walka ras, religie i symbole narodowe, tożsamości lokalne Jungowskie inspiracje Zenon Waldemar Dudek – Symboliczna integracja zbiorowej świadomości Encyklopedia jungowska: Kompleks matki (opr. ks. Kazimierz Pajor) Od psychologii do autopsychoterapii Jacek Sieradzan – Psychologia, wychowanie a obłęd. Od schizofrenii kultury zachodniej do doświadczenia inicjacyjnego Archetypy w Kulturze Tomasz Olchanowski – Hipoteza charakteru narodowego a kultura Nasze tożsamości Tadeusz Kobierzycki – Osobowość i narodowość w etnognozie Wincentego Lutosławskiego Dialog kultur Agata Strządała – Kształtowanie się tożsamości kulturowej Sikhów. Od religii guru Nanaka do idei Khalistanu Aneta Krejczy-Woś – Poligynia w dawnych Indiach Z poetyki archetypów Krzysztof Mudyń – O dwóch sposobach metaforyzacji świata. Pars pro toto czy intra pro extra? Mirosław Piróg – Prawda i przeznaczenie. Kabalistyczna wizja człowieka w twórczości Franza Kafki Na granicy epok Rostislaw Wygranienko – Kultura współczesna: autentyzm a zawłaszczenie Forum psychologii kultury Recenzje: Czesław Matusewicz (Paweł Czarnecki, Dylematy etyczne współczesności) Czesław S. Nosal – Mądrość psychologa (J. Kozielecki, Psychologia w wielkim świecie) Doniesienia z badań: Andrzej Pankalla, Diana Ramos de Oliveira – Brazilians and Poles: Cross-cultural (bi-cultural) comparison of negative stereotypes, ethnic identity and values

