Do rozpoznania i oceny rzeczywistości, szczególnie kryzysowej, oraz prognozowania przyszłości konieczna jest nie tylko głębsza refleksja, ale i dystans czasowy . Ważną rolę w tym procesie pełnią filozofia i historia. Jednym z celów tej książki jest właśnie próba uchwycenia dystansu wobec współczesnego zarządzania, które wykazuje symptomy dezorientacji i zadyszki.
Książka doskonale wpisuje się w dyskurs na temat natury współczesnego zarządzania, jego interdyscyplinarności, ewolucji, różnych koncepcji i rozterek. Jej autorzy, specjaliści z wielu dziedzin, podkreślają wagę filozofii w kształceniu przyszłych specjalistów zarządzania i menedżerów. Ponieważ jest to kształcenie masowe, obejmujące w skali kraju setki tysięcy osób rocznie, powinno być prowadzone w sposób dobry jakościowo, odpowiedzialny i społecznie użyteczny, aby wywierało pozytywny wpływ zarówno na stronę etyczną, jak i merytoryczną zarządzania. Filozofia kształtuje umiejętność abstrakcyjnego, twórczego i krytycznego myślenia, podejścia analitycznego i systemowego, uczy argumentacji, etycznego postępowania, rozpoznawania wartości i szacunku dla nich. Zdobyte dzięki niej umiejętności ułatwiają zarządzanie strategiczne, taktyczne, rozwiązywanie problemów, wspierają proces podejmowania decyzji, komunikację i negocjacje.
Autorzy wyjaśniają znaczenie terminu filozofia zarządzania, opisują antynomie w zakresie filozofii zarządzania w przedsiębiorstwach, odnosząc się do kryzysu zarządzania strategicznego. Sporo miejsca poświęcają krytyce współczesnej nauki o zarządzaniu. Wypowiadają się na temat etosu i filozofii zarządzania klasycznych przedsiębiorców, specyfiki zarządzania zawodowych menedżerów oraz blasków i cieni filozofii menedżeryzmu. Dokonują przeglądu inspiracji religijnych, filozoficznych i etycznych związanych z kategoriami obowiązku i odpowiedzialności. Prowadzą rozważania na temat kultury jakości jako specyficznej i wyrazistej filozofii zarządzania.
Wszystko zaczyna się od ludzi: to oni stanowią materię społeczeństwa. To motto socjologów, którzy zajmują się badaniem życia społecznego. Dzięki prowadzonym przez nich analizom łatwiej jest zrozumieć zmiany, które wpływają na każdego z nas, i odpowiedzieć na nurtujące wielu pytania. Dlaczego żyjemy coraz dłużej, mamy coraz mniej dzieci i coraz częściej zawierane małżeństwa kończą się rozwodem? Dlaczego czekamy w długich kolejkach do lekarza i czy faktycznie Polacy są wierzący? Po co ludzie pracują i czy kiedykolwiek będziemy zarabiać tyle, ile na Zachodzie?
Współczesne społeczeństwo polskie to książka, która ma nie tylko uczyć wyobraźni socjologicznej, ale również pokazywać historyczne, polityczne i ekonomiczne uwarunkowania przemian, jakie dzieją się na naszych oczach. Interaktywna struktura rozdziałów ma ułatwić łączenie ze sobą pozornie odległych zjawisk i zachęcać do krytycznego myślenia, zapraszając do wgłębienia się w socjologiczne spojrzenie na świat.
W niniejszej publikacji zasadniczym celem uczyniłam rekonstrukcję i krytykę dyskursów o młodzieży (w ramach pewnego historycznie określonego „pola dyskursywnego”) i ostatecznie identyfikację relacji wiedzy – władzy, w której znajduje oparcie i legitymizację praktyka sprawowania władzy nad współczesną młodzieżą. Ostatecznie książka ta pomyślana jest jako narracja na temat urządzania młodzieży w Polsce. Zwracam się w stronę stworzonej przez Foucaulta jednej z najbardziej inspirującej poznawczo we współczesnych naukach społecznych koncepcji urządzania. (…)
Strukturę i kierunek wywodu wyznaczyło przyjęcie założenia, że współczesne dyskursy o młodzieży stanowią konstytutywny element urządzania społeczeństwa. W związku z tym zasadnicza linia rozważań obejmuje analizę tego, jak określone reprezentacje młodzieży (profile epistemiczne, wiedza, racjonalności) czynią możliwymi, uprawomocniają istnienie pewnych typów praktyk społecznych (technik, interwencji, strategii, programów). Celem Autorki było bowiem ukazanie owego permanentnego i konstytutywnego powiązania episteme i techne w praktykach dyskursywnych i polityce młodzieżowej. Z tego powodu rozpoczyna od refleksji nad problematyką władzy w perspektywie pedagogiki analityczno-krytycznej, w której to odnajduje teoretyczne i metodologiczne ugruntowanie analiz prowadzonych w kolejnych częściach pracy....
