Niniejszy 27. tom (SKS 27) pod wieloma względami różni się od poprzednio opublikowanych tomów Dzienników Sørena Kierkegaarda (1813–1855). Wcześniejsze notatki znajdowały się w zeszytach opatrzonych skrótem „NB”. Pojawiały się jako następujące po sobie zapiski samego autora. Tom 27. został skompletowany przez wydawców i komentatorów duńskich. Całość zatytułowano Luźne papiery (Søren Kierkegaard, Løse Papirer, Søren Kierkegaards Skrifter, Bind 27, Gads Forlag, København 2011). Tytuł pochodził jednak od autora rękopisów, czyli Sørena Kierkegaarda. Redaktorzy tomu 27. nie trzymali się ściśle chronologii, czyli porządku, w jakim te zapiski na luźnych kartkach rzeczywiście powstawały. Pogrupowali je tematycznie, nadając im osobne nagłówki (tytuły rozdziałów). Mimo to, przynajmniej do pewnego stopnia, zachowali chronologię, gromadząc je w trzech częściach jako „Luźne papiery 1830–1843”, „Luźne papiery 1843–1852”, i „Luźne papiery 1852–1855”. Część pierwsza to w dużej mierze notatki z lat studiów 1830–1840 Kierkegaarda. Streszczenia czytanych lektur, cytaty z tekstów greckich i łacińskich, niemieckich, notatki z dzieł filozoficznych, teologicznych i literackich. Były to podręczne materiały, które Duńczyk wykorzysta w późniejszej twórczości. Spontanicznie skreślał je od czasu do czasu, jakby obok codziennych notatek spisywanych w zeszytach.
Studium japońskiej narracji wizualnej Manga jest w Japonii wszechobecna. Można ją znaleźć w sklepach samoobsługowych, u fryzjera, w pralniach publicznych, a nawet w codziennej prasie czy na ulicznych plakatach. Jakie były jej początki, jak się zmieniała i dlaczego stała się ważnym elementem globalnej popkultury? Autorzy przedstawiają historię rozwoju japońskiego komiksu od najwcześniejszych form, przez manga boom w latach dziewięćdziesiątych, aż po czasy współczesne. Prezentują specyficzne cechy narracyjne i stylistyczne mangi, różnorodność gatunków oraz grup odbiorców. W książce znajdziemy analizę jej społeczno-kulturowych aspektów: gender bending, seksualności czy kontrowersji związanych z cenzurą. Omówiona została twórczość takich mistrzów, jak Hagio Moto, Ōtomo Katsuhiro i Tezuka Osamu, oraz tytuły, które znają niemal wszyscy: Czarodziejka z Księżyca, Naruto czy Doraemon. Manga. Przewodnik to nowatorskie opracowanie przeznaczone zarówno dla osób stawiających pierwsze kroki w świecie japońskiego komiksu, jak i dla doświadczonych badaczy oraz fanów gatunku. Cóż za kompendium wiedzy o mandze! Ta książka oferuje znacznie więcej niż tylko historyczny rys i przybliżenie najważniejszych gatunków oraz pojęć. Ukazując mangę z różnych perspektyw, inspiruje i wyzwala badawczą ciekawość, a na deser podsuwa nam jeszcze mangowe tytuły do poczytania. dr Lily Adamowicz, Wydział Filozoficzny, Uniwersytet Jagielloński Japońska kultura mangi to rozległe, zróżnicowane uniwersum. Osobom niezaznajomionym z tematem trudno zdecydować, od czego i w jaki sposób zacząć jej poznawanie. Nawet wierni fani konkretnych twórców zastanawiają się, jak wyjść poza wąski ogląd i osadzić swoje zainteresowania w szerszym kontekście. Wraz ze wzrostem potrzeby nauczania i pisania o