Książka dotyczny antropologicznych i etycznych aspektów transhumanizmu, poddając je krytycznej analizie. Transhumanizm jest ruchem społecznym i kulturowym, a jego główną ideą jest radykalne ulepszanie ludzkiej istoty. Transhumaniści postrzegają stan człowieka jako niesatysfakcjonujący i niespełniający ludzkich marzeń i oczekiwań. Człowiek powinien uwolnić się od naturalnych granic i stać się kimś więcej niż jest.Postulat ulepszania dotyczy takich aspektów, jak: długość życia, zależność od biologicznego ciała, poziom inteligencji, niedoskonałość moralności, dobrostan psychiczny. Transhumanizm proponuje zerwanie z ustalonym i akceptowanym ludzkim światem i stworzenie transludzkich, a potem postludzkich istot. Autor rekonstruuje transhumanistyczną koncepcję osoby i wskazuje na jej naturalistyczne źródła. Analizuje takie kwestie, jak postulowane radykalne wzmocnienie ludzkiego poznania i emocji, prowadzące do rozwoju większej inteligencji, odporności na negatywne uczucia i wzrostu uczuć pozytywnych. Kolejne analizy dotyczą etyki, w szczególności koncepcji godności istoty transludzkiej i postulatu wzmocnienia moralności. Autor bada następnie transhumanizm w aspekcie związku z religią. Dostrzega w tym trendzie tendencje do tworzenia systemu wierzeń, ale pozbawionych odniesienia do transcendencji. Na koniec analizuje transhumanizm w świetle utopii i antyutopii, a także kreśli tło kulturowe tego nurtu myślenia.Autor nie poprzestaje na rekonstrukcji założeń i tez projektu transhumanistycznego, ale i analizuje jego konsekwencje teoretyczne i praktyczne, podejmuje krytykę wewnątrzsystemową i zewnętrzną oraz wskazuje drogi wyjścia. Głównym bohaterem książki pozostaje człowiek, jego życie, rozumność, godność, wolność, a punktem odniesienia dla oceny transhumanizmu jest realistyczna koncepcja osoby (personalizm metafizyczny i etyczny), która wskazuje granice dla postulatów i prób radykalnego ulepszania natury ludzkiej.
Są na niebie i ziemi rzeczy, o których się nie śniło doktorom nauk filologicznych. Gabriel Gaba Gabiński wiedzie spokojne życie w mieście Z (zwanym także Donieckiem). Wykłada literaturę, uprawia filozofię, ignoruje wiadomości z szerokiego świata. W 2014 roku uporządkowana rzeczywistość Gabriela ulega destrukcji. Rosyjscy okupanci i lokalni kolaboranci odmieniają miasto do tego stopnia, że da się je wprawdzie rozpoznać, ale zrozumieć go już nie sposób. Gabiński jedzie do Kijowa. Przesiedla się nieodwołalnie i radykalnie, bo także na gruncie językowym. Ojczysty rosyjski zastępuje mową ukraińską stara się ją opanować, ale to ona opanowuje go bez reszty. Gaba zarabia w stolicy na przesiedleńczy chleb powszedni i z gorliwością neofity czerpie z nieprzebranego słowopoju. Ta historia, jak każda historia, nie ma początku ani końca. Tę historię, jak wszystkie inne, każdy z nas może opowiedzieć po swojemu. Łatwo dziś o nieporozumienie. W naszych czasach tożsamości są płynne, amnezje zbiorowe, a komunikacja międzyludzka idzie w ślady krążownika Moskwa. W co warto wierzyć? W język źródło olśniewających przesłyszeń. W zafrasowane oblicze, które co dzień wita cię w lustrze. W widmo Kobylej Głowy krążące nad Europą.Marcin Gaczkowski
Słuchanie muzyki jest jedną z najpowszechniejszych form kontaktu ze sztuką we współczesnym świecie, stanowi też fundament metod i technik muzykoterapii receptywnej. Celem niniejszej publikacji jest ukazanie potencjału muzykoterapii receptywnej, zwrócenie uwagi na fakt, że nie ogranicza się ona do biernego kontaktu z muzyką. Ekspresja fizyczna, tworzenie dźwięku i komunikacja z jego pomocą czyli zewnętrzne, słyszalne i dostrzegalne dla otoczenia przejawy zaangażowania w sesję znane z aktywnych form muzykoterapii tutaj w przeważającej mierze zachodzą wewnątrz, w przestrzeni psychiki i całej gamy reakcji fizjologicznych. Doświadczenia te mogą być głębokie i prowadzić do osiągnięcia wielu celów terapeutycznych.Książka ta powstała z myślą o muzykoterapeutach oraz osobach kształcących się w tym kierunku, aczkolwiek może okazać się inspirującą pozycją również dla specjalistów dziedzin pokrewnych, jak