W niniejszej publikacji przyjmujemy, że wiedza o socjalizacji ma oczywisty walor, specyficzny dla myślenia i działania pedagogicznego. Wspólnym obszarem zainteresowań teorii i praktyki w obrębie wiedzy o procesach edukacyjnych (wychowawczych) oraz teorii socjalizacji jest optymalny rozwój osobowości jednostki ludzkiej, we wzajemnej zależności ze środowiskiem społeczno-kulturowym. Pedagogiczna perspektywa interpretacyjna towarzysząca analizie problematyki socjalizacji zakłada analizę różnych wymiarów socjalizacji pod kątem ich wagi i przydatności dla pedagogiki. Taki punkt widzenia umożliwia: (1) wyłonienie i zaakcentowanie wątków, które w obszarze studiów nad socjalizacją mają znaczenie dla badań nad wychowaniem oraz stanowią źródło problemów badawczych, pojęć, kategorii i kontekstów interpretacyjnych ważnych dla analizy procesów wychowania, oraz (2) interpretację treści, mechanizmów, obszarów i uwarunkowań procesów socjalizacji pod kątem ich potencjalnej waloryzacji, zakładającej możliwość zróżnicowanej koncepcyjnie ingerencji pedagogicznej. W publikacji proponujemy analizę czterech wymiarów socjalizacji, które odnoszą się w różnym stopniu do dwóch podstawowych, pozostających ze sobą w ambiwalentnej relacji kontekstów tego procesu: społecznego i indywidualnego. Rozdział 1 Socjalizacja w perspektywie studiów antropologicznych jest poświę­cony opracowaniu problematyki socjalizacji z uwzględnieniem perspektywy antropologicznej. Socjalizacja jest w tym kontekście rozpatrywana jako obszar, na którym krzyżują się, z jednej strony, zainteresowania badawcze antropologii filozoficznej oraz licznych antropologii szczegółowych, z drugiej zaś pedagogiki jako nauki poszukującej odpowiedzi na pytania stawiane w związku z indywidualnym i społecznym funkcjonowaniem człowieka. Rozważania otwiera omówienie znaczenia kluczowych dla podjętej problematyki terminów: socjalizacja i antropologia. Strukturę właściwej analizy tworzą pary kategorii mających znaczenie z punktu widzenia studiów antropologicznych, które zarazem można uznać za relewantne pedagogicznie i wzbogacające refleksję nad zagadnieniem socjalizacji. Opracowaniu podlegają cztery pary kategorii: tożsamość indywidualna i tożsamość społeczna; autonomia i podporządkowanie; jedność i zróżnicowanie; obecność i nieobecność. Antropologiczny punkt widzenia na problematykę socjalizacji stawia w nowym świetle nie tylko kwestie traktowane jako klasycznie pedagogiczne, ale również otwiera pole do analizy zagadnień dotąd nieobecnych lub słabo obecnych w literaturze przedmiotu. Rozważania dopełnia określenie relacji, w jakiej pozostają wobec siebie kategorie z pary oraz przedmiotowych i dyscyplinarnych powiązań między antropologią i pedagogiką. Rozdział 2 Biograficzny wymiar socjalizacji, łączący w swych interpretacjach jednostkowy i społeczny charakter socjalizacji, dotyczy jej wymiaru biograficznego. Celem rozważań jest odniesienie go do podstawowych obszarów działania i myślenia pedagogicznego zorientowanych na kategorię interweniowania w procesy socjalizacyjne. Rozdział zawiera treści dotyczące interpretacji pojęcia biografii