Rabindranath Tagore (1861-1941) - indyjski poeta, piasrz, myśliciel, filozof, także działacz społeczny, pedagog, pacyfista, laureat literackiej Nagrody Noblaw 1913 roku.Wywarł ogromny wpływ na literaturę indyjską, ale także europejską. Pisał w języku bengali, a następnie sam tłumaczył swoje utwory na angielski, do jego najważniejszych dzieł należą zbiory wierszy ""Gitanjali"" (za ten zbiór dostał Nagrodę Nobla) ""Ksanthika"" i ""Sonar Tari"", powieści i opowiadania ""Dom i świat"", ""Pamięć"", Przemijanie"" i właśnie ""Rozbicie"".Już sam tytuł wiele tłumaczy: jak w całej twórczości Tagorego widać tu rozdwojenie, czy właśnie rozbicie wynikające ze zderzenia dwóch kultur - tradycyjnej hinduskiej w zderzeniu z kulturą świata zachodniego, zwłaszcza kultury angielskiej.Dodatkowym elementem pogłębiającym rozbicie jest w tej powieści konflikt pokoleń: wykształcona na uniwersytecie młodzież odrzuca wartości swoich rodziców i dziadków, ich moralności może nie tyle wykluczają się, ale muszą powodować konflikty, jednak - podobnie jak w swojej doktrynie wychowawczej, gdzie ostatecznie odrzuca zachodnią myśl pedagogiczną - w rezultacie to zetknięcie dwóch kultur i dwóch cywilizacji powoduje pogłębienie (jednak wraz ze swego rodzaju powrotem do źródeł) światopoglądu młodych Hindusów.""Rozbicie"" choć hinduskie w treści jest, podobnie jak jego bohaterowie, bardzo angielskie w formie; to po prostu żywo napisana, realistyczna opowieść, z barwnymi ludzkimi typami i wartką akcją (na indyjskim tle).
Augustyn Łosiński to postać nieszablonowa o niezwykle silnym charakterze. Jego niewzruszona postawa wymyka się zwykłym ocenom. Biskup Łosiński, pełniąc funkcję ordynariusza diecezji kieleckiej, mocno rozczarowywał władze carskie – chciały go one przenieść za to do Żytomierza, pomijały przy odznaczeniach i awansach. W latach wielkiej wojny Austriacy podejmowali próby usunięcia go z Kielc w ramach represji za paraliżowanie akcji werbunkowej do formacji wojskowych wspierających państwa centralne, krytykę rabunkowej polityki okupantów oraz otwarte potępienie rozbiorów Polski podczas obchodów kościuszkowskich w 1917 roku. Surowy recenzent poczynań rządów sanacyjnych.
Chwalony był za ocalenie miasta w 1914 roku, kiedy to ruble z jego kasy uchroniły Kielce przed zbombardowaniem ogniem artylerii rosyjskiej. Ordynariusz diecezji żywił najuboższych kielczan w trudnych latach I wojny światowej (jego kuchnie wydawały najbardziej potrzebującym po 700 posiłków dziennie). Po wojnie, podczas walk o granice, święcił sztandary pułkowe armii polskiej, wspierał moralnie i materialnie powstania śląskie oraz budżet wojskowy w dobie kampanii bolszewickiej. Zwołał synod diecezjalny. Zorganizował i rozwinął szkolnictwo katolickie w mieście, z gimnazjum św. Stanisława Kostki na czele. Założył kielecki oddział Akcji Katolickiej i „Caritas”. U kresu życia, pomimo prześladowań ze strony sanacyjnego państwa, patronował w 1936 roku zakupowi samolotu sanitarnego dla armii polskiej. Dla siebie nie żądał niczego.
Dlaczego warto sięgnąć po tę publikację?
Biskup Augustyn Łosiński, ordynariusz diecezji kieleckiej w latach 1910–1937. Wymagający wobec innych, ale przede wszystkim wobec siebie. Wierny swoim poglądom i niezwykle odważny w ich manifestowaniu. Ze spokojem znoszący wszelkie przeciwności. Pewnego dnia na kazaniu powiedział wiernym: „Będę wam jak latarnia morska na granitowej skale”. Słowa dotrzymał. Wytrwał przy swoich diecezjanach do końca, choć wielu z nich odpłaciło mu się otwartą agresją. Odwoływał się do wzoru pierwszych chrześcijan, ich wszakże miał sposobność naśladować. Dokonał niemało, dlatego też dwudziestu siedmiu lat jego rządów w diecezji kieleckiej nie wolno skazać na zapomnienie.