arteterapia, choreoterapia, psychoterapia, pedagogika etc. Publikacja zatytułowana Muzykoterapia receptywna to pozycja ze wszech miar potrzebna i długo wyczekiwana na rynku wydawniczym. Znakomicie wypełnia lukę, jaka widoczna jest w polskim piśmiennictwie dotyczącym muzykoterapii. Zdecydowana większość dostępnych opracowań koncentruje się na zagadnieniach związanych z muzykoterapią aktywną, marginalizując podejścia receptywne. Przyczyną takiej sytuacji jest brak specjalistów w tym obszarze. Krzysztof Stachyra jest nim niewątpliwie, od wielu lat zgłębiając zagadnienia wokół oddziaływań receptywnych i publikując teksty z nimi związane.Wiedza zawarta w publikacji ma wysoką wartość praktyczną i teoretyczną (). Pozycja służyć może zarówno studentom muzykoterapii, jak i profesjonalistom w tej dziedzinie. Ukazuje realny, naukowy obraz muzykoterapii receptywnej, która będąc w fazie intensywnego rozwoju wymaga wciąż namysłu klinicznego i badawczego. dr hab. Ludwika Konieczna-Nowak, prof. Akademii Muzycznej w Katowicach
Podjęty temat kobiet i prezentacja wizerunków kobiet pozornie zwyczajnych, choć niezwykłych, obudowana jest tekstami naukowymi i popularnonaukowymi dotyczącymi rozważań o istocie kobiecości. Wśród autorów i bohaterek - profesorowie, matki, żony, kobiety ubóstwiane i wyklęte.wydanie czarno białe
W monografii tej podjęto problem sporadycznie analizowany w polskich pracach badawczych. Dotyczy on sposobów reprezentacji doświadczenia deportacji do niemieckich obozów koncentracyjnych w literaturze francuskiej. Przeprowadzono analizę sześciu tekstów prozatorskich, w tym trzech utworów świadków (Les jours de notre mort Davida Rousseta, Le convoi du 24 janvier Charlotte Delbo i Wielka podróż Jorge Sempruna) oraz trzech fikcjonalnych tekstów testymonialnych (Moi, Sandor F. Alaina Fleischera, Le wagon Arnauda Ryknera i Transport Yves’a Flanka). Celem podjętych działań było całościowe prześledzenie form rozwoju francuskiej prozy przedstawiającej drogę deportacyjną, jak również zbadanie sposobów ujmowania doświadczenia cielesnego i zmysłowego we wskazanych utworach. Posłużono się narzędziami charakterystycznymi dla teorii narratologicznych oraz inspirowanych filozoficznymi pracami Maurice’a Merleau-Ponty’ego. W ten sposób do pola polskich badań nad literaturą lagrową wprowadzono nowe wątki i problemy, które mogą przyczynić się do pogłębienia namysłu nad doświadczeniem koncentracyjnym poprzez analizę jego zmysłowo-cielesnego wymiaru.
Książka, utrzymana w eseistycznej formie, ukazuje w części I rozpętaną z powodów politycznych aferę wokół Hłaski na tle historycznym i buduje podstawę dla wniosków dotyczących spraw nigdzie dotąd nieporuszanych w tak szerokim zakresie – jak choćby decyzja pisarza o emigracji. Poprzez liczne odniesienia do współczesności i dygresje „wykorzystuje” manipulację wokół Hłaski do obnażenia podobnych mechanizmów funkcjonujących obecnie w przestrzeni publicznej (medialnej). Część II skoncentrowana jest na literackich dokonaniach, a świeże spojrzenie umożliwia m.in. pryzmat groteski, pojęcia rzadko stosowanego do twórczości Hłaski; a najwięcej uwagi poświęca utworom, które nie doczekały się licznych głosów (m.in. Sowie, córce piekarza). Motywy z twórczości Hłaski łączone są z aktualnymi wydarzeniami, toteż książka może być interesująca także dla tych, którzy ani pisarstwem, ani „sensacjami” z życia Hłaski się nie ekscytują.
Niewielu jest dziś intelektualistów mających status dogłębnego znawcy danego twórcy czy pisarza. (…) Rudnicki wpisuje się w obszar takiego właśnie badacza i humanisty. Jego książka (…) traktuje – mówiąc najogólniej – o mitach, prawdach, faktach, ale i zmyśleniach w kontekście egzystencji i twórczości Marka Hłaski. To rzecz będąca też korygowaniem błędów innych osób piszących o Hłasce. (…) Tekst Rudnickiego jest cenną zachętą do zaznajomienia się zarówno z twórczością Hłaski, jak i wielością zagadnień pobocznych. Autor trafnie pisze chociażby o politycznej poprawności dziś; o racjonalizmie, o prowokacji, o sowietyzacji… etc. Spektrum pojęć, zjawisk i nazwisk jest pokaźne.
