Polecamy całą serię najlepszych książek psychologicznych. Znajdziecie tu najciekawsze i najbardziej popularne poradniki i podręczniki. Setki tytułów, do których chętnie się wraca. Polecamy szczególnie książkę psychiatry Viktora Frankla, która opisuje jego traumatyczne przeżycia z obozów koncentracyjnych podczas II wojny światowej oraz podstawy jego metody leczenia zaburzeń psychicznych. To jedna z najbardziej wpływowych książek w literaturze psychiatrycznej. Ponadto proponujemy również słynną książkę autorstwa Cialdini Robert B.To znakomita książka z dziedziny psychologii społecznej, prezentująca techniki wywierania wpływ na ludzi.
Skrajność charakterów, zaskakujące wydarzenia, oczarowania i frustracje ? to wątki pełnej humoru i trafnych obserwacji społecznych powieści o odkrywaniu samego siebie, o niebezpieczeństwie utknięcia wśród szablonów i komunałów, o odwadze przełamywania tabu i eksponowania odmienności. Powieści o fascynacji niespodziewaną metamorfozą, o mozolnym tworzeniu własnego świata i wyzwalaniu się z objęć jednych stereotypów, by z impetem wpaść w kolejne.
Kuba ? wycofany, niepozorny facet, kontra Emil ? otoczony chmarą znajomych egocentryczny i ekscentryczny artysta. Ich spotkanie na szalonej imprezie staje się początkiem niezwykłego związku, z którego każdy z nich wyjdzie odmieniony?
To powieść tak współczesna, że bardziej nie można: z Internetem, pagerem, elektronicznymi biletami lotniczymi, dekodowaniem genomu i SMS-ami. A przy tym tak tradycyjna jak klasyczna historia miłosna. Powieść o miłości w Internecie. Tej ostatecznej, tej o której się marzy. Wiśniewski analitycznie i urzekająco relacjonuje tę miłość wprowadzając na przemian nastrój to niemal uroczystej czułości, aby kilka linijek dalej zadziwić odważnym erotyzmem. "Samotność w Sieci" to także hołd składany wiedzy - splecione z wątkiem miłosnym historie o molekułach emocji, o tym, kto odkrył DNA, i co się stało z mózgiem Einsteina.
Najlepsza chorwacka powieść roku 2006.
Obraz kobiecego doświadczenia wojny.
Monologi trzech kobiet, które, być może, spotykają się w barze w pewnej nadmorskiej miejscowości.
Trzy opowieści przeplatają się i uzupełniają. Jedna z bohaterek mówi o walkach Chorwatów w 1995 roku, pozostałe o trudnych warunkach powojennego życia. Ich wypowiedzi składają się na obraz wojny widzianej oczami kobiet. Wojny, która nie jest konfliktem idei, zderzeniem nacjonalizmów czy walką o wolność - miejsce ideologii zajmują tu konkrety. Wojna burzy bezpieczny porządek codzienności, pokój nie przywraca tego porządku. Kobiety czują się oszukane i zdradzone, odarte ze złudzeń i pozbawione nadziei. Są wściekłe i pełne bólu. Ivana Sajko pozwala im ten ból wykrzyczeć.
Monologi zostały opatrzone przypisami - cytatami z artykułów prasowych, urzędowych dokumentów i aktów oskarżenia, wskazujących prawdziwe osoby, daty i miejsca. W tej książce język fikcji przenika się z językiem faktów, czyniąc ją tym bardziej gorzką i oskarżycielską.
Pisanie jest dla mnie terytorium gniewu, terytorium walki, w której nieustannie usiłuję wymknąć się modelom i przymusom, nie tylko poprzez to, co piszę, ale i jak piszę.
Ivana Sajko
Edgar Freemantle w ciężkim wypadku samochodowym traci rękę i zdrowe zmysły. Nękany niekontrolowanymi napadami szału, musi zacząć życie od początku. Za radą psychologa wyrusza na Duma Key, olśniewająco piękną i odludną wyspę na wybrzeżu Florydy, należącą do sędziwej Elizabeth Eastlake. Wynajmuje tam dom, wiedząc tylko jedno: chce rysować. Tworzone z chorobliwą pasją obrazy Edgara są owocem talentu, nad którym stopniowo przestaje mieć kontrolę. Kiedy tragiczne dzieje rodziny Eastlake?ów zaczynają wyłaniać się z mroków przeszłości, nieposkromiona moc dzieł Freemantle?a objawia swe coraz bardziej przerażające i niszczycielskie możliwości.
