Co było pierwsze, nauka czy religia?
Nauka pozwoliła nam odkryć tysiące tajemnic natury, opanować jej siły i opracować nowe technologie, które zmieniają nasze życie. Duchowość nie próbuje dokonywać zmian, koncentruje się natomiast na tym, co niewidoczne — na poszukiwaniu sensu istnienia i naszego miejsca na tym świecie.
Który z tych światopoglądów jest Ci bliższy?
Czy nauka precyzyjnie opisuje wszechświat, czy może lepiej sobie z tym radzą starożytne doktryny filozoficzne, ponieważ docierają do tajemnic, które pozostają daleko poza zasięgiem naukowców?
Jak powstał wszechświat, jaka jest jego natura i dokąd zmierza?
Jak zaistniało życie na Ziemi, czym jest ewolucja i co oferuje nam genetyka?
Po co nam neurobiologia? Jak nauka i religia postrzegają ciało i umysł?
Co rozumiemy pod pojęciem „bóg” i do czego jest on nam potrzebny?
Niniejsza książka stanowi próbę udzielenia odpowiedzi na te pytania. Jeśli chcesz poznać siłę argumentów obu stron i upewnić się, że obrałeś właściwą drogę, albo pragniesz bliżej zaznajomić się z punktem widzenia strony przeciwnej, ta lektura będzie dla Ciebie źródłem wielu przemyśleń. Gorąca dyskusja, jaka toczy się między dwoma błyskotliwymi umysłami, z których jeden reprezentuje naukę, a drugi świat duchowy, to prawdziwa intelektualna uczta, a zarazem bardzo głębokie emocjonalne przeżycie.
W tomie opisane zostały teorie wyjaśniające procesy różnicowania władzy, statusu i prestiżu w sieciach i grupach społecznych, a także procesy związane z dylematami kooperacji i wyzwaniami dla współpracy w grupach.
Miarą rozwoju omawianych teorii jest to, jak bardzo zmieniały się w czasie. Zarówno teoria stanów oczekiwań, jak też teoria władzy i zależności, a także inne teorie, o których tu mowa, w pierwotnej wersji dotyczyły jedynie stosunkowo prostych problemów. Obecnie obejmują swoim zakresem wiele rozbudowanych modeli opisujących i wyjaśniających najprzeróżniejsze problemy badawcze.
Książka przynosi najnowszą wiedzę z zakresu teorii procesów grupowych. Może być bardzo przydatna w nauczaniu metodologii badań eksperymentalnych w psychologii i socjologii.
Autorzy:
Joseph Berger – Stanford University
Vincent Buskens – Universiteit Utrecht
Coye Cheshire – University of California, Berkeley
Karen S. Cook – Stanford University
Lisa M. Dilks – West Virginia University
Martha Foschi – University of British Columbia
Alexandra Gerbasi – California State University Northridge
Joanna Heidtman
Zbigniew Karpiński – Instytut Filozofii i Socjologii PAN
Barry Markovsky – University of South Carolina
Barbara F. Meeker – University of Maryland
Arnout van de Rijt – Stony Brook University
Jane Sell – Texas A&M University
Robert K. Shelly – Ohio University
Brent Simpson – University of South Carolina
David G. Wagner – University at Albany, State University of New York
Murray Webster Jr. – University of North Carolina, Charlotte
Kinga Wysieńska – Instytut Filozofii i Socjologii PAN
Starzenie demograficzne jest współcześnie jednym z głównych wyzwań, z którym borykają się społeczeństwa krajów rozwiniętych, w tym krajów Europy. Proces ten jest wynikiem dwóch współwystępujących trendów, tj. wydłużania czasu trwania życia ludzkiego (długowieczności) oraz spadku dzietności. (…) Tematyka starzenia demograficznego jest obecnie przedmiotem wielu debat i dyskusji, zarówno w kręgach naukowych, gospodarczych, jak i politycznych.
Specyfika badań dotyczących starości i starzenia demograficznego wskazuje na potrzebę opracowania lub dostosowania aparatu pojęciowego i metodologicznego dla potrzeb analizy ilościowej w tym obszarze. Autorzy niniejszej książki proponują, aby metodologia ta znalazła swój wyraz w nowej subdyscyplinie w ramach gerontologii społecznej, nazwanej „gerontometrią”.
