Głównym celem pracy jest poznanie, zrozumienie i opis oraz wyjaśnienie specyfiki i znaczenia kapitału intelektualnego oraz integrującej roli instrumentu compliance w procesie dochodzenia do doskonałości społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstwa, przez pryzmat wagi — doniosłości w tym procesie liderów charakteryzujących się szczególnymi kompetencjami moralnymi, nadającymi racjonalny kierunek postępowaniu liderów, a tym samym rozwojowi organizacji jako społecznie odpowiedzialnej.
W rozdziale pierwszym zidentyfikowano trendy i tendencje determinujące zarządzanie przedsiębiorstwami w kierunku osiągania przez nie wizji społecznie odpowiedzialnych organizacji. Punkt odniesienia w tym zakresie stanowiły konstatacje związane z etycznymi i społecznymi uwarunkowaniami zarządzania współczesnymi organizacjami. Rozdział drugi został ukierunkowany przede wszystkim na prezentację zagadnień związanych z problematyką kapitału intelektualnego w aspekcie jego roli w konstytuowaniu społecznej odpowiedzialności organizacji. W rozdziale trzecim skupiono się na mechanizmie compliance z perspektywy jego integrujących funkcji w systemach społecznej odpowiedzialności organizacji. Rozważania podjęte w rozdziale czwartym, stanowią wprowadzenie do części empirycznej pracy. Autorka konstruuje metodykę badań własnych wraz z procedurą procesu badawczego. W rozdziale piątym skupiono się na prezentacji wyników badań empirycznych przeprowadzonych przez autorkę. Sprecyzowano w nim metodę badawczą zastosowaną w badaniu case study i w badaniu ilościowym. Opisane rozdziały pracy stanowią kanwę opracowania w rozdziale ostatnim, szóstym, koncepcji Modelu Dochodzenia do Doskonałości Systemów Społecznej Odpowiedzialności. Charakterystyka autorskiego modelu poprzedzona została przedstawieniem głównych założeń teoretycznych, stanowiących podbudowę modelu. W rozdziale przedstawiono także rekomendacje wynikające z modelu, W zakończeniu zamieszczono wnioski będące wynikiem przeprowadzonych rozważań teoretyczno-empirycznych w zakresie podjętego tematu, a także przesłanki dla przyszłych poszukiwań badawczych związanych z konstytuowaniem procesów dochodzenia do doskonałości społecznej odpowiedzialności.
Jak pięknie różnią się nasze mózgi
Rozwój nowoczesnych metod obrazowania pozwala coraz lepiej badać budowę i działanie ludzkiego mózgu. Wiemy, że pod wpływem wielu czynników – m.in. wieku, diety czy stylu życia – zmienia się mózg każdego z nas. Na dostosowanie się do nowych, nawet bardzo trudnych warunków, pozwala mu niezwykła plastyczność. Coraz lepiej zaczynamy także rozumieć, jak pracują tzw. nietypowe mózgi, np. osób z zaburzeniami, które doświadczają rzeczywistości w inny sposób, niż osób neurotypowych. Poznanie tej odmiennej perspektywy umożliwia znacznie bogatsze spojrzenie na otaczający nas świat.
Czy mózg ma płeć? Dlaczego potrzebujemy bogactwa neuroróżnorodności? W jaki sposób pracują nietypowe umysły? Jak zmienia się podejście do osób z autyzmem?
W Temacie Miesiąca:
Lekcja mistrza zen
Włodzisław Duch w rozmowie z Anną Mateją
Mózg kobiecy, mózg męski?
