Książka poddaje krytycznej refleksji sposób, w jaki dzisiaj jest dostrzegana bądź z jakich powodów bywa przemilczana obecność kultury w stosunkach międzynarodowych. Czy kultura jest narzędziem teoretycznym, które potrafimy stosować, by analizę stosunków międzynarodowych uczynić pełniejszą? Przed jakimi problemami stajemy, próbując zoperacjonalizować pojęcie kultury na potrzeby badań prowadzonych w zakresie stosunków międzynarodowych? W jaki sposób go używamy? Do dorobku jakich nauk sięgamy, starając się to pojęcie oswoić? Jakie historie w stosunkach międzynarodowych kultura pozwala nam opowiedzieć? Komu daje głos, a komu go odbiera?
Należy dostrzec, że współcześnie nauki społeczne i humanistyczne postawiły kulturę na piedestale. To przecież "kultura jest sprawą życia i śmierci" (Mahmood Mamdani), to "kultura jest wszędzie" (Ulf Hannerz), kultura "przesądza prawie o wszystkim" (David Landes), kultura "jest na ustach wszystkich" (Marshall Sahlins), z kulturą "trzeba się liczyć" (Samuel Huntington), kultury "nie sposób przecenić" (Lawrence Harrison). W konsekwencji, proliferacja sensów wiązanych z kulturą zaszła tak daleko, że badacze zdają się bezradni, rezygnując z prób uporządkowania chaosu pojęciowego i dowolności odwoływania się do pojęcia kultury.
Badania przeprowadzone w Instytucie Stosunków Międzynarodowych UW mają pomóc w uporządkowaniu istniejącego zamętu, wskazać różnorodne pola badawcze, na których kultura się pojawia bądź pojawić się powinna, wreszcie przedstawić wyniki analiz przeprowadzonych wokół wielorakich przejawów kultury w stosunkach międzynarodowych, zarówno w teorii, jak i w praktyce.
Przedstawiłem polski Internet w momencie wejścia do niego różnych form aktywności politycznej, a wraz z nimi marketingu politycznego. Celem jest tu nie tylko uchwycenie stanu obecnego i jego genezy, ale również zastanowienie się nad możliwościami, jakie daje polityce Internet jako środek przekazu, a zarazem forma komunikacji międzyludzkiej.
Fragment Wprowadzenia
Monografia wpisuje się w dyskurs społeczno–medialny nad postrzeganiem osób z niepełnosprawnością intelektualną. Książka edukuje ku niepełnosprawności i to chyba jej najważniejszy atut. W pewnym sensie mówi o doświadczeniach, które zachodzą w przestrzeni społecznej i stanowią o sensie naszego istnienia, rehumanizując nasz odhumanizowany świat. A niepełnosprawność intelektualną stanowi odpowiedni i niestety doskonały materiał do tego doświadczenia. Fragmient recenzji dr hab. Jolanty Zielińskiej, prof. UP
W literaturze przedmiotu znajdujemy analizy transmisji międzypokoleniowej prowadzone z perspektywy psychologii rodziny, jednakże „tematyka transmisyjna” może być potraktowana znacznie szerzej. To nowatorskie w niniejszej pracy. W dobie ponowoczesnej transmisja międzypokoleniowa ma bowiem charakter dużo bardziej złożony. Uwikłana jest w system powszechnej edukacji, w ekonomię, popkulturę, w procesy komercjalizacji, globalizacji, akulturacji, inkulturacji [...].
Z recenzji prof. Zofii Dołęgi
Praca przedstawia współczesny symbolon uwikłany w różne konteksty semiotyczne, cywilizacyjne i kulturowe. Jest dziełem interdyscyplinarnym, powstałym w wyniku współpracy politologów, socjologów, kulturoznawców, antropologów kultury, prawników. Analiza artykułów składających się na książkę ukazuje, że wzajemnie się one uzupełniają, wchodzą też z sobą w interakcje. Wysoka merytoryczna i metodologiczna jakość tekstów, a także specyficzny kontekst kulturowy, w którym są one osadzone, powodują, że otrzymujemy publikację, która wnosi nową jakość do dyskursu o miejscu symbolon we współczesnych analizach politologicznych. [...] Dziś znak i jego kontekst semiotyczny stają się nieodłączną częścią każdej formy komunikacji i kreacji politologicznej. [...] Książka doskonale to zjawisko ilustruje.
