Dialog poświęcony retoryce, prawdzie i sprawiedliwości.„»Wojna i bitwa«” – zwraca uwagę Eric Voegelin – „to pierwsze słowa dialogu Gorgiasz, którego treścią jest wypowiedzenie wojny zepsutemu społeczeństwu”. Tak zaczyna się dzieło, z którego Platon, jak można przypuszczać, uczynić chciał rodzaj programowego dokumentu Akademii. Tytuł wskazuje przeciwnika, który uważany był za największego mówcę ówczesnej Grecji. Znajdujący się u szczytu uznania i popularności Gorgiasz z Leontinoi – mistrz i nauczyciel retoryki – był wielkim autorytetem w sprawach moralnych i politycznych. Gorgiasz – sygnalizuje Platon – to nie wprawka, prowokacja czy zaczepka, ale prawdziwa próba sił czy wręcz – trzymając się militarnej stylizacji – generalna rozprawa z wrogiem. Czy można się dziwić, że taki sygnał elektryzuje? W czasach gdy retoryka stanowi, jak pisze Eric Dodds, „sztukę sukcesu”, a „retor” jest właściwie synonimem „męża stanu”, wiadomo bowiem, że wojna dotyczyć musi fundamentów życia jednostki i wspólnoty, a więc pytań o dobre życie, prawdziwe szczęście oraz o to, czym są i czym powinny być polis i polityka.Gorgiasz to także jeden z najważniejszych tekstów, bez których nie sposób mówić zarówno o filozofii politycznej Platona, jak i jego mistrza - Sokratesa. Stanowi on pomost między wczesnymi dialogami sokratycznymi, a tymi, w których w usta Sokratesa autor wkłada już własną naukę o ideach. Pisany u schyłku okresu sokratycznego Gorgiasz obiecuje doktrynę przynajmniej częściowo wyzwoloną spod wpływów mistrza. Jest jednocześnie czymś więcej – możemy przypuszczać, że stanowi rodzaj filozoficznego komentarza do podjętych przez Platona wyborów i zawiera pewien rodzaj programu przyszłych działań, których sednem jest rozwój założonej przezeń Akademii.
Jakie wyzwania stawia przed ludzkością teraźniejszość? Nowa książka autora światowych bestsellerów Sapiens i Homo deus. Krótka historia jutra. Yuval Noah Harari, słynny izraelski historyk i wizjoner, w swej najnowszej książce skupia się nie na przeszłości ani na możliwej przyszłości gatunku ludzkiego, lecz na problemach, w obliczu których stoimy obecnie. 21 lekcji na XXI wiek to zaproszenie czytelnika do wzięcia udziału w debacie na temat naszych czasów. Harari z właściwą sobie lekkością, w krótkich rozdziałach, omawia i analizuje zjawiska, które dziś definiują cywilizację homo sapiens i wpływają na jej losy. Donald Trump, Brexit, fake newsy, biotechnologia, sztuczna inteligencja, rozszerzona rzeczywistość, dewastacja środowiska naturalnego, kryzys uchodźczy, terroryzm, schyłek liberalizmu. Co te zjawiska naszej codzienności mówią o człowieku i współczesnym świecie? Harari, jak zwykle, stawia prowokacyjne pytania, ale i udziela błyskotliwych odpowiedzi, dzięki którym nasz coraz bardziej rozpędzony XXI wiek wydaje się choć trochę pojmowalny przez ludzki rozum. Książka 21 lekcji na XXI wiek zamyka hat trick Harariego... Jak zawsze jego tekst jest niezwykle elegancki, ludzki, ujmujący, a często też ironiczny. Caroline Sanderson, „The Bookseller”
Pełna emocji i nieoczekiwanych zwrotów akcji powieść jest kontynuacją losów bohaterów książki Bilet do Kalifornii. Mieszkańcy Zielonej Doliny ciężko pracują, by odbudować dom i spełnić marzenie o własnej winnicy. Szybko okazuje się jednak, że nie wszystkie decyzje, które podjęli, były dobre. Nieoczekiwany zwrot akcji stawia przyjaciół przed nowymi wyzwaniami, a wkrótce pojawiają się kolejne.Jak sobie z nimi poradzą? Kto będzie miał okazję sprawdzić się w nowej roli? Czy wspólne plany nie ulegną zmianom?