Z recenzji dr. Konrada Ludwickiego, Instytut Literaturoznawstwa, Uniwersytet Jana Długosza w Częstochowie
Nasz nie-współczesny stanowi portret wnikliwy, może najbardziej z dotąd stworzonych portretów Hłaski, i wielowątkowy. To naukowy esej, gatunek najtrudniejszy z trudnych, bo łączący naukę ze swadą. Naukę, która bierze się tu z systematycznych badań, znajomości ich przedmiotu i giętkiego języka. Dostajemy więc historycznoliteracki, eseistyczny portret z prawdziwego zdarzenia. Nie syntetyczną monografię, ale napisane zgodnie z metodą naukową résumé poglądów autora na Hłaskę i jego czasy.
dr hab. Piotr Weiser
Hłasko. Nasz nie-współczesny, czyli nowy wspaniały żywot starej manipulacji to pierwsza tak dogłębna monografia poświęcona życiu i całej twórczości pisarza. Jej autor oprócz dementowania utrwalonych już w świadomości zbiorowej – choć nieprawdziwych – legend dotyczących Hłaski porusza też tematy dotychczas niepodejmowane, m.in. różnorodność językową i rozmaitość sposobów wypowiedzi bohaterów czy też wykorzystywanie w utworach elementów groteski. Największym walorem tej publikacji jest jednak dążenie do ustalenia faktów i dotarcie do tekstów archiwalnych, po to, by „nowe interpretacje utworów prozaika nie były obarczone starymi błędami”.
dr Kamila Sowińska, Wydział Filologiczny Uniwersytetu Wrocławskiego
Bogdan Rudnicki – absolwent polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor pierwszej w Polsce książki poświęconej Hłasce – Marek Hłasko, PIW, Warszawa 1983. Na przełomie lat 70. i 80. XX wieku współpracował z „Tygodnikiem Powszechnym”, publikował też m.in. w „Studencie”, „Przekroju” i „Rzeczpospolitej”. Twórca i współtwórca spektakli teatralnych i scenariuszy filmowych. Obecnie kończy przygotowywać książkę Stanisław Czycz. Nasz nie-współczesny, której fragmenty ukazały się w pracy zbiorowej Stanisław Czycz. Za bramą gasnącego sierpnia (WNUP, Kraków 2023) oraz w dwumiesięczniku „Arcana” (2023, nr 169–170).
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury - państwowego funduszu celowego
Niespokojne jest nasze serce, dopóki nie spocznie w Tobie. św. Augustyn Nasze życie duchowe składa się z kilku etapów. Wraz z wewnętrznym rozwojem uświadamiamy sobie różne potrzeby, na przykład dostrzegamy konieczność zmiany formy modlitwy czy sposobu działania. Widzimy, że przeobrażeniom ulegają też nasze relacje z ludźmi i z samymi sobą. Franz Jalics potwierdza, że dla osób pragnących pogłębić swoją duchowość przestrzeganie przykazań to dopiero początek. W swoich rozważaniach szczególnie eksponuje te momenty Pisma Świętego, w których sam Jezus wprowadzał słuchaczy na nowy etap drogi. Pójście za Jego wskazówkami pozwala osiągnąć to, co naprawdę jest celem naszego życia. Kto szuka Boga, musi się zwrócić całkowicie do wewnątrz. Musi się wciąż ukierunkowywać na Boga, zawsze mieć Go przed oczyma i wytrwale zapominać o sobie, aż znajdzie Boga, swój prawdziwy skarb. Franz Jalics SJ (ur. 1927) – jeden z największych współczesnych autorytetów w dziedzinie duchowości i kierownictwa duchowego, rekolekcjonista. Autor wielu cenionych książek, w których szczególną rolę poświęca zagadnieniu kontemplacji.