Rozmowy z radiowej Trójki w wersji do czytania. Wywiady Marcina Zaborskiego z programu ""Biuro Myśli Znalezionych"". Osobiste, poruszające historie dwudziestu bohaterów - wybitnych przedstawicieli polskiej kultury, życia społecznego i polityki. Między innymi: Krzysztof Kozłowski, Jadwiga Staniszkis, Teresa Torańska, Staszek Sojka, O. Knabit, Szwach Weiss, Ernest Bryl, Jan A.P. Kaczmarek, Jan Kanty Pawluśkiewicz, Adam Rotfeld, Ewa Łętowska, Janina Ochojska, Adam Nowak.
Najnowsza książka najważniejszych współczesnych niemieckich socjologów. Beck i Beck-Gernsheim wracają po sukcesie swojej książki Das ganz normale Chaos der Liebe, która stała się światowym bestsellerem, do tematyki bliskich związków i ich zmieniającej się natury w czasach globalizacji. Wprowadzają w niej pojęcie ?rodziny światowej?, pokazując, jak niewiarygodnie zmieniły się relacje rodzinne, które w przeważającej mierze są dzisiaj zapośredniczone przez nowe media. Niegdyś rodzina była definiowana przez pryzmat miejsca ? gospodarstwa domowego ? i wzajemnej bliskości swoich członków. Obecnie, jak mówią socjologowie, musimy dokonać redefinicji tej koncepcji: rodzina wcale bowiem nie przestaje być rodziną, nawet jeśli komunikację bezpośrednią zastępują czaty, skype, facebook, a jej członkowie są rozsiani po całym świecie. Dziadkowie z Grecji mailujący z wnukami znajdującymi się w Wielkiej Brytanii, małżeństwa pracujące w różnych miejscowościach, a nawet krajach, które utrzymują kontakty przez większość czasu wyłącznie przez telefon komórkowy, związki osób różnych krajów, narodowości i ras, a nawet adopcja dzieci z innych regionów świata ? to są nowe oblicza rodziny, którym znaczna część społeczeństwa musi stawiać czoła.
?W naszej nowej książce otwieramy horyzont na globalny chaos miłości, ze wszelkiego rodzaju związkami na odległość: parami dwunarodowymi, migrantami zarobkowymi i matrymonialnymi, matkami zastępczymi ? a także zwykłymi dramatami związków miłosnych utrzymywanych przez Skype?a. Dokonujemy analizy tego, co nazywamy ?rodzinami światowymi?: związków miłosnych i krewniaczych między ludźmi żyjącymi w różnych krajach, a nawet na różnych kontynentach, względnie pochodzącymi z różnych krajów czy kontynentów. Takie związki mogą przyjmować rozmaite formy i powstawać z najróżniejszych powodów. Wszystkie odmiany rodzin światowych mają jedną cechę wspólną: stanowią miejsce, w którym dosłownie ucieleśniają się różnice zglobalizowanego świata. Światowe społeczeństwo wprowadza do światowych rodzin sprzeczne rzeczy naraz: niepokój, zaburzenie, zaskoczenie, pożądanie, radość, załamanie i nienawiść. Żyjemy w świecie, w którym ten ukochany jest często daleko, a ktoś daleki nierzadko bywa tym najbliższym?.
Ulrich Beck ? jeden z najbardziej znanych współczesnych socjologów niemieckich, który należy do najczęściej cytowanych przedstawicieli nauk społecznych. Profesor monachijskiego Ludwig-Maximilians-Universitat oraz London School of Economics and Political Science. W Polsce znany z takich prac, jak Społeczeństwo ryzyka. W drodze do innej nowoczesności (2002), Władza i przeciwwładza w epoce globalnej (2005), Europa kosmopolityczna (z Edgarem Grande, 2009), Modernizacja refleksyjna (z Anthony Giddensem i Scottem Lashem, 2009), Społeczeństwo światowego ryzyka (2012), Niemiecka Europa (2013).
Elisabeth Beck-Gernsheim ? niemiecka psycholog i socjolog, publicystka związana z Friedrich-Alexander-Universitat Erlangen-Nurnberg (FAU). Zajmuje się głównie tematyką rodziny i na ten temat publikuje. Jej najważniejsze prace to: Was kommt nach der Familie? (1998), Wir und die Anderen (2004, 2007), Die Kinderfrage Heute (2006).