Austin Wright urodził się w Nowym Jorku w roku 1922. Był powieściopisarzem i przez wiele lat profesorem literatury angielskiej na uniwersytecie w Cincinnati. Mieszkał w Cincinnati z żoną i córkami. Zmarł w roku 2003 w wieku osiemdziesięciu lat.
Przed piętnastoma laty Susan Morrow odeszła od pierwszego męża, Edwarda Sheffielda. Pewnego dnia, całkiem znienacka, odbiera w domu - w którym mieszka z drugim mężem i dziećmi - przesyłkę zawierającą manuskrypt pierwszej powieści Edwarda. W liście Edward prosi ją, żeby przeczytała powieść, gdyż zawsze była, jak powiada, jego najlepszym krytykiem. Susan rozpoczyna lekturę. Pochłania ją fikcyjne życie bohatera powieści: profesora matematyki Tony'ego Hastingsa, który odwozi rodzinę do letniego domu w Maine. Gdy towarzyszymy Susan w lekturze, fikcyjne życie profesora Hastingsa pochłania i nas. Zwykłe, uporządkowane życie Hastingsów niespodziewanie i katastrofalnie zbacza z ustalonego kursu, a Susan przypomina sobie własną przeszłość, musi stawić czoła ciemności, która ją wypełnia, nazwać lęki, które podkopują jej przyszłość i zmienią jej życie. Powieść Tony i Susan jest olśniewającym dziełem literackim: przykuwającym uwagę opisem doświadczenia czytelniczego i jednocześnie ekscytującym thrillerem napisanym zdumiewająco frapującym językiem. Jest to także książka o strachu i żalu, zemście i dojrzewaniu, małżeństwie i kreatywności. To książka unikatowa.
Arcydzieło? błyskotliwa, inteligentna powieść pełna zaskoczeń? Łatwo byłoby przyznać, że krytyczna umysłowość Wrighta zdominowała Tony'ego i Susan, ale autor ten jest cudownym gawędziarzem i cudownym pisarzem. Po przeczytaniu Tony'ego i Susan chcę się sięgnąć po inne książki Wrighta.
- "Chicago Sun-Times"
Powieść, która się liczy.
- Frederick Bush
Cudownie napisana książka, choć to ostatnia rzecz, jakiej można oczekiwać od historii o krwawej zemście. Przepiękna!
- Saul Bellow
Pochłaniająca, zatrważająca, piękna i oburzająca? Tej powieści nigdy nie zapomnę?
- Ruth Rendell
Dwie mroczne, przepiękne powieści o zemście w cenie jednej? Od obu najpierw przyspiesza, a potem zamiera serce.
- "New York Newsday"
Thriller uparty jak pitbull. To niezwykle podstępna i przeraźliwie poruszająca książka. Dlaczego Wright nie jest sławny? Nie znajduję odpowiedzi na to pytanie. Jest wspaniały!
- Rupert Thomson
SPRZEDAŻ OD 08-07-2011!
W szarej wieży na pustkowiu mieszka Beddeos, człowiek, który nie wie, jak się tam znalazł, i nie pamięta, co robił i kim był, zanim trafił do tego miejsca. Wraz z Tyfonem, mechanicznym pomocnikiem, próbuje przeżyć w tych niegościnnych stronach i szuka odpowiedzi na nurtujące go pytania. Jednakże splot dziwnych wydarzeń i spotkań z niezwykłymi istotami sprawi, że tajemnice powoli same zaczną się wyjaśniać. Ale czy Beddeos rzeczywiście jest gotów zmierzyć się ze swoją przeszłością i z tym, co kryje się głębiej, w bezdennej otchłani umysłu ? prawdą o jego człowieczeństwie i świecie, w którym żyje?