Zastosuj siłę kreatywnego myślenia, by stać się bardziej atrakcyjnym, zmieniając obraz swojego umysłu! Wydajemy fortunę na ubrania, kosmetyki, diety i treningi, a nawet na operacje, by nasze ciała były atrakcyjniejsze. Jednak właściwie nie zastanawiamy się nad tą jedną rzeczą, która zwiększa atrakcyjność każdego z nas. Nic ona nie kosztuje, zabiera naprawdę mało czasu, a bez tego nawet najbardziej piękna fizycznie osoba będzie nieatrakcyjna: tą rzeczą jest piękny umysł. Niezależnie od tego, jak świetnie wyglądasz, jeśli masz nudny umysł, nie ma nadziei na to, że zaimponujesz ludziom w jakiejkolwiek sytuacji. Nie wymaga on wysokiego IQ, szerokiej wiedzy czy wspaniałej osobowości. Wszystko, czego trzeba, to kreatywność, wyobraźnia i empatia - a tych technik każdy może się nauczyć. W swej bestsellerowej książce Edward de Bono, słynący na świecie z tego, że potrafi zmieniać to, jak ludzie myślą, w sposób jasny, językiem praktyka uświadamia, jak zaimponować innym, stosując proste techniki konwersacji. Chcesz byś kimś, komu nie można się oprzeć? W takim razie posłuchaj rady de Bono - nie uwierzysz, jak bardzo może zmienić ona twoje życie. Pod jednym warunkiem - musisz spróbować! Na przyjęciu koktajlowym jest piękna kobieta. Ma nieskazitelną cerę, eleganckie ubranie i idealną figurę. Co dziwne, wydaje się być raczej samotna. Ludzie podchodzą do niej, ale szybko odchodzą.       Jest też ten niski, łysiejący i nierzucający się w oczy mężczyzna. Zawsze otaczają go ludzie prowadzący z nim ożywioną rozmowę.       O co chodzi?       Możesz dużo zrobić, aby twoje ciało było piękniejsze. Są ćwiczenia na siłowni, operacje plastyczne, liposukcje i wkładki.       Za pomocą kosmetyków, a nawet operacji plastycznych, możesz osiągnąć wiele, by twoja twarz była piękniejsza. Mężczyzna może zrobić sobie przeszczep włosów.       A co z twoim umysłem? Czy podejmujesz jakikolwiek wysiłek, aby mieć piękny umysł? Ogromna uroda fizyczna w połączeniu z nudnym umysłem jest nieciekawa. Możesz zwrócić na siebie uwagę, ale długo jej nie utrzymasz.       Na tym przyjęciu koktajlowym ta piękna kobieta miała nudny, nieciekawy umysł, a ten przeciętny mężczyzna -piękny. Dlatego to właśnie on cieszył się większym zainteresowaniem niż ta kobieta.       Co możesz zrobić, aby twój umysł był piękniejszy?       Rodzisz się z konkretnym kształtem twarzy i ciała. Jest określona ilość rzeczy, które możesz zrobić, by wyglądały lepiej. Natomiast bardzo dużo da się uczynić, aby twój umysł był zdecydowanie atrakcyjniejszy. I właśnie o tym jest ta książka. Mówi ona, co zrobić, by mieć piękniejszy umysł.       Jeśli masz wrodzone piękno fizyczne, tragedią byłoby je zmarnować nudnym umysłem. To tak, jakby kupić drogi samochód, a potem nie nalewać paliwa do baku.       Jeżeli nie masz wyjątkowej urody, jedną z rzeczy, którą możesz zrobić, aby być atrakcyjnym, to rozwinąć piękny umysł.       W miarę jak się starzejesz fizyczne, piękno ciała ma tendencję do zanikania. Natomiast piękno umysłu jest niezależne od wieku, a nawet może się powiększać wraz z wiedzą i doświadczeniem.       Wielu ludzi poświęca ogromną ilość czasu, wysiłku i pieniędzy, by stać się fizycznie piękniejszymi. Warto poświęcić trochę czasu i włożyć odrobinę wysiłku w to, aby umysł stał się piękniejszy.       Co to jest piękno? To coś, co może być podziwiane przez innych. Piękny umysł opisywany w tej książce to umysł, który inni mogą docenić. To nie umysł osoby siedzącej w kącie i rozwiązującej trudne zagadki. To umysł, który może być podziwiany przez innych - zazwyczaj w trakcie konwersacji.       Piękno twojego umysłu widać podczas prowadzonej przez ciebie rozmowy. To o tym jest książka Mieć piękny umysł. Fragment książki       1. Jak się zgadzać       Aby mieć piękny umysł, musisz szczerze szukać elementów porozumienia z osobą, z którą rozmawiasz. Dziwne, ale to właśnie jest najtrudniejsze.       Jest to tak trudne, ponieważ zgadzanie się musi być szczere, a nie tylko pochlebcze udawane. Jest to trudne, ponieważ motywacja, by w ten sposób postępować, jest sprzeczna z większością naturalnych ludzkich skłonności.       Możemy spojrzeć na dwa skrajne przypadki zgadzania i niezgadzania się z kimś:       Masz całkowitą rację...       Zgadzam się ze wszystkim, co mówisz...       Całkowicie się z tobą zgadzam...       Całkowita racja...       Zgadzam się w stu procentach...       Jeżeli zgadzasz się ze wszystkim za bardzo, nie ma dyskusji, rozmowy czy wymiany poglądów. Ta druga osoba może równie dobrze dawać wykład. Wprawdzie może to brzmieć bardzo miło, ale twój wkład właściwie jest mało znaczący.       Jest też druga skrajność:       Tak, ale...       Zupełnie się z tobą nie zgadzam... Mylisz się w tym wypadku... To nie jest tak...       Taka osoba ostentacyjnie nie zgadza się ze wszystkim, co mówią inni. Takiemu bardzo lubiącemu się kłócić człowiekowi przyjemność sprawia okazywanie wyższości poprzez nie-zgadzanie się. Zbyt często naukowcy lub osoby wybitnie wykształcone zachowują się w ten sposób, a to dlatego, że były do tego zachęcane. Taki rodzaj umysłu jest naprawdę denerwujący i niezbyt piękny.       Trzeba znaleźć się pomiędzy tymi dwoma skrajnościami. Nie musisz zgadzać się ze wszystkim. Nie powinieneś jednak ze wszystkim się zgadzać.       POTRZEBA, BY MIEĆ RACJĘ       Jest ona w dużej mierze połączona z ego. Dyskusja to walka pomiędzy ego różnych osób. Kiedy się zgadzasz, to tak, jakbyś ulegał punktowi widzenia drugiej osoby - czyli przegrywasz. Gdy się nie zgadzasz, wyrażasz swoje ego i sygnalizujesz, że to ty możesz być ważniejszy. To wszystko jest potęgowane poprzez nacisk kładziony na argumenty i dyskusje w szkole, ale i w społeczeństwie, czy to w rządzie, w sądzie czy w mediach. W rządzie często partia, która jest w opozycji, będzie starała się nie zgodzić z partią rządzącą niezależnie od okoliczności. Większość ludzi zaczyna widzieć w tym coś nierozsądnego.       Jeśli będziesz się upierał, by zawsze wygrywać dyskusje, pozostaniesz z tym, z czym zaczynałeś, poza pokazaniem swoich zdolności argumentowania. Kiedy przegrywasz dyskusję, możesz spokojnie zyskać nowy punkt widzenia. Mieć zawsze rację to nie jest najważniejsza rzecz na świecie. I w dodatku niezbyt piękna.       Dyskusja powinna być raczej szczerą próbą zgłębiania tematu niż walką pomiędzy rywalizującymi ego różnych osób. Mieć piękny umysłSpis treści WSTĘP: CO TO JEST PIĘKNY UMYSŁ? 11 1. JAK SIĘ ZGADZAĆ 15 Potrzeba, by mieć rację 16 Logiczna bańka 17 Specjalne okoliczności 18 Konkretne wartości 19 Konkretne doświadczenia 20 Daleko idące uogólnienia 20 Podsumowanie 23 2. JAK SIĘ NIE ZGADZAĆ 24 Bycie uprzejmym 25 Błędy w logice 26 Interpretacja 27 Selektywne postrzeganie 28 Emocje 29 Różne doświadczenia 30 Daleko idące uogólnienia 31 Szacowanie 32 Możliwe i pewne Różnić się albo nie zgadzać 34 Podsumowanie 35 3. JAK WYRAŻAĆ RÓŻNICE POGLĄDÓW 36 Dwa rodzaje różnic w poglądach 36 Źródła różnic 37 Wyraź różnice 42 Określ powody tych różnic 43 Zaakceptuj różnice 43 Podsumowanie 46 4. JAK BYĆ INTERESUJĄCYM 47 Informacje 48 Co by było, gdyby? 49 Możliwości i alternatywy 51 Domysły 52 Związki 53 Kreatywność i nowe pomysły 54 Bardzo przydatny nawyk 56 Ćwiczenia 57 Podsumowanie 58 5. JAK REAGOWAĆ 60 Wyjaśnienia 61 Poparcie 62 Przykłady i opowieści 64 Opierać się na czymś 66 Rozszerzać 67 Pójść dalej 68 Zmodyfikować 69 Podsumowanie 70 6. JAK SŁUCHAĆ 72 Zniecierpliwienie 72 Zyskiwanie wartości 73 Zwróć uwagę na 75 Powtarzanie 76 Pytania 77 Więcej szczegółów 78 Dwa nastawienia 79 Podsumowanie 81 7. PYTANIA 82 Pytania typu strzelam i pytania typu łowię 83 Źródło i wiarygodność 86 Więcej szczegółów 86 Wyjaśnienia 87 Alternatywy i możliwości 87 Modyfikacja 88 Pytania wielokrotnego wyboru 89 Wartości 90 Podstawy twojego myślenia 90 Podsumowanie 92 8. MYŚLENIE RÓWNOLEGŁE - SZEŚĆ KAPELUSZY Wspólne badanie 95 Sześć kapeluszy myślowych 95 Biały kapelusz 96 Czerwony kapelusz 97 Czarny kapelusz 99 Żółty kapelusz 100 Zielony kapelusz 102 Niebieski kapelusz 104 Zastosowanie kapeluszy 106 Korzyści 108 Podsumowanie 109 9. KONCEPCJA 111 Po co zawracać sobie głowę koncepcjami 112 Dostrzec koncepcj ę 113 Niejasność 115 Stopnie koncepcj i 117 Rodzaje koncepcji 118 Ćwiczenie 120 Całość 124 Porównywać ze sobą i przeciwstawiać sobie 122 Podsumowanie 124 10. MOŻLIWOŚCI 126 Lepiej 127 Postrzeganie 131 Inne zestawy wartości 133 Tworzenie różnych możliwości 135 Możliwe 137 Podsumowanie 139 11. EMOCJE l UCZUCIA 141 Selektywne postrzeganie 142 Wybór 143 Przymiotniki 145 Pierwsza reakcja 147 Zajmowanie stanowiska 149 Podsumowanie 151 12. WARTOŚCI 152 Okoliczności 153 Inne strony 156 Wartości osobiste 157 Wartości organizacji 158 Wartości j akości 15 8 Wartości innowacyjne 159 Wartości (wpływu) ekologii 160 Wartości percepcyjne 160 Wartości negatywne 161 Podsumowanie 163 13. DYGRESJE l SCHODZENIE Z UTARTYCH SZLAKÓW 164 Cel 165 Nudny 166 Konwencjonalny 167 Humor 170 Przyjemność 171 Podsumowanie 172 14. INFORMACJE l WIEDZA 174 Jak dużo? 174 Zasada zuluska 177 Strategia luster 177 Wkład wiedzy 179 Radzić sobie 180 Podsumowanie 182 15. OPINIA 184 Po co mieć opinię? 184 Prowokowanie opinii 186 Ćwiczenie 186 Punkt widzenia 187 Zmiana opinii 189 Nowe informacje 190 Mniej pełne 191 Zmiana wartości 192 Porównanie i różnica 192 Podsumowanie 194 16. PRZERYWANIE 195 Mój a kolej 196 Przerywanie przez ego 198 Przerywanie w celu spotęgowania 198 Przerywanie w celu podważenia 199 Natychmiast czy później 200 Wątpliwości 202 Podsumowanie 204 17. POSTAWA 205 Postawa walki 209 Walka na siły ego 210 Postawa ucznia 210 Postawa badacza 211 Postawa konstruktywna 211 Postawa zabawy 212 Postawa „Co za różnica?" 212 Podsumowanie 214 18. ROZPOCZYNANIE l TEMATY 215 Aktualne tematy 216 Istniej ące tematy 216 Co robisz? 217 Nieudane początki 218 Nowe wątki 219 Kierowanie 220 Gniew i emocje 222 Znudzony 222 Podsumowanie 223 WNIOSKI 225 Przyjemność 226 Umiejętności 227 KLUB KONWERSACYJNY 228 Liczby 229 Regularność 229 Organizator 230 Format 230 Porządek i tematy 231 Osiągnięcia 231 Wizyty w innych grupach 232 Zakres działalności 232 O Autorze 234