mandze, aktualny przewodnik staje się nieodzowny. Wyrazy uznania dla Shige (CJ) Suzukiego i Ronalda Stewarta za znakomitą pracę, jaką wykonali. Frederik L. Schodt, autor książki Manga! Manga! The World of Japanese Comics (1983) Zajmując się przede wszystkim zachodnią tradycją komiksową, od dawna czekałem na publikację, która nie tylko ukaże mangę w ujęciu historycznym, lecz także omówi jej wpływ społeczny oraz kulturowy – zarówno w Japonii, jak i na świecie. Suzuki i Stewart stworzyli właśnie taką pracę. Będzie ona cennym źródłem wiedzy dla badaczy komiksu, a zarazem przydatnym w dydaktyce podręcznikiem. Ian Gordon, Narodowy Uniwersytet Singapuru Przewodnik nie układa sztywnego kanonu ani nie udaje, że w jednej książce można pomieścić całe medium. Suzuki i Stewart proponują raczej mapę: wskazują najważniejsze drogi, spory, dzieła i narzędzia potrzebne do dalszej podróży. Książka jest miejscami gęsta od nazwisk i historycznych szczegółów, lecz właśnie ta skrupulatność pozwala zobaczyć, jak niewiele mówi o mandze sprowadzanie jej do wielkich oczu, dynamicznej kreski i japońskiej egzotyki. Początkujący czytelnik otrzymuje tu solidne wprowadzenie, a bardziej doświadczony – zaproszenie do ponownego przemyślenia rzeczy pozornie dobrze znanych. To przewodnik, który nie tylko pomaga wybierać kolejne lektury, lecz przede wszystkim uczy, jak uważniej je czytać. Michał Chudoliński, Esensja Shige (CJ) Suzuki, adiunkt w Katedrze Języków Nowożytnych i Komparatystyki Baruch College w City University of New York. Ronald Stewart,profesor na Uniwersytecie Daitō Bunka w Japonii, autor licznych prac poświęconych komiksowi i mandze oraz felietonów publikowanych na łamach „Yomiuri shimbun”, największego japońskiego dziennika.
Kolejny tom chińskiej klasyki w przekładzie słynnego niemieckiego sinologa Richarda Wilhelma (1873-1930) zyskuje polską wersję. Jego przekład na niemiecki niniejszego dzieła powstał w latach 1914-1915 i stanowił element rozległego projektu translatorskiego, który obejmował tłumaczenia niektórych dzieł konfucjańskiego pięcioksięgu i inne klasyczne teksty (nakładem Wydawnictwa Aletheia m.in. I-cing, Taoteking, Prawdziwa Księga Tryskającego Praźródła, Baśnie chińskie). Rozmowy szkolne ukazały się drukiem już po śmierci tłumacza. Są to rozmowy "szkolne", ponieważ toczą się zwykle między nauczycielem Konfucjuszem (tu: mistrzem Kungiem) a jego uczniami. Ich źródłem mają być zapiski uczniów, jakkolwiek tradycja konfucjańska redagowała je w ciągu stuleci, prawdopodobnie od VI wieku p.n.e. do III wieku n.e. Konfucjusz dyskutuje z uczniami, a także z władcami, udziela odpowiedzi w sprawach zasad współżycia międzyludzkiego, rządzenia państwem, tradycji i moralności. Wszystkim kieruje idea tao (drogi, sensu), nie są to więc zwykłe rozmowy o praktycznej mądrości życiowej. W odróżnieniu od podobnego dzieła: Lun Yu, Konfucjusz. Rozmowy (Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2017), które ma charakter raczej aforystyczny, Rozmowy szkolne zawierają całe bogactwo opowieści, historii, anegdot i rozbudowanych dialogów, bezcennych jako źródło wiedzy o mentalności i życiu starożytnych Chin.