Dzień 18 listopada 1593 roku, kiedy to kopuła bazyliki watykańskiej została zwieńczona krzyżem, jest uważany za symboliczny początek epoki baroku w Watykanie. Nicią przewodnia nowego stylu, jaki się kształtował w ceremoniałach, w architekturze, w sztukach figuratywnych, w muzyce, a nawet w planie ogrodów, było tworzenie czegoś „innego” i „zaskakującego”. I tak oto Pałac Apostolski, 1Bazylika św. Piotra, a także okazały plac i ogrody zostają ze sobą scalone, w ten sposób powstał niezwykły kompleks, który stał się miejscem sprawowania ceremonii religijnych. Niniejszy album stanowi wspaniałą ilustrację piękna i treści epoki baroku, która w Watykanie zostawiła tak wielką ilość znamienitych pamiątek, kształtowanych przez genialnych artystów, potrafiących wyzwolić swoją kreatywność i zerwać z uzależnianiem od mistrzów przeszłości. Publikacja składa się z wprowadzenia i pięciu rozdziałów opracowanych przez wybitnych znawców tematu: rozdz. I „Ceremoniał. Potrzeba okazałości” (M. Boiteux); rozdz. II „Bazylika św. Piotra, plac i kolumnada” (G. Wiedmann); rozdz. III „Techniki i praktyki budowlane stosowane przy budowie Bazyliki św. Piotra w XVII i XVIII wieku” (N. Marconi); rozdz. IV „Płac Apostolski w Watykanie” (L. Simonato); rozdz. V „Ogrody watykańskie” (A. Capitelli).
Autorzy: Francesco Brunelli jest sekretarzem Papieskiej Komisji ds. Kościelnych Dóbr Kultury i inspektorem Papieskiej Komisji Archeologii Sakralnej; Martine Boiteux – absolwentka École française w Rzymie (Palazzo Farnese) i profesor École des Hautes Études en Sciences Sociales w Paryżu; Gerhard Wiedmann – badacz rzymskiej sztuki baroku i renesansu oraz współpracownik Biblioteca Hertziana w Rzymie; Nicoletta Marconi profesor nadzwyczajny na Wydziale Inżynierii Uniwersytetu Rzymskiego Tor Vergata; Lucia Simonato – adiunkt na wydziale Historii Sztuki Nowożytnej w Scuola Normale Superiore w Pizie; Alberta Campitelli – historyk sztuki, pełni obowiązki dyrektora sekcji „Wille i parki historyczne” w Wydziału Zabytków Miasta Rzymu.
Odbiorcy
– szerokie grono czytelników interesujących się historią Watykanu – centrum życia Kościoła katolickiego, niezwykłego miejsca z jego niepowtarzalnym ceremoniałem oraz oryginalnymi zabytkami i dziełami sztuki
Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę
– obszerne opracowanie, opisujące powstanie niezwykłego kompleksu watykańskiego, uzupełnione licznymi przypisami, bibliografią przedmiotową oraz indeksem miejsc i osób
– jedyna w swoim rodzaju opowieść o niezwykłym miejscu, ukształtowanym przez ludzki geniusz i wiarę
– atrakcyjna warstwa ikonograficzna, w tym piękne fotografie Bazyliki św. Piotra, Pałacu Apostolskiego, a także placu, kolumnady oraz ogrodów watykańskich.
Ta książka jest zbiorem opowiastek wprowadzających w głębsze zrozumienie dziesięciu przykazań, które Bóg daje ludziom jako drogę pokoju i sprawiedliwości. Historie te pozwalają przyswoić sobie treść każdego przykazania i dotrzeć do istoty przymierza, jakie Bóg proponuje człowiekowi. Każda z nich kończy się modlitwą inspirowaną konkretnym przykazaniem.
Bruno Ferrero to salezjanin, znany i ceniony na całym świecie autor książek dla dorosłych i dla dzieci. W bardzo ciekawy sposób pisze o niełatwych przecież sprawach wiary, umiejętnie budząc u młodych czytelników ciekawość, rozpalając emocje, skłaniając do refleksji.
Książki z serii Skarbnica Wiary zawierają opowiadania, które pomagają dzieciom zrozumieć bogactwo najważniejszych tekstów chrześcijaństwa i umożliwiają im poznanie prawd wiary oraz pogłębienie pobożności. W serii ukażą się także następujące pozycje: Dziesięć przykazań, Wierzę, Modlitwa „Ojcze nasz”.