Rozprawa Agnieszki Cybal-Michalskiej idealnie trafia w oczekiwania zarówno współczesnych władz resortu nauki i szkolnictwa wyższego, studentów, nauczycieli akademickich, jak i środowiska pracodawców, gdyż wdrażane od kilku lat zmiany w kształceniu młodzieży zostały wyraźnie ukierunkowane na procesy rynkowe. [?] Pojęcie kariery przekształca się z wertykalnego na horyzontalne, obejmując swoim społecznym potencjałem i zobowiązaniem zarazem całą populację osób dorosłych wchodzących na rynek pracy. Jak pisze Autorka: ??Ruchoma perspektywa? młodzieży akademickiej w karierze oznacza rozwój jej kariery na drodze osobistego zaangażowania?. Odsłona różnych znaczeń tego fenomenu wprowadza czytelnika w świat wiedzy o istocie kariery w poszczególnych dyscyplinach naukowych.
Niniejsza publikacja jest interdyscyplinarnym i erudycyjnie przygotowanym projektem badawczym, którego wyniki w warstwie teoretycznej i diagnostycznej stają się niezwykle ważne i cenne dla nauk o wychowaniu, w tym szczególnie dla andragogiki i pedagogiki szkoły wyższej. Bogactwo wykorzystanych źródeł wiedzy z nauk społecznych sprawia, że opracowanie ma w części teoretycznej charakter znaczących badań metateoretycznych, syntetyzujących dotychczasową wiedzę. W żadnej z dotychczasowych rozpraw na ten temat nie znajdziemy tak bogatych zasobów analityczno-syntetycznych wiedzy o interesującej badaczkę kategorii pojęciowej, jaką stała się dla niej kariera. Agnieszka Cybal-Michalska dokonała bardzo rzetelnej i interdyscyplinarnie zorientowanej kwerendy literatury, co istotnie wzbogaca naszą wiedzę o powyższym fenomenie.
Szczególną wartość poznawczą mają wyniki przeprowadzonych przez autorkę badań wśród młodzieży akademickiej, gdyż dowodzą one nie tylko znakomitego warsztatu metodologicznego, lecz także sztuki prezentowania danych w sposób klarowny, wzbogacony również o schematy. Niezwykle trafnie odnosi je też do badań innych autorów, dzięki czemu zyskujemy dodatkową perspektywę porównawczą wiedzy o naszej młodzieży. Swobodnie przemieszcza się między wiedzą filozoficzną, socjologiczną a psychologiczną i pedagogiczną, nadając swoim analizom i interpretacjom nowy styl ich uprzystępnienia innym. [...] Rozprawa jest niezwykle bogata, wartościowa poznawczo, a to dlatego, że Autorka nie szukała ucieczki od analizy bogactwa danych, ale znakomicie wykorzystała metody analiz statystycznych, by wydobyć jak najwięcej wiedzy o młodzieży akademickiej i jej świadomości oraz aspiracjach (pro-)zawodowych.
Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego
Warunkiem sine qua non instytucjonalizacji jakiejś dyscypliny nauki jest jej istnienie niezinstytucjonalizowane czy raczej jeszcze nie w pełni zinstytucjonalizowane, a przede wszystkim podejmowane z określonej perspektywy badania nad takim czy innym jej przedmiotem materialnym. Przyjmując najbardziej ogólne i zarazem najbardziej pojemne określenie socjologii administracji jako dyscypliny socjologicznej, która bada administrację z perspektywy socjologicznej za pomocą metod socjologicznym, nietrudno wskazać uczonych, którzy ją uprawiali choć sami nie posługiwali się tym terminem. Takim uczonym jest z pewnością Max Weber, zaliczany do klasyków socjologii tout court i socjologii szczegółowych, jak socjologia religii, socjologia prawa czy wreszcie socjologia administracji, oraz inny klasyk socjologii Robert Merton.