Z recenzji wydawniczej dr. hab. Piotra Grochmalskiego, prof. UMK
Oddawana do rąk Czytelnika publikacja stanowi uporządkowany i rozległy tematycznie wykład na temat zjawisk i procesów zachodzących w obrębie złożonych stosunków społecznych, gospodarczych, kulturowych i politycznych w Polsce, Europie i na świecie. Część artykułów – czy ich fragmenty – można traktować jako ważny głos w dyskusji nad wyzwaniami nauk społecznych. Warto przy tym podkreślić, że Autorzy wykazali się bardzo dobrą znajomością poruszanej problematyki. Wykorzystali aktualne źródła i opracowania naukowe nie tylko w języku polskim, ale też w dużej mierze w języku angielskim, a także w innych. [...] Poziom merytoryczny przekonuje, że jest to dzieło warte opublikowania.
Z recenzji prof. dr. hab. Arkadiusza Żukowskiego
Autor, wydobywając wiele interesujących pedagogicznie znaków i znaczeń z wnętrza kultury, robi to w sposób niezwykle erudycyjny i zarazem analityczny. W efekcie trudno zignorować jego aporie i imponderabilia edukacyjne, czy też ich nie docenić.
Z recenzji wydawniczej dr. hab. Wiesława Andrukowicza, prof. US
Siedzenie przy biurku, przed czystą kartką papieru lub pustym dokumentem w laptopie dla wielu osób może być prawdziwą gehenną. Poprawiane po raz setny pierwsze zdanie wydaje się ciągle brzmieć niedoskonale. Termin oddania pracy zbliża się niepokojąco, a proces przelewania myśli na papier trwa coraz dłużej i wymaga ogromnego wysiłku. Nie musi tak być! - przekonuje Howard S. Becker - przedstawiając bezpretensjonalny i prosty zestaw rad, jak unikać problemów z pisaniem, które trapią studentów, profesorów i każdego, kto chce przekazać wyniki swoich badań społecznych. Wskazówki i przykładowe historie wplecione w ten barwy przewodnik mają sprawić, by pisanie było przyjemniejsze, nawet zabawne, a w każdym razie mniej stresujące i bolesne. Studenci, doktoranci, a nawet osoby na wyższych szczeblach kariery akademickiej znajdą w nim bezcenne porady, których na próżno szukać w podręcznikach metodologicznych. Inspirująca lektura. Howard S. Becker - profesor socjologii, muzyk jazzowy, fotograf. Ukończył Uniwersytet w Chicago, gdzie jego promotorem był Everett Hughes, który namówił go do badania środowiska muzyków jazzowych. Związany później w Northwestern University, University of Washington oraz University of California w Santa Barbara. Jest autorem licznych prac, między innymi szeroko komentowanych Outsiderów, oraz podręczników metodologicznych. Uhonorowany wieloma nagrodami za całokształt pracy naukowej, między innymi Charles H. Cooley Award w 1980 roku i George Herbert Mead Award w 1987 roku.
To książka wizjonerska i odważna.
hooks z pasją polemizuje z koncepcją feminizmu jako dążenia do równości kobiet i mężczyzn. Bo czy bogaty biały mężczyzna jest równy ubogiemu czarnemu z getta? I czy biedne kobiety mogą mieć interesy i potrzeby takie same jak te bogatsze? Nie ma czegoś takiego jak wspólna sprawa wszystkich kobiet... Dlatego postulowane przez hooks trudne „siostrzeństwo” polega na budowaniu wspólnego ruchu przez osoby, które mają różne doświadczenia i różne interesy.
Ruch feministyczny spowodował głębokie pozytywne zmiany w życiu dziewcząt i chłopców, kobiet i mężczyzn żyjących w politycznym systemie imperialistycznego, zdominowanego przez białych, kapitalistycznego patriarchatu. I nawet jeśli nadal powszechnie ośmiesza się feminizm, faktem pozostaje to, że dzięki kulturowym rewolucjom, do których doszło z inspiracji współczesnego ruchu feministycznego, każdy coś zyskał. Ruch ten zmienił nasze postrzeganie pracy, naszą pracę oraz naszą miłość. Mimo to ruch feministyczny nie zaowocował trwałą feministyczną rewolucją. Nie wyeliminował patriarchatu, nie wykorzenił seksizmu – opartych na nierówności płci, wyzysku oraz opresji. W związku z tym zdobycze feminizmu są wciąż zagrożone.
fragment książki
To niesamowita książka [...]. Odwaga i intelekt hooks są fenomenalne, a jej niezależność intelektualna i emocjonalna dojrzałość robią niezwykłe wrażenie. I była tak młoda, gdy ją pisała, miała zaledwie 32 lata! To niebywałe.