Co nam zostało z Nowej Ery? Jak można by określić duchowość człowieka postnowoczesnego? Czy Bóg jest trendy? Anna Sobolewska, krytyk i badaczka literatury, stwierdza, że symptomatyczne dla naszych czasów są indywidualne i pozawyznaniowe poszukiwania religijne. Autorka Mistyki dnia powszedniego wskazuje m.in. na zafascynowanie ludzi Zachodu duchowością Wschodu. Podróż do Indii niejednokrotnie traktuje się jako pielgrzymkę, „wyprawę w głąb siebie”. Przybysze z Zachodu, z innej cywilizacji i innego świata, zaczynają stosować praktyki zalecane przez mistrzów-joginów. Sobolewska jednak nie opisuje tego fenomenu jedynie z perspektywy badacza kultury. Dzieli się własnym doświadczeniem „podróży nieturystycznej” do Indii. Autorka oddaje klimat uroczystości związanych z rytuałami inicjacyjnymi. Relacjonuje spotkania z okolicznymi guru i ich współwyznawcami. Mapy duchowe współczesności to zbiór esejów poświęconych różnym przejawom religijności człowieka współczesnego. Spectrum zainteresowań Sobolewskiej jest niezwykle szerokie. Autorka analizuje zarówno zjawiska kultury elitarnej (utwory poetyckie, spuściznę filozofów religii), jak masowej (podręczniki popularyzujące wiedzę ezoteryczną).