Zbigniew Sołtys
Neuroróżnorodni. Jak zmieniało się myślenie o autyzmie
Ewa Furgał
Nietypowe światy Olivera Sacksa
Michał Jędrzejek
Ponadto w numerze:
„Nie czuję się lojalna wobec Chrystusa, mogę się czuć lojalna wobec Jezusa” Hannah Arendt
Kryzys w Wenezueli. Czy 20 lat socjalizmu odpowiada za upadek jednego z najbogatszych państw Ameryki Płd.? – Joanna Gocłowska-Bolek
Inteligent w polityce. O zyskach i stratach płynących z politycznego zaangażowania Bartłomiej Sienkiewicz w rozmowie z Andrzejem Brzezieckim
„Scenografia to myślenie przez emocje”. O znaczeniu przestrzeni w teatrze Andrzej Witkowski w rozmowie z Katarzyną Pawlicką
Stacja: Literatura – Opowiadanie Jakuba Kornhausera „Dekada w żyznym kraju”
SPIS TREŚCI
Wprowadzenie
Część pierwsza
ANTROPOLOGIA OSOBY PODSTAWĄ PEDAGOGIKI HUMANISTYCZNEJ
Wstęp
ROZDZIAŁ I
Człowiek: cechy życia, czas życia – wokół istoty człowieka
ROZDZIAŁ II
Człowiek obiektem badań naukowych
ROZDZIAŁ III
Problemy metodologiczne badań nad człowiekiem
ROZDZIAŁ IV
Człowiek obiektem badań
ROZDZIAŁ V
Obrazy człowieka w badaniach naukowych
ROZDZIAŁ VI
Obrazy człowieka w psychologii
ROZDZIAŁ VII
Człowiek w koncepcji personalistycznej
Część druga
CHARAKTERYSTYKA OSOBY
Wstęp
ROZDZIAŁ I
Człowiek jest sam w sobie osobą
ROZDZIAŁ II
Człowiek jest bytem aksjologicznym
Część trzecia
PROBLEMATYKA STRUKTURY OSOBY LUDZKIEJ
Wstęp
ROZDZIAŁ I
Cielesność człowieka
ROZDZIAŁ II
Sfera życia psychicznego. Procesy poznawcze
ROZDZIAŁ III
Sfera afektywna życia psychicznego. Uczucia i emocje w aktywności człowieka
ROZDZIAŁ IV
Duchowość człowieka odniesieniem do badań w pedagogice
ROZDZIAŁ V
Tajemnice życia człowieka
Wszystkie dzieci potrzebują regulacji emocjonalnej ze strony rodziców. Zwłaszcza gdy doświadczają silnych emocji, takich jak wściekłość, frustracja, stres czy lęk. W takiej sytuacji niezwykle ważne jest to, by wysłuchać dziecka, a także pomóc mu zrozumieć i opanować jego uczucia. Jest to naturalne zadanie rodziców.A co, jeśli to rodzicom brakuje równowagi emocjonalnej? Jeśli to oni nie radzą sobie ze swoimi uczuciami? Jeśli są do tego stopnia pochłonięci własnymi problemami, że w ich umyśle nie ma już przestrzeni na to, by zająć się problemami dziecka?Autorka książki wyjaśnia, że rodzice zaabsorbowani własnymi sprawami nie są w stanie skutecznie zaspokajać potrzeb relacyjnych i emocjonalnych swoich dzieci. Nie chodzi tu o sporadyczne czy przejściowe trudności, których doświadczają wszystkie rodziny. Chodzi o sytuację, gdy rodzic jest przez większość czasu pochłonięty swoimi problemami, a jego zachowania przerażają, zawstydzają lub poniżają dziecko, odbierają poczucie bezpieczeństwa, powodują chaos, niszczą poczucie własnej wartości. Napięcia i trudności rodzica stają się wówczas napięciami i trudnościami dziecka, a dom przestaje być ostoją ciepła i spokoju.DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA?Książka pomoże w pracy z dziećmi, których spokój i rozwój emocjonalny są zagrożone w wyniku problemów trapiących ich rodziców, takich jak:zaburzenia psychiczne;przewlekła choroba;uzależnienie od alkoholu lub narkotyków;przemoc i agresja;separacja lub rozwód.DZIĘKI TEJ KSIĄŻCE:nauczysz się rozpoznawać uczucia kryjące się za trudnymi zachowaniami dziecka i odpowiednio reagować, aby pomóc mu uporać się z emocjami;dowiesz się, jak ułatwić dziecku radzenie sobie z niewypowiedzianymi uczuciami;nauczysz się wzmacniać dziecko tak, by wiedziało, że ma prawo wyrażać własne emocje i opinie;poznasz podstawowe narzędzia komunikacji między rodzicem a dzieckiem, przydatne wtedy, gdy problemy dorosłego w negatywny sposób wpływają na dziecko;pomożesz rodzicom i dzieciom odnaleźć drogę do siebie nawzajem;dowiesz się, jak wspierać rodzica z problemami, który chce przepracować swój ból emocjonalny i zająć się niezaspokojonymi potrzebami psychicznymi dziecka.JAK KORZYSTAĆ Z TEGO PORADNIKA?Część pierwsza to wyczerpujące studium trudnych rodziców. Pomaga zrozumieć, jak czuje się i zachowuje dziecko rodzica z problemami. Omówiono w niej też najnowsze badania dotyczące skutków takiego stanu rzeczy oraz możliwe sposoby pomocy w tej sytuacji.Część druga skupia się na praktycznych interwencjach. Zawiera wiele ćwiczeń, pomysłów na pracę z dzieckiem, rysunkowych kart pracy oraz zadań wspierających rozmowy terapeutyczne z dziećmi.