osadzone w perspektywie interdyscyplinarnej, z wykorzystaniem kategorii niezbędnych do wielokontekstowej analizy socjalizacji w wymiarze biograficznym, oraz odwołania do zaplecza teoretycznego wyznaczającego podstawowe rozstrzygnięcia w zakresie podjętej analizy. Treści rozdziału obejmują także opis typologii faz procesu socjalizacji odniesionych do poszczególnych etapów cyklu życia oraz podstawową dla całego tekstu problematykę interwencji w procesy socjalizacji, interpretowaną z punktu widzenia pedagogiki, jej zróżnicowania koncepcyjnego i subdyscyplinarnego oraz jej podstawowych przesłanek teoretycznych i metodycznych. Rozważania w rozdziale 3 Społeczny i instytucjonalny wymiar socjalizacji zainicjowano egzemplifikacjami zakłóconego przebiegu społecznego rozwoju istot ludzkich, co pozwoliło na ukazanie wagi oddziaływań, które ujęte zostały dalej jako socjalizacyjne. Prześledzono także relację między czynnikami biologicznymi i społecznymi w toku stawania się przez człowieka istotą społeczną. Zwrócono tu szczególną uwagę na procesy przyjmowania przez człowieka wartości oraz norm, które umożliwiają tworzenie konkretnych wzorów zachowań, w tym odnoszących się do sposobu realizacji ról społecznych. Procesy te stanowią najczęstsze składowe decydujące o zakwalifikowaniu zjawiska jako powiązanego z socjalizacją. Jej społeczne i instytucjonalne interpretacje, charakterystyka płaszczyzn, a w dalszej kolejności także strukturalnego modelu warunków socjalizacji, jej faz oraz ambiwalentnego charakteru znalazły wyraz w dalszych częściach rozdziału. Zawiera on także analizę teorii socjologicznych, w ramach których omówiono znaczenie procesu socjalizacji dla rozwoju indywidualnego oraz społecznego. Nie mniej istotne dla przyjętego w tym rozdziale kierunku analiz okazało się omówienie przestrzeni, w których umiejscawia się procesy socjalizacyjne. Na potrzeby tekstu szczegółowo zanalizowane zostały praktyki socjalizacyjne podejmowane w rodzinie, grupie rówieśniczej i szkole, przez media, w grupie wyznaniowej i środowisku pracy. W rozdziale 4, ostatnim, zatytułowanym Socjalizacja w wymiarze kulturowym, przyjęto jako wstępne założenie antropologii kulturowej o nierozerwalnym związku socjalizacji z kulturą. W celu sprecyzowania znaczenia pojęciowego socjalizacji i kultury dokonano eksplikacji tych terminów. Podjęto próbę analitycznego określenia uwarunkowań socjalizacji i związanego z nią procesu kształtowania tożsamości, przedstawiono analizę współczesnych interpretacji pojęć socjalizacji i tożsamości oraz wskazano na adekwatność ich odniesień do struktur osobowych. Wyróżniono dwie fazy socjalizacji: pierwotną i wtórną, oraz zbieżne z nimi aspekty tożsamości. Analizując proces transmisji kulturowej, wskazano rolę narracji kulturowych, które są znaczące z punktu widzenia pedagogiki, a – zapisane w języku – kształtują m.in. środowisko rodzinne i regulują stosunki międzyludzkie. Rozdział zawiera także analizę nowego, wielokulturowego i międzykulturowego spojrzenia na socjalizację oraz charakterystykę człowieka pogranicza, znajdującego się w przestrzeni socjalizacji i wychowania.