„O Magazine”
bell hooks (1962) – jedna z najwybitniejszych przedstawicielek czarnego feminizmu, marksistka i krytyczka kultury popularnej. Wykładała m.in. na Yale University i w City College of New York. Opublikowała kilkadziesiąt książek, m.in. Ain’t I a Woman?: Black Women and Feminism (1981) i Where We Stand. Class Matters (2000).
Książka stanowi próbę udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w dzisiejszej Polsce należy uważać za obowiązującą zasadę wolności zabudowy, w wyniku której interes publiczny — w szczególności wymogi lądu przestrzennego — zajmuje miejsce podrzędne wobec prawa własności, a efektem jest rosnący nieład przestrzenny.
W opracowaniu przedstawiono m.in.:
— idee zorganizowania przestrzeni i ich konfrontację z rzeczywistością — w kategoriach abstrakcyjnych („miasto idealne") i praktycznych („miasto realne");
— ideologie urbanistyczne niezależne od ogólnych ideologii politycznych i społecznych, które zaciążyły na urbanistyce XX w.;
— rolę, jaką odgrywały i odgrywają w procesie kształtowania przestrzeni władza publiczna, przede wszystkim jako wyrazicielka interesu publicznego, oraz własność;
— inne prawa podstawowe, które mogą dotyczyć urbanistyki i architektury - prawo do mieszkania, dobrego środowiska, dobrego rządzenia, a może już także do dobrej przestrzeni w ramach prawa do miasta.
Publikacja adresowana jest do prawników zajmujących się problematyką urbanistyki i architektury, urbanistów oraz wszystkich zainteresowanych urban studies, w tym socjologią miasta.
Autor podniósł na wyższy poziom refleksję na temat możliwości twórczego dialogu między socjologią a nauką społeczną Kościoła. Powołaniem socjologa jest tu zatem nie tylko orzekanie o tym jak jest, ale też jak powinno być. Wyobraźnia socjologiczna, zdaniem autora, powinna zmierzać do korekty życia społecznego. Dzieje nie są jakimś nieuchronnym fatum. Autor powołuje się na liczne przykłady roli wybitnych jednostek w dziejach, nawet w sytuacji kiedy wydawałoby się, że są one skazane na niepowodzenie.
Z recenzji prof. dra hab. Włodzimierza Pawluczuka
Książka analizuje życie ubogich przez pryzmat koncepcji kultury ubóstwa Oscara Lewisa, w której zawarte jest szersze aniżeli ekonomiczne, rozumienie sytuacji człowieka pozbawionego możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb. Analiza odnosi koncepcję kultury ubóstwa do polskiej rzeczywistości i do życia ludzi, dla których bieda nie jest jedynie epizodem, ale trwałym doświadczeniem wpływającym na wszystkie sfery życia. Analiza wykorzystuje zgromadzony przez Lewisa materiał badawczy, a także polskie „Pamiętniki bezrobotnych” z lat 30. i początku XXI wieku. Praca podejmuje zagadnienia dotyczące: socjalizacji jednostek w warunkach ubóstwa, interakcji, które są określone przez piętno, konstruowania obrazu samego siebie w warunkach biedy, relacji pomocy, trudności w kontaktach z pracodawcami. Zawiera też analizy dotyczące posiadanego kapitału i konsumpcji w sytuacji skrajnej nędzy. Książka ukazuje także wartości uznawane i realizowane w życiu grup zmarginalizowanych przez ubóstwo, zawiera wiele interesujących egzemplifikacji obrazujących omawiane problemy.
More’s Utopia is a complex, innovative and penetrating contribution to political thought, culminating in the famous ’description’ of the Utopians, who live according to the principles of natural law, but are receptive to
Christian teachings, who hold all possessions in common, and view gold as worthless. Drawing on the ideas of Plato, St Augustine and Aristotle, Utopia was to prove seminal in its turn, giving rise to the genres of utopian and dystopian prose fiction whose practitioners include Sir Francis Bacon, H.G. Wells, Aldous Huxley and George Orwell. At once a critique of the social consequences of greed and a meditation on the personal cost of entering public service, Utopia dramatises the difficulty of balancing the competing claims of idealism and pragmatism, and continues to invite its readers to become participants in a compelling debate concerning the best state of a commonwealth.