Paweł Matuszek czerpie pełnymi garściami z imaginarium fantastyki, ale pozostaje twórcą całkowicie odrębnym. Bawi się akcesoriami gatunku ? zaginionymi rasami, postapokalitycznymi światami, tajemniczymi artefaktami, maszynami ożywianymi mocą umysłu ? mnożąc zastawione na czytelnika pułapki. Bo ?Kamienna Ćma? nie jest zwykłą baśnią inicjacyjną, mimo że mamy tu zagadkowego bohatera, który wyrusza na poszukiwanie swojej tożsamości. Im bardziej bohater zanurza się w świat, oryginalny, bogaty i wielowarstwowy, tym wyraźniej odsłaniają się kolejne warstwy złudzeń. Złudzeń bohatera, który będzie musiał zakwestionować własne wyobrażenia, i złudzeń czytelnika, który przywykł do epickich konfliktów, walk i wędrówek. Tymczasem Matuszek zaciera w ?Kamiennej Ćmie? granicę pomiędzy światem i bohaterem. Nie dekoduje rzeczywistości, nie wyjawia czytelnikowi rządzących nią praw, ale wciąga go w fascynującą, symboliczną opowieść o zmianie, o poznaniu i samoświadomości.
Najpopularniejsza w Polsce obok Ptaśka książka W. Whartona
Spóźnieni kochankowie fragment
Rozdział I
Bum! Niespodziewanie ląduję na dłoniach i kolanach na asfalcie obok ławki stojącej w pobliżu pomnika Diderota na niewielkim placyku przylegającym do bulwaru Saint-Germain, naprzeciwko kościoła Saint-Germain-des--Pres.
Trzynaście bezcennych tubek z farbą leży porozrzucanych dookoła. Moje wspaniałe sztalugi, sztalugi, które wytargowałem za trzysta franków na Marche Aligre, leżą przewrócone z jedną nogą podgiętą pod siebie, a drugą wyciągniętą w bok, jak gdyby były kulawym wielbłądem, który próbuje utrzymać się na nogach w czasie burzy.
Cholera! Tego tylko mi brakowało. Nadal trzymam w dłoni pędzel, ułamany jakieś osiem centymetrów nad moimi knykciami. Na szczęście płótno upadło pomalowaną stroną do góry, mogło więc być jeszcze gorzej.
Wtedy dopiero ją zauważam. Tuż obok mnie klęczy starsza pani ubrana na czerwono. Wyglądamy teraz pewnie jak dwójka kloszardów bijących się o jeden rzucony na chodnik niedopałek. W pierwszej chwili uznaję, że wszystko to jej wina, dlaczego, u diabła, nie patrzy, gdzie lezie?
Jack - amerykański biznesmen - porzuca świat interesów, aby na powrót odkryć swoje życie, malując ulice Paryża i żyjąc jak kloszard. Spotkanie z Mirabelle, niewidomą siedemdziesięcioletnią kobietą, odmienia całe jego życie. Związek, który się między nimi rodzi, okazuje się zaskakujący: potężny, niewinny, a jednocześnie głęboko erotyczny. Spóźnieni kochankowie to cudownie ciepła opowieść o miłości, która pokonuje wszelkie bariery, nawet barierę śmierci."Dzieło Whartona przypomina nam o tym, że prawdziwie cenne jest nie to, co myślą inni, ale to, co robimy. Spóźnieni kochankowie opowiadają o miłości i śmierci, ciemności i świetle, ważności pracy. Jeżeli ta piękna książka niesie z sobą jakiś morał, to brzmi on następująco: nikt nie jest tak ślepy, by pewnego dnia nie przejrzeć na oczy".Richard Burns, "Independent"
Bolesne i niebezpieczne arcydzieło w nowym przekładzie. Anglia, koniec XIX wieku. Trzech gentlemanów słucha opowieści żeglarza włóczęgi Charliego Marlowa o jego wyprawie do Konga będącego wówczas kolonią belgijską. Podróż do placówki przedsiębiorstwa handlującego między innymi kością słoniową okazuje się wędrówką do tytułowego „jądra ciemności”, w otchłań własnej podświadomości i do granic zrozumienia. Wieńczące ją spotkanie z przerażającym i fascynującym Kurtzem, którego Marlow ma sprowadzić z powrotem do cywilizowanego świata, dokonuje ostatecznego przewartościowania jego myślenia. Niepokojąco aktualnie brzmią dziś pytania stawiane przez Conrada – o prawo do przemocy w imię cywilizacji, o genezę zła, o tożsamość człowieka i obecność Innego w każdym z nas, a także o to, czy pewne doświadczenia są w ogóle wyrażalne. Być może dlatego dzieło to zainspirowało wielu dwudziestowiecznych pisarzy, a jego ekranowych
adaptacji dokonali Werner Herzog i Francis Ford Coppola. Książka budzi do dziś wiele kontrowersji. Jądro ciemności na nowo przełożyła Magda Heydel, która opatrzyła też tekst Conrada znakomitym posłowiem.