W trzeciej części ,,Grunt to bunt"" znajduje się ponad 60 wywiadów, między innymi z Pawłem Kukizem, Kazimierzem Staszewskim, Zygmuntem Staszczykiem, Wojciechem Waglewskim, Krzysztofem Skibą, Pawłem ,,Konjo"" Konnakiem, Walterem Chełstowskim, Jerzym Owsiakiem, Agatą Młynarską, Krzysztofem Ibiszem, Tomaszem Budzyńskim, Wojciechem ,,Wampirem"" Jagielskim, Yach Paszkiewiczem, Siczką z KSU, Zygzakiem z TZN Xenna, Siwym z Defektu Muzgó, Sezonem ze Smaru SW, Młodym z Sedesu... W poprzednich tomach autor unikał wywiadów z tzw. celebrytami, tym razem jest inaczej. Gwiazdy opowiadają o ,,Jarocinie"" nieszablonowo. Czytelnicy mają możliwość zapoznania się z mało znanymi, albo wręcz nieznanymi historiami i anegdotami dotyczącymi Festiwalu, ale nie tylko. Wywiady często wybiegają poza ,,Jarocin"", choć są z nim pośrednio lub bezpośrednio związane. A to dlatego, że polski rock był ściśle z tą imprezą związany. Firmy fonograficzne, wideo klipy, załogi, sceny muzyczne w różnych rejonach naszej ojczyzny - rozmowy o tym wszystkim mają sens w kontekście ,,Jarocina""! W książce jest, poza wywiadami, ponad 200 unikatowych zdjęć. W większości są one wcześniej niepublikowane! Wśród nich znajdują się fotografie Wojtka Smarzowskiego, reżysera ,,Drogówki"", ,,Róży"", czy ,,Wesela"".
`Pierwsza noc poślubna. Ale pierwsza noc żałobna?` - zapisuje Roland Barthes 26 października 1977 roku. I ta notatka otwiera jego `Dziennik żałobny`, prowadzony przez pisarza niemal dwa lata po śmierci matki, który ukazał się właśnie po raz pierwszy w Polsce. Matka Barthes`a, Henriette, urodziła się w 1893 roku. Miała dwadzieścia lat, kiedy poślubiła Louisa Barthes`a, dwa lata później urodził się Roland. Miał zaledwie rok, kiedy zmarł jego ojciec. Matka żyła lat osiemdziesiąt cztery. Dla Barthesa, słynnego francuskiego krytyka literackiego, pisarza, jednego z czołowych przedstawicieli strukturalizmu, jej śmierć była potężnym ciosem - poświęcił jej nie tylko `Dziennik`, ale też ostatnie swoje dzieło - `Światło obrazu`, tekst, w którym z jednej strony prowadzi rozważania dotyczące komunikacji za pośrednictwem fotografii, z drugiej - medytuje nad dawną fotografią matki. Umiera tuż po ukazaniu się książki drukiem, potrącony przez ciężarówkę, tuż po wyjściu z przyjęcia u Francois Mitteranda. Badacze życia i twórczości Barthes`a twierdzą, że po śmierci matki nie potrafił już pisać o niczym innym. `Dziennik żałobny`, który Barthes zaczął prowadzić dzień po śmierci matki, został właściwie zrekonstruowany przez Nathalie Leger - przetrwał na luźnych karteczkach, fiszkach, na których robił notatki podczas tych dwóch lat - ołówkiem i piórem. Leger, przygotowując tom do druku, ułożyła je chronologicznie i tak zbiór notatek objawił się jako prowadzony z regularnością dziennik. Czytając go, można odnieść wrażenie, że autor starał się ująć w karby ból po stracie najbliższej osoby. Że próbując odnaleźć właściwy język, tak, ażeby nazwać to, co nienazwane, przypisać rozpaczy właściwe pojęcia, szuka sposobu na zapanowanie nad swoim stanem. Tak, żeby - jak pisze - `nie wypierać żałoby (zgryzoty) (głupia idea czasu, który ją znosi), ale ją zmieniać, przekształcać, sprawić, żeby przeszła ze stanu statycznego (zastoju, zatoru, powtarzających się powrotów tego samego) w płynny`.
„To, co chciałbym osiągnąć, to przytomne szaleństwo, doskonale czytelne i esencjalne” – pisał Blecher. Zdarzenia w bliskiej nierzeczywistości to wizja szaleństwa, które drzemie w każdym z nas. To ciąg wspomnień, może prawdziwych może zmyślonych, dla których autor poszukuje właściwego wyrazu.
Max Blecher, porównywany często do Franza Kafki, Brunona Schulza czy Tomasza Manna, pomimo bolesnego życia, przerwanego – z powodu gruźlicy kręgosłupa – przedwcześnie, w wieku zaledwie dwudziestu dziewięciu lat, pozostawił po sobie niezwykle oryginalną twórczość. Zdarzenia w bliskiej nierzeczywistości to jego pierwsza powieść wydana w Polsce.