Odbiorcy
- rodzice, osoby prowadzące katechizację i wszyscy, którzy chcą ukazywać dzieciom piękno
relacji z Bogiem
- uczniowie szkoły podstawowej
Dlaczego warto sięgnąć po tę publikację
- poruszające teksty Bruno Ferrero zainteresują i rozpalą serce każdego dziecka
- refleksje dołączane po każdym rozdziale pomagają dziecku wprowadzać w życie poznane prawdy
- proste ilustracje podkreślają wymowę tekstów
Ta książka jest zbiorem opowiadań pomagających lepiej zrozumieć i zapamiętać prawdy wiary zawarte w „Wierzę w Boga”. Krótkie rozważania pozwolą dzieciom głębiej doświadczać
Bożej miłości, a modlitwy zamieszczone na końcu każdego rozdziału napełnią je wielką ufnością do Boga i radosną wdzięcznością dla Niego.
Bruno Ferrero to salezjanin, znany i ceniony na całym świecie autor książek dla dorosłych i dla dzieci. W bardzo ciekawy sposób pisze o niełatwych przecież sprawach wiary, umiejętnie budząc u młodych czytelników ciekawość, rozpalając emocje, skłaniając do refleksji.
Książki z serii Skarbnica Wiary zawierają historie, które pomagają dzieciom zrozumieć bogactwo najważniejszych tekstów chrześcijaństwa i umożliwiają im poznanie prawd wiary oraz pogłębienie pobożności. W serii ukażą się także następujące pozycje: Modlitwa „Ojcze nasz”, Osiem błogosławieństw, Dziesięć przykazań.
Odbiorcy
- rodzice, osoby prowadzące katechizację i wszyscy, którzy chcą ukazywać dzieciom piękno
relacji z Bogiem
- uczniowie szkoły podstawowej
Dlaczego warto sięgnąć po tę publikację
- poruszające teksty Bruno Ferrero zainteresują i rozpalą serce każdego dziecka
- refleksje dołączane po każdym rozdziale pomagają dziecku żyć poznanymi prawdami
- proste ilustracje podkreślają wymowę tekstów
W tej książce zebrano krótkie opowiadania pozwalające lepiej zrozumieć znaczenie siedmiu próśb zawartych w modlitwie „Ojcze nasz”. Dzięki temu dziecko będzie mogło uchwycić najgłębszy sens tych słów i nauczy się lepiej wyrażać wszystko, co nosi w swoim sercu i o czym codziennie może mówić kochającemu Ojcu. Rozważanie i modlitwa na końcu każdego rozdziału pomagają otworzyć się z wdzięcznością na miłość Boga.
Bruno Ferrero to salezjanin, znany i ceniony na całym świecie autor książek dla dorosłych i dla dzieci. W bardzo ciekawy sposób pisze o niełatwych przecież sprawach wiary, umiejętnie budząc u młodych czytelników ciekawość, rozpalając emocje, skłaniając do refleksji.
Książki z serii Skarbnica Wiary zawierają historie, które pomagają dzieciom zrozumieć bogactwo najważniejszych tekstów chrześcijaństwa i umożliwiają im poznanie prawd wiary oraz pogłębienie pobożności. W serii ukażą się także następujące pozycje: Dziesięć przykazań Wierzę, Osiem błogosławieństw.
Odbiorcy
- rodzice, osoby prowadzące katechizację i wszyscy, którzy chcą ukazywać dzieciom piękno relacji z Bogiem
- uczniowie szkoły podstawowej
Dlaczego warto sięgnąć po tę publikację
- poruszające teksty Bruno Ferrero zainteresują i rozpalą serce każdego dziecka
- refleksje dołączane po każdym rozdziale pomagają dziecku żyć poznanymi prawdami
- proste ilustracje podkreślają wymowę tekstów
W poszukiwaniu skarbów to seria pięciu bardzo pomocnych w pracy katechetycznej książek, które pomagają dzieciom i młodzieży odkrywać skarby ukryte w sakramentach świętych.
Spowiedź i skarb przebaczenia to książka, która pomoże dzieciom zrozumieć i, tak właśnie, pokochać sakrament pokuty i pojednania. Znajdziemy w niej gry, zajęcia i wskazówki, które pomogą nam odkrywać ten wielki skarb ukryty w spowiedzi świętej.