Tomasz Badura to pięćdziesięcioletni pisarz, którego samotność doprowadziła na skraj kryzysu emocjonalnego. Niespodziewanie kapryśny los daje mu szansę na zostanie bohaterem cudownej powieści. Wysyła do niego tajemniczy głos, który zaprowadza go do świata snów, poprzez które bohater wciela się w różne postacie.
Staje się mordercą, by za chwilę zostać swoją ofiarą. Innym razem księdzem, do którego chodzi spowiadać się zabójca, aby kilka chwil później przejąć rolę tego drugiego, który prywatnie jest przyjacielem kapłana. Spotyka też zaplątanych w sidła miłości Natalię i Piotra, którzy łączą się z rzeczywistym światem pisarza. Tomasz przestaje mieć wpływ na to, kim jest dzisiaj, a kim jego umysł zapragnie zostać jutro. Traci własną tożsamość i zaczyna zatracać się w otchłani schizofrenii?
Dwie słynne nowele "Florville i Courval, czyli Fatalizm" oraz "Eugenia de Franval" autorstwa pisarza, którego za życia i przez cały wiek XIX uznawano za perwersyjnego szleńca opętanego manią zła.
Wnikliwe studium psychologiczne, ukazujące tragizm losów człowieka uwikłanego w konflikt między nieokiełznanymi własnymi namiętnościami a wskazaniami przyjętego w społeczeństwie systemu norm etycznych i moralnych.
Ta niezwykła książka, napisana w drugiej połowie lat 60. dwudziestego wieku, ze względów cenzuralnych mogła zostać wydana dopiero w 1989 roku. Jej tematem, mówiąc lapidarnie, są rzeczy najważniejsze: życie, miłość, śmierć. A skoro miłość, to niespełniona: uczucie, jakie syn żydowskiego rzemieślnika, trudniący się udzielaniem korepetycji, żywi do profesorskiej córki. Wybranka wychodzi za mąż za enkawudzistę, potem ma drugiego męża. Przedziwnie rozchodzą się i krzyżują drogi bohaterów aż do tragicznego finału.
To znakomicie napisana gęstym, metaforycznym językiem opowieść o człowieku, któremu nieustannie towarzyszy poczucie zmarnowanego ? nie z własnej winy ? życia, upływającego w poczuciu coraz większej beznadziei i narastającego zagrożenia.
Tłem wydarzeń są realia czasów stalinowskich ? w pewnym sensie to także opowieść o tamtym nieludzkim systemie. We wspomnieniach bohatera miłość splata się z historią: przesłuchaniami, prześladowaniami, zniknięciami bez śladu wielu znajomych. Określenie ?zagnać do piątego kąta? w żargonie enkawudystów oznaczało bicie więźniów w czasie przesłuchania.
O genezie tej na poły autobiograficznej powieści sam Metter pisał: ?Musiałem opowiedzieć o nieskończenie długiej miłości, która pochłonęła mnie i całkowicie połamała. W mojej pamięci stopiły się krwawe drapieżne czasy i ta odurzająca, oszałamiająca namiętność?.
Debiut literacki młodego autora Philipa Huff? absolwenta filozofii i historii na Uniwersytecie w Amsterdamie.