Platon (427 p.n.e.-347 p.n.e.) uczeń Sokratesa, którego śmierć uważał za niewyobrażalną zbrodnię ateńskiej republiki, napisał 35 dialogów. I są to dialogi fundamentalne w historii filozofii, można wręcz powiedzieć, że bez nich filozofii by nie było. W niniejszym tomie zebraliśmy trzy dialogi: Hippiasz Mniejszy czyli o kłamstwie. Hippiasz Większy czyli o Pięknie oraz Ion czyli o Iliadzie (albo o szale poetyckim, dowodzi w nim bowiem Platon - ustami Sokratesa - że genialność Iliady na natchnieniu się opiera, a nie na wiedzy, jak twierdzi tytułowy Ion). Dwa pierwsze należą do grupy tzw. dialogów obalających, a trzeci do badawczych. Wszystkie trzy zaś pochodzą z wczesnego okresu twórczości Platona, okresu zwnaego też sokratejskim. W Hippiaszu Mniejszym Sokrates prowadząc rozmowę z wybitnym sofistą, tytułowym Hippiaszem docieka istoty kłamstwa i prawdy. W Hippiaszu Większym dyskutuje zaś z tym samym interlokutorem próbują dociec istoty piękna. Sokrates odrzucając pomysły sofisty doprowadza dialog do konkluzji, iż "to co piękne jest trudne" i ostatecznej definicji nie da się ustalić.
Baruch (lub Benedykt) Spinoza (1632-77) pochodził z żydowskiej rodziny żyjącej w Niderlandach, za swoje poglądy został usunięty z gminy, studiował scholastykę chrześcijańską, nauki przyrodnicze, filozofię (zwł. Kartezjusza i Hobbesa); jego filozofię określa się jako panteizm racjonalistyczny: racjonalizm (od Kartezjusza), naturalizm (od Hobbesa) i panteizm (od Majmonidesa), był też Spinoza wyznawcą teorii wolnościowych w życiu społecznym, propagował tolerancję, deomokrację, był -jak na swoje czasy, człowiekiem na wskroś postępowym. Traktat polityczny to ostatnie dzieło Spinozy, napisane w latach 1675-77, traktujące o tym jaki winien być idealny ustrój państwa, państwa broniącego praw i wolności obywateli przed jakąkolwiek tyranią, a zarazem będący teorią na temat państwa sensownie zorganizowanego, nie poddającego się ani dyktaturze, ani anarchii.
czyli od magii i religii do metody naukowej... i z powrotemMyślenie magiczne jest jednym z ewolucyjnie pożytecznych przekonań naszego starego mózgu. Jest szybsze i nie wymaga tak dużych nakładów energii, jak używanie rozumu. To dlatego nie znamy się na prawdopodobieństwie i przeważnie zamiast faktów poszukujemy potwierdzenia własnych przekonań. Książka Krzysztofa Dołowego jest opowieścią o rodzącej się w bólach metodzie naukowej. To historia zmagań o podstawowe pojęcia pomiędzy nauką a władzą religijną (i jej późniejszymi odpowiednikami - autorytarnymi ideologiami oraz państwową cenzurą).Co mają ze sobą wspólnego święta inkwizycja i antyszczepionkowcy? Co łączy alchemię i Eucharystię oraz dlaczego obie są wrogami atomów? Z jakich powodów wynalezienie pigułki antykoncepcyjnej było trudniejsze, niż mogłoby się wydawać? Jak przelot komety obalił astronomię, a opadanie rtęci w rurce fizykę Starożytnych?Autor znany z doskonale przygotowanych, błyskotliwych i pełnych anegdot wykładów, nareszcie zdecydował się przybliżyć swoją wizję historii nauki szerszemu gronu odbiorców. Ze zdumiewającą erudycją K. Dołowy wiedzie Czytelnika przez wielką wojnę, jaką nauki przyrodnicze stoczyły z magią i religią, a którą wielu uczonych przypłaciło życiem, aresztem lub nakazem milczenia. Opowiada o przypadku pomagającym badaczom, błędach, jakie uniemożliwiły im zrozumienie swojego odkrycia, pseudonaukowych koncepcjach, prowadzących do zabijania milionów oraz o ideologiach niszczących uczonych: greckich w czasach wczesnego chrześcijaństwa, rosyjskich w czasach komunizmu czy niemieckich za hitleryzmu. To opowieść o triumfie cywilizacji opartej na rozumie, która jednak kończy się ostrzeżeniem przed powrotem do magicznego myślenia - mitów i pseudonaukowych doniesień szerzących się dziś bez kontroli w przestrzeni Internetu."To książka dla ateistów, by wiedzieli, dla teologów, by nie powtarzali głupstw starożytnego pochodzenia, dla uczniów, by rozumieli więcej od nauczycieli i byli przygotowani na represje, jakie mogą ich za to spotkać, dla kobiet, których rola w nauce zbyt często była pomijana i dla tych, którzy lubią błysnąć wiedzą w towarzystwie".Prof. Andrzej Ziemba