Stefan Wilkanowicz to nietuzinkowa postać współczesnego polskiego Kościoła: wieloletni redaktor naczelny miesięcznika „Znak”, bliski współpracownik kard. Karola Wojtyły i papieża Jana Pawła II (m.in. jako członek Papieskiej Rady ds. Świeckich), człowiek zaangażowany w szereg inicjatyw ekumenicznych, edukacyjnych i społecznych, w szczególności w dialog chrześcijańsko-żydowski - a jednocześnie ktoś, kto przez całe życie starał się być na drugim planie i przede wszystkim działać, rozwiązywać konkretne problemy. W rozmowach z młodym dziennikarzem Tygodnika Powszechnego Tomaszem Ponikło opowiada o tym, czym dla niego jest chrześcijaństwo i jaką rolę ma do spełnienia chrześcijanin w nieustannie zmieniającym się świecie. Wilkanowicz, niepoprawny optymista, patrzy na człowieka i świat z nadzieją. Podkreśla, że to, co nieraz wydaje się nam zmarnowanym wysiłkiem, może owocować niespodziewanie w innym miejscu - i w innym życiu. Pytany o szczęście, cytuje ulubionego autora: „Szczęście polega na przechodzeniu do trudności wyższego rzędu”. 3 stycznia 2009 Stefan Wilkanowicz skończył 85 lat. Do książki dołączono bezpłatną płytę CD zawierającą pliki z tekstami dwóch innych książek: Marii Teresy Trân Thi Lai-Wilkanowicz Z Wietnamu do Polski. Opowieść córki mandaryna oraz Stefana Wilkanowicza Dlaczego i jak wierzę.