Książka jest interesującym i bogatym empirycznie i teoretycznie opracowaniem dotyczącym zmian społecznych zachodzących w społeczeństwach proradzieckich, a zwłaszcza w społeczeństwie rosyjskich i narodach syberyjskich.
Zawarte w niej artykuły podejmują ważne kwestie poszukiwania swojej tożsamości i miejsca w ogromnej "przestrzeni" powstałej po rozpadzie ZSRR. Autorzy próbują odpowiedzieć na pytania dotyczące m.in. postaw wobec zróżnicowań etnicznych i kulturowych tych społeczeństw, poszukiwań i budowy ich odrębności kulturowo-etnicznej za pomocą zarówno "tradycyjnych" metod (takich jak pamięć genealogiczna lub odwołań do tradycyjnych kultów religijnych), jak i nowoczesnych środków, związanych z polityką i tworzeniem miejsc pamięci.
Analizowane procesy, zwłaszcza próby tworzenia własnych narracji o przeszłości lub jej zawłaszczania - jak piszą autorzy - nie są łatwe i toczą się zazwyczaj w sytuacji napięć i sporów.
Ważną częścią tej książki są opracowania na temat Polaków w krajach byłego ZSRR, analizy prób odnowienia pełnego życia narodowego oraz trudnych (i czasami zaskakujących) wyzwań związanych z trudami przyjazdu do kraju przodków.
Rodzina ujmowana jest jako podstawowe i najważniejsze środowisko życia, rozwoju i wychowania człowieka, dlatego w pedagogice stanowi ona ważny obszar poznania naukowego. W związku z dokonującym się współcześnie wieloma przeobrażeniami społeczno-kulturowymi wpływającymi na funkcjonowanie rodzin, konieczne jest podejmowanie analiz naukowych, badań i dyskusji nad zmieniającymi się warunkami wychowania w rodzinie. Przedmiotem dociekań naukowych pedagogiki rodziny jest teoretyczna refleksja i badania nad wychowaniem w rodzinie, które jest wieloaspektową rzeczywistością, ulegającą obecnie różnorodnym przeobrażeniom. Pedagogika rodziny jako szczegółowa subdyscyplina pedagogiczna podejmuje problemy wychowawczego funkcjonowania środowiska rodzinnego ujmowane w szerokim znaczeniu, z uwzględnieniem aspektów socjalizacji, inkulturacji i opieki.
Zbiór krótkich felietonów publikowanych w latach 2008-2009 we włoskim magazynie "La Republika delle Donne". Sam autor nazywa w przedmowie swoje krótkie teksty "korespondencją ze świata, który podlega nieustannym i błyskawicznym zmianom", zasypując nas lawiną informacji i wszelkiego rodzaju bodźców zmysłowych, których często nie potrafimy już poddawać racjonalnej selekcji.
Monografia poświęcona kurhanom jako obiektom przyrodniczym, będąca podsumowaniem ośmioletnich badań nad florą kurhanów w różnych strefach klimatyczno-roślinnych Ukrainy, prowadzonych przez polsko-ukraiński zespół badaczy – pracowników Uniwersytetu Warszawskiego oraz Uniwersytetu Chersońskiego. Publikacja ta powstała we współpracy ze specjalistami z innych dziedzin: archeologii, etnobotaniki i ekologii krajobrazu. Obszar badań obejmował 3 strefy stepów i południową część strefy lasostepu.