Osiemnastoletni Ben van Deventer po latach zażywania narkotyków, popada w psychozę i trafia do kliniki odwykowej. Z perspektywy czasu opowiada o dzieciństwie i dorastaniu na posiadłości Weldra, o trudnym małżeństwie rodziców, o szczególnej więzi łączącej go z dziadkiem, który nauczył go grać w szachy. Ale przede wszystkim opowiada o przyjaźni z Tomem, o ich ucieczce w swój świat, o wspólnym marzeniu, by zostać gwiazdami rocka, i o tym, jak tę przyjaźń spala ogień.
Dni trawy to poruszająca książka o dzieciństwie i dojrzewaniu. O samotności, która przeradza się w narkotykowe uzależnienie i psychozę. Również o miłości do muzyki, a piosenek Beatlesów w szczególności.
Za pozornie chłodną i beznamiętną narracją kryją się wielkie emocje i dramat osiemnastoletniego Bena, poszukującego przyjaźni, rodzinnego ciepła i akceptacji. W tej książce nie ma udawania, pretensjonalności ani tanich wzruszeń. Philip Huff napisał smutną, ale i piękną powieść, która trafia do rówieśników głównego bohatera i ich rodziców. Także do tych, bez względu na wiek, którzy kochają piosenki The Beatles.
Dni trawy nie pozwalają o sobie zapomnieć.
Grzegorz Kozera
Dziennikarz i prozaik
Czyta: Igor Chmielnik
Nieważne, czy twoim ideałem podróży jest popołudnie w paryskiej kafejce, przemierzanie Ameryki załadowanym po dach kamperem czy rejs po Karaibach na pokładzie luksusowego liniowca, w Balsamie dla duszy podróżnika przeczytasz o ludziach, których spotkasz, lądach, które odkryjesz, i lekcjach, które przyjdzie ci odebrać.Opowiadania o przygodzie, inspiracji i życiowych olśnieniach opiewające ducha podróży
Nieważne, czy twoim ideałem podróży jest popołudnie w paryskiej kafejce, przemierzanie Ameryki załadowanym po dach kamperem czy rejs po Karaibach na pokładzie luksusowego liniowca, w Balsamie dla duszy podróżnika przeczytasz o ludziach, których spotkasz, lądach, które odkryjesz, i lekcjach, które przyjdzie ci odebrać. Opowieści zawarte w tej książce dowodzą, że w podróży, podobnie jak w życiu, to często nieplanowane wydarzenia dają nam największe możliwości rozwoju, a nieoczekiwana zmiana trasy, małe odstępstwo od wyznaczonej marszruty, uczy nas nie bać się nieznanego, lecz ochoczo przyjmować niespodzianki, które ze sobą niesie, i delektować się nimi. Balsam dla duszy podróżnika rozpali ducha przygody, pomoże odnaleźć głębszą więź z ludźmi na całym świecie i docenić dobrodziejstwa podróżowania.
Jack Canfield i Mark Victor Hansen, autorzy święcącego tryumfy na listach najpoczytniejszych książek „New York Timesa” i „USA Today” bestsellerowego cyklu Balsam dla duszy, poświęcili swoje życie osobistemu i zawodowemu rozwojowi innych. Steve Zikman jest autorem książki The Power of Travel: A Passport to Adventure, Discovery and Growth, oraz felietonistą National Business Travel Association. Jest też założycielem portalu GOscape.com, którego zadaniem jest wzbogacanie i poszerzanie naszego rozumienia i uznania dla podróży, przyrody i przygody zwanej życiem.
Dwadzieścia pięć lat temu Julio Cortazar był niewątpliwym, choć niekoronowanym królem prozy iberoamerykańskiej na polskim rynku. Cofnijmy się o te dwadzieścia pięć lat do "opowiadań", gatunku, który zawsze był mu bliski. Cortazar, mistrz małych form, nie osadzał swych opowiadań w żadnym konkretnym czasie, wobec czego są zawsze aktualne. Oto one: niecałkowicie realne, krążące gdzieś pomiędzy rzeczywistością, snem a nawet magią, pełne niepowtarzalnej atmosfery, jakiegoś czwartego wymiaru, który sprawia, że czytamy je w napięciu graniczącym z fascynacją. Mało jest dziś książek, które czyta się z zapartym tchem. Ta z pewnością do nich należy.