Joanna Kornaś-Warwas
Niedziela, 5 czerwca 1938. Zmarł Blecher. Pochowano go we wtorek w Roman.
Myślałem nie o śmierci, która położyła kres jego cierpieniom, ale o jego życiu, którym jestem wstrząśnięty. Była to zbyt wielka męka, aby można ją było złagodzić współczuciem, czułością. Był to zawsze trochę dziwny chłopak, żyjący, wskutek straszliwego bólu, jakby w innym świecie. Nigdy nie umiałem rozmawiać z nim bez pewnego skrępowania, być wobec niego zupełnie otwarty. Napawał mnie pewnym lękiem, utrzymywał na dystans, jakby u drzwi więzienia, do którego nie można było wejść i którego nie można było opuścić. Prawie wszystkie nasze rozmowy cechowało skrępowanie, jakbyśmy je prowadzili właśnie w więziennej rozmównicy. I dokąd on powracał, kiedyśmy się rozstawali? Jak było tam, dokąd powracał?
Mihail Sebastian, Dziennik 1935–1944
Wznowienie jednej z najważniejszych książek ks. Józefa Tischnera - wyboru esejów z lat 1993-1997 poświęconych dylematom polskiej religijności, stosunkowi Kościoła do demokracji i współczesnego świata, problematyce władzy, wolności i wiary. Opisując chrześcijaństwo jako religię apelującą przede wszystkim do wolności człowieka, Tischner wskazuje jednocześnie na niebezpieczeństwa, które rodzą integrystyczne tęsknoty części polskich katolików. Spór ze zwolennikami upolitycznienia religii i ?ukościelnienia? państwa przeradza się w obronę tego, co w chrześcijaństwie zasadnicze: dialogu miłości między Bogiem a człowiekiem.
Krew, ten „sok bardzo szczególny”, jak mówił Goethe, zajmuje we wszystkich religiach i kulturach niezwykle ważne miejsce. Być może jest to jedyna rzecz materialna tak naocznie i przemożnie kojarząca się z tajemnicą sacrum; jej widok budzi zawsze emocje głębokie i najżywsze. Krew rozlana jest symbolem śmierci i zniszczenia, ale też oczyszcza i zmywa hańbę. Ściąga przekleństwo na tego, kto rozlał ją niewinnie, ale również stanowi cenę odkupienia za grzechy.
Te wszystkie aspekty krwi rozważa J.-P. Roux, analizując miejsce, rolę i symbolikę krwi w wierzeniach i obrzędach wszystkich właściwie ważniejszych ludów i cywilizacji – od Azteków po Chińczyków, od australijskich Dierisów i afrykańskich Dogonów oraz Bambarów po Eskimosów i amerykańskich Odżibwejów.
z recenzji Ireneusza Kani
Kiedy nasz najmłodszy syn obejrzał ,,Gwiezdne wojny"" dwunasty albo trzynasty raz z rzędu, spytałem go: Dlaczego oglądasz je tak często? A on mi na to: Z tego samego powodu, dla którego ty przez całe życie czytasz w kółko Stary Testament. Znalazł się w świecie nowego mitu.""Kultowa już ,,Potęga mitu"" jest zapisem rozmów Josepha Campbella z dziennikarzem Billem Moyersem, zainspirowanych przez Jacqueline Kennedy Onassis, ówczesną redaktorkę wydawnictwa Doubleday. Rancza, na którym spotykali się autorzy, użyczył im sam George Lucas.Joseph Campbell - wybitny antropolog i religioznawca - porównuje mity różnych kultur, w których poruszane są wielkie tematy ludzkości: życie, zdolność do ofiary, miłość, bohaterstwo, pragnienie wieczności... Jednocześnie podkreśla, że mitologia odgrywa w życiu współczesnego zachodniego człowieka niewielką rolę, co powoduje, że nie potrafi on żyć w zgodzie ze społeczeństwem, naturą i przede wszystkim z samym sobą.Campbell twierdzi, że mitologia Zachodu opiera się na światopoglądzie z pierwszego tysiąclecia przed naszą erą, który nie zgadza się ze współczesnym wyobrażeniem o wszechświecie. Dodaje też, że długo będziemy musieli czekać na nową mitologię, bo wszystko zmienia się zbyt szybko, żeby można było to zmitologizować. Campbell wierzy jednak, że nowa mitologia powstanie. Ale czy wspólna mitologia mieszkańców całej planety jest możliwa?