Dziś, gdy liczba kurhanów w południowo-wschodniej Europie drastycznie spadła, ich znaczenie jest doceniane na nowo. Zaczyna się dostrzegać bezwzględną konieczność ochrony nie tylko wartości archeologicznej czy historycznej kurhanów, lecz także ich wartości przyrodniczej, zwłaszcza ze względu na ich znaczenie dla zachowania różnorodności gatunkowej oraz rolę, jaką mogą odegrać w procesie regeneracji stepów.
Ukraina to prawdziwa „kraina kurhanów”: z pierwotnej liczby pół miliona do naszych czasów przetrwało ich około 100 tysięcy. Najwcześniejszych informacji o istnieniu kurhanów na północnym brzegu Morza Czarnego dostarczył Herodot, który w „Dziejach” wspomniał o wielkim kurhanie nad rzeką Tyras (Dniestr), gdzie miał być pochowany władca kimeryjski. Do najsłynniejszych kurhanów należy Tołstaja Mogiła z IV p.n.e., gdzie znaleziono m.in. słynny pektorał z niezwykle misternym motywem zwierzęcym, tak typowym dla Scytów, eksponowany dziś w Muzeum Historycznych Skarbów Ukrainy w Kijowie.
Ważnym uzupełnieniem książki jest dysk CD zawierający:
• ukraiński i angielski przekład rozdziału 2 i streszczenie pozostałych rozdziałów,
• bazy danych dotyczące badanych kurhanów i ich pokrywy roślinnej,
• dziewięć prezentacji ilustrujących tematykę poszczególnych rozdziałów.
Prowokacja kulturowa, nazywana niekiedy "semiologicznym dżudżitsu", jest subwersywną praktyką ¦ głównie wizualną ¦ usytuowaną pomiędzy polem aktywizmu społecznego a polem sztuki. W książce "Zabijemy was słowami"... autor opisuje działalność polskich prowokatorów kultury, w szczególności zaś przygląda się wymowie ideologicznej ich obrazów. Przedmiotem analiz są między innymi prace Twożywa, Trzeciej Fali, Radykalnej Akcji Twórczej, Manufaktury, The Krasnals, Abramowskiego, Petera Fussa.
Współczesna powszechność globalizacji kultur wywołuje w wielu ludziach niepokój o utratę odrębności etnicznej czy regionalnej, odczuwają potrzebę znalezienia oparcia dla świadomości tożsamości, związków z miejscem pochodzenia, zamieszkania.
Problematyka poruszana jest rozległa i niezwykle interesująca. Układ tematyczny w poszczególnych częściach książki jest trafny i dobrze przemyślany.
W miarę jak zmienia się świat, w którym żyjemy, zmianom ulegają również narzędzia stosowane przez badaczy społecznych. Jednym z takich innowacyjnych pomysłów jest zaprezentowana w książce netnografia - forma badań etnograficznych zaprojektowana do analizowania kultur i społeczności internetowych.
Książka stanowi zachętę do tego, aby prowadzić badania nie tylko o internecie, ale i przez internet.
Ks. Michał Heller, laureat prestiżowej Nagrody Templetona, tropi i objaśnia problemy teologiczne z perspektywy czynnie uprawianej przez siebie nauki i filozofii.
Czytelnicy, podążając za jego myślą, wezmą udział w poszukiwaniu odpowiedzi między innymi na takie pytania, jak:
co łączy fizykę i teologię?
jakiej teologii potrzebuje człowiek XXI wieku?
dlaczego myślenie uczciwe jest racjonalne?
czy nauki mówią coś o prawdzie, dobru i pięknie?
jak rozumieć kosmiczny wymiar dramatu odkupienia?
Książka stanowi nowoczesny podręcznik filozofii przyrody. Autorzy jego nie zakładają u czytelników zaawansowanej wiedzy z fizyki, astronomii lub biologii. Większość zawartego w nim materiału dotyczy zagadnień związanych z fizyką i kosmologią. Jeden rozdział poświęcono także tematyce filozoficznej związanej z biologią. W każdym z rozdziałów umieszczono liczne pytania kontrolne, tematy do dyskusji lub pisemnego opracowania. Zastosowany układ graficzny ma ułatwić pracę studentowi.