Prezentowane karty pracy mają pomóc uczniom szczególnie w trakcie realizacji zajęć korekcyjno-kompensacyjnych w nabyciu umiejętności sprawnego czytania i pisania. Umiejętności te są warunkiem koniecznym do zdobywania przez dziecko wiedzy na kolejnych etapach edukacji.Realizacja zadań zawartych w kartach pracy ma doprowadzić przede wszystkim do nabycia przez dziecko automatyzmu w nazywaniu sylab (a właściwie graficznego obrazu określonego układu liter, gdyż nie zawsze uwzględniana jest tu struktura gramatyczna i słowotwórcza wyrazów), tzn. postrzeganiu i odczytywaniu sylab w sposób całościowy, oraz ma pomóc rozwijać zdolność umieszczania ich w odpowiedniej kolejności.Ćwiczenia pogrupowane zostały w określone kategorie. Ich kolejność nie jest przypadkowa. Wynika ze stopniowego wprowadzania nowych, coraz trudniejszych struktur sylabowo-wyrazowych opartych na tych poznanych już wcześniej. Szereg prezentowanych zadań wiąże się z kształceniem umiejętności czytania ze zrozumieniem, co jest wszak istotą nauki czytania.

Praktyczny poradnik dietetyczny dla rodziców dzieci w spektrum autyzmu Czy w przypadku dziecka z autyzmem powinno się wprowadzać specjalistyczną dietę? Dlaczego dziecko autystyczne tak często odczuwa różne dolegliwości przewodu pokarmowego? Dlaczego źle reaguje na pewne składniki pokarmowe? Jaki jest związek rozwoju w spektrum autyzmu ze składnikami pożywienia? Jak przeprowadzić trening jedzenia? Na te i inne pytania nurtujące rodziców dzieci autystycznych odpowiada dr n. med. Justyna Jessa. Jako dietetyk kliniczny od lat zgłębia zagadnienie wpływu diety na funkcjonowanie dzieci w spektrum autyzmu. Przestudiowała setki publikacji na ten temat, przeanalizowała przypadki swoich pacjentów, których rodzice wprowadzili specjalistyczną dietę, i wynikami tych obserwacji dzieli się w książce. To pozycja, która pomoże usystematyzować wiedzę i odnaleźć się w gąszczu - nierzadko sprzecznych - informacji. Dzięki temu ułatwi rodzicom decyzję o wprowadzeniu diety dla dziecka autystycznego, przede wszystkim pozwoli świadomie ją ocenić. Autyzm i dieta. Co jako rodzic powinieneś wiedzieć to przewodnik dla rodziców, którzy chcą poprawić stan zdrowia i komfort swojego autystycznego dziecka. Dr Justyna Jessa opisuje zagadnienia, które zostały już zbadane i które warto brać pod uwagę. Wskazuje symptomy i objawy, które powinno się obserwować, podpowiada, jakie badania trzeba wykonać, by mieć podstawy do interwencji dietetycznej. Opiera się na własnych badaniach, ale też podaje bogatą literaturę, przywołującą badania innych specjalistów w Polsce i za granicą. Wprowadza rodziców w dziedzinę, w której muszą świadomie podejmować liczne decyzje odnośnie do swoich dzieci, i w ten sposób udziela im cennego wsparcia. Maria Wroniszewska, specjalistka ds. włączenia społecznego osób z ASD, Fundacja SYNAPSIS Zachęcam do przeczytania tej książki, będącej wynikiem wieloletniej pracy dr Justyny Jessy, jej badań i niezliczonych spotkań z pacjentami w spektrum autyzmu. Mam nadzieję, a raczej jestem o tym przekonana, że rozwieje ona wiele rodzicielskich rozterek i wątpliwości, ale przede wszystkim pomoże spojrzeć na problemy żywieniowe dzieci z zupełnie innej perspektywy. Szacunek do pacjenta, niezależnie od tego, w jakim wzorcu neurorozwojowym wzrasta, jest najważniejszy, i należy się dzieciom i osobom w spektrum autyzmu również w kwestii uszanowania ich wyjątkowych wymagań dotyczących odżywiania i diety. Izabela Hnidziuk-Machnica, współzałożycielka i dyrektor zarządzająca Fundacji AleKlasa

Książka podejmuje problem szczególnego rodzaju edukacji edukacji zdalnej dla szczególnych osób ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Głos zabierają w niej zarówno nauczyciele, terapeuci, rodzice i wychowawcy prowadzący zdalną edukację jak i osoby z niepełnosprawnościami, które nie tylko przedstawiają własne potrzeby, ale i rozwiązania mogące poprawić jakość tego rodzaju kształcenia.Nauczanie zdalne pozostanie z nami dłużej niż pandemia dlatego tę publikację polecamy serdecznie nauczycielom, terapeutom, rodzicom, studentom kierunków nauczycielskich i wszystkim osobom zainteresowanym wykorzystaniem nowoczesnych technologii komunikowania w edukacji.