Justine, którą można z powodzeniem określić mianem heideggerowskiego Dasein, rozumie, że jesteśmy byciem-ku-śmierci. Rozumie to od zawsze. To małość i miałkość świata, który zdaje się nie zdawać sobie sprawy z nieodwołalności śmierci, ją męczy. Bycie, jako bycie-ku-śmierci, a jednak będące jedynie byciem ku formom, ku złudzeniom, ku kuglarskim, żałosnym sztuczkom, zabija Justine. Prawdziwa śmierć będzie końcem, wyzwoleniem i prawdą.Filozofia Martina Heideggera bywa uważana za nieprzystępną i hermetyczną, język za pretensjonalny i maskujący banalność myśli. Czy zatem autor Bycia i czasu ma jeszcze coś do zaoferowania odbiorcy w XXI wieku? Ma i to niemało. Pod siatką kunsztownie ukutych neologizmów, zdań pozornie wewnętrznie sprzecznych kryje się spojrzenie uważne i wnikliwe, myślenie głębokie i odważne. Heidegger, lepiej niż ktokolwiek inny, zauważył, jak często zamiast żyć - popadamy w życie. Omówione w książce filmy stanowią klucz do zrozumienia Heideggera. A także nas samych, naszych nieuświadomionych strwożeń i lęków.Martyna Butrym pokazuje, że Heideggerowskie trwoga, troska i autentyczność nie są jedynie pojęciami z akademickich podręczników, ale doświadczeniami, które codziennie rozgrywają się między kadrami. Filozofia staje się tu nie komentarzem do życia, lecz jego projekcją. Ogląda, pardon, czyta się jednym tchem, świetna książka!Tomasz Stawiszyński"Film zajmuje się tym, czym blisko 1600 lat temu zajmował się, przechadzający się po Atenach, Sokrates - stawia pytania, prowokuje, kwestionuje to, co oczywiste" - zaznacza Martyna Butrym w pierwszej części książki, odpowiadając w ten sposób trochę na pytanie, dlaczego ją napisała. Stawianie pytań przez kino od początków jego istnienia, a zwłaszcza na przełomie XX i XXI wieku, to zagadnienie złożone. Autorka wkracza w ten obszar śmiało, wybierając Siódmą pieczęć Bergmana (1957), Dzień świra Koterskiego (2002), Godziny Daldry'ego (2002) i Melancholię von Triera (2011). Godne podkreślenia, że wybrane filmy Autorka analizuje bez trudu, stosując terminologię filmoznawczą. Realizację podjętego zamiaru oceniam wysoko i uważam, że przypomnienie, iż warto interpretować filmy, korzystając z pomocy filozofów - wśród których Heidegger jest zapewne jednym z najważniejszych - może mieć kapitalne znaczenie dla polskiej myśli i krytyki filmowej.dr hab. Krzysztof Kopczyński, prof. UWMartyna Butrym (ur. 1989 r.) - filozofka, pisarka, scenarzystka. Ukończyła filozofię i polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim i scenopisarstwo w Krakowskiej Szkole Filmu i Komunikacji Audiowizualnej. Autorka audioseriali Księżyc w lustrze i Virga.
W najnowszej książce Człowiek, który stracił głowę Douwe Draaisma (ur. 1953, po polsku m.in. Machina metafor, Wydawnictwo Aletheia 2009; Księga zapominania, Wydawnictwo Aletheia 2012), niderlandzki historyk psychologii (ale w rzeczywistości poszukiwacz rzeczy o wiele większych, tajemnej natury człowieka), bada niektóre z najbardziej dziwacznych i intrygujących zaburzeń mózgu w historii, przygląda się zagadkowemu funkcjonowaniu ludzkiego umysłu na przykładach z różnych epok, skupia się jednak na przypadkach z XIX-wiecznej psychiatrii. Od pacjentów, którzy czują ramię amputowane lata temu, po tych, którzy twierdzą, że są Chrystusami lub że zamieniono im głowę – omawiane przypadki ukazują całą złożoność prób umysłu zaprowadzenia porządku w chaosie. Draaisma rozważa m.in. zespół Cotarda (przekonanie pacjenta, że nie żyje lub że nie ma wnętrzności) czy zespół Capgrasa (bliskich zastąpiły sobowtóry), gdzie percepcja siebie przez chorych i rzeczywistość radykalnie się rozbiegają, a urojenia wiążą się z konkretnymi obwodami mózgowymi i kontekstem kulturowym. Ta książka to po części historia psychiatrii, po części jednak traktat filozoficzny i gabinet osobliwości. Stanowi memento dla naszego zdrowego rozsądku, pokazując, jak nieodparta bywa logika ulegających „urojeniom i iluzjom”. Czy zdrowy rozsądek na pewno jest od nich wolny? Czy jego logika wystarcza? Dzięki wciągającej narracji i wnikliwej intuicji Draaisma oferuje fascynujący wgląd w niezwykłe i często tajemnicze funkcjonowanie ludzkiego umysłu.