Życie i dzieło Boecjusza zaciekawiało i intrygowało późniejsze pokolenia. Późnośredniowieczny kalendarz z Pawii 23 października wspomina Boecjusza pod imieniem świętego Seweryna jako męczennika. Już w wieku IX Ado z Wenecji pisze w swojej kronice o Boecjuszu i Symmachu jako o tych, którzy oddali życie za katolicką wiarę. Dopiero w czasach późniejszych uczonych zaczął intrygować fakt, dlaczego Boecjusz, filozof i teolog, chrześcijanin, w ostatnim swoim dziele, stojąc w obliczu śmierci, szuka pocieszenia w filozofii. Usiłowano doszukać się w O pocieszeniu mniej lub bardziej wyraźnych aluzji do chrześcijaństwa. Wydaje się jednak, że dużo racji ma wybitny znawca Boecjusza, Henry Chadwick, gdy pisze, że O pocieszeniu, jakie daje filozofia to wyznanie wiary platonika, który ma za plecami dzieła św. Augustyna oraz Pismo święte.
Pragnąłem nie tyko być w miarę sił i możności dobrym nauczycielem filozofii, lecz marzyłem też o tym, by moi uczniowie w czasie studiów swych, jak też po ich zakończeniu tworzyli wraz ze mną trwałą społeczność umysłową, spojoną wspólnością dążeń i wzajemnym przywiązaniem. A pragnąłem tego nie ku swemu tylko zadowoleniu. Miałem na myśli coś innego. Sądziłem, że kto nauczy się ściśle myśleć, ten nie potrafi być nieścisłym w swym działaniu. A tę ścisłość, dokładność, sumienność i aktualność w działaniu uważam za rzecz najbardziej nam potrzebną. Ten duch ścisłości filozoficznej tchnąć w tych wszystkich, którzy będą potem w życiu na różnych stanowiskach działali, uważałem za jeden z najważniejszych swych obowiązków. I gdyby tak, myślałem, coraz liczniejsze rzesze byłych uczniów filozofii, tak samo jak ja myśleli, tworzylibyśmy związek ludzi, wewnętrznymi więzami zespolony, służący filozofii a przez filozofię ojczyźnie.
Stanisław Ignacy Witkiewicz, pseud. Witkacy (1885-1939) - twórca o niezwykłej gamie zainteresowań i talentów malarz, eseista, pisarz autor kilku powieści, m.in. Nienasycenie", Jedyne wyjście", 622 upadki Bunga i kilkudziesięciu dramatów jak Szewcy", W małym dworku", także fotografik, teoretyk teatru i wreszcie filozof. I to oryginalny, nawiązujący do monadologii Leibniza, ale nadający jej zupełnie nowego charakteru. A także znakomity teoretyk sztuki, filozof estetyki.W rozprawie "Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia" będącej dziełem z pogranicza filozofii (ontologii), estetyki i po prostu filozofii sztuki poza częścią dotyczącą malarstwa (w tym kompozycji obrazu, kolorystyce i harmonii kolorów), zajmuje się także Witkacy rozważaniami nad Sztuką Czystą. Gdy jednak okazało się, że odbiór tego dzieła nie spełnił oczekiwań autora, gdy wyniknęły zeń liczne artystyczno-filozoficzne nieporozumienia, postanowił Witkacy, rzecz bardziej objaśnić, dopełnić i rozszerzyć, zwłaszcza odnosząc się do pojęcia piękna. Tak powstały "Szkice estetyczne", wydane pierwotnie w 1922 roku. Poza pojęciem piękna analizuje tu Witkacy także różnicami między malarstwem "dawnym" i "obecnym" (i pozorną łatwością tego pierwszego, pojęciem formy, polemiką z Leonem Chwistkiem czy Leonem Buszkiem, ale też "stosunkiem ogólnej teorii Sztuki do kryteriów oceny dzieł poszczególnych."