Kiedy upadniemy, pierwszym krokiem do tego, by poczuć się lepiej, jest przeprosić. Pan Bóg jako pierwszy wychodzi nam na spotkanie. Zawsze zauważa, kiedy źle się czujemy, i robi pierwszy krok, aby przywrócić przyjaźń ze sobą i z innymi. Jak dobry Samarytanin opatrzył rany nieszczęsnego Żyda, tak Pan Bóg w spowiedzi leczy rany naszej duszy i ciała.
Skompletuj wszystkie tomiki serii „W poszukiwaniu skarbów”: „Bierzmowanie i skarb Ducha Świętego”, „Komunia Święta i skarb ukryty w Ciele Chrystusa”, „Jezus i skarb ukryty w królestwie Bożym”, „Msza Święta i skarb ukryty w Eucharystii”.
Odbiorcy
- dzieci w wieku komunijnym
- katecheci poszukujący pomocy dydaktycznej
Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę
- w praktyczny i przystępny sposób przybliża istotę sakramentu pokuty i pojednania
- to doskonała pomoc dla katechety i ciekawa lektura dla każdego małego chrześcijanina
- jej kolorowe ilustracje pomagają zrozumieć omawiane kwestie
Plastyczność u zmierzchu pisma jest retrospektywnym spojrzeniem Malabou na ponad dekadę własnych badań filozoficznych. Jest to fragment intelektualnej autobiografii, jednak nade wszystko jest to filozoficzny manifest, deklaracja epokowej zmiany i konieczności wykroczenia poza założenia, cele i praktyki Derridiańskiej dekonstrukcji. Catherine Malabou rozwija tezę, że stoimy w obliczu zmierzchu pisma jako dominującej figury myśli. Pismo zostaje zastąpione w tej roli przez plastyczność - najważniejszą, zdaniem filozofki, stawkę w życiu podmiotu wystawionego na przygodność świata i przyszłość pozbawioną tożsamości.Malabou pokazuje w swej książce, w jaki sposób myślenie o plastyczności rozwijało się w projektach filozoficznych od Hegla, przez Heideggera, aż po Derridę. Jej własna koncepcja nie jest zatem zerwaniem z wcześniejszymi propozycjami filozoficznymi, ale próbą ich transformacji lub metamorfozy. Zestawiając ze sobą Heglowską dialektykę, Heideggerowski projekt "destrukcji" tradycji metafizycznej oraz Derridiańską dekonstrukcję, rozgrywając ich wzajemne relacje, napięcia i różnice, autorka stara się wydobyć z nich te elementy, które będą najbardziej przydatne w rozwijaniu problematyki "plastyczności" oraz wypracowaniu opartej na niej materialistycznej ontologii metamorfozy bytu. Z konfrontacji z tymi trzema wielkimi koncepcjami, opisującymi rzeczywistość w kategoriach zmiany, zdarzenia, stawania się innym i pojawienia się czegoś nowego, wyłaniają się kształty filozofii plastyczności jako kategorii charakteryzującej sposób organizacji rzeczywistości w epoce postmetafizycznej, opisującej materialną samoorganizację myślenia i bytu/bycia.
„Historia wieży Babel jest w gruncie rzeczy niezwykle ironiczna. Wiekopomne dzieło okazało się kupą gruzu, bohaterscy kreatorzy – przegranymi głupcami, piękna utopia w praktyce doprowadziła do chaosu i anarchii. Ot, ironia losu, chciałoby się szepnąć. A my przyglądamy się temu wszystkiemu ze zdystansowanym, nieco chłodnym uśmiechem, za którym kryją się emocje: zarówno bunt, jak i bezradność. Taką postawę przyjmuje również aforysta: pozbawiony złudzeń, ale i tęskniący, jak się zdaje, za nimi, ocala siebie (a może i czytelnika) celną, pozornie cyniczną złośliwością, zza której wyłania się cień smutku – a smutek zazwyczaj zawiera w sobie potężny ładunek empatii. (…) Aforyzmy Coryella nie są tak po prostu zabawne. Sprawa jest o wiele poważniejsza: każdy, nawet najwstrętniejszy z ludzi objawia się w nich jako godny współczucia. Tak naprawdę autora aforyzmów zajmują bowiem wyłącznie dwie kwestie. Te, które zajmują nas wszystkich: śmierć i (nie)istnienie Boga” (ze wstępu Agnieszki Sabor)