Przedmiotem analiz prezentowanych w publikacji jest stan świadomości maturzystów dotyczący życia małżeńskiego i rodzinnego. Chodzi tutaj szczególnie o sposób postrzegania tego życia, uznawane wartości i normy z nim związane, a także oceny oraz wartościowanie go przez młodzież [ ... ]. Przedstawiona diagnoza zawiera wyważone oceny: stroniące od skrajności, rezygnujące z sensacji, za którymi podążają publicyści, i zbyt daleko idących przypuszczeń opartych na wybujałej fantazji, a pozostające w ścisłej relacji do twardych danych empirycznych. [ ... J Podkreślić należy, że w efekcie nie otrzymujemy stanowiska redukcjonistycznego, ale takie, które dostrzega bogactwo i złożoność rzeczywistości społecznej. N a kartach książki Świadomość maturzystów dotycząca małżeństwa i rodziny nie jawi się jako jednorodna, spoista, płaska, ale odznacza się wielością odcieni, wielowymiarowością i zawirowaniami. Autor z dużym wyczuciem, subtelnością i znawstwem wyeksponował te jakości omawianej materii. Z recenzji wydawniczej prof. dr. hab. Mariusza Zemło
"W jakiejś postaci ziściła się zatem protoromantyczna wizja Herdera: oto Żydzi wywłaszczeni z bogactwa własnej tradycji, przechowujący ją w szafach z pamiątkami, stwarzają siebie od nowa, bez względu na to, co sądzi na ten temat otaczający ich świat, czy sprzyja im, czy nie. Są w pełni zasymilowani, są normalni. Mają państwo, którego chcą bronić. Koncepcja suwerenności państwa izraelskiego polega na zdolności do obrony własnego terytorium, włącznie z prawem wypowiadania wojny. Jeśli więc słychać nasilające się głosy sprzeciwu wobec "agresywnej polityki Izraela", należy wiązać je z nierozsądnym, lewicowym pacyfizmem, jak też z kryzysem idei państwa narodowego na kontynencie europejskim. Dawniej, gdy Żydzi nie mieli swego państwa, byli z tego powodu znienawidzeni przez obcy im świat. Dziś odczuwają ten sam rodzaj nienawiści właśnie dlatego, że udało im się z sukcesem takie państwo stworzyć. Circulus vitiosus. Myliłby się jednak ten, kto ograniczałby syjonizm wyłącznie do ideowego zaplecza państwa stanu wyjątkowego. Syjonizm pozostawił po sobie piękną ideę kibucu, w którą umiał tchnąć życie. Inną jego trwałą zdobyczą jest Uniwersytet Hebrajski, stanowiący kulturalną oazę w państwie znajdującym się w połowie drogi między Jerozolimą a Lacedemonem. O tym wszystkim w pasjonujący sposób pisze w swoich Pismach żydowskich Hannah Arendt."
Z Przedmowy Piotra Nowaka
Wydana wspólnie z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego
Monografia podejmuje jedno z najistotniejszych zagadnień współczesnej humanistyki – kwestię tożsamości – ujmując ją w parach dychotomicznych pojęć wyznaczających granice koncepcji świata i człowieczeństwa, rozwijanych w zachodniej tradycji myśli metafizycznej: człowiek/zwierzę, człowiek/maszyna, kobieta/mężczyzna, dziecko/dorosły, swój/obcy, żywi/umarli. W każdym z rozdziałów możemy prześledzić zarówno konstrukcję, jak i możliwą destabilizację fundamentalnego binaryzmu, dokonywaną w przestrzeni sztuki rozumianej jako swoisty wehikuł tożsamości. Podręcznik mieści się w nurcie interdyscyplinarnej humanistyki, przeznaczony jest dla studentów kulturoznawstwa, teatrologii, literaturoznawstwa, wszystkich dziedzin historii sztuki, a także socjologii.