Od pierwotnego zachwytu po niepokój współczesnego człowieka – książka Maríi Zambrano prowadzi nas przez dzieje ludzkiej świadomości, odsłaniając narastające napięcie między poezją a filozofią. Poeta, wierzący w rzeczywistość per se, wieloznaczną i ulotną. Filozof, szukający prawd niewzruszonych i absolutnych. Gest wyjścia z jaskini Platona okazuje się oddaleniem od bezpośredniego doświadczania życia, a także wygnaniem poety na peryferie. To wnikliwa narracja o ludzkim dążeniu do prawdy, sensu i poczucia bezpieczeństwa, ale też o cenie, jaką płacimy za swoje potrzeby. Czy możliwe jest odnalezienie „pośredniczącego logosu”, który zbliży do siebie filozofię i poezję, myślenie i doświadczenie?
„Dzisiaj poezja i myśl są dla nas dwoma niewystarczającymi formami, połówkami człowieka: filozof i poeta. Nie odnajdujemy człowieka w całej pełni w filozofii. Nie odnajdujemy tego, co ludzkie w poezji. W poezji odnajdujemy bezpośrednio człowieka konkretnego, indywidualnego. W filozofii – człowieka w jego historii powszechnej, w jego pragnieniu bycia. Poezja to spotkanie, dar, łaska odnalezienia. Filozofia poszukuje – jest wymaganiem kierującym się metodą. Odkąd myśl «przejęła władzę», poezja zaczęła żyć na peryferiach, dzika, rozdarta, wykrzykując na cały głos wszystkie niewygodne prawdy, straszliwie niedyskretna i zbuntowana. Warto przyjrzeć się walce między filozofią a poezją i choć trochę określić, na czym polega konflikt, w którym miota się istota potrzebująca ich obu”.
Fragment książki Filozofia i poezja
Zagadnienie genetycznych relacji między ewangeliami synoptycznymi od setek lat nurtuje czytelników. I choć pojawiło się wiele hipotez wyjaśniających te związki, to żadna nie zyskała powszechnej aprobaty. Książka Grzegorza Wingerta jest kolejną próbą zmierzenia się z problemem synoptycznym, która w centrum stawia zaginiony tekst wykorzystywany przez Marcjona z Synopy. To zagadkowe dzieło traktowano zwykle jako okaleczoną i dalece zmodyfikowaną redakcję Ewangelii Łukasza. W historii badań pojawiały się jednak głosy, że Ewangelia Marcjona może być pierwotniejsza. Argumentując za tym stanowiskiem, autor nie tylko wprowadza czytelnika w skomplikowany świat literackich analiz, ale także rysuje obraz chrześcijaństwa II wieku czasu, gdy głównym kryterium wspólnoty wciąż była kategoria komunii, a nie ortodoksji. Hipoteza względnej pierwotności Ewangelii Marcjona była już wysuwana, ale jej dawni zwolennicy nie potrafili jej należycie dowieść była to raczej propozycja podszyta polemiką z tradycyjnym chrześcijaństwem. Ich nieliczni nowsi kontynuatorzy również proponowali argumentację niekompletną i przesadną. Grzegorz Wingert znacznie posunął badania naprzód. Powiązał je też interesująco z problemem relacji między różnymi ewangeliami. Jest to ciekawy wkład w studia nad Biblią i wczesnym chrześcijaństwem, istotny także w skali międzynarodowej.Z recenzji wydawniczej prof. dra hab. Michała Wojciechowskiego
Do dziedziny dnia należą logika, argumentacja i sztuczność. To miejsce, w którym przebywa większość filozofów, ponieważ to tutaj myśli mogą podróżować w stronę konkluzji. Nocą jednak ścieżki stają się niejasne, a cel podróży ma mniejsze znaczenie niż sama droga. To właśnie siedziba mitu, poezji i narracji – kraina, w której opowieści nie kończą się w uporządkowany sposób, lecz urywają w mroku. Księga Nokturnów jest zbiorem takich wędrówek w półmroku. Złożona z 170 fragmentów, opowiada historie bez zakończeń, rozpoczyna podróże donikąd i