Wybór, przekład, wstęp i komentarze Piotr Nowak
Do niedawna większość ludzi mówiła językiem tej klasy społecznej, do której należała. Ich słownictwo mogło być ograniczone, lecz przyswajali je z pierwszej ręki, od swoich rodziców i sąsiadów, stąd też znali oni właściwe znaczenia tych słów, z których korzystali, i nie podejmowali prób korzystania z innych. Dziś z kolei - zgaduję - dziewięć dziesiątych populacji nie wie, co znaczy trzydzieści procent spośród słów, których używają. Konieczne jest, abyśmy byli świadomi zła w świecie, tego przeszłego, wiedząc, do czego zdolny jest człowiek, i mogąc się przed tym złem ustrzec, oraz tego obecnego, tak byśmy mogli podjąć działania polityczne na rzecz jego wykorzenienia. Wszakże Poeta nie umie zabrać się do tego bez ubrudzenia siebie i swoich czytelników. Napisać sztukę, a więc stworzyć świat wtórny na temat, dajmy na to, Auschwitz jest nikczemnością: autor i publiczność mogą przed sobą udawać zgorszenie moralne, lecz w rzeczywistości spędzają razem rozrywkowy wieczór, czerpiąc estetyczną przyjemność ze spraw potwornych.
Aleksander Bruckner (1856-1939) - polski kulturoznawca, historyk literatury polskiej i słowiańskiej, autor m. in.. "Encyklopedii staropolskiej", "Dziejów kultury polskiej", "Różnowierców polskich", Słownika etymologicznego języka polskiego czy "Dziejów języka polskiego", doktor honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego. W Mitologii polskiej zajmuje się autor panteonem polskich bogów, przy okazji zdecydowanie oceniając przekaz Jana Długosza jako bajkowy, nieprawdziwy, a powołuje się na znacznie bardziej rzetelne źródła arabskie dotyczące polskiego pogaństwa. Pisze także o upiorach, wilkołakach, czarownicach i wszelkich siłach nieczystych (zarówno tych domowych jak i tych działających w przyrodzie), ale także o na w poły legendarnych władcach - Piaście, Popielu i Wandzie. Autor podjął się rekonstrukcji podstawowych archetypów, choć jak sam pisze we wstępie: Z mitologii polskiej nie ocalał najdrobniejszy ślad bezpośredni; demonologię polską natomiast śledzić możemy wprost od piętnastego wieku do dzisiejszego dnia, a jest to o tyle istotne, że mitologia pogańska przekształca się w demonologię chrześcijańską, bogowie pierwotni i duchy w strachy-upiory, ich słudzy w czarowników, ich obrzędy w zabobony.
Zebrane w książce szkice koncentrują się wokół kilku motywów przewodnich: emigracji i literatury polskiej powstającej w różnych okolicznościach historycznych, więzi między różnymi twórcami, poszukiwania rodowodów kulturowych w podróży i we wspomnieniach.
Zaczyna Drzewucki od bardzo zasłużonej dla polskiej kultury Karoliny Lanckorońskiej, przechodząc do nie mniej zasłużonych postaci jak Maria Danilewicz-Zielińska (bibliotekarka, kronikarka emigracji, autorka zarysu powojennej literatury polskiej poza Polską) i Stefania Kossowska, która była ostatnią redaktorką powojennych londyńskich „Wiadomości”, zastępując na tym stanowisku Mieczysława Grydzewskiego. Następnie pisze Drzewucki o młodszych, tworząc panoramę pewnego nurtu polskiej literatury. Zwrócenie się autorów omawianych książek ku przeszłości nie ma wiele wspólnego z nostalgicznym zapamiętaniem się w minionym, to praca rozpoznawania znaczeń, wskazywania początków i budowania mostów ku teraźniejszości.
Anna Nasiłowska
Jest to pasjonująca książka. Powód elementarny: sugeruje mi powrót do ważnych tytułów, podpowiada, co przegapiłem. Przegapiłem, bo Drzewucki nie pisze o hitach wydawniczych. Takimi nie są przecież pamiętniki czy edycje listów. Niektórych autorów historia literatury pomija całkowicie.
W krótkich przejrzystych szkicach uchwycona jest esencja omawianej książki, całego gatunku albo profil piszącego autora.
Książka napisana z werwą, styl, jak to u Drzewuckiego, przejrzysty, bez popisów, bez brzuchomówstwa i tańca na linie. A jednak jest szybko rozpoznawalny. Doskonała technika operowania detalem i cytatami.
Piotr Mitzner
Siedzenie przy biurku, przed czystą kartką papieru lub pustym dokumentem w laptopie dla wielu osób może być prawdziwą gehenną. Poprawiane po raz setny pierwsze zdanie wydaje się ciągle brzmieć niedoskonale. Termin oddania pracy zbliża się niepokojąco, a proces przelewania myśli na papier trwa coraz dłużej i wymaga ogromnego wysiłku. Nie musi tak być! przekonuje Howard S. Becker przedstawiając bezpretensjonalny i prosty zestaw rad, jak unikać problemów z pisaniem, które trapią studentów, profesorów i każdego, kto chce przekazać wyniki swoich badań społecznych. Wskazówki i przykładowe historie wplecione w ten barwny przewodnik mają sprawić, by pisanie było przyjemniejsze, nawet zabawne, a w każdym razie mniej stresujące i bolesne. Studenci, doktoranci, a nawet osoby na wyższych szczeblach kariery akademickiej znajdą w nim bezcenne porady, których na próżno szukać w podręcznikach metodologicznych.Inspirująca lektura.