Odkryj tajemnice świata Majów Budowniczowie piramid, twórcy skomplikowanego systemu pisma i mistrzowie astronomii – Majowie stworzyli jedną z najbardziej rozwiniętych, a zarazem zagadkowych cywilizacji w historii ludzkości. Archeolog Jarosław Źrałka od wielu lat kieruje badaniami na terenach współczesnej Gwatemali – w miejscu, gdzie niegdyś rozkwitała cywilizacja Majów. W swojej książce zabiera nas na wyprawę przez losy tej kultury: od jej narodzin ponad cztery tysiące lat temu, przez okres rozkwitu i upadku wielkich miast, aż po czasy konkwisty i współczesność. Z pasją odmalowuje życie codzienne Majów. Jakie ofiary składali bogom? Jak wyglądały ich obrzędy pogrzebowe? Dlaczego grali w piłkę i z czego przyrządzali halucynogenne napoje? Sięga przy tym do najnowszych odkryć archeologicznych – dokonanych również przez polskich badaczy w Gwatemali – oraz do kronik i hieroglificznych inskrypcji. Kultura Majów to nie tylko prastare dzieje – ich potomkowie wciąż żyją w Ameryce Środkowej, pielęgnując swoje tradycje i języki. Książka Źrałki to barwna historia cywilizacji – opowieść o jej triumfach, tajemnicach i determinacji, by zachować unikatową tożsamość. Jarosław Źrałka, pokazuje Majów jako ludzi uwikłanych w politykę, wojnę, rytuał, środowisko i długie procesy historyczne, toto przede wszystkim książka pisana z empatią wobec ludzi, którzy tworzyli tę wspaniałą cywilizację, a których potomkowie żyją do dziś. Widać, że autor dobrze zna, rozumie, ceni i po prostu lubi swoich bohaterów. Agnieszka Krzemińska, archeolożka, dziennikarka naukowa tygodnika „Polityka” We wstępach do wielu dzieł naukowych można przeczytać, że są one adresowane do zwykłych czytelników, choć bardzo rzadko udaje się to zamierzenie zrealizować. Równocześnie niektóre dzieła popularne aspirują do rangi wyczerpujących naukowych kompendiów, lecz w oczach specjalistów pozostawiają wiele do życzenia. Książka profesora Jarosława Źrałki, wedle zapowiedzi autora, również przeznaczona jest dla obu grup odbiorców, przy czym w istocie spełnia tę obietnicę wzorowo. Stanowi zarówno wiarygodną pozycję naukową, jak i fascynującą lekturę popularnonaukowo-przygodową. dr Jan SZYMAŃSKI, Katedra Archeologii Ameryk, Wydział Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego Majowie przedstawiają aktualny stan wiedzy o kulturze tej cywilizacji w szerokim ujęciu chronologicznym, geograficznym i tematycznym. Szczególnie cennym i oryginalnym dokonaniem jest włączenie do książki informacji o licznych dokonaniach i wynikach badań polskich archeologów pracujących na ziemiach Majów, a także omówienie znaczenia tych faktów dla rozwoju nauki światowej. Splatają się one z prezentacją najnowszych wyników badań innych archeologów, dając wielowymiarowy i nieoczywisty obraz tej fascynującej kultury. prof. dr hab. Justyna OLKO, Wydział „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego Jarosław Źrałka – archeolog, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierownik Zakładu Archeologii Nowego Świata w Instytucie Archeologii UJ. Od wielu lat prowadzi badania w Gwatemali, na terenie Parku Narodowego Yaxha–Nakum–Naranjo oraz w regionie zamieszkanym przez współczesnych Majów Ixil. Od niedawna w pracach tych wykorzystywana jest metoda skaningu naziemnego (tzw. technologia LiDAR), który zrewolucjonizował wiedzę na temat przedhiszpańskiej kultury Majów. Główne zainteresowania naukowe Źrałki obejmują osadnictwo i obrządek pogrzebowy Majów, problem upadku ich cywilizacji, a także ikonografię i sztukę Mezoameryki w okresie przedhiszpańskim i kolonialnym. Pasjonuje się on również dawnym graffiti – temu tematowi poświęcił książkę Pre-Columbian Maya Graffiti: Context, Dating and Function (2014).
W swoim eseju Byung-Chul Han z analityczną przenikliwością zgłębia rozkład jednej z podstawowych wartości społecznych: szacunku. To, co kiedyś stanowiło fundament współżycia społecznego, w dzisiejszym świecie, nacechowanym narcyzmem, rywalizacją i cyfrową dehumanizacją, grozi zanikiem.Han przedstawia wielowymiarową diagnozę naszej współczesności: neoliberalne społeczeństwo osiągnięć tworzy przegranych, którzy nienawidzą samych siebie i gardzą innymi. Walka o szacunek staje się walką o status, tworzy podziały, wznieca przemoc i skutkuje rozpadem więzi. Media społecznościowe szacunek zastąpiły uwagą, uprzejmość - agresją, a wspólnotę - społecznościami, które nie znają solidarności.Byung-Chul Han pokazuje, w jaki sposób szacunek, poczucie własnej wartości i więzi społeczne łączą się ze sobą oraz jak ich utrata prowadzi do napięć, które niszczą społeczeństwo od wewnątrz. Autor nie poprzestaje jednak na krytyce. Przekonuje, że potrzebujemy nowej polityki przyjaźni opartej na wzajemnym szacunku, wyrozumiałym dystansie i uwadze skierowanej ku innym . To one są kluczowe dla demokracji.