Carol Gilligan, wybitna amerykańska psycholożka, to „kobieta, która słucha”. W stłumionych głosach kobiet i dziewcząt szuka źródeł oporu i kontestacji. Znajduje w nich przekonanie, że to, czego wymaga miłość i udział w demokratycznym społeczeństwie, jest jednym i tym samym. Zarówno głos, jak i potrzeba związków są wpisane w naszą ludzką naturę, podobnie jak zdolność sprzeciwienia się fałszywym autorytetom.
Autorka Chodźcie z nami! wzywa do zaangażowania w imię stworzonej przez siebie etyki troski. Pokazuje zarazem, że etyka troski z prawdziwego zdarzenia nie jest możliwa bez przemian społecznych.
Carol Gilligan jest jedną z najwybitniejszych psycholożek naszych czasów. Chodźcie z nami! to bardzo ważny etap na obranej przez nią drodze łączenia dziedzin psychologii i kultury. Ta książka to dzieło sztuki; jest pięknie napisana i, niczym najlepsza powieść, pełna niespodzianek.
Richard Sennett
Przyjemnie jest wertować tę książkę Gilligan, bo można w niej natknąć się wraz z autorką na ten lub inny element patriarchatu – u Freuda, Lizystraty, Hawthorne’a, Marvella, Orestei. Pouczające jest obserwowanie, jak rozbija ona utarty schemat opieki nad dzieckiem, który nigdy nie był ani nie jest prostą triadą matka–ojciec–dziecko.
„The Review of Arts, Literature, Philosophy, and the Humanities”
Kamil Łuczaj – absolwent Akademii Górniczo-Hutniczej i Uniwersytetu Jagiellońskiego, socjolog i filozof. Publikował m.in. w „Studiach Socjologicznych”, „Studiach Medioznawczych” i „Przeglądzie Kulturoznawczym”. Interesuje się socjologią kultury oraz współczesną myślą społeczną. Wszystkożerca kulturowy.
Praca pana Kamila Łuczaja […] stanowi próbę zbadania rzeczywistej recepcji tekstów popkulturowych, serialowych w warunkach polskich, w środowisku wiejskim, wśród kobiet. Pan Łuczaj dokonuje tym samym rzadkiej i wartościowej próby weryfikacji słynnych tez „populistycznych” m.in. szkoły z Birmingham dotyczących kultury popularnej. Pokazuje, że kompetencje kulturowe – lub raczej ich brak – mogą znacznie utrudnić „właściwe” (preferowane lub opozycyjne) odczytanie tekstu serialowego.
Z recenzji wydawniczej prof. Katarzyny Skowronek
Praca jest w moim odczuciu oryginalna w tym sensie, że łączy perspektywę badań nad społecznym wykluczeniem (marginalizacją) z perspektywą badań nad kulturą popularną. Autor stawia sobie ważne pytanie o to, jak osoby wykluczone uczestniczą w uniwersalnej kulturze popularnej.
Z recenzji wydawniczej prof. Janusza Muchy
Polskie Towarzystwo Socjologiczne nagrodziło pracę stanowiącą podstawę niniejszego opracowania Nagrodą im. Floriana Znanieckiego za rok 2012.
W niniejszej książce analizie poddano różne systemy rodzinne i ich wpływ na życie rodziców i dzieci. W rozdziale pierwszym Relacje między rodzicami a dziećmi we współczesnych rodzinach przedstawione zostały zagadnienia dotyczące zmian więzi wewnątrzrodzinnej. Stanowi ona o spójności rodziny, co uznaje się za niezbędny wymiar systemu rodzinnego….
Coraz bardziej powszechne stają się alternatywne formy życia rodzinnego. Badania dotyczące rodziców i dzieci w rodzinach alternatywnych prezentuje rozdział drugi Nietradycyjne systemy rodzinne. Struktura rodziny a jakość funkcjonowania rodziców i dzieci. W rozdziale tym opisane są rodziny o nowej strukturze. Są to rodziny tworzone przez partnerów kohabitujących, rodziny adopcyjne, zrekonstruowane i niepełne. Wyniki zachodnich badań wskazują, że związki niezalegalizowane tworzą gorsze warunki dla rodziny i rozwoju dziecka niż małżeństwo….