Czy główne argumenty C.S. Lewisa broniące wiary chrześcijańskiej są przekonujące? W książce "C.S. Lewis jako apologeta. Mocne i słabe strony najważniejszych argumentów" zwolennicy i krytycy apologetyki Lewisa debatują nad wartością jego argumentów z Pragnienia, z rozumu, z moralności, trylematu dotyczącego Boskości Chrystusa, a także odpowiedzi Lewisa na problem zła. Dzięki tym żywym i szczegółowym debatom czytelnicy mają szansę na głębsze zrozumienie i docenienie najbardziej wpływowego współczesnego apologety chrześcijańskiego. Gregory Bassham Emerytowany profesor filozofii w King's College (Pensylwania). Jego zainteresowania badawcze obejmują teorię prawa, etykę środowiskową i relacje popkultury z filozofią. Jest autorem, współautorem lub redaktorem kilkunastu książek, między innymi: Hobbit i filozofia. Prawdziwa historia tam i z powrotem, The Chronicles of Narnia and Philosophy, The Lord of the Rings and Philosophy, Lewis i Tolkien o mocy wyobraźni, w: C. S. Lewis jako filozof. Prawda, Dobro i Piękno, pod red. Davida Baggetta, Gary'ego R. Habermasa i Jerry'ego L. Wallsa (Fundacja Prodoteo, 2024). Seria C.S. Lewis. Rozum i Wiara Wierzę w chrześcijaństwo tak samo jak we wschodzące słońce - nie tylko dlatego, że je widzę, ale także dlatego, iż dzięki niemu widzę wszystko inne (C.S. Lewis) Seria wydawnicza "C.S. Lewis. Rozum i Wiara" to zbiór publikacji dotyczących twórczości i życia Clive'a Staplesa Lewisa, uznawanego za największego współczesnego chrześcijańskiego apologetę. Prezentuje intelektualne walory teizmu oraz argumentację na rzecz tezy o racjonalności przekonań teistycznych, a w szczególności chrześcijaństwa. Choć Lewis zmarł w roku 1963, jego twórczość jest wciąż aktualna. Do jego argumentów i analiz dotyczących moralności oraz społeczeństwa wciąż odwołują się zawodowi filozofowie i teologowie, a także liczni przedstawiciele obu stron filozoficzno-teologicznego sporu ateizmu z teizmem. Na język polski zostało już przełożone wiele prac C.S. Lewisa, które cieszą się niesłabnącą popularnością. Wciąż jednak brakuje opracowań biograficznych i krytycznych oraz pogłębionych analiz jego poglądów. Seria "C.S. Lewis. Rozum i Wiara" ma wypełnić tę lukę. Publikowane w niej teksty odznaczają się naukową wnikliwością, a jednocześnie są przystępne dla szerokiego grona czytelników, tak jak twórczość samego C.S. Lewisa, który przekonywał, że dzięki chrześcijaństwu wszystko inne nabiera sensu. Seria książek "C.S. Lewis. Rozum i Wiara" została objęta patronatem Instytutu Filozofii Uniwersytetu Zielonogórskiego. Pierwszym tytułem w serii jest "C.S. Lewis kontra nowi ateiści" Petera S. Williamsa.