Nagroda HUGO 2017.
Ursula K. Le Guin o absurdzie, jakim jest zaprzeczanie własnej starości: Jeśli mam dziewięćdziesiąt lat, a wierzę, że mam czterdzieści pięć, sama proszę o trudne chwile przy wychodzeniu z wanny.
O kulturowej percepcji fantasy: Kierunkiem ucieczki zawsze jest wolność. A zatem, o co właściwie oskarża ‘eskapizm’?
O śniadaniu: Jedzenie jajka ze skorupki wymaga nie tylko praktyki, ale i stanowczości, nawet odwagi, być może gotowości popełnienia przestępstwa.
Ursula K. Le Guin od dziesięcioleci prowadziła czytelników do wyobrażonych światów. Teraz stanęła na ostatnej wielkiej granicy życia: starości. Bada nowe terytorium literackie: blog, forum, gdzie jej opinie błyszczą pełnym blaskiem - ostre, inteligentne, równie krytyczne co pełne współczucia. "Nie ma czasu" to zbiór najlepszych sieciowych tekstów Le Guin, prezentujących perfekcyjnie krystaliczne przemyślenia o tym, co teraz jest dla niej istotne, jej troski, jej niegasnący zachwyt i zadziwienie naszym światem: Jak bogaci jesteśmy w tę wiedzę, i we wszystko wokół nas, czego jeszcze możemy się nauczyć. Jesteśmy miliarderami, co do jednego.
(...) nigdzie w swoim życiu nie mogę znaleźć czasu, jakiegokolwiek czasu, który nie byłby zajęty. Ja jestem wolna, ale mój czas nie. Jest w pełni, żywotnie zajęty snem, marzeniami, załatwianiem interesów i e-mailową korespondencją z przyjaciółmi i rodziną, czytaniem, pisaniem poezji, pisaniem prozy, myśleniem, zapominaniem, haftowaniem, przygotowaniem i zjadaniem posiłków, sprzątaniem w kuchni, analizą Wergiliusza, spotkaniami z przyjaciółmi, rozmowami z mężem, chodzeniem po zakupy, spacerowaniem, jeśli mogę spacerować i podróżowaniem, jeśli podróżujemy, niekiedy siedzeniem w vipassanie, niekiedy oglądaniem filmu, wykonywaniem Ośmiu Bezcennych Chińskich Ćwiczeń, kiedy potrafię, leżeniem po południu z tomem Krazy Kata do czytania i moim własnym zwariowanym kotem, który zajmuje obszar między górą ud i środkiem łydek, gdzie układa się i natychmiast głęboko zasypia. Żadna z tych czynności nie dzieje się w czasie wolnym. Nie mogę go marnować. (...) W przyszłym tygodniu kończę osiemdziesiąt jeden lat. Nie mam wolnego czasu.
Jako konstruktorka światów, literacka stylistka, krytyk społeczny i gawędziarka, Ursula K. Le Guin nie ma sobie równych.
Michael Chabon, pisarz
To, co osobiste i codzienne, stanowi główną przyjemność lektury tego zbioru.... Stronice aż skrzą się od tekstów, po których czytelnik unosi głowę i szuka dostępnego ucha, by się nimi podzielić....
"The New York Times Book Review"
Ta cudowna książka jest w równiej mierze dociekliwa, co męcząco pewna siebie... Nawet w błahostkach pomijających ważkie problemy, zdania są perfekcyjnie wyważone, a język starannie dobrany. [Le Guin] pisze przecież "Słowa są moim tworzywem - moim surowcem". I to poprzez ich nieskończone aranżacje... niezwykłe wyobrażone światy pani Le Guin zostały zbudowane i pokazane.
"Wall Street Journal"
Błyskotliwe, często głębokie obserwacje... Le Guin posiada dobrze uporządkowany umysł... Jeśli osiągnęła "zrzędliwą starość", jak to określa, zainspirowała ją tylko do zaciekawienia i świadomości wszystkiego wokół.
"USA Today"
Ursula K. Le Guin urodziła się w Berkeley (Kalifornia, USA) w roku 1929. Jest laureatką National Book Award, siedem razy otrzymała nagrodę Hugo (w tym również za niniejszą książkę, nagrodzoną podczas Worldconu 2017 w Helsinkach) i pięć razy Nebulę. Zostałą przyjęta do Amerykańskiej Akademii Sztuki i Literatury (American Academy of Arts and Letters). Do śmierci mieszkała w Portland (Oregon, USA). Zmarła w styczniu 2018 roku.
