Sława Gustawa Adolfa w dużej mierze oparta jest na jego kawalerii. O nim samym mówi się, że przełamał stagnację w europejskiej sztuce wojennej w zakresie użycia jazdy, przywracając jej mobilność i wigor. Jednak tak jak w przypadku dużej części mitologii Gustawa, prawda może być zupełnie inna. Richard Brzezinski poszukuje faktów ukrytych za mitami, próbując ustalić rzeczywistą historię kawalerii króla. Jej organizacja, broń, uzbrojenie ochronne, taktyka i umundurowanie stanowią przedmiot zawartej w tekście analizy, którą uzupełniają liczne ilustracje, w tym osiem doskonałych, pełnostronicowych, kolorowych plansz autorstwa Richarda Hooka.
Lew Północy, król Gustaw Adolf ze Szwecji, był jednym z głównych graczy w wojnie trzydziestoletniej lat 1618-1648. W 1630 roku Gustaw ostatni obrońca protestantów zmiażdżył katolików pod Breitenfeld w zwycięstwie powszechnie uważanym za spełnienie proroctwa przepowiadającego pokonanie orła (godło cesarza niemieckiego) przez złotego lwa. Choć poległ w bitwie pod Ltzen zaledwie dwa lata później, zyskał sławę dzięki wprowadzonym przez siebie technicznym i taktycznym innowacjom. Obecna książka, pierwsza z dwóch części, bada sprzęt, mundury i organizację piechoty, która tworzyła armię Gustawa.
Niewielu ludzi ma świadomość, że swego czasu państwo polskie należało do największych mocarstw Europy. Jednym z głównych narzędzi jego sukcesu była armia, która, mimo że niewielka, to w XVI i XVII wieku miała sporo dokonań, w tym wielkie sukcesy. Richard Brzezinski przyczynia się do podniesienia tej świadomości przedstawiając portret wojsk Rzeczypospolitej Obojga Narodów z lat 1569-1696, opisując szczegółowo ich historię, organizację, broń, uzbrojenie ochronne, insygnia i ubiór, czemu towarzyszą liczne ilustracje i osiem pełnostronicowych plansz wykonanych przez Angusa McBride’a.
Siedemnastowieczna Rzeczpospolita Obojga Narodów była prawie tak różnorodna, jak dzisiejsze Stany Zjednoczone Ameryki. Obok Słowian na jej terytorium żyli Litwini i inni Bałtowie, Niemcy, Tatarzy, kupcy ormiańscy, żydowscy handlarze, a nawet dość pokaźna populacja Szkotów. Ta różnorodność kultur miała znaczący wpływ na armię Rzeczypospolitej. Obok przeważnie polskich i litewskich husarzy służyli w niej liczni cudzoziemcy zarówno z kraju, jak i zagranicy: Tatarzy i Kozacy, Wołosi, Siedmiogrodzianie, Mołdawianie, Węgrzy, Serbowie i Albańczycy, a z Zachodu Francuzi, Włosi, Holendrzy, Walonowie, Szwedzi i Szkoci. Kontynuacja pozycji Men-at-Arms 184 autorstwa Richarda Brzezinskiego uzupełnia jego fascynujący przegląd armii Rzeczypospolitej z lat 1569-1696.
"Polski husarz, to z pewnością jedna z najbardziej widowiskowych postaci w dziejach jazdy. Dla Polaków jest też czymś więcej – symbolem uzasadnionej dumy z sukcesów militarnych i zaprzeszłej epoki, gdy Rzeczpospolita Obojga Narodów była (geograficznie) największym państwem w Europie, rozciągającym się od Bałtyku niemal po Morze Czarne.
Husaria stała się legendą, lecz podobnie jak w przypadku wielu narodowych tradycji (np. szkockie tartany klanowe), sporo aspektów jej historii zostało w XIX wieku znacznie podkoloryzowanych. Oczywistym przykładem są husarskie skrzydła. Współcześni ilustratorzy zwyczajowo przedstawiają husarzy noszących parę ogromnych skrzydeł zaginających się nad głową. Tymczasem, tego typu skrzydła niemal nie występują w ikonografii z epoki. Jak zobaczymy, niezaprzeczalnym jest fakt, że w okresie najświetniejszych zwycięstw (1577 – ok. 1621) husarze nosili mniej spektakularne skrzydła przymocowane do siodeł. Analogicznie, dla niektórych zaskakującym może być odkrycie, że najbardziej dekoracyjne zbroje husarskie, zapełniające polskie muzea nie były używane w „złotych czasach” husarii, lecz datują się na lata trzydzieste XVII wieku i później."
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