Wznowienie kultowej już książki, łączącej elementy rozważań filozoficznych z opisem ważnego zjawiska popkultury, próbującej rozstrzygnąć paradoksy horroru w filmie, literaturze oraz najogólniej w życiu człowieka. "Zwykle unikamy tego, co wywołuje stres - zauważa autor. - Nie sterczymy dla rozrywki w korkach samochodowych, nie uczestniczymy - jeśli nie musimy - w sekcjach zwłok. Dlaczego więc tak chętnie poddajemy się fikcjom, które nas przerażają?" Gwałtowne emocje, jakie wyzwala horror, są paradoksalnie nieuzasadnione: boimy się zwykle czegoś, co nie istnieje. Co więcej - mamy świadomość, że uczestniczymy w grze fikcji. Horror - zdaniem Carrolla - jako gatunek literacki i filmowy, a także rodzaj estetyki, jest w gruncie rzeczy tworem schematycznym, a skuteczność pewnych jego konwencji i sposobów oddziaływania na ludzkie emocje - wykalkulowana i sprawdzona w praktyce. Dlatego niesamowite bądź krwawe opowieści, choć wywołują strach i poczucie dyskomfortu, przez wieki nie tracą na popularności.
Marek Aureliusz. Stoicka mądrość władcyMarek Aureliusz (121-180 n.e.) był jednym z najsłynniejszych cesarzy Rzymu i filozofem. Jego Rozmyślania do dziś inspirują ludzi z najróżniejszych środowisk. A przecież pogodzenie obowiązków władcy z praktykowaniem cnót sprawiedliwości i mądrości wydaje się niemal niemożliwe. Kim więc naprawdę był Marek Aureliusz? Jak wyglądała jego psychologiczna podróż do doskonałości?W tej biografii odnajdziesz człowieka, który starał się zachować wierność swoim wartościom moralnym i filozofii stoickiej, mierząc się jednocześnie z ogromną presją polityczną u szczytu potęgi imperium. Autor, opierając się na pismach samego Marka Aureliusza, jego korespondencji i innych wiarygodnych źródłach, ukazuje władcę rozdartego między ideałami a obowiązkami. Analizuje również relacje cesarza i filozofa z kluczowymi postaciami z jego życia matką Domicją Lucyllą i cesarzem Hadrianem a także z nauczycielami stoicyzmu. Przy czym to nie tylko opowieść o przeszłości, lecz również zaproszenie do praktykowania stoickiej mądrości dziś. Jak zachować spokój w świecie pełnym napięć? Jak podejmować trudne decyzje w obliczu konfliktów? Jak pozostać wiernym sobie, gdy otoczenie wymaga kompromisów? Stoicka droga, którą kroczył Marek Aureliusz, pozostaje właściwym wyborem od wieków.[Robertson] w przemyślany i przystępny sposób opisuje wielkie życie wielkiego człowieka. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto interesuje się stoicyzmem.Ryan Holiday, autor bestsellerów z list New York Timesa, w tym książki Stoicyzm na każdy dzień rokuNie śmierci człowiek powinien się bać, lecz tego, że nigdy nie zacznie żyć!Marek Aureliusz
To książka, która zyskała miano kultowej, przełomowej, którą kserują kolejne roczniki kierunków gender studies i do której odwołują się kolejne pokolenia autorek i autorów piszących o kobietach i macierzyństwie. Od lat była białym krukiem.Maria Janion pisała w eseju Niańka i kowboj poświęconym Elisabeth Badinter, że feminizm francuskiej filozofki uznawano za "oświecony, reformistyczny, tolerancyjny", a mimo to swoimi rozważaniami o tym, czy instynkt macierzyński jest wrodzony i czy każda kobieta go czuje, włożyła kij w mrowisko. "Sądząc z gwałtownych reakcji, jakie wywołała ta książka, macierzyństwo jest dziś ciągle tematem tabu" - stwierdziła Badinter.Dlaczego? Bo ośmieliła się powiedzieć, że "kobieta może być normalna, nie będąc matką, i że nie każda matka ma nieodparty pociąg do zajmowania się urodzonym przez siebie dzieckiem". Ponadto podkreśliła, "do jakiego stopnia pragnienie posiadania dziecka jest złożone, trudne do określenia i do oderwania od całej sieci czynników psychologicznych i społecznych", które na przestrzeni wieków - od XVII do XX - nie ułatwiały kobietom bycia matkami.Temperatura tej dyskusji nie jest w dzisiejszej Polsce doby kryzysu demograficznego niższa, niż była niemal pięćdziesiąt lat temu we Francji. I chociaż przeszliśmy długą drogę od odsyłania osesków w powijakach do mamek, oddawania kilkulatków pod opiekę instytucjom państwowym czy od niepodważalnie dominującej pozycji ojca w procesie wychowania, to nadal brak chęci posiadania dziecka przez kobietę napawa nie tylko lękiem, ale również pozostawia nas - społeczeństwo - w bezradności. W świecie chaosu relacja matka-dziecko ma rzekomo być tą niepodważalną, stałą, pewną. Bez niej jesteśmy sierotami. Kobiety pytają jednak: ale w imię czego mamy rodzić i wychowywać dzieci? Za co? Dlaczego? Na mocy jakiego prawa?Już w przedmowie Badinter zachęca: "Spróbujmy na nowo sformułować naszą definicję miłości macierzyńskiej, a zyskamy w ten sposób lepsze - z korzyścią zarówno dla kobiety, jak i dla dziecka - zrozumienie macierzyństwa. Zapraszam wszystkie kobiety - czy są matkami, czy nie - do wzięcia udziału w tej ważnej dyskusji filozoficznej. Do nich teraz należy dawać świadectwo, słuchać i sądzić".