Pierwsze trzy księgi Periphyseonu Eriugeny zawierały imponującą ontologiczną wizję powstania świata, wyłożoną w oparciu o specyficzne odczytanie pierwszych wersetów Księgi Rodzaju, wsparte lekturą źródeł patrystycznych i filozoficznych (platoński Timajos). Można powiedzieć, że zgodnie z neoplatońskim ujęciem rzeczywistości w kategoriach wylew-powrót, pierwsze trzy księgi opisywały proces pochodzenia całej rzeczywistości od Boga, ze szczególnym zaakcentowaniem procesu powstawania sfery przyczyn prymordialnych (natura II). Księga IV natomiast poświęcona jest zagadnieniu konstutuowania się rzeczywistości materialnej i roli, jaką odegrał w jej powstaniu człowiek. Eriugena, wspierając się na autorach greckich, zwłaszcza na Grzegorzu z Nyssy i Maksymie Wyznawcy, daje w księdze IV wykład swojej antropologii. Najpierw porusza problem tego, czy człowiek jest czy nie jest zwierzęciem i w jakiej pozostaje relacji do innych istot żywych. Następnie stara się opisać relację człowieka do bytów anielskich po to, aby wykazać, że człowiek zajmuje pośrednią, czyli kluczową pozycję we wszechświecie. Człowiek jest mikrokosmosem, spoiwem łączącym różne poziomy rzeczywistości stworzonej, jako że w nim reprezentowane są zarówno byty podpadające pod zmysły, jak i byty duchowe.
Eriugena pokazuje, w jaki sposób w człowieku dokonuje się jakby powtórne stworzenie świata: człowiek nadaje nazwy wszystkim rzeczom, to znaczy ustanawia je w swoim umyśle. Tak jak istotą człowieka jest jego pojęcie w Bożym Umyśle, tak istotą każdej rzeczy jest jej pojęcie w umyśle człowieka. Przy tej okazji zostaje wyłożona nauka o wewnętrznej strukturze bytu ludzkiego obejmującej: intelekt, rozum i zmysł wewnętrzny. Należy zauważyć, że Eriugena określa człowieka przez jego zdolności poznawcze, dając tym samym początek tradycji intelektualistycznej w średniowieczu.
Natura ludzka w swojej integralności została określona mianem raju. Raj nie jest dla Eriugeny żadnym miejscem, ale stanem pierwotnej doskonałości człowieka. Ta natura ludzka nie jest podzielona na płci. Podział ten Eriugena, za Grzegorzem z Nyssy, ujmuje jako konsekwencję grzechu pierworodnego, a zarazem lekarstwo na grzech. Z tego podziału natury ludzkiej na płci wynikają bowiem wszelkie inne podziały, którymi zostanie opisana natura trzecia. Obok podziału na płci, podstawowym podziałem jest podział czasoprzestrzenny, który w sposób istotny charakteryzuje naturę trzecią: stworzoną i nie stwarzającą. Jest to niezwykle oryginalna i inspirująca koncepcja metafizyczna, w jakimś sensie prekursorska wobec Kantowskiej.
Przy okazji wykładu swojej antropologii Eriugena rozwija niezwykle oryginalną egzegezę Księgi Rodzaju. Biblia bowiem powinna być zinterpretowana tak, aby dostarczyła stosownej wiedzy o strukturze i przeznaczeniu człowieka. Ten typ egzegezy zastosowany przez Eriugenę jest unikalny w wiekach średnich.
Księga czwarta zatem jest wspaniałym traktatem o powstaniu człowieka, jego wielkości, miejscu we wszechświecie i jego przeznaczeniu.
Autorka książki podjęła bardzo ważny, bardzo aktualny, istotny teoretycznie i mający olbrzymie znaczenie praktyczne temat. Zauważalny brak zwartych opracowań teoretycznych oraz badań empirycznych dotyczących skutecznego przywództwa w szkołach na obszarach defaworyzowanych stawia badacza wobec poważnych wyzwań, z którymi Autorka, jako doświadczona badaczka, posiadająca bogatą i zasługującą na uznanie biografię naukową, doskonale, wręcz mistrzowsko, sobie poradziła. (...) Przedłożoną do recenzji pracę należy uznać za niezwykle wartościowe, oryginalne dzieło, które zasługuje na wysokie wyróżnienie. Książka w sposób znaczący wypełnia istniejącą lukę w piśmiennictwie pedagogicznym i stanowi istotny przyczynek do dalszych poszukiwań w tym obszarze problemowym.
