Tom jest kontynuacją serii wydawniczej Archiwum „Kultury” upowszechniającej źródłowe badania związane z dziejami paryskiej „Kultury” oraz Instytutu Literackiego w Maisons-Laffitte. Ta niezwykle żywa i przykuwająca uwagę wymiana osobistych poglądów obu korespondentów jest źródłem informacji na temat ewolucji poglądów, starć ideowych i klimatu opinii dominujących w niezwykle ważnej części polskiej elity intelektualnej, daje nam możliwość spojrzenia niejako za kulisy wielu kluczowych wydarzeń najnowszej historii, np. okoliczności powstania takich tekstów Kołakowskiego, jak „Tezy o nadziei i beznadziejności” czy „Sprawa polska”, które inspirowały opozycję demokratyczną lat siedemdziesiątych w PRL-u, m.in. powstanie Komitetu Obrony Robotników.
Książka w wyjątkowo głęboki i ciekawy sposób łączy bogactwo tematyki prawdy (jakie się pojawiło w ciągu wieków w różnych nurtach myśli filozoficznej) z szeroko pojętym życiem. Ta nowatorska metoda pozwala czytelnikowi - w sposób wręcz obrazowy - zastanowić się i odróżnić, czy przykładowo w danym nurcie filozoficznym, i wynikających z jego uwarunkowań społecznych (politycznych i gospodarczych), mamy rzeczywiście do czynienia z przeżywaniem prawdy czy raczej z ideologicznym od niej ""odpryskiem""? I mimo, że współczesność w wielu aspektach życia odrzuca lub zniekształca pojęcie prawdy - to na długą metę gwarantem harmonijnego rozwoju człowieka może być jedynie perspektywa przeżywania i naszego zobowiązania wobec prawdy.
Książka ks. dra Piotra Studnickiego ma charakter interdyscyplinarny, sięgający zarówno do przesłanek filozoficznych, jak i teologicznych oraz pedagogicznych. Daje ona wyczerpującą odpowiedź, na szereg istotnych pytań takich jak: czym jest dialog, jaka jest jego istota z punktu widzenia filozofii oraz teologii, na czym polega dialogiczny charakter komunikacji interpersonalnych, jakie są podstawy dialogu w edukacji oraz jakie warunki należy spełnić by móc osiągnąć pełnię dialogu? Są to ważne pytania, powiedziałbym, kluczowe kwestie wprowadzające Czytelnika w samo źródło prawdy o dialogu. Takie ujęcie dialogu - w toku którego następuje wymiana myśli, jest zapewniony kontakt intelektualny i emocjonalny pomiędzy uczestnikami rozmowy, szanowana jest podmiotowość jego uczestników, wczuwanie się w świat partnerów dialogu, rozumienie ich, gotowość do odstąpienia od własnego stanowiska w świetle przedstawionych argumentów – daje podstawę do potraktowania dialogu jako wartości. (…) Książkę tę gorąco polecam studentom teologii, jak i pedagogiki, a także rodzicom i nauczycielom. Polecam wszystkim tym, którzy chcą wzbogacić swoją wiedzę o dialogu.