Przedstawiamy najbardziej znaną powieść Victora Hugo
Akcja została osadzona w czasach późnego średniowiecza. Według słów samego autora, jest to obraz piętnastowiecznego Paryża i całego piętnastego wieku przez pryzmat tego miasta. Osią powieści jest wątek miłosny archidiakona Klaudiusza Frollo do pięknej Cyganki Esmeraldy. Powieść wydana w 1831 roku porusza nietypowe jak na tamte czasy problemy zgubnego pożądania i tolerancji. W powieści nie ma nic białego ani czarnego, są tylko odcienie szarości. Nie ma też tu jednoznacznie złej postaci, a nawet okrutne czyny Frolla można zrozumieć i budzi on współczucie, a nawet sympatię czytelnika.
Czy Czytelnik sięgający po tę książkę równie chętnie sięgnąłby po książkę poświęconą wprost dobru? Czy nie bywamy wszyscy w sytuacji Leontiosa z dialogu Platońskiego, który nie mógł oprzeć się pokusie nacieszenia – umęczenia – swoich oczu obrazem ohydy zła, śmierci, rozkładu? Czy może przeciwnie – racją, która skłania nas do poszukiwania odpowiedzi na pytanie o zło, jest aż nazbyt realne, aż nazbyt dojmujące doświadczenie obecności niewytłumaczalnej po ludzku ani po bosku złowrogiej siły? Gdzie szukać źródła tej siły, której doświadczamy, w której uczestniczymy, lecz której nie znamy?
„Teksty składające się na niniejszą książkę są tak umiejętnie dobrane, że implicite zawarty w nich materiał na hipotetyczne polemiki nie przesłania ani nie podważa jej myśli przewodniej, którą, jak się wydaje, można rozumieć tak: zło to problem dla filozofii, i to nie byle jaki, banalny problem. To właśnie ten problem – problem nad problemami, prawdziwy archetyp filozoficznych problemów, rdzenny i nieusuwalny, dramatyczny i bolesny, a dramat i ból, jaki generuje, jest u źródła filozoficznego myślenia w nie mniejszym stopniu niż zdziwienie czy wątpienie (tę intuicję Józefa Tischnera przypomina zresztą autor jednego z tekstów). Podjęcie takiego problemu warte było trudu redaktorów i autorów tej książki i warte jest szacunku jej najbardziej nawet krytycznych czytelników”.
Z recenzji dr. hab. Jana Kiełbasy
Prezentowana książka podejmuje ważki społecznie temat, proponując jego nowatorskie ujęcie. Zawiera obszerne części teoretyczne, jak i wykorzystuje badania własne Autora. W części teoretycznej omawia dwa ważne tematy – teorię kapitału społecznego, w nowszym ujęciu Nan Lina, oraz społeczne podejście do zjawiska niepełnosprawności. Badania własne są zrealizowane w dwu dopełniających się ujęciach: ilościowym i jakościowym, ich wyniki zwracają uwagę na ważny wymiar problemu niepełnosprawności – sieci społeczne, w których uczestniczy niepełnosprawny.
z recenzji dr. hab. Jerzego Bartkowskiego, prof. UW
Wykorzystanie w pracy teorii kapitału społecznego, w której kluczową rolę odgrywają relacje społeczne, pozwala Autorowi zwrócić uwagę na związek pomiędzy poziomem życia (materialnym standardem) i jakością życia (relacjami społecznymi i możliwościami samorealizacji) osób niepełnosprawnych. Ten podział dowodzi, że ważne zmiany w wymiarze instytucjonalnym (zachodzące w wyniku uregulowań prawnych, rozwoju gospodarczego, przekształceń świadomości społecznej) mogą sprzyjać podniesieniu poziomu życia osób niepełnosprawnych, ale nie zawsze są wystarczające dla poprawy jakości ich życia.
z recenzji dr hab. Ewy Giermanowskiej
Tomasz Masłyk – socjolog, doktor nauk humanistycznych, adiunkt na Wydziale Humanistycznym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Autor publikacji z zakresu socjologii polityki, socjologii Internetu i nowych mediów oraz socjologii niepełnosprawności. Specjalista, konsultant i praktyk w dziedzinie ilościowych badań społecznych. Uczestnik wielu naukowych i komercyjnych projektów badawczych.