Jak w znalezieniu naszego miejsca na Ziemi mogą pomóc: pojedyncze nasienie granatu, wypchana walizka, para niedziałających słuchawek, grupa śpiewających buddystów i zakurzony wiekowy szkielet?
Kiedy kilka lat temu zmarł jej ojciec, instruktorka jogi Mary Paterson poczuła, że wraz z jego śmiercią straciła swoje miejsce na świecie. W poszukiwaniu utraconego domu udała się na 40 dni do buddyjskiego klasztoru w Bordeaux, we Francji, by wysłuchać nauk wietnamskiego mnicha buddyjskiego i mistrza zen ? Thich Nhat Hanha. Miała nadzieję na odnalezienie spokoju i spojrzenie na świat z innej perspektywy. Nie spodziewała się jednak, że odpowiedzi na najważniejsze pytania uzyska w tak niecodzienny sposób?
Mnisi i ja to wzruszająca historia stworzona z myślą o tych, którzy czują się zagubieni i samotni. To także obowiązkowa lektura dla wszystkich wielbicieli nauk wielkiego Buddy oraz dla tych, którzy chcą odkryć, jak wygląda prawdziwe życie mniszek, mnichów i pielgrzymów za murami klasztoru buddyjskiego.
UWAGA!!! KSIĄŻKA SPRZEDAWANA WYŁĄCZNIE NA F-RY VAT, BEZ PRAWA ZWROTU
Książka jest zbiorem stu artykułów poświęconych fińskim innowacjom społecznym, napisanych przez grono wybitnych osób, które rozwinęły lub opracowały poszczególne rozwiązania. Różniący się co do wieku, zapatrywań i społecznego pochodzenia, autorzy tekstów uosabiają zarówno poważne, jak i żartobliwe oblicze innowacji. W książce zostały zestawione ze sobą tak rozmaite zagadnienia, jak jednoizbowy parlament i suszarka do naczyń, system dziennej opieki nad dziećmi i publiczne przystanie do prania, praca w wolontariacie i zasada trójstronności, chleb pettu i rządy koalicyjne, wreszcie – system Linux i Święty Mikołaj. Publikacja została przetłumaczona na 16 języków.
To oryginalna i interesująca propozycja zastosowania perspektywy interdyscyplinarnej, która łączy rozległą wiedzę w zakresie tytułowej problematyki zarówno na poziomie empirii, jak i teorii z postawą rozumiejącą wspartą badaniami i przemyśleniami. Dociekając istoty fenomenu dzieciństwa, autorka sięga po indywidualne trajektorie biograficzne i skupia się na obszarach ich działania jako podmiotów sprawczych. Próbuje ukazać, w jakim stopniu dzieci są aktorami życia społecznego, wpływają na zwiększenie kontroli nad swoim życiem, wiary we własne życie i swoje możliwości, a także, w jakich przestrzeniach społecznych wzbogacają swoją wiedzę, kompetencje i umiejętności. Książka jest w pewnym sensie pionierskim przedsięwzięciem pokazania problematyki dziecka i dzieciństwa w perspektywie, która nadaje jej walor ważnej lektury dla socjologów, pedagogów, specjalistów pracy socjalnej oraz tych, dla których sprawa dziecka i dzieciństwo są niezwykłej wagi.
2 recenzji dr bab. Anny Barskiej, prof. Uniwersytetu Opolskiego
W dziedzinie socjologii, socjologii kultury, socjologii sztuki Pierre Bourdieu jest niekwestionowanym autorytetem – we Francji, w Europie, w świecie. Także w Polsce. Korzystanie z jego inspiracji jest jednak utrudnione. Powodem jest brak przekładów, ale działają też inne przyczyny. Jedną jest rozproszenie wypowiedzi dotyczących socjologii sztuki w wielu różnych pracach Bourdieu i brak jednej, która by je syntetycznie prezentowała. Inną - ścisłe, integralne powiązanie założeń tej dyscypliny i odpowiedniej specyficznej terminologii z założeniami i pojęciami konstytuującymi szerokie problemowo-teoretyczne tło, jakim dla socjologii sztuki Bourdieu jest obszerna konstrukcja jego socjologii kultury oraz socjologii tout court.