Cóż grzesznego jest w miłości?
Gdy siostra Consuelo, młoda ambitna przeorysza, puka do drzwi starej rezydencji, nie wie, że spotka tam diabła. Jest nim don Augusto - przystojny utracjusz, Casanova z hiszpańskiej prowincji. W upalnym słońcu Katalonii namiętność bierze górę nad rozsądkiem, a nad okolicą rozpętuje się burza, jakiej nie widziano od lat.
Niewinność zagubiona w deszczu to wariacja na temat melodramatu - ckliwych schadzek, gorących nocy, ukrytych pragnień. Lekka lektura od mistrza słowa, który uwielbia puszczać oko do czytelnika.
Laureat najważniejszej hiszpańskiej nagrody literackiej PREMIO PLANETA.
Groningen w Holandii. Kees Popinga jest zadowolonym z siebie mieszczuchem, wzorowym mężem i kochającym ojcem, który jeśli spędza noc poza domem, to na partii szachów w klubie. Gdy szef Popingi niespodziewanie zbankrutuje, upozoruje samobójstwo i ucieknie z kraju, całe to uporządkowane życie legnie w gruzach. Popinga nie wstanie rano, nie pójdzie do pracy. Popełni morderstwo i wyjedzie do Paryża. Zacznie myśleć o sobie jako o genialnym przestępcy, będzie bawił się z policją w kotka i myszkę i pisał szydercze listy do gazet. Im bardziej będzie się pogrążał, tym mocniej utwierdzi się w przekonaniu o własnej wielkości. Przyjdzie mu za to słono zapłacić. Paryski ekspres to sugestywny, przerażający obraz tego, co dzieje się w umyśle szaleńca. Na podstawie powieści w 1952 roku powstał film The Man Who Watched Trains Go By, w reżyserii Harolda Frencha.
O tej książce można powiedzieć wszystko, co mówi się o najlepszych filmach. Fascynuje, zapiera dech, trzyma w napięciu. Ale to nie wszystko. Paryski ekspres to także pierwszorzędne studium chorej psychiki.
?The New York Times"
Powieści Simenona porównuje się do mrocznych światów Jamesa M. Caina, Jima Thompsona i Patricii Highsmith, z ich dwuznacznymi portretami ludzi niewinnych i kryminalistów, uwięzionych w kołowrocie przeznaczenia i rozpaczliwie próbujących nadać jakiś sens swojemu istnieniu.
?The Times"
Grand Prix Akademii Francuskiej za powieść 2010 r.
Wszystko się zaczyna od znikania lub przemieszczania się przedmiotów w cichym domu znajdującym się na wprost stoczni w Nagasaki. Jego właściciel, Shimura san, żyje w pustelniczej izolacji, każdego ranka udając się do stacji meteorologicznej w mieście, gdzie skrupulatnie wykonuje powierzoną mu pracę, i pospiesznie wracając do pozbawionego wyrazu mieszkania, będącego jego azylem, szczelnym schronieniem przed światem. Jednak w tej pozornie uporządkowanej egzystencji wydarza się coś szokującego, co zmusza Shimurę do bacznego obserwowania własnego domu, a nawet precyzyjnego sprawdzania poziomu napojów w szklanych naczyniach i żywności w szafkach czy lodówce. Gdyż pewne znaki wskazują na niewiarygodny fakt, że w mieszkaniu zagnieździł się natręt …
Opowieść jest oparta na autentycznej historii cytowanej w 2008 roku przez kilka japońskich dzienników. I wzbudziła zainteresowanie Érica Faye, uważnie obserwującego wszelkie zawirowania rzeczywistości. Posługując się krystaliczną prozą, autor wnikliwie analizuje wydarzenia, ale przede wszystkim pochyla się nad przeżyciami swojego bohatera, bada jego doznania, przedstawiając czytelnikom przenikliwe studium samotności, egoizmu i poczucia winy. Éric Faye – tropiąc tajemnicę i rozpraszając strefy mroku – dba zawsze o równowagę między rzeczywistością a niezwykłością i tworzy dzieło oryginalne, głębokie i zaskakująco poetyckie.