Prof. dr hab. Marian Śnieżyński
Praca zbiorowa pod redakcją naukową Marka Walancika oraz Jolany Hroncovej zatytułowana "Pedagogika społeczna wobec procesów żywiołowych i zachowań ryzykownych" ukazała się w cyklu książek, do powstania których zainspirowała XVI Międzynarodowa Konferencja Naukowa "Człowiek w obliczu wielkiej zmiany - wyzwania dla subdyscyplin współczesnej pedagogiki - SOCIALIA 2013". Warto nadmienić, że konferencja ta po raz pierwszy odbyła się w Polsce, a jej głównym organizatorem była Wyższa Szkoła Biznesu w Dąbrowie Górniczej. Jak podkreślają Redaktorzy naukowi, książka ma "na celu przybliżenie Czytelnikowi, badaczowi, bacznemu obserwatorowi i uczestnikowi dynamicznej współczesnej rzeczywistości, refleksji teoretycznej i ewolucji doświadczanej praktyki odnoszącej się do zachodzących procesów żywiołowych i zachowań ryzykownych oraz potrzeby wsparcia w cywilizacyjnych i ludzkich zawirowaniach. Postulat praktyki i teorii przyświecał redaktorom naukowym przez cały okres przygotowania tekstów. Zatem w części pierwszej zaprezentowano charakterystykę, uwarunkowania wybranych zachowań problemowych, w drugiej koncepcje wsparcia, pomocy dla osób jej oczekujących. W przedstawionym opracowaniu starano się przedstawić istotne zjawiska rzeczywistości społecznej (zachowania problemowe), odwołując się do pedagogiki społecznej, w zakresie aplikacji oryginalnej i autorskiej myśli pedagogicznej do praktyki. Publikacja ta zawiera opracowania Autorów z Polski, Republiki Czech i Republiki Słowacji.". Książka składa się z dwóch spójnie i logicznie uzupełniających się, aczkolwiek samodzielnych części. Pierwsza z nich została zatytułowana "Zachowania problemowe - ryzykowne" przynosi przegląd wybranych istotnych problemów społeczno-wychowawczych współczesnych czasów, takich jak przykładowo: konsumpcjonizm, uzależnienia, cyber-zaburzenia, przekraczanie norm, zachowania samobójcze. Część druga - "Wsparcie w cywilizacyjnych i ludzkich zawirowaniach" zawiera przykłady działań z zakresu profilaktyki ryzykownych zachowań, wsparcia społecznego oraz pracy socjalnej i działalności resocjalizacyjnej. Autorzy zamieszczonych opracowań przybliżają propozycje rozwiązań zarówno instytucjonalnych, jak i indywidualnych, stanowiących odpowiedź na zachowania ryzykowne.
Tematem publikacji jest funkcjonowanie pamięci o Kresach Wschodnich wśród przesiedleńców i ich potomków. Przeprowadzając wywiady, Autorka zbadała kolejne trzy generacje: osoby wychowane na Kresach, ich dzieci, wnuki, a niekiedy również prawnuki, dzięki czemu powstała wnikliwa analiza wizji Kresów w pamięci społecznej. Zwrócono także uwagę na specyfikę przekazu międzypokoleniowego we współczesnej Polsce, w tym na działalność organizacji kresowych i trudności związane z kultywowaniem tradycji kresowej.
Autoryzowany przez obecny układ rządowy program rozdawnictwa publicznych pieniędzy za cenę zadłużania przyszłych pokoleń Polaków, jest obliczony - jeśli podjąć próbę jakiejś racjonalizacji tego idiotyzmu - na zaskarbienie sobie nostalgicznych wspomnień na wzór nostalgii za Edwardem Gierkiem, a więc na budowanie sobie pomnika trwalszego od spiżu. Przyszłe pokolenia Polaków będą z tego powodu jęczały w a babilońskiej niewoli lichwiarskiej międzynarodówki - ale pan Prezes schroni się już przed wszelką krytyką w grobie. To oczywiście jest przypuszczenie uprzejme, bo uznanie, że forsowany przez pretorianów pana Kaczyńskiego: panią Szydło i pana Morawieckiego program rozdawnictwa, nie jest obliczony na żaden efekt, byłoby już bardzo niegrzeczne.Ze wstępu Autora
Tom studiów o tematyce romskiej […]. Profilowi dydaktycznemu towarzyszy refleksja naukowa mająca na celu pogłębioną analizę przyczyn negatywnego stereotypu Roma, jaki krystalizował się w Polsce od kilku stuleci. Mamy nadzieję, że komparatystyczne rozprawy – napisane przez badaczy reprezentujących różnorodne dziedziny humanistyki (kulturoznawcy, literaturoznawcy, etnografowie, socjolodzy, historycy sztuki) – przyczynią się do przełamywania uprzedzeń etnicznych oraz wszelkich przejawów dyskryminacji.
W książce pomieszczono rozprawy o charakterze ogólnym oraz studia analityczne skupiające uwagę na szczegółowych (niekiedy praktycznych) zagadnieniach i problemach, z jakimi boryka się mniejszość romska. Ujęciu diachronicznemu towarzyszy namysł nad strategiami działalności instytucji europejskich i polskich, mających na celu zachowanie tożsamości narodowej etnosu romskiego.