W dostępnej w Polsce dość obszernej literaturze etnologicznej na temat magii nie ma podobnego opracowania. Jego niezwykłością są dwie warstwy narracji informacyjnej, a obydwie mają walor dydaktyczny i naukowy, których nie sposób od siebie oddzielić.
Jest to przede wszystkim doskonały pokaz etnograficznej metody naukowego rozważania problemu i badań terenowych. Autorka ukazuje skomplikowanie i wagę problemu, któremu poświęciła wiele miesięcy studiów i prawie trzy lata badań w terenie. Krok po kroku prowadzi czytającego przez gąszcz opinii na temat czarownictwa i magii, prezentowanych przez folklorystów, psychiatrów, okultystów, dziennikarzy, a potem zgłębia światową literaturę antropologiczną, etnologiczną, etnograficzną. Pokazuje dokładnie trudności z formułowaniem pytań badawczych, z rozumieniem sensu uzyskanych odpowiedzi, wreszcie z czynnym uczestniczeniem w wiejskim odczynianiu uroków. Tu ma znaczenie przede wszystkim proces postępowania naukowego, wyraźnie i jasno przedstawiony przez autorkę. I właśnie to jest wyjątkowo cenna instrukcja postępowania w badaniu terenowym, w prezentacji materiału i w próbach jego wyjaśniania - ta książka to gotowy plan zajęć z metodyki terenowej eksploracji.
Drugą, nie mniej ważną warstwą książki jest faktografia. Obraz magii w wioskach francuskiej prowincji pokazany jest tu na tle kulturowym tego regionu. W Polsce nie ma nie tylko książek, lecz w ogóle informacji o współczesnym stanie kultury tradycyjnej (czy ludowej) w Europie Zachodniej, nie wspominając już o Francji. W książce został utrwalony szkic poczynań ludzi ścierających się z codziennością i skazanych niejako na rozwiązywanie jej problemów za pomocą dawnych sposobów, w tym także magii.
Napój miłosny czy trucizna? Wideoklip jako przekaz to nie tylko koktajl konwencji, gatunków filmowych czy stylów, to również wspłóbrzmienie, harmonijna synteza niejednorodnych składników przekazu, muzyki, słowa, obrazu filmowego oraz tego, co niesie ze sobą osadzenie w kontekście- w MTV i innych telewizjach muzycznych, stanowiących znakomite przykłady neo-telewizji, świadectwa rozwoju epoki multimediów. Wideoklip jest także przejawem dominacji estetyki zanikania w nowych mediach i nowym językiem wizualności. TO wszystko znajdziesz w tej książce.
Książka ta opowiada historię pewnego ideału, ostatniego, z którym francuska arystokracja ancien régime?u miała się całkowicie utożsamić, ostatniego, który pozwolił jej raz jeszcze uczynić z siebie symbol i wzorzec całego narodu. Ideału towarzyskiego spod znaku elegancji i uprzejmości, który przeciwstawiał logice siły i okrucieństwa instynktów sztukę przebywania razem, opartą na intelektualnym uroku i wzajemnej satysfakcji.
W pierwszych dziesięcioleciach XVII w. elita szlachecka zaczęła odkrywać nieznane dotąd terytorium, równie odległe od dworu, jak i od Kościoła, wytyczała jego granice, wyposażała w niezawisłe prawa i kodeks zachowania zalecający rygorystyczne przestrzeganie form. Nie dbano o to, aby przestrzeń tę nazwać, wystarczała ogólna nazwa monde; wkrótce jednak słowo to miało wskazywać już nie tylko domenę ludzką, w przeciwieństwie do boskiej, miejsce wygnania i grzechu, gdzie wszystko zdawało się sprzysięgać, aby zgubić naszą duszę, lecz miało przywoływać ograniczoną rzeczywistość społeczną, gdzie nieliczni uprzywilejowani wprowadzali w życie etyczny i estetyczny projekt o charakterze ściśle laickim, obywający się bez teologicznych gwarancji. I jeśli w XVII w. wielu z tych, którzy należeli do owego monde, miało, na skutek wielce znaczących przemian, poświęcić ów zbyt ziemski ideał na rzecz Boga, wiek następny, uwalniając człowieka od religijnego niepokoju, powierzył go ufnie jego powołaniu czysto świeckiemu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
