozwijało się życie kapłańskie i biskupie Karola Wojtyły. Wielkość Adama Sapiehy, jego niezłomna postawa, stała się także inspirującą i piękną lekcją dla przyszłego papieża...

System kastowy i nasz system społeczny są tak odmienne w swoich ideologicznych podstawach, że z pewnością rzadko kiedy się zdarza, by człowiek współczesny był w stanie spokojnie czytać o kastach. Jeżeli ma nikłe pojęcie o naukach społecznych albo buntownicze usposobienie, możliwe, że w głębi serca będzie sobie życzył zniszczenia lub zaniku instytucji, która urąga prawom człowieka i wydaje się przeszkodą w rozwoju ekonomicznym społeczności liczącej pół miliarda ludzi. Zauważmy jednak rzecz znamienną: nie wspominając o mieszkańcach Indii, żaden człowiek Zachodu, który mieszkał w tym kraju, choćby był najbardziej oddanym reformatorem czy najgorliwszym misjonarzem, nigdy – o ile nam wiadomo – nie usiłował ani nawet nie doradzał całkowitego i bezwarunkowego zniesienia systemu kast. Fragment Wprowadzenia

Pierwszy w Polsce przewodnik po miejscach franciszkańskich w Małopolsce - szczegółowe opisy zwiedzanych miejsc - plany miast i mapy dojazdu - ciekawostki i anegdoty historyczne - informacje o sławnych postaciach, świętych i błogosławionych związanych z opisywanymi miejscami

Pielgrzymka do grobów św. Piotra Apostoła i Jana Pawła II. Zwiedzanie Bazyliki św. Piotra, Grot Watykańskich, Nekropolii pod przewodnictwem kard. Angelo Comastri Archiprezbitera Bazyliki św. Piotra.

Ja brat Franciszek, sługa wasz najmniejszy, pragnę ucałować wasze stopy, proszę was i zaklinam w miłości, którą jest Bóg, abyście zobowiązali się z pokorą i miłością przyjmować, wypełniać i zachowywać te i inne słowa Pana naszego Jezusa Chrystusa. I wszyscy owi i owe, którzy życzliwie je przyjmą, pojmą i wyślą innym do odpisu, i jeśli wytrwają w tym aż do końca, niech pobłogosławi ich Ojciec i Syn, i Duch Święty. Amen

Pracowity dwudziesty rok Wielkiego Pontyfikatu Jana Pawła II otworzyły wielkie uroczystości na Placu św. Piotra ? Ojciec Święty ogłosił Doktorem Kościoła św. Teresę z Lisieux. W listopadzie i grudniu jako niestrudzony Pasterz wszystkich ludów uczestniczył w Synodzie poświęconym Ameryce, a jako biskup Rzymu odwiedzał parafie swej diecezji. Pamiętając o pokrzywdzonych i biednych, udał się z pielgrzymką do włoskich prowincji Umbria i Marche, których mieszkańcy w wyniku wstrząsów sejsmicznych stracili nieraz cały dorobek życia. Na początku nowego roku kalendarzowego Papież po raz pierwszy odwiedził władze Rzymu na Kapitolu i wziął udział w sesji Rady Miejskiej. Historyczne znaczenie miała podróż apostolska na Kubę, dokąd Jan Paweł II zaniósł udręczonemu narodowi orędzie otuchy i nadziei. Następnie Ojciec Święty odwiedził Nigerię, gdzie spotkał się z przedstawicielami różnych religii. Po celebracjach Triduum Sacrum i Wielkanocy Papież otworzył kolejny Synod, tym razem poświęcony Azji. Entuzjastycznie powitali Jana Pawła II wierni w Austrii, którym Następca św. Piotra przypominał o ich chrześcijańskich korzeniach. Podczas wizyty w Chorwacji Papież wyniósł na ołtarze męczennika faszyzmu i komunizmu, kard. Alojzego Stepinaca. Kanonizacja Edyty Stein, męczennicy Auschwitz rozpoczęła obchody 20-lecia pontyfikatu, na które przybyli goście z całego świata. Wspaniałe świadectwo wielkości Jana Pawła II, rzetelnie opracowana i pięknie wydana dokumentacja niezwykłej, pełnej trudu i troski o całą ludzkość posługi. Autentyczne zdjęcia papieskiego fotografa Arturo