Czy znajomość nazwiska determinuje image przypisywany autorowi wypowiedzi na podstawie jego tekstu? Czy i jak zdjęcie autora obok tekstu wpływa na jego wizerunek? Jaka jest różnica między wizerunkiem „z tekstu” a wizerunkiem „ze zdjęcia”? Na jakich zasadach funkcjonuje image, który tworzymy i zapamiętujemy po jakimś czasie? Te pytania stały się podstawą prezentowanej publikacji. Autorka dąży do określenia, jaki wizerunek jest możliwy do komunikowania za pomocą słowa, a jaki za pomocą obrazu, a także jak pozatekstowa wiedza o autorze wypowiedzi wpływa na jego image werbalny.
Wyniki omówionych badań dotyczą wizerunków Krzysztofa Vargi, Piotra Zaremby, Magdaleny Środy i Szymona Hołowni. Ponad pół tysiąca osób czytało ich felietony, spoglądało na zdjęcia lub przywoływało skojarzenia z tymi nazwiskami, by określić tzw. image werbalny, wizualny i publiczny. Celowo zweryfikowano wizerunki osób publicznych, piszących na różne tematy i reprezentujących różne postawy światopoglądowe.
Autorka bada image wieloaspektowo, więc książka może być cennym źródłem informacji dla osób pracujących nad wizerunkiem i projektujących komunikację, w tym dla publicystów, przedstawicieli public relations i reklamy, a także dla medioznawców, językoznawców czy badaczy komunikacji. Studentów dziennikarstwa i komunikacji społecznej oraz kierunków lingwistycznych wprowadza w tematykę zależności image’u od słów i obrazu.
Jak pomóc dziecku zmierzyć się z tym, co budzi w nim lęk? Po pierwsze warto mu uświadomić, że każde stworzenie, duże i małe, czegoś się boi.Bohaterka książki - sympatyczna surykatka, pokazuje, jak oswoić swoje lęki. Okazuje się, że to nie takie trudne. Strach nie jest wcale zły, a czasem wręcz pomocny w ostrzeganiu przed niebezpieczeństwem i motywowaniu do działania. Dzięki oswojeniu obaw i poznaniu technik przeciwlękowych dzieci uczą się panować nad sobą, unikać niebezpieczeństw i pokonywać swoje słabości. Dowiadują się, że odrobina strachu jest w życiu niezbędna do podjęcia wyzwań, a jego brak może zamknąć oczy na niebezpieczeństwo. Książka, tak samo jak inne z tej serii, zawiera zeszyt porad dla rodziców.Autorka apeluje: Aby pomóc dziecku zmierzyć się z tym, co budzi w nim lęk: zmniejsz presję, daj mu więcej czasu wolnego, żeby mogło się bawić, bawić i jeszcze raz bawić, najlepiej na łonie przyrody. I poświęć mu czas!.
Nurt badań uwzględniający skomplikowane relacje między decyzjami transportowymi mieszkańców, ich poziomem zdrowia i jakością życia jest inspiracją oraz punktem wyjścia do niniejszej pracy, której celem jest ustalenie, jakie przesłanki determinują wybór przez podróżnych określonego sposobu podróży i w jaki sposób wpływa to na ich poziom zdrowia (fizycznego i mentalnego), a także jakość życia. W związku z celem pracy przyjęto główną tezę badawczą mówiącą o tym, że w świetle uznanych teorii i koncepcji wpływ transportu na jakość życia ludzi jest zdeterminowany zarówno przez stan systemu transportowego, jak i decyzje użytkowników transportu.
Inspiracją do przygotowania tej monografii była przypadająca w tym roku setna rocznica odzyskania przez nasz kraj niepodległości. Minione stulecie to dla badaczy społecznych fascynujący okres zmian we wszystkich dziedzinach życia, w tym fundamentalnych przemian systemowych. Wieś i rolnictwo odegrały w tych przemianach bardzo ważną rolę. Oddawana do rąk czytelników monografia to podstawowa publikacja, powstała w wyniku realizacji interdyscyplinarnego projektu badawczego.
Projekt ten realizowany jest w Instytucie Rozwoju Wsi i Rolnictwa Polskiej Akademii Nauk od 2015 r., a jego zakończenie przewidziane jest na rok 2019. Wykonawcami projektu są przede wszystkim pracownicy Instytutu, ale udało się pozyskać do współpracy wybitnych uczonych, w roli autorów i recenzentów, z innych środowisk naukowych, także spoza Warszawy. Ta monografia jest dowodem owej współpracy. Wszystkie rozdziały zawarte w tej publikacji mają charakter autorski, ale ich dobór, zakres analiz i usytuowanie wynikają z idei i celów badawczych przyjętych przez inicjatorów i redaktorów tego przedsięwzięcia badawczego.