"W najgłębszej warstwie lektury jest chyba tak, że to nie my czytamy Platona. To Platon czyta nas".Co się stanie, gdy zamiast traktować dzieła antycznego mędrca jak pomnik z brązu, odważymy się wejść z nimi w żywy dialog? Czego dziś nauczy nas Platon?Jan Tokarski w swojej najnowszej książce podejmuje się fascynującego zadania: przeprowadza nas przez niemal wszystkie dialogi Platona, szukając w nich odpowiedzi na pytania współczesności.Kompasem jest Sokrates, mistrz "nie-wiedzy" i nauczyciel zadawania pytań, który nie daje gotowych recept, lecz budzi uśpioną w nas zdolność myślenia. Myślenia rozumianego jako ćwiczenie duchowe, które ma moc nas odmienić.Platon od nowa to nie akademicki podręcznik, lecz porywająca opowieść o człowieku, który stał się obcym wśród swoich, bo odważył się pytać o sens życia. O jego uczniu, który otworzył wrota do krainy idei. O nas samych, bo w każdym z nas drzemie filozof.
Co dzieje się, kiedy umieramy? Czy świadomość gaśnie wraz z mózgiem, czy też istnieje coś jeszcze - tajemniczy wymiar, który od wieków nazywamy duszą?Po śmierci brata te pytania nie dawały spokoju Stphane'owi Allixowi. Z dziennikarską pasją i determinacją, ruszył tropem największej zagadki ludzkości próbując wyjaśnić sekret ludzkiej świadomości. Szukał śladów zarówno w świecie nauki - w badaniach medycyny, neuronauki i relacjach osób z pogranicza życia i śmierci - jak i w starożytnych tradycjach duchowych, takich jak szamanizm."Śmierci nie ma" to nie tylko pasjonujące śledztwo i intymne wyznanie. To zapis niezwykłej wędrówki w poszukiwaniu odpowiedzi, które mogą zmienić nasze spojrzenie na życie - i na to, co czeka nas po nim.Stphane Allix - dziennikarz, pisarz, założyciel INREES (Instytutu Badań nad Niezwykłymi Doświadczeniami) oraz magazynu Inexplor. Po śmierci brata w Afganistanie w 2001 roku zakończył piętnastoletnią karierę reportera wojennego i całkowicie poświęcił się badaniu granic świadomości. Autor bestsellerów, takich jak Aprs, Test: dowód na życie po śmierci czy Gdy byłem kimś innym.
Wikingowie i nordyccy bogowie. Podstępne knowania i krwawe wyprawy. Potężni władcy i waleczni woje. Oto dwie najważniejsze islandzkie sagi, z których zrodził się obraz świata Północy funkcjonujący powszechnie w dzisiejszej kulturze.Saga rodu Wolsungów opowiada historię rodziny, w której losy wielokrotnie ingerował sam Odyn. Od jej założyciela Wolsunga, poprzez Sigmunda, aż po Sigurda i Brynhildę i zniszczenie burgundzkiej dynastii Gjukingów. Wolsung, prawnuk Odyna, został wycięty z łona matki po sześciu latach ciąży, gdy ta zaczęła przeczuwać własną śmierć. Jego wnuk Sigurd jako wybraniec władcy bogów pokonał smoka Fafnira, a córka Sigurda, Aslaug, została żoną króla Ragnara.Losy legendarnego wodza i najsłynniejszego z wikingów - sławne podboje, aż po okrutną śmierć i zemstę jego synów - opisuje Saga o Ragnarze Lodbroku. Wraz ze swymi wojami król krwawo podbijał nawiedzane ziemie Brytów i Franków. Sam będąc bohaterem na poły legendarnym, uznawany bywa za ojca postaci w pełni historycznych: Ivara Bez Kości, Bjorna Żelaznobokiego, Halfdana Ragnarssona czy Sigurda Wężowe Oko.Obie te łączące się ze sobą opowieści przez wieki kształtowały wyobrażenie o ludziach Północy, inspirując i znajdując odbicie w sztuce i kulturze, chociażby w epickiej Pieśni o Nibelungach, twórczości J.R.R. Tolkiena czy serialu Wikingowie.