W tradycyjnym podejściu do wychowania na pierwszym miejscu stawiany był autorytet władzy dorosłych, często oparty na strachu przed karą. Takie podejście określa się dziś wychowaniem autorytarnym i w miarę postępu wiedzy zauważono, że pociąga ono za sobą wiele negatywnych skutków. W opozycji do modelu autorytarnego pojawiło się wychowanie wolne od zakazów, nakazów i kar. Naczelną zasadą nowego wychowania miał być partnerski dialog z dzieckiem. Okazało się jednak, że wychowanie zakładające radykalne ograniczenie władzy wychowawczej w praktyce nie zdaje egzaminu. Oba modele zawierają analogiczny błąd, polegający na zbyt jednostronnym postrzeganiu wychowania. W modelu autorytarnym brakuje właściwego miejsca dla dialogu, a w modelach przeciwnych mu przeoczono rolę władzy wychowawczej. Paradoks obecnej sytuacji polega na tym, że z jednej strony dostrzega się poważne słabości współczesnego wychowania, a z drugiej – wciąż panuje niezachwiana wiara w słuszność jego założeń. Z tego powodu wielu rodziców i wychowawców, widząc nieskuteczność wychowania partnerskiego, albo całkowicie kapituluje, albo sięga po metody autorytarne. W jednym i w drugim przypadku przeżywają oni z tego powodu frustracje. Znaleźliśmy się więc w sytuacji patowej, którą można przezwyciężyć tylko przez zmianę dominującego obecnie myślenia o wychowaniu. Ta książka ma nam pomóc wyzwolić się ze współczesnej „poprawności” poglądów na temat wychowania. Czytelnik znajdzie tu zupełnie inny opis tego, na czym polega wychowanie.

Właściwie funkcjonująca rodzina stanowi niezmiernie ważne środowisko wychowawcze, opiekuńcze, socjalizacyjne i kulturowe. Wypełnia ona istotne funkcje zarówno wobec młodego pokolenia (własnych dzieci), jak i wobec społeczeństwa. Realizując zadania wobec dzieci, kształtuje ich przyszłe losy edukacyjne, wychowawcze, społeczne, normatywne i zawodowe. W odniesieniu do społeczeństwa jest ona tą grupą ludzką, która podtrzymuje rozwój biologiczny, kształtuje kulturę, tradycje rodzinne, system wartości, normy społeczne.Publikacja stanowi próbę zwrócenia uwagi na współczesne zagrożenia w funkcjonowaniu rodziny, dzieci i młodzieży, które należy potraktować jako wyzwanie do podejmowania działań profilaktycznych i resocjalizacyjnych w celu eliminowania bądź ograniczenia dysfunkcjonalności rodziny i patologicznych zachowań młodego pokolenia. Potrzeba wielostronnych analiz życia, struktury, przemian kulturowych, jakości funkcjonowania rodziny, zarówno tej tradycyjnej, jak i wzrastającej liczby alternatywnych związków rodzinnych, jest wciąż aktualna i konieczna ze względów diagnostycznych, w celu podejmowania działań profilaktycznych i wspierających politykę prorodzinną państwa.Prezentowana publikacja została podzielona na dwie części. Część pierwszą zatytułowano Społeczne zagrożenia współczesnej rodziny polskiej. Oddziaływania pedagogiczne w eliminowaniu trudności wychowawczych to tytuł drugiej części tej publikacji.