O ile kobiety i mężczyźni postrzegają role rodzinne raczej w sposób konserwatywny i tradycyjny, o tyle w przypadku ról zawodowych i publicznych płeć jest widocznym czynnikiem różnicującym. W każdym typie struktury społecznej można dostrzec, że kobiety widzą swoje role w tych sferach aktywności bardziej prorównościowo, postępowo, mniej patriarchalnie niż mężczyźni. () Nawet w sferze rodzinnej, gdzie akceptacja modelu tradycyjnego jest duża, a kobiety definiują własne role dosyć konserwatywnie, przyznają, że realizowany przez nie model podziału obowiązków w rodzinie nie jest z ich punktu widzenia najlepszy. Sylwia Michalska Autorka bardzo umiejętnie wiąże analizy sposobów badania miejsca i roli kobiet w strukturze społecznej Polski, a w szczególności w strukturze społecznej wsi, prowadzone przez innych autorów w ciągu co najmniej stuletniego okresu zainteresowania problematyką wsi, z własnymi empirycznymi badaniami nad tą problematyką.Prof. dr hab. Joanna Kurczewska Książka ma klarowną strukturę, jej części są logicznie powiązane. Porządkuje problematykę zmian ról kobiet wiejskich w okresie ostatniego stulecia w kontekście szeroko rozumianych przemian społecznych, wnosząc do niej interesujące informacje wynikające z własnych badań autorki. Role współczesnych kobiet wiejskich ulegają segmentacji (rodzinne, zawodowe, publiczne), specjalizacji i profesjonalizacji, ale percepcja i akceptacja tych ról uwarunkowana jest charakterem struktury i kontekstu społecznego, w których kobieta jest postrzegana, oraz jej przynależnością klasową.Dr hab. Elżbieta Psyk-Piotrowska Sylwia Michalska, socjolożka, adiunkt w Instytucie Rozwoju Wsi i Rolnictwa PAN. Interesuje się przemianami ról społecznych mieszkańców wsi, sytuacją kobiet wiejskich i seniorów mieszkających na wsi oraz problemem przemocy domowej w rodzinach wiejskich. Współautorka książki Stare i nowe wymiary społecznego zróżnicowania (t. 1 Studiów nad strukturą społeczną wiejskiej Polski, 2016), opracowała (wraz z M. Halamską i M. Kłodzińskim) Sto lat mojego gospodarstwa. Pamiętniki mieszkańców wsi (2019). Obecnie zajmuje się analizą skuteczności wdrażania innowacji społecznych na terenach wiejskich. Autorka kilkudziesięciu artykułów w czasopismach naukowych i pracach zbiorowych.
Wybitni ludzie cechują się wyjątkową uważnością.
W czasach wciąż rosnącej złożoności zagadnień uproszczenia i rutyna wydają się niezbędne. Bardzo wielu ludzi postępuje bezrefleksyjnie i działa "tak jak inni". Uważność dziś może wydawać się luksusem albo niepotrzebnym obciążeniem. Tymczasem uważność, rozumiana jako proces aktywnego dostrzegania nowych rzeczy, pozwala na zaangażowanie się w to, co dzieje się w danej chwili. Pozwala na pełniejszy odbiór kontekstu i perspektywy. Człowiek uważny jest efektywniejszy, bardziej kreatywny, w naturalny sposób wywiera większe wrażenie na innych. Przy tym wszystkim mniej podlega nadmiernemu stresowi i wcześniej dostrzega niebezpieczeństwa. Okazuje się, że uważność jest cechą ludzi wybitnych - dotyczy to również menedżerów, artystów, naukowców.
Autorami artykułów przedstawionych w tej książce są między innymi Daniel Goleman, Ellen Langer i Susan David - uznane autorytety w dziedzinie inteligencji emocjonalnej. Przedstawiają oni szereg praktycznych metod budowania poczucia obecności w swojej codziennej rutynie. Zapoznasz się z naukowymi podstawami koncepcji uważności i dowiesz się, w jaki sposób skutecznie wypracować nawyk aktywnego dostrzegania. Jeśli tylko zechcesz, będziesz mógł na własnej skórze przekonać się, jak smakuje wzmożona kreatywność, głębsza samoświadomość i większa charyzma. Być może nauczysz się żyć spokojniej. Poczujesz się lepiej, być może nawet odnajdziesz szczęście!