Kiedy Karol Darwin opublikował w 1859 roku O powstawaniu gatunków, spotkał się z różnymi reakcjami - od sceptycyzmu po całkowitą akceptację i entuzjazm dalece przekraczający oczekiwania samego autora. Jednak od tego czasu nasza wiedza naukowa znacznie się rozwinęła i zweryfikowała wiele podstawowych twierdzeń zawartych w tej przełomowej pracy. Rozwój aparatury badawczej i nauk, takich jak biochemia, fizjologia czy immunologia, sprawił, że wyjaśnienia, które w drugiej połowie XIX w. wydawały się wiarygodne, dzisiaj już takie nie są. Niebywała złożoność struktur biologicznych i ich wzajemne powiązania wskazują, że należy spojrzeć w kierunku nowych wyjaśnień. Amerykański lekarz Geoffrey Simmons podczas wielu lat pracy klinicznej odkrył, że coraz trudniej pogodzić neodarwinizm z wiedzą o tym, jak działa organizm ludzki. Opierając się na najnowszych odkryciach medycyny, w książce O czym Darwin nie wiedział Simmons przedstawił spójny obraz zdumiewającej złożoności biologicznej człowieka. Dr Geoffrey Simmons przez 40 lat badał anatomię człowieka i teorię ewolucji. W 1969 roku został doktorem medycyny i pracował jako lekarz w Eugene w stanie Oregon. O czym Darwin nie wiedział to jego najbardziej znana książka. Doktor Geoffrey Simmons zabiera nas w ekscytującą podróż po ludzkiej anatomii, a więc rozsiądźcie się wygodnie i bawcie się dobrze. Czy wiecie, że kubki smakowe znajdują się też w gardle? Czy znacie przebieg procesu reprodukcji i cudu narodzin? A czym właściwie różni się człowiek od małpy człekokształtnej? Książka Simmonsa dostarcza odpowiedzi na te i inne pytania, a także przedstawia niepozostawiające wątpliwości dowody naukowe przeciwko darwinowskiemu wyjaśnieniu naszej egzystencji. dr Jed Macosko, profesor Uniwersytetu Nowego Meksyku i biolog molekularny O czym Darwin nie wiedział doktora Simmonsa to wspaniały, zabawny obraz funkcjonowania skomplikowanego ciała człowieka z punktu widzenia lekarza. Szczegółowe opisy biologicznego piękna i złożoności obalają powierzchowne darwinowskie historyjki niczym wielka fala zalewająca plażę. dr Michael J. Behe, profesor biochemii na Uniwersytecie Lehigh i autor bestselera Czarna skrzynka Darwina Kilka lat temu w prestiżowym, recenzowanym czasopiśmie "Science" ukazał się artykuł naukowy pod tytułem Did Darwin Get It All Right? (Czy Darwin miał rację?). Odpowiedź w podtytule brzmiała "Nie". Coraz więcej danych przemawia przeciwko darwinowskiej (acz niekoniecznie sformułowanej przez Darwina) koncepcji, jakoby losowość mogła wyjaśnić cud życia. W książce O czym Darwin nie wiedział Geoffrey Simmons dzieli się z nami szacunkiem do złożoności życia, którego nabrał jako lekarz z 35-letnim stażem. Dzięki swojej pracy zyskał wiedzę, którą nie mogą się pochwalić fotelowi i laboratoryjni biolodzy. dr Gerald Schroeder, fizyk jądrowy, absolwent MIT, badacz Ziemi, autor The Science of God
Książka ta może służyć terapeutom, nauczycielom i rodzicom do pracy z dziećmi, które dopiero uczą się lub mają trudności ze zrozumieniem, jak zachować się w różnych codziennych sytuacjach społecznych. Jest to zbiór krótkich opowiadań oraz opracowanych do nich pytań i zadań, które rozwijają nie tylko umiejętności komunikacyjne i społeczne młodych czytelników, ale także wspierają ich rozwój poznawczy i językowy. Dziecięcy bohaterowie opowiadań każdego dnia popełniają różne gafy: w domu, w szkole, w czasie zabawy z rówieśnikami czy podczas spotkań rodzinnych. Nie rozumieją zasad funkcjonowania w grupie, źle odbierają intencje innych, myślą przede wszystkim o własnych potrzebach. Co w takich sytuacjach im towarzyszy? Najczęściej same kłopoty. Przykre nieporozumienia, niepotrzebne wybuchy złości, chwile wstydu, słowa, które nie powinny zostać wypowiedziane. Jednak każda z historii ma pozytywne zakończenie, a mali (i jednocześnie wielcy) bohaterowie nie poddają się, dzielnie ucząc się, jak radzić sobie w trudnych sytuacjach. Akceptują siebie i swoją niedoskonałość. Wcale nie chcą walczyć ze swoimi trudnościami. Bardziej szukają wsparcia, zaufania, zrozumienia czyli tego, co najlepsze na wszystkie kłopoty.