Celem tego projektu był wielowymiarowy opis procesów, prawidłowości rozwojowych i ich efektów dla zmieniającej się roli wsi w życiu gospodarczym, społecznym i kulturowym kraju, w okresie stu lat od odzyskania przez Polskę niepodległości, a więc w latach 1918–2018 oraz rozwinięcie dialogu wokół ujawnionych problemów społeczno-gospodarczych ważnych nie tylko dla mieszkańców wsi, ale i dla całego społeczeństwa.
Kilkadziesiąt opracowań zawartych w tej publikacji książkowej składa się na obraz i znaczenie szczególnie ważnego i, liczbowo ujmując, największego aktora dziejów naszego kraju w ubiegłym stuleciu, jakim była ludność wiejska, wśród której dominowała ludność chłopska. Znaczenie historyczne i jej rola w rozwoju zasługuje na dowartościowanie. Liczymy, że nasza publikacja spełni to zadanie.
Droga Kobieto!Pomyśl proszę czy ile razu zdarzyło Ci się pomyśleć, że nie możesz osiągnąć sukcesu? Ile razy wydawało Ci się, że nie jesteś wystarczająco mądra, odważna, atrakcyjna, przebojowa, aby wejść na swój szczyt? Ile razy pomyślałaś, że bogactwo, sukcesy, awanse są dla kogoś innego, ale nie dla Ciebie?Jeśli chociaż raz przeszło Ci tao przez myśl i stanęło na drodze do spełnienia marzeń i celów Jeśli spowodowało, że nie odważyłaś się zrobić kolejnego kroku
Pieniądze nie dają szczęścia. Władza nie daje szczęścia. zekolada nie daje szczęścia. No to co w końcu je daje?
Neurobiolog Dean Burnett postanowił podejść do tego pytania metodycznie i przekonać się, jak i gdzie szczęście rodzi się w naszym mózgu. Niespodzianki murowane!
• Czy rzeczywiście w mózgu są cząsteczki szczęścia?
• Czy i gdzie mamy ośrodki szczęścia?
• Dlaczego praca (czasem) daje nam szczęście?
• Co takiego ma w sobie dom rodzinny?
• Czy gry komputerowe są naprawdę szkodliwe?
• Dlaczego ludzie mają takie wielkie mózgi?
• Czy zwierzęta potrafią się śmiać?
Wszystko to brzmi dość żartobliwie, ale w rzeczywistości kryje się za tym rzetelnie zdobywana wiedza naukowa i niezwykłe mechanizmy neurologiczne, będące owocem milionów lat fascynującej ewolucji naszego mózgu.
Teoria Sigmunda Freuda, mimo że od jej sformułowania upłynęło ponad sto lat i niejednokrotnie była poddawana miażdżącej krytyce, nadal należy do najbardziej rozpoznawalnych koncepcji, które w sposób holistyczny starają się opisać i wyjaśnić funkcjonowanie ludzkiej psychiki. Do rzadziej omawianych, a jednocześnie niezwykle interesujących dzieł twórcy psychoanalizy zaliczają się prace poświęcone fenomenom dowcipu, humoru i komiki.
Niniejsza książka jest pierwszą w Polsce próbą wyczerpującej analizy rozprawy Dowcip i jego stosunek do nieświadomości oraz niemal zupełnie nieznanego, krótkiego artykułu Humor. Omawiane teksty pozwalają dostrzec spójność rozwijającej się na przestrzeni paru dekad Freudowskiej teorii psyche, obrazując jednocześnie podejmowane przez autora próby pogodzenia zgoła odmiennych perspektyw badawczych.
Czytelnik będzie mógł nie tylko zapoznać się z Freudowskimi koncepcjami dowcipu, humoru i komiki, ale także odkryć szerszy kontekst, w którym założenia te odzwierciedlają najważniejsze postulaty teoretyczne psychoanalizy.
Dariusz Grabowski (ur. 1994) – absolwent psychologii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od lat interesuje się psychoanalizą oraz historią psychologii, choć jego największymi pasjami są literatura i entomologia. Autor artykułu poświęconego myśli Jeana Laplanche'a („Psychoterapia”, 2/2018). Pochodzi z Tychów, mieszka w Krakowie.