Fragment Wstępu
Koncepcja monografii trafia w sedno ducha epoki, zdominowanego konsumpcjonalizmem i egoizmem motywacji osiągnięć społecznych i edukacyjnych. Ten egoizm osiągnął punkt krytyczny, który wymaga nowego pomysłu odwrotu od zgubnych skutków dewastacji różnych form wspólnotowości. Autorka pracy dostrzega potrzebę i zbawczą moc mechanizmów motywacyjnych opartych na kooperacji i współdziałaniu grupowym przede wszystkim w systemie edukacyjnym. Książka Izabelli Marii Łukasik jest więc swoistym ewenementem w piśmiennictwie polskim, ponieważ zwraca się ona w kierunku obszarów mocno zaniedbanych, jakimi są działania kooperacyjne, zespołowe, ukierunkowane na wspólne myślenie, współodczuwanie i harmonizowanie celów indywidualnych w zbiorowości. Patrząc na książkę z tej perspektywy, należy podkreślić jej wartościowy i użyteczny charakter.
Przedstawiana tu praca jest zbiorem tekstów omawiających tożsamości zbiorowe Białorusinów, przede wszystkim jednak tożsamości posiadające wyraźny kontekst narodowy i etniczny bądź też wprost narodową tożsamość naszych wschodnich sąsiadów. Zaprezentowane zostały w niej różne punkty widzenia na tytułową problematykę pracy, omówione różne odmiany białoruskich tożsamości. Autorami jedenastu tekstów są badacze z Białorusi, Polski, USA, Ukrainy i Czech.
Książka w nowatorski sposób podejmuje zagadnienie związków między edukacją a kulturą z perspektywy psychologii narracyjnej. Autorka wykazuje, że istotną rolę w procesie wychowania odgrywają narracje „wielkie”, opowieści rodzinne o miłości czy dzieciństwie, jak również narracje „małe”, za pomocą których rodzice przekazują dzieciom ważne treści. Rozwój psychiczny jest efektem nie tylko świadomych oddziaływań wychowawczych rodziców, ale także „zanurzania się” dziecka w świecie znaczeń, jakie oferuje mu kultura. Narracje kultury są bogate w psychologiczne treści; zapisane w języku kształtują środowisko rodzinne, moralność i regulują stosunki międzyludzkie. Publikacja adresowana do psychologów i pedagogów, jak również antropologów, socjologów, terapeutów rodzinnych oraz rodziców zainteresowanych problematyką wychowania.
Książka zatytułowana Tożsamość młodzieży polskiej w perspektywie badań fenomenologicznych. Wyzwania współczesności jest próbą ukazania świata, w jakim żyją młodzi ludzie w Polsce przez pryzmat ich własnych przeżyć, doświadczeń i refleksji. Teoretyczną ramę rozważań stanowią poglądy psychologów i socjologów (m.in. E. Eriksona, J. Marcii, M. D. Berzonsky'ego, A. Giddensa, F. Znanieckiego, M. Mead) opisujące proces kształtowania tożsamości w życiu każdego z nas. Analiza tego procesu dokonana została w oparciu o wyłonione konstrukty: religię, politykę, studia, pracę, uczestnictwo w kulturze, czas, miejsce, role płciowe czy związki partnerskie. Użyte do analizy fragmenty narracji pochodzą z rozmów (wywiadów fenomenologicznych), jakie autorka pracy prowadziła z badanymi na przestrzeni kilku miesięcy. W perspektywie badawczej rekonstruują one trud dorastania, dylematy związane z wchodzeniem w dorosłość, rozwiązywaniem wewnętrznych i zewnętrznych konfliktów, a także radzeniem sobie z napięciami i kryzysami towarzyszącymi adolescencji. Jest to materiał o tyle ciekawy, że koncentruje się wokół tego, co codzienne, ale też i nowe, trudne, nieznane, co ukazuje odmienność perspektyw działania badanych przedstawicieli młodego pokolenia i ich rodziców czy nauczycieli. Są to opisane w narracjach doświadczenia, nierzadko nakazujące modyfikować własne plany, marzenia i wizję otaczającego świata, tak by móc funkcjonować w trudnej, wymagającej rzeczywistości przełomu wieków. Zastosowana metoda badawcza, skupiona wokół rekonstrukcji znaczeń i sensów tejże rzeczywistości, zmierza do ukazania świata przeżywanego z perspektywy osób młodych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