Książkę tę poświęcamy Elżbiecie Paczkowskiej-Łagowskiej, cenionej historyczce filozofii i tłumaczce, która polskiemu piśmiennictwu filozoficznemu przyswajała fenomen Diltheyowskiego kręgu oddziaływania we współczesnej myśli filozoficznej: stanowiska Georga Mischa, Helmutha Plessnera i Arnolda Gehlena, Theodora Litta, Ernsta Cassirera i innych. Autorce uznanych w studiach diltheyowskich monografii: Filozofia nauk humanistycznych Wilhelma Diltheya oraz Logos życia. Filozofia hermeneutyczna w kręgu Wilhelma Diltheya. Tom obejmuje również wybór z listów-esejów do męża, filozofa Bronisława Łagowskiego. To nakreślony z dużą swobodą epistolarny autoportret kobiety, dla której filozofia była nie tylko teorią, lecz także sztuką życia. Książka nie jest, jak często się zdarza w tego typu pracach, suchą laudacją zmarłej niedawno Elżbiety Paczkowskiej-Łagowskiej. Obraz, jaki szkicują jej koledzy w swoich artykułach omawiających jej dorobek naukowy, uzupełniają listy do męża, które wydawca tomu dołączył do jednej z sekcji. Jest to część niezwykle interesująca. Znajdują się tam fragmenty, które poruszają problemy natury filozoficznej i historycznej. "Czy Turek muzułmańskiego wyznania jest w stanie wziąć odpowiedzialność za Holocaust po otrzymaniu [niemieckiego] obywatelstwa?", pisała z Trewiru 17-18 stycznia 1993 roku. "Czy w ogóle taka odpowiedzialność możliwa jest w społeczeństwie wielokulturowym?" Pytania takie są tym bardziej istotne dzisiaj. Stawiając je, Paczkowska-Łagowska trafiła w sedno sprawy, a sposób, w jaki je sformułowała, możemy podejrzewać, narodził się z jej studiów nad Diltheyem i Burckhardtem. Zaryzykuję tezę: ten ostatni nie mógłby sformułować tego lepiej. Prof. Zbigniew Janowski, autor Cartesian Theodicy, Cartesian-Augustinian Index, How to Read Descartes' Meditations, Homo Americanus: The Rise of Totalitarian Democracy in America.
Uważność może nam dać odwagę.Większość z nas, nawet gdy przeżywa radość, odczuwa jednocześnie głęboki lęk. Lękamy się końca szczęśliwej chwili, niezaspokojenia naszych potrzeb, utraty przedmiotów miłości czy poczucia bezpieczeństwa. W niniejszej książce nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla Thich Nhat Hanh objaśnia, jak możemy rozpoznać nasz lęk i przekształcić go, odnajdując drogę do prawdziwego szczęścia i wolności.Posługując się osobistymi anegdotami z długiego i barwnego życia, jak również własnym doświadczeniem mnicha buddyjskiego, Thich Nhat Hanh uczy, w jaki sposób praktyczne techniki uważności są w stanie nam pomóc. Pokazuje, jak możemy zakorzenić się w chwili obecnej i znaleźć w sobie odwagę skonfrontowania się z tym, co nas przeraża, abyśmy mogli panować nad własnym lękiem i cieszyć się życiem.
Publikacja w sposób kompleksowy przedstawia kompetencje rady pedagogicznej publicznego przedszkola, szkoły i placówki wynikające z powszechnie obowiązujących przepisów prawa - ustaw i rozporządzeń, w tym związanych z kształceniem na odległość, a także ramowych planów nauczania dla publicznych szkół. Autor szczegółowo omawia: kompetencje stanowiące, opinie oraz wystąpienia rady pedagogicznej o opinie i zgody, a także porozumienia, zgody i wnioski. Dla każdej kompetencji została wskazana podstawa prawna oraz informacja, w jakim typie jednostki oświatowej jest wykonywana. Opisy uzupełniono przykładami uchwał rady pedagogicznej podjętymi w zakresie każdej z nich. W najnowszym wydaniu zmodyfikowano istniejące i dodano nowe kompetencje, przykłady i wzory uchwał rady pedagogicznej, w tym wzór regulaminu działalności rady pedagogicznej. Wzory zostały sporządzone zgodnie z zasadami techniki prawodawczej, zatem zawierają odniesienie do wszystkich Dzienników Ustaw publikujących zmiany aktów prawnych, na podstawie których są przyjmowane uchwały.
Nowa odsłona książki Roberta Schwartza, która pomoże ci odkryć sens swego życia! Czy wiesz, kim są odważne dusze? Czy myślisz, że mógłbyś być jedną z nich? Opowiadane tu historie na zawsze zmienią to, co myślałeś o znaczeniu doświadczeń, które cię spotykają. Spojrzysz na wszystko z drugiej strony lustra i przejrzysz się w nim tak, jak zrobili to bohaterowie książki. Niekiedy prawda może być smutna, ale jest wyzwalająca. Odważne dusze to ludzie, którzy odkryli sens tego, co ich spotkało. Przyjęli to, co dobre i zaakceptowali to, co mogło być trudne i bolesne. Rozpocznij duchową podróż i poznaj odpowiedzi na pytania, które zadajesz od dawna: „Dlaczego tak się stało?”; „Dlaczego ja?”; „Czym sobie na to zasłużyłem?”. Prawda będzie zaskakująca. Ty sam jesteś autorem tego, co cię spotkało. Życie to część planu, który powzięła twoja dusza na długo przed narodzinami, aby wypełnić Twoje istnienie miłością i zrozumieniem. Niech ta uzdrawiająca wiedza pomoże oczyścić twój umysł i duszę. __ Robert Schwartz – autor bestsellerowych książek „Odważne dusze” i „Dar duszy” o planowaniu przedurodzeniowym. Udowadnia w nich, że wszystko, co spotykasz na swej drodze, nie dzieje się przypadkiem i prowadzi do uzdrowienia. Zanim zajął się pisaniem książek, długo szukał sensu życia. W 2003 roku po raz pierwszy zdecydował się na konsultację z medium. Dzięki temu zaczął odkrywać zaskakującą uniwersalną prawdę o życiu, którą dzieli się z czytelnikami na całym świecie.