Książka powstała na podstawie trzyletniej obserwacji uczestniczącej oraz materiałów filozoficznych, literackich i socjologicznych. Autor opisał w niej środowiska zawodników i trenerów. Centralną kategorią rozważań jest „dystans”: w walce (walka „na dystansie” albo w „półdystansie”), dystans geograficzny, społeczny oraz międzypokoleniowy.
Można grać w piłkę, mówił Mike Tyson, ale w boks nie można „grać”. Ten sport kojarzy się z przemocą. Czy rzeczywiście tak jest? Boks intryguje, jest w nim jakaś prawda o tragiczności ludzkiej kondycji. Pisali o niej Ernest Hemingway i Jack London. O boksie powstało wiele filmów: od Rocky’ego po Wściekłego byka. Co się stanie, gdy między liny wejdzie socjolog?
„Przez ponad trzy lata żyłem życiem pięściarza – mówi Marcin Darmas. – Trenowałem, hartowałem się, przyjmowałem i zadawałem ciosy”. Książka jest zapisem socjologicznej obserwacji pięściarzy na sali, podczas żmudnych przygotowań do walki. Ale nie tylko. Jak wyglądają ich zmagania na co dzień? Ile muszą poświęcić, aby zrealizować swoje marzenia? Czy trener zastępuje pięściarzom rodziców i opiekę społeczną? I czy jest jakiś związek między rycerskością a pięściarstwem?
Ta najbardziej kontaktowa ze wszystkich klasycznych dyscyplin sportowych bazuje na dystansie. I to na wielu płaszczyznach…
******
Keeping distance: Sociological reflections on boxing
The book is based on a three-year participant observation, as well as philosophical, literary and sociological sources. The author has described the community of boxing fighters and coaches. The central category used in the analysis is “distance”: during the fight (out-fighter or in-fighter style), and also the geographical, social and intergenerational distance.
W trwających przynajmniej od połowy XX wieku dyskusjach o niepożądanych konsekwencjach intensywnego rozwoju technologicznego sztandarowym przykładem ryzyka jest budowa elektrowni atomowych, wywołująca burzliwe protesty społeczne. Po zaniechanej na początku lat 90. budowie elektrowni w Żarnowcu plany rozwoju energetyki jądrowej powróciły w Polsce nieoczekiwanie w 2009 roku. Aktualne tym samym stało się pytanie o udział społeczeństwa w procesie podejmowania decyzji: Czy rozwój energetyki powinien być przedmiotem szerokiej debaty publicznej, jak chcieliby zwolennicy podejść partycypacyjnych i deliberacyjnych? Czy też – jak stwierdził jeden z ekspertów cytowany w tej pracy – „są obszary działalności człowieka, gdzie demokracja nie może funkcjonować”?
Sięgając po koncepcje z zakresu społecznych badań nad nauką i technologią, socjologii ryzyka i społecznego zarządzania technologią, autor pokazuje, że udział społeczeństwa w realizacji polskiego programu jądrowego jest znikomy, a decyzje zapadają w wąskim gronie ekspertów i decydentów, według technokratycznych norm ucieleśnianych przez techniczny model zarządzania ryzykiem. Sedno książki stanowi próba wykazania, że niewielki udział obywateli nie wynika – jak zwykło się uważać – z braku tradycji uczestniczących podejmowania decyzji w Polsce czy też słabości polskiego społeczeństwa obywatelskiego; jest raczej efektem celowych (i zazwyczaj skrywanych) działań dominujących grup interesów skupionych wokół środowisk związanych z energetyką. Dążą one do wykluczenia podmiotów obywatelskich, pochodzących spoza „złotego trójkąta” nauki, biznesu oraz władz publicznych, i osłabienia ich wpływu na proces decyzyjny.
Proponowana książka wpisuje się w wielowymiarowe i wieloobszarowe sposoby poznania, poznawania, oglądu i opisu starzenia się i starości. Ma ona charakter interdyscyplinarny, a koncentruje się wokół społecznych teorii starzenia się i starości. Przeprowadzono w niej analizę różnych aspektów starzenia się i starości w perspektywie doświadczania jednostkowego oraz zbiorowego na poziomie indywidualnym i demograficznym, z wieloma odniesieniami do zadań oraz działań z pola polityki społecznej i pracy socjalnej. Umieszczając te rozważania i dociekania w paradygmacie aktywnego starzenia się, nie tylko uwypuklamy zalety, możliwości i potencjalności okresu starości, lecz także nie uciekamy od pokazywania opresyjności starzenia się i starości, ograniczeń i niemożności charakterystycznych dla tego okresu w życiu, a wszystko to w kontekście szeroko i wielopłaszczyznowo ujmowanych uwarunkowań jednostkowych, społecznych, rodzinnych, ekonomicznych, gospodarczych, zdrowotnych, często zawierających się w przedmiocie polityki społecznej.