Sztywnostronicowe książki, które za pomocą sympatycznych ilustracji i rymowanek uczą dzieci trzech magicznych słów (Proszę, Dziękuję, Przepraszam) już od najmłodszych lat. W książeczkach pojawia się ten sam Pan Szop, który ukazał się w Elementarzu dobrych manier, i wierszem przekazuje ważne informacje. Książki zachęcają też dziecko do interakcji – w środku zadania typu pogłaszcz kotka, zapukaj itd. W książce "Dobre maniery. Proszę" przedstawiamy 8 sytuacji, w których zwierzątka o coś proszą. Wszystko przedstawione jest za pomocą sympatycznego wierszyka. Oprócz tego przy każdej sytuacji zachęcamy dziecko do zabawy. Ostatnia rozkładówka to podsumowanie.

Sztywnostronicowe książki, które za pomocą sympatycznych ilustracji i rymowanek uczą dzieci trzech magicznych słów (Proszę, Dziękuję, Przepraszam) już od najmłodszych lat. W książeczkach pojawia się ten sam Pan Szop, który ukazał się w Elementarzu dobrych manier, i wierszem przekazuje ważne informacje. Książki zachęcają też dziecko do interakcji – w środku zadania typu pogłaszcz kotka, zapukaj itd. "Dobre maniery. Dziękuję" przedstawiamy 8 sytuacji, w których zwierzątka sobie za coś dziękują. Wszystko przedstawione jest za pomocą sympatycznego wierszyka. Oprócz tego przy każdej sytuacji zachęcamy dziecko do zabawy w szukanie książek, dmuchanie świeczek lub klaskanie w dłonie.

Sztywnostronicowe książki, które za pomocą sympatycznych ilustracji i rymowanek uczą dzieci trzech magicznych słów (Proszę, Dziękuję, Przepraszam) już od najmłodszych lat. W książeczkach pojawia się ten sam Pan Szop, który ukazał się w Elementarzu dobrych manier, i wierszem przekazuje ważne informacje. Książki zachęcają też dziecko do interakcji – w środku zadania typu pogłaszcz kotka, zapukaj itd. W książce "Dobre maniery. Przepraszam" przedstawiamy 8 sytuacji, w zwierzątka się przepraszają. Wszystko przedstawione jest za pomocą sympatycznego wierszyka. Oprócz tego przy każdej sytuacji zachęcamy dziecko do zabawy. Ostatnia rozkładówka to podsumowanie.

Książeczka dla dzieci w wieku przedszkolnym i początkowych klas szkoły podstawowej. Poprzez zabawę i naukę, książka ta pomaga maluchom odkryć radość z pisania i rozwijać umiejętności językowe w sposób przyjemny i atrakcyjny.

Wychowanie dzieci zawsze niesie za sobą wiele wyzwań. W współczesnych przesiąkniętych technologią czasach doszło jeszcze jedno – wirtualna rzeczywistość, w której dzisiejsze dzieci i nastolatki czują się jak ryby w wodzie. Ale czeka tam też na nie mnóstwo pułapek, podobnie jak w życiu realnym. Jak uchronić przed nimi dzieci? Cyfrowe dzieci, to książka, dzięki której dowiesz się, jak do dzieci mówić, a także jak ich słuchać, czyli jak z dzieckiem efektywnie… rozmawiać. Dobre rozmowy mogą bowiem pomóc ustrzec dzieci przed wieloma zagrożeniami, m.in. przed uzależnieniami. Rozmowa może być też lekarstwem. Rodzic, który umie słuchać i akceptować to, co dziecko przeżywa, może ochronić je przed rozwojem depresji, anoreksji, powstrzymać przed podejmowaniem prób samobójczych, samookaleczaniem się, a nawet zahamować rozwój zaburzeń osobowości typu borderline. A co, jeśli nie tylko dzieci, ale i rodzice zamieszkali w cyfrowym świecie? Dopiero kiedy sami przetniemy „pępowinę” łączącą nas ze smartfonami, nasze dzieci też to zrobią. Warto dowiedzieć się, co możemy zyskać na tym, że zaczniemy częściej wyłączać telefon lub laptop. A ta książka jest próbą odpowiedzi i na to pytanie. Beata Pawłowicz – dziennikarka. Autorka i współautorka książek, m.in. Dekalog szczęścia, Życie w micie, Niezwykły rodzic (Wydawnictwo Zwierciadło). Tomasz Srebnicki – psycholog i certyfikowany terapeuta poznawczo-behawioralny, w trakcie specjalizacji z psychologii klinicznej. Starszy asystent w Klinice Psychiatrii Wieku Rozwojowego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Trener i wykładowca w Szkole Psychoterapii Centrum CBT w Warszawie. Nauczyciel akademicki. Ekspert miesięcznika Sens. Współautor książki Niezwykły rodzic (Wydawnictwo Zwierciadło).