Znaczenie uważności i jej wpływ na pracę mózgu
Naukowe podłoże praktyk zwiększających uważność
Uważność a sprawność emocjonalna
Trening w dostrzeganiu istoty sprawy
Wady nadmiernej uważności
Trzymasz w ręku wybór artykułów opublikowanych oryginalnie w Harvard Business Review - prestiżowym miesięczniku wydawanym przez jeden z najznakomitszych uniwersytetów na świecie. Jest to magazyn, który upodobali sobie ludzie będący autorytetami w takich dziedzinach, jak rozwój przedsiębiorstw, ekonomia, praktyki w zarządzaniu. W tym zbiorze znajdziesz sporo ciekawych informacji dotyczących uważności oraz jej znaczenia - przede wszystkim w miejscu pracy.
Bądź tu i teraz. Praktykuj uważność w erze chaosu!
O Duchu Świętym mówi się często. Ktokolwiek czyni znak krzyża w imię Ojca..., wymienia Jego imię. Nie chodzi jednak tylko o wyznanie imienia, ale o otwarcie serca na Jego siedem darów oraz na ich pomnożenie. Dary Ducha Świętego to talenty i szczęśliwy, kto umie je pomnożyć. Nie zmarnujmy ich przypomnijmy sobie ich znaczenie i uczmy się je wykorzystywać.
Ojciec i jego dwóch nastoletnich synów wygrali wojnę"", jak nazywają trudny rozwód i walkę o prawo do wyłącznej opieki nad dziećmi. Zostawiają dom w Kansas i jadą przez noc do Nowego Meksyku, by zacząć od początku, podekscytowani szansą na nowe życie we trzech. Od podstaw budują codzienność, wydawałoby się zwyczajną chłopcy idą do szkoły, ojciec zdaje się pracować, nawiązują znajomości.Wkrótce jednak pojawiają się złowieszcze zapowiedzi zmian martwe i nieobecne spojrzenie ojca, nocne hałasy, coraz dziwniejsi goście. Chłopcy obserwują, jak ich świat zaczyna się zmieniać i ogarnia go chaos. Daniel Magariel przedstawia nam fascynującą postać walczącego o normalność rodzica i porażający obraz współuzależnionej rodziny.""Zachwycający, niezwykle dojrzały debiut Magariela to książka o rzeczach najważniejszych. O dziecięcej naiwności i wierze w to, że najbliżsi nie krzywdzą. O braterstwie, ojcostwie i miłości, która zbyt często bywa ślepa. Ale Nasz chłopak to także opowieść o tym, jak łatwo ulegamy manipulacjom i pozwalamy, by ktoś świadomie nadużywał naszego zaufania. Siła tej prozy jest ogromna. Paraliżująca."" - Michał Nogaś, Gazeta Wyborcza""Precyzyjna, niepokojąca i intensywna. Mało kto potrafi jak Magariel powiedzieć tak wiele w tak niewielu słowach. Gwałtowny i mocny debiut."" - Hanya Yanagihara""Doskonała, niepokojąca, dramatycznie komiczna, wstrząsająca mistrzowski popis mówiący coś nowego o klasie, męskości, uzależnieniu i rodzinie. Daniel Magariel to ekscytująca nowa obecność w amerykańskiej literaturze."" -George Saunders""W tej narkotycznej dosłownie i w przenośni prozie zło czai się od pierwszej strony. Trudno się od niego będzie uwolnić, podobnie jak i trudno będzie uwolnić się od czytania Naszego chłopaka."" - Marcin Wilk, Wyliczanka""Jedna z najbardziej niezwykłych debiutanckich powieści tego roku wstrząsający obraz relacji, które wiążą nas z rodziną Współczucie i głębokie zrozumienie istoty uzależnienia nadają znaczenie tej niewielkiej powieści Daniela Magariela."" - Rolling Stone
Autor dedykuje książkę ludziom, zwłaszcza młodym, którzy szukają odpowiedzi na pytanie, czy i jaki ma sens bycie we wspólnocie historyczno-kulturowej. Którzy chcą wiedzieć, czy powinniśmy być dumni z własnej przeszłości, czy raczej poddać się pedagogice wstydu akcentującej ciemne strony polskiej historii? Czy mamy się czuć zażenowani, że tkwi w nas swego rodzaju mesjanizm patriotyzmu jako umiłowanie ojczyzny i wolności?
Odwołując się do filozofii, tłumaczy, językiem prostym i zrozumiałam nawet dla nie obeznanego z pojęciami naukowymi czytelnika, że myśl hermenutyczna ma szacunek dla dokonań minionych pokoleń i dla tradycji. Dokonuje refleksji nad wyznacznikami hermeneutycznej filozofii polityki, zwraca uwagę na kryzys, w jakim znajduje się europejska kultura.