Staroindyjski epos sanskrycki jako uniwersalna narracja o dharmie i porządku świata"Ramajana" to jeden z najważniejszych eposów staroindyjskich, wywodzący się z tradycji ustnej i przypisywany legendarnemu poecie Walmikiemu. Opowiada historię księcia Ramy, który na skutek dworskiej intrygi zostaje zesłany na wygnanie wraz z żoną Sitą i wiernym bratem Lakszmaną. W czasie pobytu w lesie Sita zostaje porwana przez króla demonów Rawanę, co prowadzi do dramatycznej walki dobra ze złem i ostatecznego zwycięstwa Ramy.Epos ten bywa odczytywany zarówno jako pełna baśniowych motywów alegoria, jak i opowieść mogąca mieć historyczne korzenie. Niezależnie od interpretacji, "Ramajana" służy przede wszystkim przekazywaniu dharmy - zasad etycznych hinduizmu, których Rama jest uosobieniem. Ukazując ideały króla, męża, żony, brata i władcy, dzieło to przez wieki dostarczało wzorców postępowania i wyjaśniało, w jaki sposób moralność i prawo podtrzymują harmonię świata.Ponadczasowość "Ramajany" sprawia, że epos ten pozostaje żywy także współcześnie, inspirując twórców literatury i filmu. Jego uniwersalne przesłanie - odwieczna walka dobra ze złem oraz konieczność obrony sprawiedliwości - czyni z historii Ramy opowieść aktualną w każdej epoce, niezależnie od miejsca i czasu.
Filozofia Józefa Tischnera nie jest zamkniętym systemem, lecz żywą rozmową o człowieku – o jego wolności, nadziei i odpowiedzialności. Niniejszy tom, będący owocem ogólnopolskiego konkursu eseistycznego, pokazuje, że myśl krakowskiego filozofa wciąż inspiruje młodych ludzi, którzy czytają jego dzieła bez patosu, a z autentyczną ciekawością. Autorzy podejmują dialog z Tischnerem, odkrywając w jego tekstach język zdolny...
Intelektualnie Hessen jest przede wszystkim Europejczykiem; nacechowane neokantyzmem badeńskim studia pod opiekuńczym okiem mentora, Rickerta, osadziły go w centrum kultury grecko-rzymskiej, w której orbicie tworzył. [] Z mistrzem i przyjacielem, [], bezpośrednio wiązały go akceptacja samodzielności i metodologicznej odmienności nauk o kulturze, wyeksponowanie krytycznej teorii wartości kulturowych oraz dążenie do ich transcendentalnego ugruntowania. Myśl Hessena jest jednym z nielicznych już w XX wieku systemów filozoficznych [] a omawiana rozprawa dostarcza metodologicznych ram późniejszym badaniom jej twórcy[]Wydaje się zrozumiałe, że Przyczynowość jednostkową najlepiej znają Niemcy jej wznowienie po sześćdziesięciu latach jest symptomatyczne natomiast nie wzbudziła ona większego zainteresowania w kręgach polskich filozofów ani tym bardziej pedagogów. [] W Polsce mody na Kanta raczej nie było, co Władysław Tatarkiewicz nazywał nieobecnością okresu kantowskiego, i zapewne tym należy tłumaczyć praktyczną nieobecność Hessena w pismach rodzimych filozofów.Fragment wstępu
Książka przedstawia wszechstronną perspektywę na temat tego, jak obrazy komunikują znaczenia, wpływają na widza i tworzą własny, specyficzny język perswazji. Autorzy łączą perspektywę retoryki klasycznej, filozofii obrazu i filozofii piękna oraz teorii języka, przekształcając je w narzędzia do czytania, interpretacji i oceny obrazów.Autorzy proponuje analizę, która uwzględnia nie tylko formalne elementy dzieła takie jak syntaktyka linii i plam barwnych, układy barwne, światło i cień oraz wzajemne relacje i rozmieszczenie elementów ukazanych na obrazie ale także analizę semantyczną. Znaczenie pozwala na nadanie sensu przekazowi wizualnemu; obejmuje nie tylko to, co oko natychmiast postrzega, co narzuca się w doświadczeniu widzenia i uruchamia naszą uwagę percepcyjną, ale przede wszystkim to, co niesie określoną treść. Narzędzia retoryczne okazują się skutecznym środkiem rozumienia i oceny warstwy semantycznej obrazów i fotografii. Dzięki zastosowaniu kategorii retorycznych obrazy zaczynają do nas przemawiać, ponieważ okazuje się, że zawierają obiektywną, zrozumiałą warstwę, którą można zbadać poprzez analizę językową.W pierwszej części książki omówiono teoretyczne