Dzieło prof.. H. Pilusia zawiera warstwy źródłowe, problem własności i problem istotnych zasad katolickiej nauki społecznej (...) Autor w sposób obiektywny ukazał złożoność omawianej problematyki.

Klasyczny już poradnik duchowy, oparty na edycji Fundacji Hazelden, z którego bogactwa myśli i doświadczeń korzysta od lat wiele milionów powracających do zdrowia osób, głównie członków wspólnoty Anonimowych Alkoholików.

Głównym tematem analiz i rozważań są tu wzajemne negatywne stereotypy – Polaków na temat Żydów i Żydów na temat Polaków. Książka przedstawia skomplikowane i bolesne uwarunkowania historyczne, ale też pokazuje pozytywne zmiany zachodzące w relacjach polsko-żydowskich w ostatnich latach. Opierając się na rzetelnych badaniach, autorzy pokazują, że dialog i przezwyciężanie trudnej przeszłości są możliwe.

Londyn- nieustannie tętniące życiem jedno z największych europejskich miast, w którym ścierają się wpływy różnorodnych kultur i tradycji. Stolica Wielkiej Brytanii stała się dla Autorki miejscem obserwacji życia codziennego rozmaitych społeczności muzułmańskich, mających korzenie w 56 państwach.

Książka stanowi uzupełnienie analiz poświęconych stereotypom i wzorcom kobiecości. W tym tomie badaniom poddano kulturową kategorię męskości, przedstawiając ją w szerokiej perspektywie porównawczej, sięgającej starożytności i wybiegającej poza horyzont kultury europejskiej. W każdej z omawianych społeczności męskość definiowana bywała w sposób zróżnicowany, inaczej wyznaczano też jej atrybucje. Biologiczna natura mężczyzny bywała w opisywanych społecznościach w rozmaity sposób ograniczana przez kulturę, która wyznaczała pożądane społecznie wzorce męskich zachowań i określała zarazem sankcje dotykające jednostkę niezdolną im się podporządkować lub w sposób otwarty kontestującą wyznaczane przez kulturę normy.

Książka stanowi dogłębną analizę kryzysu cywilizacji Zachodu i szczegółowy program społecznej i psychologicznej rewolucji mającej uratować zagrożoną planetę. I choć dzieło to ukazało się po raz pierwszy ponad trzydzieści lat temu, wciąż pozostaje aktualne wobec problemów, z którymi boryka się człowiek XXI wieku jako jednostka i jako członek społeczeństwa, niezależnie od tego, w jakiej kulturze żyje.

Kategoria klimatu dla kreatywności dotyczy postrzeganych przez uczniów w szkole lub pracowników w miejscu pracy warunków ich funkcjonowania w określonym systemie: relacji z kolegami i przełożonymi, wzajemnego zaufania i otwartości, a także konfliktów i sposobów ich rozwiązywania. Książka prezentuje kilka studiów badawczych, w trakcie których konstruowane były narzędzia do pomiaru postrzeganego klimatu panującego w szkole, pracy, opisywane były też uwarunkowania tejże percepcji. Klimat z założenia jest pojęciem „miękkim”, metaforą opisującą atmosferę panującą w grupie ludzi lub organizacji, stąd próby jego ilościowego pomiaru mogą budzić wątpliwości. Z drugiej jednak strony, co najmniej od kilkudziesięciu lat na całym świecie tworzone są narzędzia, które umożliwiają wieloaspektową diagnozę klimatu panującego w organizacji, a poprzez to – próby jego zmiany, interwencji mogących poprawić funkcjonowanie międzyludzkie. Po przeczytaniu pracy nauczyciel, ale i menedżer będzie dysponował wiedzą, ale i konkretnymi narzędziami, które pozwolą zbadać i poprawić atmosferę tak, aby sprzyjała ona podejmowaniu działań o charakterze innowacyjnym i twórczym.