Uważa, że konieczny jest powrót do społeczeństwa nowoczesnego, które będzie budowało wspólnotę kulturową w oparciu o wartości i ideały godne pielęgnowania. Refleksja nad polityką powinna mieć hermeneutyczną głębię, ponieważ dopiero znajomość podstaw filozofii pozwala na krytyczną i racjonalną ocenę rzeczywistości. Udowadnia młodym ludziom, że zatopienie się w konsumpcji, zabawie, postawach hedonistycznych, tylko pozornie może gwarantować nowoczesną, europejską tożsamość. Przekonuje, że Polska jest wartością.
Książka Karoliny Dudek i Sławomira Sikory wymaga spokojnej, uważnej lektury, w ich opowieści liczy się bowiem każdy szczegół. […] To świetna etnograficzna robota miejska. Antropolodzy zainteresowani badaniem miast zwykli mówić, że istnieje zasadnicza różnica między poznawaniem ich z perspektywy specjalistów od komunikacji, w sposób socjologiczny i etnograficzny. Mówiąc najkrócej – antropolog chodzi po mieście, przemieszcza się po nim, nie omijając żadnego zakątka i próbując nawiązać kontakt z ludźmi, bada właściwie nie miasto samo, ale „ludzi w mieście”. Dzięki takiej perspektywie, opartej na powolności i bezpośrednich doświadczeniach, badacz zwraca uwagę na heterogeniczność miasta i heterogeniczność skupiska ludzkiego, które je zasiedla. Miasto to wielość form życia, związków, mikrokontekstów, w jakich żyją mieszkańcy, a także funkcji, ról i aktywności, strategii oraz taktyk. „Powolny obchód miasta” nie omija typowych miejsc antropologicznych, ale nie wzdraga się przed analizą nie-miejsc, przestrzeni tranzytowych czy konsumenckich świątyń. Chodzi o zrozumienie towarzyszących życiu miejskiemu okoliczności. I o tym właśnie jest ta książka. (prof. dr hab. Wojciech J. Burszta)
Autorom udało się dokonać rzeczy niezwykle trudnej: odkryć nieznane wymiary świata bliskiego, zabrać czytelnika w fascynującą podroż po dzielnicy, którą obiegowo uznaje się za mało atrakcyjną. Co ważne, Autorzy nie osiągają tego efektu, egzotyzując Grochów. Pokazują po prostu, jak dzielnica – pojmowana tylko częściowo jako przestrzeń, a głównie jako ludzie, sieci powiązań, narracji, splecionych losów – tętni życiem, wynajduje i wytwarza siebie na nowo. (dr hab. Anna Horolets)
Najważniejsza hipoteza postawiona w tej książce brzmi: intensywna mediatyzacja żałoby posmoleńskiej sprzyjała transformacji rytuału w konflikt. Sprawcza rola środków masowego przekazu nie polegała tu jednak na antagonizowaniu aktorów społecznych czy zarysowywaniu linii sporów. Jeśli nawet takie fenomeny wystąpiły w trakcie wydarzenia medialnego żałoby narodowej, to nie były one decydujące dla wygenerowania konfliktu. Decydujące były za to rytualizacje medialne, działające mniej ostentacyjnie niż wtedy, kiedy media wchodzą na przykład w rolę instytucji ujawniającej skandal polityczny. Owe rytualizacje medialne służą potwierdzeniu i naturalizacji kapitału symbolicznego, skoncentrowanego w rękach właścicieli, wydawców, redaktorów naczelnych, kierowników działów, samych dziennikarzy wreszcie. W 2010 roku przyczyniły się do wybuchu konfliktu o krzyż pod Pałacem Prezydenckim w Warszawie.
Tak zwane mikronacje (wirtualne państwa, v-państwa), podobnie jak inne zjawiska społeczne powstające w oparciu o „nowe media”, są jeszcze stosunkowo słabo rozpoznane. Tematyce mikronacyjnej poświęcono w Polsce zaledwie kilka artykułów, nie monitoruje się także na bieżąco rozwoju zjawiska i jego przemian. Wirtualne państwa są słabo opisane również na świecie, a główne publikacje na ich temat mają charakter prasowy, utrzymane są w większości w tonie opisu ciekawego, ale jednak epizodycznego wydarzenia, dlatego badania nad fenomenem „wirtualnych” społeczności, podejmujących się m.in. symulowania procesów państwowych, uznać należy za inspirujące – zarówno dla współczesnej pedagogiki (a szczególnie edukacji obywatelskiej oraz edukacji medialnej, rozumianej nie tylko jako subdyscyplina pedagogiczna, ale również szeroko – jako ruch na rzecz edukacji w zakresie wyrównywania dostępu i kształcenia umiejętności wykorzystania mediów), jak i myśli kulturoznawczej, antropologicznej i politologicznej.