podstawy retoryki i retoryki wizualnej. Uwypukla ona istotę retoryki jako sztuki ekspresji i perswazji, pokazując, że jej zasady można zastosować nie tylko do języka werbalnego, ale także do języka komunikacji wizualnej. Książka wprowadza pojęcia stylu prostego, ozdobnego i wzniosłego (patetycznego) w odniesieniu do obrazów oraz wyjaśnia, jak kompozycja, kolor, perspektywa, kontrast i symbolika tworzą perswazję i argumentację wizualną. W tej części przedstawiono również zestaw punktów analizy retorycznej, podzielonych na syntaktykę, semantykę i pragmatykę, a także funkcję retoryki wizualnej jako systemu figur i tropów retorycznych, mających na celu wywołanie określonych efektów poznawczych lub emocjonalnych w obrazie.W drugiej części książki dokonano analizy wybranych fotografii. Autorzy pokazują, jak obrazy wykorzystują retoryczne środki wyrazu: dramatyzację sceny, metaforę wizualną, kadrowanie, grę światła i cienia oraz manipulację perspektywą. Fotografia jest prezentowana jako medium szczególnie podatne na retorykę, ponieważ łączy element realistyczny z silnym potencjałem konstrukcyjnym i interpretacyjnym. Analizy ukazują, jak obrazy fotograficzne mogą służyć jako przedmiot badań retorycznych i jak realizuje się w nich forma przekazu językowego.Część trzecia koncentruje się na dziełach malarskich, omawianych w kontekście figur retorycznych (metafory, metonimii, hiperboli, ironii, amplifikacji) oraz klasycznej teorii piękna. Autorzy analizują, jak kompozycja obrazu, harmonia, proporcje, rytm, symbolika, kunszt techniczny, przejrzystość i klarowność wpisują się w tradycję estetyczną sięgającą Pitagorasa, Platona, Plotyna i Tomasza z Akwinu. Zestawiając teorię retoryki z teorią piękna, książka dowodzi, że malarstwo nie tylko przedstawia świat, ale także przekonuje, porusza, przyciąga, intryguje i formułuje argumenty niczym tekst retoryczny.Książka oferuje spójny opis retoryki wizualnej jako narzędzia rozumienia obrazów. Pokazuje, że zarówno fotografię, jak i malarstwo można analizować w taki sam sposób, jak wypowiedzi językowe poprzez stałe elementy analizy retorycznej: tropy, figury, kompozycję, styl, ornamentykę, perswazyjność i strukturę argumentacyjną. Autorzy łączą teorię retoryki i filozofię obrazu z praktyczną analizą dzieł sztuki, tworząc przewodnik po współczesnym myśleniu o sile obrazu. Książka została wzbogacona obszernym materiałem ilustracyjnym, który pomaga czytelnikowi w dokonaniu samodzielnych analiz i ocen.
Teozofia w Polsce była czymś więcej niż ruchem ezoterycznym stanowiła próbę stworzenia nowoczesnej duchowości, łączącej mistykę z praktyką, a poszukiwanie sensu z ideą służby i braterstwa. Książka odkrywa zapomniany świat polskich teozofów artystów, intelektualistów i reformatorów życia codziennego, którzy na początku XX wieku tworzyli wspólnoty, organizowali wykłady, prowadzili działalność wydawniczą i społeczną. Ich wizja duchowości obejmowała nie tylko przekonania dotyczące niedostrzegalnych gołym okiem warstw rzeczywistości, ale również edukację, wegetarianizm, prawa kobiet, sztukę czy medycynę naturalną. Na podstawie rozproszonych archiwaliów i publikacji autorka rekonstruuje dzieje ruchu teozoficznego w Polsce od pierwszych salonów okultystycznych i inicjatyw artystycznych po Polskie Towarzystwo Teozoficzne. To opowieść o zapomnianym wymiarze modernizmu, w którym duchowe poszukiwania łączyły się z projektami społecznymi, a ezoteryzm stawał się narzędziem przemiany rzeczywistości. Badania nad historią nurtów ezoterycznych w kulturze i związanych z nimi społeczności mają już od przynajmniej dwóch dekad ugruntowaną pozycję w świecie akademickim. W Polsce obszar ten również znajduje coraz większe uznanie, choć nadal jest traktowany z pewnym dystansem jako mało istotny i marginalny. Z drugiej strony trudny dostęp do źródeł, ich specyficzny język czy niejednoznaczność interpretacyjna sprawiają, że wkraczanie na ten niepewny grunt łatwo może skończyć się kompromitacją badacza