Śnienie było ? obok podróżowania i pisania ? jednym z najważniejszych zajęć w życiu Michela Leirisa. Jako sposób poszukiwania samego siebie stało się istotnym składnikiem jego wielkiego projektu autobiograficznego. Autor Wieku męskiego doprowadził do perfekcji technikę notowania marzeń sennych, czyniąc z niej klasyczną formę literacką, a zarazem ? jak zwykle ? otwierając przed czytelnikiem wrota do własnych lęków i obsesji. W odróżnieniu od surrealistycznych prób na tym polu stworzył coś w rodzaju onirycznego realizmu, którego Noce bez nocy... są najdoskonalszym spełnieniem.
?Jedenasta powieść, osiemnasta książka? jest portretem starzejącego się intelektualisty, Bjorna Hansena, który żyjąc w poczuciu przypadkowości, niedopasowania i nudy, decyduje się podjąć radykalne środki, żeby temu zaradzić. Zostawia żonę i małe dziecko, by razem z kochanką przeprowadzić się z Oslo do Kongsberg, na prowincję, gdzie zamierza rozpocząć nowe życie. Ale to, co go spotyka, nie spełnia jego oczekiwań. Hansen coraz bardziej odsuwa się od społeczeństwa, poświęcając się stopniowo myśli o ekscentrycznym eksperymencie. Pod wpływem niejasnego impulsu, korzystając z pomocy miejscowego lekarza, doktora Schiotza, symuluje wypadek samochodowy na Litwie. Całkiem zdrowy siada na wózku inwalidzkim, zdecydowany spędzić w ten sposób resztę życia, prowadząc niebezpieczną grę z samym sobą i ze społeczeństwem, które okłamuje. Co kieruje eksperymentatorem? Co kieruje lekarzem, utajonym narkomanem, gdy postanawia on pomóc w tej mistyfikacji?
Solstad kolejny raz podejmuje tematykę gry społecznej i jej granic, możliwości poznania samego siebie i odkrycia prawdziwej natury człowieka, która wciąż stanowi najbardziej niezrozumiałą i fascynującą zagadkę.
Dag Solstad jest jednym z najbardziej cenionych współczesnych pisarzy norweskich, a przy tym niezwykle barwną postacią na literackiej scenie Skandynawii. Urodził się w 1941 w Sandefjord. Zadebiutował w wieku 24 lat, wydając zbiór nowel ?Spiraller? (?Spirale?). Uznanie zyskał już kilka lat później powieścią ?Patynozielone!?, pisaną pod wyraźnym wpływem Gombrowicza (do czego zresztą przyznawał się otwarcie w wywiadach).
W jego twórczości można wyróżnić kilka etapów (tematyka egzystencjalna, społeczno-polityczna, krótkotrwała fascynacja ideologią komunistyczną), za najlepsze w dorobku uznaje się jednak utwory powstałe w nurcie egzystencjalno-psychologicznym (?Patynozielone!?, ?Noc profesora Andersena? czy ?Jedenasta powieść, osiemnasta książka?).
W swoich książkach Solstad porusza trudne kwestie i często balansuje na krawędzi prowokacji. Jego styl, sprawozdawczy, zbudowany z powtórzeń oraz z połączenia stylu wysokiego z niskim, jest swoistą marką pisarza i dopełnieniem jego powieści jako część kompozycji. Solstad inspirował się różnymi gatunkami, m.in. teatrem absurdu, groteską w stylu Gombrowicza, Ibsenem, literaturą irlandzką i francuską. Udało mu się osiągnąć nie tylko uznanie krytyków (laureat wielu prestiżowych nagród), ale i dużą popularność.
Nagroda Norweskich Krytyków 1992
Nominacja do The Independent Foreign Prize 2009
Mariamne jest powieścią, która w powolnym, hipnotycznym rytmie opowiada historię związku króla Heroda Wielkiego i Mariamne Machabejki - postawionych wobec siebie i nie potrafiących rozpoznać swoich uczuć.
Audiobook w interpretacji Agnieszki Grochowskiej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