interpretuje książki, które mogą nie istnieć. Jej narrator prowadzi czytelnika przez europejskie miasta, w barokowe pejzaże i do zagubionych bibliotek, opowiadając o życiu nieudanych filozofów, zapomnianych ksiąg i osobliwych dzielnic – z których wszystkie znikają wraz z pierwszym światłem dnia. Choć nie można mu ufać, potrafi nauczyć nas ważnej umiejętności, bardziej muzycznej niż naukowej: jak myśleć nocą.Matthew Nini – urodzony w Kanadzie, studiował filozofię, religioznawstwo i germanistykę w Montrealu, Strasburgu i Fryburgu Bryzgowijskim. Obecnie jest pracownikiem naukowym w Instytucie Filozofii Uniwersytetu w Zagrzebiu. Autor książek i artykułów poświęconych filozofii niemieckiej oraz neoplatonizmowi.
Wartości estetyczne i artystyczne w prawie to publikacja poświęcona zagadnieniu, które dotychczas pozostawało na marginesie polskiej refleksji prawniczej – obecności piękna, sztuki i wartości estetycznych w prawie. Autorka udowadnia, że prawo nie jest wył
Podstawowym przesłaniem książki pt. "Ratunek dla Polski i świata – intronizacja Jezusa Chrystusa na Króla Polski" jest uzmysłowienie moim rodakom – często o niewystarczającej świadomości duchowej i społecznej – jak ważna jest intronizacja Jezusa Chrystusa na Króla Polski.
Polska i cały świat pogrążają się dziś w chaosie o niespotykanej dotąd skali, co prowadzi do nieuniknionych tragedii. Zarówno Polsce, jak i światu bardzo potrzebni są mądrzy oraz odważni przywódcy, którzy będą potrafili wyprowadzić współczesny świat z tego kryzysu.
Polacy wybrali mądrego i odważnego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i istnieje nadzieja, że to właśnie z Polski wyjdzie wreszcie oczekiwana iskra, która odmieni losy świata.
The works of French philosopher Alain Badiou range from novels, poems, ''romanopéras'' and popular political treatises to elaborate philosophical arguments engaging with mathematical theory.Badiou suggests that ''philosophy is always a biography of the philosopher'', and throughout all of his writing there is a staunch commitment to emancipatory politics and a radical yet faithful subjectivity. His famous, or infamous, philosophy of emancipation is firmly grounded in his fidelity to the universal idea of a collective life.Introducing Alain Badiou is an elegantly written and crisply illustrated guide to an essential contemporary thinker.
What makes philosophy on the continent of Europe so different and exciting? And why does it have such a reputation for being ''difficult''?Continental philosophy was initiated amid the revolutionary ferment of the 18th century, philosophers such as Kant and Hegel confronting the extremism of the time with theories that challenged the very formation of individual and social consciousness.Covering the great philosophers of the modern and postmodern eras - from Nietzsche, Heidegger, Derrida and Deleuze right to up Agamben and ?i?ek - and philosophical movements from German idealism to deconstruction and feminism - Christopher Kul-Want and Piero brilliantly elucidate some of the most thrilling and powerful ideas ever to have been discussed.
What is beauty, and what is truth? These are some of the questions which aesthetics tries to answer. In our everyday life, we talk about the ''aesthetics'' of an artwork or a piece of design. But aesthetics goes beyond the simple experience of art. It is also a branch of philosophy concerned with the whole nature of experience itself, explored through our perceptions, feelings and emotions.