Nauczyciele kształcenia zintegrowanego znajdą w tej książcedoskonałe narzędzie do zorganizowania małych i większych przedstawień teatralnych w klasach IIII szkoły podstawowej. Książka zawieraz jednej strony cztery scenariusze atrakcyjnych do wystawienia sztukteatralnych, a z drugiej wskazówki praktyczne dla nauczycieli i małychaktorów. Scenariusze są napisane prostym językiem, dostosowanymdo percepcji dziecięcego odbiorcy. Charakteryzują się barwną, żywąakcją, są pełne humoru i ciepła. Sztuki teatru dziecięcego Marii Kownackiej wielkiej mistrzyni gatunku mogą być przedstawiane w najskromniejszych warunkach scenicznych może to być zarówno scenakukiełkowa, jak i żywy plan. Każdy scenariusz jest opatrzony wstępemzawierającym: uwagi inscenizacyjne, omówienie postaci, wskazówki reżyserskie i opisy kostiumów.Lektura pomocnicza dla klas IIII szkoły podstawowejSłowo o autorze: Maria Kownacka (18941982) zadebi

Wasze dziecko marudzi, ma napady złości albo nie chce jeść? Każda Wasza prośba kończy się awanturą? Nie jesteście sami! Tysiące rodziców też przez to przechodziło. Barbara C. Unell oraz Jerry L. Wyckoff przygotowali praktyczne rozwiązania ponad 100 najczęstszych problemów związanych z wychowaniem dzieci.Jak kochać swoje dziecko i wyznaczać mu granice pokazuje, jak budować empatyczne relacje, okazywać dzieciom wsparcie i zapewnić niezbędną ochronę; i jak jednocześnie radzić sobie z napadami złości. Co robić w sytuacjach konfliktowych oraz jak zapobiegać przyszłym problemom.

ADHD to najczęstsze zaburzenie rozwojowe dotyka 5% dzieci. ADHD ze względu na swoje objawy utrudnia osiągnięcie sukcesów szkolnych, zawodowych, towarzyskich. Nasilenie objawów ADHD zmniejsza się z upływem czasu. Wczesne rozpoczęcie terapii indywidualnej dziecka oraz terapii rodzinnej znacząco zwiększa szansę na zmianę zachowania dziecka.

Pisanie literek, odkrywanie nowych słów i wykonywanie działań matematycznych może być świetną zabawą. Dzięki użyciu ścieralnego pisaka dziecko będzie ćwiczyło pisanie i doskonaliło swoje umiejętności. Czynności może powtarzać wielokrotnie, aż do osiągnięcia pełnej biegłości. Tytuły z tej serii: Uczę się pisać Duże litery Uczę się pisać Angielskie słówka Uczę się pisać Liczby od 1 do 40 Uczę się pisać Małe litery Moje pierwsze działania Mnożenie Moje pierwsze działania Dodawanie Moje pierwsze działania Odejmowanie Kosmiczna przygoda