lub brakiem akceptacji ze strony recenzentów. Tylko osoby prawdziwie zafascynowane i zdeterminowane decydują się na rezygnację z bardziej bezpiecznych tematów i poświęcenie swego wysiłku badawczego tej nadal słabo rozpoznanej tradycji w dziejach kultury europejskiej. Do takich właśnie uczonych należy bez wątpienia autorka recenzowanej pracy, dr Karolina Maria Kotkowska. Jej monografia zasługuje na uznanie nie tylko ze względu na pionierski charakter i solidny warsztat badawczy, ale również z powodu ukazania nieznanych wcześniej (lub celowo pomijanych) związków z teozofią wielu wybitnych postaci z kręgów uczonych, poetów, artystów, arystokratów czy późniejszych organizatorów walki zbrojnej podczas II wojny światowej. Książka jest napisana z pasją i przekonaniem, podparta znakomitą orientacją zarówno w starszej, jak i najnowszej literaturze przedmiotu, polskiej i światowej. Autorka wykorzystała chyba wszystkie możliwe źródła drukowane (w tym gazety codzienne), niekiedy zachowane w pojedynczych egzemplarzach, ale na największe uznanie zasługuje niebywały wręcz zakres kwerend archiwalnych. Dotarcie do archiwów Towarzystwa Teozoficznego w Indiach, USA i Wielkiej Brytanii (już dzisiaj niedostępnego dla zewnętrznych badaczy) pozwoliło jej na zestawienie wykazu polskich członków Towarzystwa i odkrycie wielu nieznanych wcześniej nazwisk.Z recenzji dr. hab. Rafała Prinke
Źródło sensu stanowi jaźń, różna od ja, od ego, od świadomości. Jaźń jest cielesna, a ściślej: jest ciałem. Okazuje się, że istnieje coś ciało poniżej świadomości, co przejmuje kontrolę nad życiem ludzkim i określa wybory człowieka, jego los. Znaczy to na przykład, że złe narowy muszą być zwalczane przez dobre namiętności, że rozum to za mało, aby móc wydać z dobrym skutkiem wojnę złemu ciału. Można oddziaływać na naturę swoją mocą. Jej kwantum powoduje zmiany. Słabe, występne, podatne na zepsucie ciało ulega ciału większemu, doskonalszemu. Jaźń to Volk, naród, siła nieskończenie starsza i bardziej przemożna niż ego. Krew jest w niej duchem i to nią należy pisać życie. Kiedyś grzechem śmiertelnym było wystąpienie przeciwko Bogu, dziś jest nim bunt przeciw duchowi ziemi, przeciwko Volk. Człowiek nigdy nie posiądzie myśli, która nie wymagałaby radykalnej rewizji. Nigdy nie posiądziemy prawdy. Nie jesteśmy w stanie żyć bez fundamentalnego kłamstwa, bez zasadniczej fikcji. Zgodnie z twierdzeniem Nietzschego człowiek nowożytny stoi na rozstaju dróg: jedna wiedzie ku ostatniemu człowiekowi, druga ku nadczłowiekowi. Człowiek nie ma żadnej z góry ustalonej natury i nie ma on w niej żadnego oparcia. To, kim jest lub kim się stanie, zależy wyłącznie od jego wyborów, od jego woli. Biorąc pod uwagę jego obecną sytuację, ma do wyboru ostatniego człowieka lub nadczłowieka
Odkryj mistyczny alfabet, w którym Bóg opowiedział świat.
W tradycji żydowskiej litera stanowi łącznik między poznaniem świata a doświadczeniem Boga. Aga Cahn w książce Alefbet judaizmu snuje opowieść o wierze, kulturze, ale też codziennym życiu żydowskiej rodziny i społeczności.
Rozpoczynające każdy rozdział ilustracje przedstawiające litery hebrajskiego alfabetu oraz towarzyszące im wiersze, pełne odniesień do żydowskiej mistyki, stanowią – niczym midrasze – wyjątkowy komentarz do poruszanych w książce tematów.
Alefbet judaizmu to propozycja dla wszystkich, którzy pragną poznać etyczne i praktyczne podstawy judaizmu, a przy okazji zastanowić się nad esencją życia.
Aga Cahn – badaczka stosunków żydowsko-chrześcijańskich, absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytetu Cambridge. Myśleniczanka i popularyzatorka wiedzy o myślenickich Żydach, autorka (wraz z mężem Martinem) spacerownika Myślenice - ślady żydowskiego miasteczka. Prowadzi szkołę żydowską (Cheder) przy reformowanej Synagodze Beth Shalom w Cambridge, laureatka nagrody im. ks. Stanisława Musiała (2024) i nagrody Fundacji Polcul (2016), mama Ariela i Oliviera
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