Ten utwór, to zderzenie czołowe z człowiekiem. Z jego iluzjami, bogami, demokracją, miłością, ciałem, wiarą, rozumem, obłędem i wreszcie – ze zwierzęciem, które siedzi w środku i mruczy: przecież to ja.To książka totalna w najczystszym sensie tego słowa. Bez ogłady, bez pokłonów, bez planu ewakuacji dla czytelnika. Nie da się jej po prostu „czytać” – trzeba ją przeżyć.Trzeba się ubrudzić.Jeśli nie zamkniesz jej po pierwszym rozdziale, to już niczego nie będziesz mogła/mógł czytać tak samo. Bo po Tosia i tyranozaury nie zostaje nic – poza świadomością, że człowiek nie dojrzał, tylko zgnił. Książka jest brutalna, błyskotliwa, bluźniercza, ale zawsze uczciwa. A te osoby które ją przetrwają, już nie wrócą do dawnych pojęć o człowieku.Autor to literacki sabotażysta z sercem poety i duszą prowokatora.Jego wcześniejsze książki były jak dynamit wrzucany do świątyni. Tosia i tyranozaury nie jest już dynamitem. To bomba atomowa. I najpotężniejszy ładunek, jaki dotąd odpalił.(z recenzji)
66 Twarzy Lucjana to rozbudowana, wielowarstwowa satyra, która bierze na warsztat chrześcijański mit od środka i rozpisuje go na czynniki pierwsze poprzez fabularną grę postaciami. Mamy tu boga, Jezusa, Lucyfera przemianowanego na Lucjana oraz Tosię, która pełni rolę łącznika między światem narracji a współczesną świadomością. To nie są symbole wrzucone dla efektu. To są funkcjonujące postaci, które prowadzą ze sobą dialog, konflikt i demontaż znaczeń.Bóg w tej książce nie jest abstrakcyjnym absolutem. Jest bytem działającym chaotycznie, impulsywnie, często w sposób przypominający dziecko z nieograniczoną sprawczością i zerową odpowiedzialnością.Jezus, podobnie jak cała konstrukcja chrześcijańska, zostaje umieszczony w przestrzeni, gdzie jego zachowania i nauki zaczynają podlegać zwykłej ocenie, bez ochronnego parasola sacrum.Lucjan jest osią całej konstrukcji. To nie jest „Lucyfer buntownik”. To figura rozumu, który nie przyjmuje odpowiedzi tylko dlatego, że są stare albo powszechne. Jego relacja z bogiem to w gruncie rzeczy nieustanny test spójności. Każda deklaracja boskości, każda teza o wszechmocy czy moralności zostaje przez niego sprawdzona w praktyce. I właśnie w tej konfrontacji powstaje główne napięcie książki.
Dla mnie wszyscy jesteście buddami. Jeśli nie zaakceptujesz tego podstawowego faktu, wszystkie twoje wysiłki, żeby stać się oświeconym, będą bezsensowne. Musi on stać się głębokim zrozumieniem. Taki jest właściwy początek, bez niego zbłądzisz. Oto jest właściwy początek - zacznij od tej wizji i nie przejmuj się, że może stworzyć swoiste ego, które mówi: Jestem buddą.Nie przejmuj się, ponieważ cały proces Sutry Serca pokaże ci, że ego to jedyna rzecz, która nie istnieje. Wszystko inne jest rzeczywiste. Niektórzy nauczyciele twierdzą, że świat to iluzja, a dusza jest egzystencjalna, że JA jest prawdziwe, a wszystko inne iluzją - maya. Budda mówi dokładnie odwrotnie:Tylko JA jest nieprawdziwe, a wszystko inne rzeczywiste.**Sutra Serca - pierwotnie bardzo krótki zbiór wierszy - była przesłaniem skierowanym do najbliższego ucznia Buddy - Sariputry. W miarę upływu czasu stała się jedną z podstawowych nauk buddyjskich. Osho w dziesięciu rozmowach prezentuje owo potężne przesłanie i przybliża je współczesnym odbiorcom - odbiorcom z innymi umysłami i potrzebami niż te, które posiadali uczniowie Buddy ponad 2500 lat temu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