W prezentowanej pracy zaproponowano dwa porządki oglądu starzenia się oraz starości i zjawisk z nią współwystępujących. W pierwszym zakres tematyczny podejmowanych rozważań obejmuje możliwości i ograniczenia kształtujące oblicza współczesnej starości i warunki społeczno-kulturowe procesu starzenia się – zarówno w wymiarze jednostkowym, jak i społecznym. W drugim usystematyzowano treści opisujące starzenie się i starość oraz zjawiska i procesy z nią współwystępujące, tak aby podkreślić epistemologiczny walor książki, a jednocześnie jej elementarny, podręcznikowy charakter.
Książka, którą oddajemy do rąk Czytelników, mimo wielu jej epistemologicznych, aksjologicznych, a także prakseologicznych walorów nie daje odpowiedzi na wszystkie nurtujące nas pytania o naturę starości i różnorodność jej przeżywania. Wierzymy, że rozbudzi w Czytelnikach ciekawość do dalszych pogłębionych teoretyczno-empirycznych poszukiwań i ustaleń.
Autorzy
Stań się taką córką, o jakiej sama marzysz, i taką matką, jaką zawsze chciałaś mieć!
Jeśli po każdym telefonie do matki masz ochotę rzucić słuchawką, a po kolejnej wizycie w rodzinnym domu obiecujesz sobie, że „już nigdy więcej”, najwyższa pora, by na poważnie podejść do problemu. Problemu, który być może utrudnia Ci nawiązanie właściwej relacji z mężczyznami, spełnienie się w macierzyństwie lub odnalezienie w sobie poczucia własnej wartości. Autorki tego bardzo konkretnego poradnika pomogą Ci ten problem zdiagnozować, pokażą, gdzie szukać jego przyczyn, i wyjaśnią, dlaczego relacje matek i córek są tak bardzo skomplikowane. Przede wszystkim jednak doprowadzą Was obie do naprawienia tego, co przez lata psuło i niszczyło Wasze życie. Odważcie się na ten wspólny krok ku uzdrowieniu Waszej niedoskonałej więzi, by:
• uwolnić się od przeszłości, która komplikuje teraźniejszość;
• zrozumieć swoje działania, motywacje i potrzeby;
• uchronić się przed skopiowaniem matczynych błędów w relacji z własnymi córkami;
• odnaleźć poczucie własnej wartości i poczuć się dobrze w swojej kobiecości.
Jako matka i zarazem córka przekonałam się, że już po pierwszym przeczytaniu wiele zawdzięczam tej książce, ale wiem też, że będę do niej wracać. Jako terapeutka dostrzegam w niej wielką siłę, zdolną pomóc tym wszystkim, którzy mają problemy z utrzymaniem zdrowych relacji.
MARY JEAN WALTON, terapeutka
Debbie Alsdorf – jako certyfikowany doradca rodzinny od ponad 25 lat pomaga kobietom na każdym etapie ich życia; autorka kilkunastu książek.
Joan Edwards Kay – licencjonowana terapeutka rodzinna i małżeńska. Wychowała dwie własne i cztery przybrane córki.
Kuba Wojewódzki – dziennikarz telewizyjny, radiowy i prasowy, publicysta, felietonista, satyryk i showman. Nazywany Królem TVN. Jego ekscentryczna osobowość, cięty język i ostre pióro przysparzają mu tylu zwolenników, co przeciwników. Która z odgrywanych ról jest jednak Wojewódzkiemu najbliższa?
Książka stanowi próbę odpowiedzi na pytanie, jaką rolę – profesjonalnego dziennikarza czy showmana – odgrywa Kuba Wojewódzki w swoim autorskim talk-show nadawanym od 2006 roku przez stację telewizyjną TVN. Przedmiotem zainteresowania badawczego autorki były poziom kontrowersyjności tematów podejmowanych w programie, komunikacja werbalna Wojewódzkiego (między innymi częstotliwość wykorzystywania wulgaryzmów oraz wyrazów należących do mowy potocznej) i jego komunikacja niewerbalna, poziom dziennikarskiego obiektywizmu oraz stosunek do zaproszonych gości.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