Things They Don"t Want You to

Nowe – poszerzone i uaktualnione – wydanie nieocenionej pomocy dla nauczycieli i terapeutów pracujących z dziećmi niepełnosprawnymi intelektualnie pozwoli dokładniej ocenić poszczególne obszary rozwojowe dziecka, a także pomoże w konstruowaniu indywidualnych programów edukacyjno-terapeutycznych. Autor więcej uwagi poświęcił dobrej operacjonalizacji poszczególnych prób, aby można było jednoznacznie rozstrzygnąć zaliczenie bądź nie każdego z prezentowanych zadań. Precyzyjniej rozdzielił też sfery rozwojowe na poszczególne skale, co pozwoli lepiej śledzić postępy w rozwoju dzieci wymagających szczególnej opieki. Skale obserwacyjne dotyczą: percepcji wzrokowej i słuchowej, dużej i małej motoryki, koordynacji wzrokowo-ruchowej, rozwoju społecznego i emocjonalnego, rozumienia mowy, wokalizacji i mówienia, naśladownictwa bezpośredniego i odroczonego, rozwoju poznawczego, samodzielności dziecka.

Afazjologia to bogate i inspirujące kompendium wiedzy o zaburzeniach mowy.W monografii przedstawiono szerokie ujęcie afazjologii, której zakres obejmuje zarówno zaburzenia mowy pochodzenia organicznego (afazja, dyzartria, dysglosja, oligofazja), jak i trudności w porozumiewaniu się osób dorosłych z ADHD, laryngektomowanych oraz wybudzonych ze śpiączki. W publikacji omówiono najnowszą wiedzę na temat dysfunkcji werbalnych, stanowiących barierę komunikacyjną wyraźnie obniżającą jakość życia pacjentów. Autorzy opisali również kryteria diagnozy dyferencjalnej organicznych zaburzeń mowy oraz nowoczesne strategie i metody ich terapii, a także wymiar społeczny. Ciekawe opisy przypadków i propozycje narzędzi diagnostycznych będą przydatne w codziennej praktyce osób zajmujących się zaburzeniami mowy.

Sekret Marii. Życie, miłość i pasja Marii Mont

Ponad 100 lat temu Maria Montessori stworzyła system edukacji, który rzucił zupełnie nowe światło na pedagogikę, akcentując pracę „dla dziecka” i odkrywając jego naturalny, kierowany wewnętrznymi siłami rozwój. W myśl tej metody dla prawidłowych postępów dziecka należy stworzyć mu przestrzeń pozwalającą na spontaniczność i twórczość oraz umożliwić wszechstronny rozwój psychofizyczny, kulturalny i społeczny. Koncepcja Marii Montessori przyczyniła się do zmiany tego, w jaki sposób pojmujemy dzieciństwo, jaką rolę z społeczeństwie przypisujemy dzieciom i jaką odpowiedzialność za ich kształtowanie – rodzicom. Edukacja i potencjał człowieka to pierwsza w języku polskim publikacja Marii Montessori, której założeniem jest „pomóc nauczycielom zrozumieć potrzeby dziecka po ukończeniu szóstego roku życia”. Skąd i do czego rodzi się sześciolatek? Jakimi narzędziami się posługuje? Jaki teraz jest jego umysł? Autorka uchyla nam rąbka tajemnicy o starszym dziecku, jego całkiem przyziemnych potrzebach i bezkresnych niczym wszechświat możliwościach. Sekret dobrego nauczania polega na tym, żeby uznać inteligencję dziecka za żyzne pole, gdzie można zasiać ziarna, które wyrosną w żarze rozpalonej wyobraźni. Zatem nie dążymy jedynie do tego, żeby dziecko coś zrozumiało, ani tym bardziej nie chcemy go zmuszać, żeby nauczyło się czegoś na pamięć; nasz cel to poruszyć jego wyobraźnię i zarazić je do głębi entuzjazmem. Nie chcemy mieć uczniów pełnych samozadowolenia, tylko chętnych do nauki; próbujemy zasiać w dziecku życie zamiast teorii, żeby pomóc mu w rozwoju psychicznym, emocjonalnym, a także fizycznym, a zatem musimy przedstawiać ważne i wzniosłe idee ludzkiemu umysłowi, który wydaje nam się nieustannie gotowy na ich przyjęcie, gdyż domaga się ich coraz więcej. Z tekstu