Książka Olivera Sacksa, angielskiego neurologa i psychiatry, z pozoru tylko podejmuje wąsko rozumianą tematykę medyczną związaną z neuropsychologią czy też z neurologią. Neuropsychologia, tak jak kiedyś psychoanaliza, jest pasjonującą dyscypliną naukową nie tylko dlatego, że poszerza naszą wiedzę o psychice człowieka, ale również dlatego - a może przede wszystkim - że studiowanie tych zagadnień nieodmiennie prowadzi czytelnika do postawienia sobie zasadniczych pytań egzystencjalnych.

Należy zwrócić uwagę na metodologię badań wykorzystywaną w realizacji badań, stanowiących podstawę prezentowanych artykułów do tej pracy. Autorki korzystają z jednej strony z różnych źródeł zastanych, często bardzo ograniczonych (dokumenty, dane statystyczne oferowane przez odpowiednie instytucje i organizacje zajmujące się migracjami) oraz źródeł wywołanych ( wywiady z ekspertami oraz biograficzne wywiady z migrantkami). Praca ta lokuje się w nurcie socjologii życia codziennego, bazującej na materiale jakościowym. Autorki tekstów wykorzystują metody jakościowe, które wiele nowego wnoszą do epistemologii genderowej, a także feministycznego empiryzmu pochylającego się nad migracjami kobiet.

Książka jest zwięzłym reporterem z badań empirycznych nad jednym z kluczowych zagadnień psychologii klinicznej i psychologii zdrowia.

Przez ostatnich kilka lat dużo się mówiło o dyscyplinie w szkole. W szumie medialnym, jaki powstał wokół tego tematu, wydaje się, że praktycy zamilkli. Może warto więc wrócić do zagadnienia, kiedy burza już ustała. Jak ma wyglądać mądry system dyscyplinujący uczniów. Autorka książki czerpie wiedzę przede wszystkim z własnych obserwacji, z tego, co udało jej się w rozmaitych sytuacjach podpatrzeć u bardziej doświadczonych pedagogów, ale dzieli się też tym, czego na temat problemów z utrzymaniem dyscypliny wśród wychowanków dowiedziała się z książek. Potoczny język, którym książka jest napisana, emocje i - jak sama autorka mówi - "piracki" sposób argumentacji być może nie każdemu przypadnie do gustu, ale zapewne warto przeczytać tę publikację, by w przyszłości móc chronić się przed pułapkami, które autorka szczerze odkrywa przed czytelnikiem.

Instrukcja Dignitas Personae dotycząca niektórych problemów bioetycznych.

Uważny czytelnik, który spogląda wstecz na moje prace z lat 1964?2008, z pewnością musi znaleźć wiele pomyłek i braków. Ale musi także odnotować konsekwencję, z jaką przedstawiałem odpowiedzi na wiele złożonych problemów dotyczących sprawiedliwości społecznej w naszych czasach (?) Niezależnie od tego, jaka ostateczna ocena spotka moje dzieła, niech będzie jasne, że kocham bitwy i dyskusje. Raz jeszcze dziękuję o. Lisakowi za dobrą książkę i oczekuję z nadzieją na jego przyszłe prace. z Wprowadzenia autorstwa Michaela Novaka

Jak ich unikać? Książka zawiera wiele cennych wskazówek pomocnych współczesnym rodzicom w trudnym procesie wychowania. Poruszone zostały m.in. takie tematy jak: nadopiekuńczość, nadmierna surowość lub pobłażliwość, nagrody i kary, rywalizacja między rodzeństwem, rola dziadków, stymulowanie rozwoju dziecka.

Punktem wyjścia tej opowieści jest swego rodzaju zakład Pennaca z jego przyjacielem reżyserem, Pierre'em Bourtonem; otóż obaj twórcy postanowili sobie, że nie konsultując nawzajem swoich fabularnych pomysłów, opowiedzą historię na zadany temat. A temat jest następujący: "Budzicie się pewnego ranka i odkrywacie, że w ciągu nocy zostaliście zmienieni w dorosłych. Zupełnie oszołomieni pędzicie do pokoju rodziców. A oni zmienili się w dzieci. Co było dalej?". Szanowne dzieci to znakomita lektura dla całej rodziny. Rodzice nie powinni jej jednak czytać razem z dziećmi, tylko po kryjomu: jedni przed drugimi. Rezultat takiego rodzinnego eksperymentu może się okazać naprawdę niespodziewany.

Młodzież i dyplom akademicki. Społeczne konstrukcje sukcesu życiowego Patologie walki o równość edukacyjną - "kredencjalne młyny" Macierzyństwo, dyplom akademicki i sukces zawodowy kobiet