Ze Wstępu prof. Piotra Borka
Z Wprowadzenia:
"Przystępując do pisania tego tekstu, wkroczyłam w obszar stosunkowo nierozpoznany [...]. Postanowiłam zatem zaproponować nowy sposób lektury, który może zostać potraktowany jako odpowiedź na towarzyszące tzw. „nowej maturze” pytanie: jak uratować ducha kanonu literackiego poprzez krytyczne pogłębienie jego wybranych elementów? Publikacja ta jest próbą wykazania, że problematyka różnorodności płciowej i seksualnej oraz ufundowana na niej stratyfikacja społeczna nie powinna być tematem dla polskiej szkoły średniej obojętnym. Wprost przeciwnie, te, zdawało by się, marginalne tematy wnoszą do polonistycznej lektury tekstu literackiego (bo na tym obszarze się skupiam) możliwość analizy i interpretacji zderzającej uczniów z rzeczywistymi i aktualnymi problemami społecznymi. Interpretacja taka nie wyklucza innych odczytań i nie rości sobie prawa do usytuowania się w pozycji „wielkiej narracji”. Stanowi jednak interesującą alternatywę, pokazującą, że nie ma jednej, jedynie właściwej interpretacji tekstu, a uparte bronienie tego typu „prawdy” to rodzaj przemocy symbolicznej, zakodowanej w szkolnych, zinstytucjonalizowanych strukturach władzy".
„Rocznik Tomistyczny” jest miejscem ogłaszania studiów tomistycznych, forum dyskusji naukowych, platformą popularyzacji spuścizny tak filozoficznej jak i teologicznej św. Tomasza z Akwinu. Wydawany jest przez środowisko tomistów warszawskich, które tworzył i któremu patronuje profesor Mieczysław Gogacz. On też wyznaczył określone ramy uprawiania tomizmu: chodzi o tomizm wynikający z myśli Tomasza z Akwinu jako istotny nurt filozofii współczesnej, charakteryzujący się konsekwentnym ujmowaniem wszelkich zagadnień filozoficznych najpierw od strony esse (istnienia) bytu, a dopiero w następnej kolejności podejmujący problematykę istoty, własności, relacji. „Rocznik” nie jest jednak zamknięty na inne środowiska tomistyczne. Wszelkie teksty tomistyczne będziemy publikować. Pragniemy raczej łączyć wysiłki tomistów niż je rozpraszać.
Książka-drogowskaz, klasyczna autobiografia, która opowiada jego własnymi słowami historię życia Gandhiego.
M.K.Gandhi to jedna z najbardziej inspirujących postaci dwudziestego wieku, propagator pacyfizmu jako środka walki politycznej i jeden z twórców współczesnej państwowości indyjskiej.
Jest to klasyczna autobiografia, która opowiada jego własnymi słowami historię życia Gandhiego oraz tego, jak rozwijał swoją koncepcję niestosowania przemocy oraz biernego oporu, która utorowała Indiom drogę do niepodległości i stała się podstawą wielu ruchów niepodległościowych.
Listy Giedroycia i Ungera poszerzają wiedzę o Kulturze, ale przede wszystkim stanowią istotny przyczynek biograficzny obu korespondentów. Ich postaci zyskują ludzki wymiar, na czym Redaktorowi i Brukselczykowi zależało. Schodzą z koturnów, a stają się uczestnikami życia emigracyjnego, także w codziennych odsłonach.Listy są kroniką wydarzeń absorbujących ich uwagę, we właściwej dla pracy Redaktora kolejności.Iwona Hofman
Historia fotografii, może bardziej niż w innych dziedzinach sztuki, jest jednocześnie historią technologii, co widać wyraźnie w historii jej narzędzi – aparatów fotograficznych.
Na przykładzie pięćdziesięciu słynnych fotoaparatów Michael Pritchard opowiada, jak zmieniły one nasz sposób patrzenia na świat. Rozpoczyna od dagerotypu Louise Daguerre’a z 1839 roku, by przez aparaty Brownie (1900), Kodak Instamatic 100 (1963), Polaroid SX-70 (1972) dojść do Canona EOS 5D Mark III (2012) i telefonu Nokia Lumia (2013).
Ilustracje pokazują nie tylko same aparaty, ale także materiały reklamowe oraz najbardziej znane zdjęcia zrobione tymi aparatami. Autor opowiada także o ludziach, którzy je skonstruowali i którzy ich używali, od Weegee i jego Speed Graphic po Cartier-Bressona i jego Leicę. Autor pokazuje nam, że aparat w rękach fotografika pozwala w sposób wyjątkowy przedstawić rzeczywistość.