Co wiemy o Duszy? Czy potrafimy powiedzieć o niej więcej, niż trzy zdania? Człowiek nie ma problemu z życiem, ale ze zrozumieniem jego sensu. Niezależnie od tego, czy wierzy w duszę, każdy z nas jest inny i ma prawo do własnej prawdy. Ta książka też ma własną prawdę, która pozwala czytelnikowi na rozpoczęcie poznawania siebie i zadawania nowych pytań.
Najnowsza książka ks. Jana Śledzianowskiego to praca o charakterze interdyscyplinarnym: aspekt pedagogiczny, socjologiczny i psychologiczny dopełnia walor religijny i patriotyczny, czyniąc z opracowania kompendium wiedzy o matce. Obraz matki w rodzinie wzbogacony jest rozważaniami o Matce Najświętszej, czyli Matce Chrystusa i Matce Kościoła, oraz obrazem Ojczyzny jako Matki. Zwłaszcza w roku stu-lecia odzyskania niepodległości ten wymiar (ziemia polska jako matka) zasługuje na podkreślenie. Autor, będąc kapłanem, pamięta, że każda matka jest odbiciem Matki niebieskiej, a miłość do matki staje się drogą do świętości. To właśnie Matce Zbawiciela należy powierzyć nasze matki – z miłością i wiarą prosić dla nich o zdrowie i błogosławieństwo, a po śmierci o niebo, o łaskę zbawienia. W ten sposób książka o matce ks. prof. Śledzianowskiego poza innymi walorami merytorycznymi stanowi także swoiste Credo Maryjne.
Ks. Jan Śledzianowski, ur. 1938 r., profesor Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach w latach 1977–1982 i od 1996 r. Od roku 1993 profesor Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Kielcach, przekształconej następnie w Akademię Świętokrzyską. Na uczelni tej pełnił funkcję kierownika Zakładu Pedagogiki (1993–1996) oraz Zakładu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji. Wykładowca Wszechnicy Świętokrzyskiej i Świętokrzyskiego Instytutu Teologicznego KUL w Kielcach. Zorganizował w diecezji kieleckiej m.in. Stowarzyszenie Rodzin Katolickich (1993), grupy Anonimowych Alkoholików (1989–2000), oddział Stowarzyszenia Polskiego Związku Kobiet Katolickich (1995) oraz Katolicki Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy (1996). Utworzył Dom Samotnej Matki w Łukowej (1985) i Wiernej (1989), a także Schronisko dla Bezdomnych Mężczyzn w Miechowie (1991). Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1996) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2001). Laureat Nagrody Miasta Kielce (2002).
Odbiorcy
- wszyscy, którzy pragną rozwijać swoje nabożeństwo do Matki Najświętszej
- polskie rodziny, w których matka jest fundamentem wiary i patriotyzmu
- osoby, które przeżywają trudności w swoim życiu rodzinnym
- wszyscy, którym miła jest ziemia ojczysta, jej dzieje i przyszłość
Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę
- problematyka związana z postacią matki została w niej ukazana w wielu różnych aspektach
- we współczesnym świecie ucieczki od rozumu i od wartości Autor odważnie staje w obronie świętości życia i wiary – i tego uczy swoich czytelników
- opracowanie staje się budzikiem dla sumienia, które poprzez wierność temu, co przekazała Matka, potrafi przemienić ludzkie życie
Wielką Księgę Demonów polskich ilustrujemy bogatym, liczącym ponad 200 pozycji, wyborem ilustracji i rycin. Ponieważ autentycznych wytworów rodzimej twórczości nie ostało się zbyt wiele, w niezbędnych wypadkach posługujemy się pracami zagranicznych autorów, jeśli przedstawione w nich istoty demoniczne wykazują cechy zbieżne z wyobrażeniami z ziem polskich.
Pragniemy złożyć serdeczne podziękowania Panu Doktorowi Leonardowi Pełce, z którego dorobku naukowego obficie korzystaliśmy, za dokonanie recenzji Wielkiej księgi demonów polskich oraz za udzielenie nam cennych porad, podpowiedzi i sugestii poprawek.
Barbara i Adam Podgórscy
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