Z recenzji wydawniczej Profesora Stefana Michała Kwiatkowskiego
Kompetentna, inspirująca i nowatorska praca uczy i znakomitego rzemiosła badacza, i drogi ku byciu Mistrzem. (...) „Stawanie się skutecznym przywódcą" /rozdz. V/. Rekonstrukcja tego procesu, upór, by uchwycić ową procesualność, to prawdziwa miara ambitnego przedsięwzięcia badacza - uczonego! Robota w każdym sensie profesorska, wykonana znakomicie; czytać „równocześnie" owe indywidualne biografie i prowadzić ich porównywanie, uchwycić podobieństwa i różnice, odnieść je do różnych podejść teoretycznych, to wielka trudność i sztuka jednocześnie. (...) Ocena końcowa pracy jest jednoznacznie pozytywna zarówno w wymiarze poznawczym, jak i kreatywnego wkładu wiązania studiów teoretycznych z tak potrzebnymi badaniami empirycznymi. Jest też potrzebnym i pedagogice, i edukacji dowartościowaniem ludzi trudu i czynu – dyrektorów! Oceniam całość bardzo wysoko, gratuluję Pani prof. J. M. Michalak inspirującego nas warsztatu i widzenia problemów, które pedagogika raczej pozostawiała... dyrektorom szkół!?
Z recenzji wydawniczej Profesora Ryszarda Macieja Łukaszewicza
Pomysł tematu udokumentowanego tutaj projektu badawczego Uniwersalia kulturowe w międzykulturowym porównaniu powstał w 1999 r. podczas spotkania w Łodzi, kiedy bilansowaliśmy wyniki dotychczas zrealizowanych wspólnych projektów badawczych. Wyszliśmy wówczas z założenia, że poznanie "uniwersaliów kulturowych" umożliwiłoby w pewnym stopniu pokonanie swoistych problemów badań dwunarodowych, skoro uniwersalia, qua definitionem, istnieją we wszystkich kulturach i mają te same znaczenia. Teza wyjściowa projektu brzmiała zatem: "uniwersalia kulturowe" mają coś wspólnego z "istotą ludzką" lub też z "zasadniczymi potrzebami człowieka", przy czym wiążą się one z rzeczami i fenomenami wspólnymi dla wszystkich ludzi lub istniejącymi i ważnymi we wszystkich kulturach.
Idea leżąca u podstaw studium Katarzyny Orszulak-Dudkowskiej jest ideą metodologiczną. To wszakże myśl, by z rozważaniami poświęconymi ogłoszeniu matrymonialnemu znaleźć się na pograniczu dwóch naukowych dziedzin: folklorystyki i antropologii kultury.
W ujęciu autorki prasowe ogłoszenie matrymonialne to "drobiazg", który i dla folklorystyki i dla antropologii kultury należy do obszaru codzienności. To wtopiony w życie codzienne "detal", z pozoru mało ważny, okazujący się jednak "ezystencjalnym konkretem", czyli czymś, co ujawnia podstawowe życiowe sytuacje współczesnego człowieka.
Z recenzji prof. dr hab. Andrzeja P. Wejlanda
Podręczniki akademicki, który powstał w Zakładzie Historii Kultury i Zakładzie Antropologii Słowa w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Głównym celem podręcznika jest zapoznanie studentów z historycznymi i społecznymi determinantami rozwoju językowych praktyk twórczych od oralności przez kulturę druku po ich funkcjonowanie w wielomedialnym świecie współczesnym. Autorzy pracy podjęli trud:
- omówienia twórczości słownej jako części składowej środowiska komunikacyjnego
- rozpatrzenia twórczości słownej w perspektywie antropologicznej z zastosowaniem systematów historycznych, społecznych, medialnych itd.
- prezentacji komunikacyjnych aspektów twórczości słownej oraz jej strukturyzacji
- dyferencjacji gatunków twórczych w obrębie poszczególnych, dawnych i współczesnych środowisk medialnych.
„Antropologia twórczości słownej nie jest jednak skoncentrowana na praktykach językowych, lecz na gatunkach, trwałych lub ulotnych i tymczasowych efektach tych praktyk, które mogą na przykład istnieć jedynie w trakcie realizacji danego gatunku, jak dzieje się w twórczości oralnej. Wszystkie one mają właściwą sobie formę estetyczną, budowę formalną, będącą szczególnym punktem zainteresowań antropologii twórczości słownej, jednak z uwzględnieniem roli medium i funkcji, od której po części zależy to, jak zbudowany i skonstruowany jest dany gatunek”.
Ze Wstępu
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