Zbiór opowieści o pięćdziesięciu aparatach to niezwykły przewodnik po fascynującym świecie fotografii, niezależnie od tego, czy robimy tylko selfie aparatem wbudowanym w smartfona, czy tęsknimy za czasami, kiedy filmy trzeba było wywoływać.
Książka Marii Kobielskiej jest opracowaniem pogłębionym teoretycznie i dotyczącym spraw o pierwszoplanowym znaczeniu społecznym, przekonującą próbą zastosowania narzędzi krytycznej analizy kulturowej do badania transformacji mnemotopiki, która składa się na pejzaż pamięci zbiorowej.
z recenzji prof. UJ dra hab. Tomasza Majewskiego
Rozprawa Marii Kobielskiej jest jedną z najciekawszych prac o polskiej pamięci kulturowej, jakie zdarzyło mi się czytać. Jest to tekst wybitny pod względem teoretycznym, przenikliwy w warstwie analitycznej i świetny literacko.
z recenzji prof. dr hab. Joanny Tokarskiej-Bakir
Temat podjęty przez Marię Kobielską ma walor społeczno-kulturowej aktualności. Wybór tematu jest gestem tym bardziej istotnym, że wpisuje przedstawiane rozważania w toczącą się obecnie dyskusję na temat przydatności humanistyki i praktycznej wartości badań humanistycznych.
z recenzji dra hab. Jana Sowy
Oddana do rąk czytelników książka jest próbą wszechstronnego zinterpretowania, a także zakorzenienia terminu zasoby rodzinne w polskiej pedagogice, zwłaszcza w pedagogice społecznej.Termin zasoby rodzinne wiąże się z humanistycznym spojrzeniem na drugiego człowieka, podkreśleniem jego potencjałów, predyspozycji, sprawczości. Zasoby rodzinne w praktyce psychopedagogicznej należy traktować jako zmianę perspektywy postrzegania z perspektywy patogenetycznej skoncentrowanej wokół czynników stresogennych na perspektywę zmiany, sprawczości całościowość postrzegania.Przyjęcie pojęcia zasoby rodzinne powoduje, że w centrum relacji specjalistarodzina ważne jest uchwycenie niepowtarzalności, subiektywności, funkcjonalności danego systemu rodzinnego, czyli dogłębne jego poznanie. Przedmiotem niniejszej książki jest teoretyczna specyfikacja i usytuowanie zasobów rodzin - nych wśród pojęć bliskoznacznych, określenie ich korzeni metateoretycznych. W tym obszarze kluczowe jest również wypracowanie spójnej klasyfikacji zasobów rodzinnych i modelu pracy psychopedagogicznej w oparciu o nie.
Istoty wirtualne wikłają siebie i nas – ludzi – w liczne napięcia między tym, co realne, a tym, co wirtualne, tym, co mentalne, a tym, co cielesne, tym, co własne, i tym, co cudze, a także tym, co symboliczne, reprezentacjonistyczne, a tym, co wymyka się symbolizacji. Nawet jeśli niektórzy filozofowie uznali, iż różnice między tymi opozycjami zostały zniesione, właśnie rzeczywistość wirtualna wywołuje je na nowo i każe zrewidować pytania o ich ważność. Awatary, czyli wirtualne istoty żyjące w symulowanych fizycznych środowiskach, stanowią punkt odniesienia dla moich rozważań na temat wirtualnego Ja. Na przykładzie gry Second Life przyglądam się, jak przebiega budowanie wirtualnej postaci. Szczególną uwagę zwracam na aspekt fenomenologii percepcji i motoryki wirtualnego ciała. Chatboty – wirtualne istoty, których zadaniem jest konwersowanie z ludźmi i udzielanie im niezbędnych informacji, podnoszą wiele kwestii istotnych z punktu widzenia problematyki relacji Ja – świat zewnętrzny, w szczególności zaś intersubiektywności doświadczenia. Dlatego też są moim wirtualnym Innym.