W badaniach naukowych powinny liczyć się argumenty, nie zaś emocje i przywiązanie do autorytetów. A jednak zawiłości teorii i warsztatu naukowego w połączeniu z oddziaływaniem bieżącej polityki i ideologii na naukę potrafią wyprowadzić uczonych na manowce. A stamtąd daleko do rzetelnych wyników badań oraz ich opisywania. Jan Ryszard Sielezin wprowadza czytelników w metodologiczno-logiczną problematykę badań, analizuje zagadnienia warsztatu naukowego opartego na realizmie poznawczymi i krytycznej analizie źródeł oraz badań i prognoz statystycznych. Analizuje najczęściej popełniane i cytowane w literaturze naukowej błędy logiczne i statystyczne dotyczące zjawisk masowych na różnych szerokościach geograficznych: chorób idemiologicznych, powszechnych szczepień, prognoz dotyczących bezpieczeństwa czy rozwoju gospodarczego. Książkę można czytać, zaczynając od dowolnego rozdziału, zgodnie z zainteresowaniami badawczymi i poznawczymi odbiorcy, przekonując się, jak powszechnie powielane są wciąż schematy myślenia, oparte na tendencyjnych źródłach negujących hermeneutykę oraz bezstronną i krytyczną analizę faktów.
Dwujęzyczna monografia poświęcona dziełu Henriego Michaux to zbiór artykułów znawczyń i znawców dorobku belgijskiego artysty. Autorzy wyszli poza kanon romanistycznych odczytań jego twórczości, prowadząc badania z różnych perspektyw, między innymi literaturoznawczej, teatrologicznej i historycznosztucznej. Poszczególne teksty, pogrupowane w trzy działy: Identits michaudiennes, uvre artistique aux facettes multiples, Polskie lektury Michaux, Polskie lektury Michaux, układają się w swoisty metodologiczny oraz koncepcyjny wielogłos na temat dokonań artystycznych Michaux. Obecne w tomie interpretacje dzieła dopełniają obrazu twórczości "artysty o wielu doświadczeniach", którego dokonania - niemal czterdzieści lat po śmierci - pozostają aktualne dla czytelników i krytyczek reprezentujących różne kultury i środowiska.Polskie odczytania dzieła Henriego Michaux dopełniają obrazu twórczości tego "artysty o wielu doświadczeniach", który niemal czterdzieści lat po śmierci pozostaje wciąż aktualny dla swoich czytelników i czytelniczek oraz krytyków i krytyczek reprezentujących różne kultury i środowiska.Przedmowa, Olga Bartosiewicz-Nikolaev, Karolina Czerska, Wacław RapakLe prsent volume, bilingue, est un recueil d'articles rdigs par un groupe de spcialistes qui consacrent leur attention l'oeuvre d'Henri Michaux ; chacune et chacun dans des perspectives diffrentes et qui, toutes, quittent le terrain des interprtations canoniques parmi les romanisants spcialistes de cette cration artistique et littraire. L'intrt particulier du volume rsulte du fait que ces perspectives, littraire, artistique, thtrale, regroupes en trois chapitres : Identits michaudiennes, uvre artistique aux facettes multiples, Polskie lektury Michaux - forment une polyphonie o coexistent diverses concepcep-tions, mthodes, approches interprtatives au service d'une importante mise en valeur de l'oeuvre michaudienne sous ses divers aspects. Le prsent volume offre aux lecteurs une bonne occasion de voir que, quarante ans aprs la mort de Michaux, la cration de cet artiste aux expriences multiples reste d'une grande actualit.Le prsent volume propose une diversit des points de vue sur nombre de questions suscites par la cration potique et artistique de HM, cet artiste aux multiples expriences , qui, presque quarante ans aprs sa disparition, demeure actuel pour les lecteurs et les spcialistes de divers horizons.Prface, Olga Bartosiewicz-Nikolaev, Karolina Czerska, Wacław Rapak
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