Uniwersytet umiera. Znalazł się w śmiertelnym zagrożeniu. Temu właśnie zagrożeniu poświęcony jest nowy tom naszego kwartalnika. Czytelnik znajdzie w nim nie tylko diagnozę obecnej sytuacji, lecz także teksty dzisiaj już historyczne, rzucające jednak światło na nasze położenie. Procesy agonalne, choć ostatnio wyraźnie się nasiliły, nie zaczęły się wczoraj. Trzeba na nie patrzeć w szerszej perspektywie.
Książka ""Od Witelona do Karola Wojtyły. Z dziejów polskiej aksjologii i filozofii kultury"" to kolejne autorskie dzieło prof. Bogumiły Truchlińskiej. I tym razem ta znakomita znawczyni filozofii i polskiej kultury, specjalizująca się zwłaszcza w myśli dwudziestolecia międzywojennego, zaprasza nas w obszary, które zna doskonale i którym poświęciła już kilka wcześniejszych książek. Tym razem nie jest to tylko kolejna monografia naukowa, lecz publikacja mająca na celu pokazać, jak poprzez poglądy i system wartości wybitnych Polaków (a nie tylko poprzez czyny oręża) kształtowała się swoista polonitas, wiodąc szlakiem od Witelona do Karola Wojtyły. [Z recenzji dr. hab. Roberta T. Ptaszka, prof. KUL]
Anzelm z Canterbury, inaczej Anzelm z Aosty (1033-1109), święty, teolog i filozof, z pochodzenia Włoch, benedyktyn. Był doktorem Kościoła, twórcą zasady "wiara szukająca rozumienia". Uważany jest za ojca scholastyki. Sformułował tzw. dowód ontologiczny na istnienie Boga.
Nearly three decades after the publication of the ground-breaking Foundations of Cognitive Grammar (vol. 1, 1987), the framework devised by Ronald W. Langacker for a cognitively-grounded account of language has not lost momentum. After a long period during which the major descriptive constructs were laid out for the linguistic community and applied in numerous analyses of language data, Cognitive Grammar continues to probe deeper with an ever-increasing acuity. This volume, a record of a series of lectures Langacker gave at UMCS, Lublin, Poland, in May 2014, is concerned with nominal structure. The author presents an impressively detailed account of how nominals link with cognitive processes, allowing conceptualizers to construe aspects of their experience for purposes of linguistic symbolization.
The Editors (Adam Głaz, Hubert Kowalewski, Przemysław Łozowski)
Praca dra Tomasza Piroga to studium problemowe jednego z kluczowych zagadnień demokracji lokalnej — dialogu obywatelskiego. Jego przedmiotem jest możliwość współpracy między organizacjami pozarządowymi a samorządem lokalnym. Autor odnosi to zagadnienie do szerszej problematyki — możliwości realizacji normatywnych założeń praktyk dobrego rządzenia, podejmując bardzo ważny temat partycypacji obywatelskiej w lokalnym zarządzaniu. (…) Swoją pracę ulokował w nurcie socjologii zaangażowanej, w dobrym sensie, gdzie oznacza to podejmowanie tematów ważkich społecznie i nieuciekanie od niewygodnych konkluzji, choćby były sprzeczne z obowiązującymi stereotypami. (…) Mimo zasadniczo krytycznego podejścia, jest to jednak krytyka bez odrzucania — pokazywanie pewnych idealistycznych założeń nie po to, by je przekreślać, ale by uświadomić sobie, gdzie i dlaczego się pojawiają i dlaczego taką formę przyjmują.
Warto podkreślić, że nie jest to praca pisana zza biurka, ale oparta na starannie przeprowadzonych badaniach jakościowych. Autor osiąga szczęśliwą równowagę między aspektem ogólnym i szczegółowym (teoria i empiria). Z jednej strony, część ogólnokrytyczna nie kończy się na samej krytyce. Z drugiej strony czytelnik, który uzyskuje wiedzę o pewnym stanie rzeczy, dostaje zarazem informacje nie tylko o zjawiskach „tu i teraz”. Są one ukazane na tle fundamentalnych problemów funkcjonowania demokracji. (…) Autor ujmuje te zagadnienia nie jako konfrontację jednych mitów z innymi mitami, ale w pragmatycznej perspektywie problematyki dobrego rządzenia”.
Z recenzji dr. hab. prof. UW Jerzego Bartkowskiego
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
