Choć żyjemy w czasach pełnych innowacyjnych rozwiązań, niepełnosprawni mają znacznie większą szansę popaść w ubóstwo, doświadczyć izolacji, a nawet upokorzenia niż ludzie sprawni. Niezwykle niepokojącą kwestią, podejmowaną w niniejszej książce, jest wysoki poziom bierności zawodowej osób z niepełnosprawnością w Polsce. Zdaniem autorki sytuacja ta wymaga jak najszybszych zmian, żeby w analizowanej grupie aktywność zawodowa stała się cechą dominującą. Aby sprostać nowym wyzwaniom, trzeba uwzględnić potrzeby osób z różnym rodzajem dysfunkcji, różnym stopniem niepełnosprawności oraz w różnym wieku. Wieloletnie doświadczenia w realizacji projektów skierowanych na aktywizację zawodową osób z niepełnosprawnością w Polsce nie przyniosły znaczących efektów. Niezbędne staje się więc pochylenie nad innymi sprawdzonymi już rozwiązaniami, stosowanymi w takich krajach europejskich, jak: Dania, Finlandia, Francja, Szwecja czy Wielka Brytania, które zostały zaprezentowane w tej publikacji.
Praca, która zyskała już miano klasyki, zajmując piąte miejsce na liście najważniejszych książek socjologicznych XX wieku, ułożonej przez członków International Sociological Association. Autorzy, koncentrując się na pojęciach "rzeczywistości" i "wiedzy", w systematyczny sposób analizują rolę wiedzy w społeczeństwie, wysuwając wnioski dla teorii socjologicznej i socjologii w ogóle jako dyscypliny humanistycznej. Uznając, że przedmiotem socjologii jest społeczeństwo jako część ludzkiego świata, stworzonego i zamieszkałego przez ludzi, postulują uprawianie socjologii w stałym dialogu zarówno z historią, jak i filozofią.
Najlepszy przewodnik po najaktualniejszych ideach oraz ludziach, którzy je tworzą.
Do rozmowy o literaturze i o rzeczywistości, do wspólnoty ludzi myślących, bo czytających, zaprasza zespół redaktorów i autorów kwartalnika „Książki. Magazyn do Czytania”.
Czarne dziury od dawna fascynują uczonych z powodu ich niezwykłych, fantastycznych wprost własności. Prawa fizyki opisujące ich zachowanie i wpływ na otoczenie są bardziej fascynujące i zdumiewające niż wszystko, co udało się wymyślić autorom książek fantastycznonaukowych. Steven Gubser i Frans Pretorius wyjaśniają je w sposób bardzo przystępny, wykorzystując do tego pomysłowe eksperymenty myślowe i obrazowe porównania. Opisują również sukces poszukiwań fal grawitacyjnych, powstałych podczas zderzania się dwóch czarnych dziur.
Autorzy "Czarnych dziur" bez tajemnic zabierają czytelników w podróż do wnętrza tych tajemniczych obiektów i z rzadko spotykaną przejrzystością opisują zjawiska, które decydują o niezwykłych właściwościach czarnych dziur.
Czarne dziury bez tajemnic Gubsera i Pretoriusa to elegancki i zwięzły opis własności czarnych dziur i ich występowania we Wszechświecie. Z całego serca polecam książkę wszystkim, których interesują te zagadnienia.
Roger Penrose
To jest naprawdę świetna, doskonale napisana książka. O ile mi wiadomo, jedyna tego rodzaju pozycja, w której w niezwykle zwięzły sposób udało się przedstawić fizykę czarnych dziur.
Sean Hartnoll, Uniwersytet Stanforda
Steven S. Gubser jest profesorem fizyki na Uniwersytecie w Princeton. Zajmuje się głównie teorią strun. Studiował na Uniwersytecie Harvarda i Kalifornijskim Instytucie Technicznym (Caltech). Jest autorem książki Teoria strun bez tajemnic (Prószyński i S-ka, 2011).
Frans Pretorius jest profesorem fizyki na Uniwersytecie w Princeton.
Kalendarium PL, GB, D, RUS, FR, imieniny i święta,na dole kalendarium plan całego roku, fazy księżyca, wschody i zachody słońca, registry dwurzędowe nadrukowane.
Układ od września 2018 do czerwca 2019 układ dzienny, okres wakacyjny: lipiec, sierpień układ tygodniowy, terminarz miesięczny przed każdym miesiącem
Część informacyjna * posiedzenia rady pedagogicznej
* zebrania z rodzicami
* plany lekcji (6 stron)
* dyżury nauczycieli (2 strony)
* informacje o uczniach (2 strony)
* płatności (4 strony)
* tabela ocen (10 stron)
* dane osobiste
* skrócony rok 2018 oraz 2019
* ważne terminy (4 strony)
* spis kuratoriów oświaty
* komórki organizacyjne MEN
* wydziały ORE
* terminy ferii zimowych
* kalendarz stuletni
* jednostki miar
* formaty papieru
* rozmiary odzieży
* czas w różnych miastach na świecie
* skorowidz telefoniczno - adresowy
Wykończenie Blok kalendarza szyty oraz dodatkowo klejony, wzmocniony krepą, tasiemka biała, kapitałka w kolorze białym, perforacja narożników
Kalendarium PL, GB, D, RUS, FR, imieniny i święta,na dole kalendarium plan całego roku, fazy księżyca, wschody i zachody słońca, registry dwurzędowe nadrukowane.
Układ od września 2018 do czerwca 2019 układ dzienny, okres wakacyjny: lipiec, sierpień układ tygodniowy, terminarz miesięczny przed każdym miesiącem
Część informacyjna * posiedzenia rady pedagogicznej
* zebrania z rodzicami
* plany lekcji (6 stron)
* dyżury nauczycieli (2 strony)
* informacje o uczniach (2 strony)
* płatności (4 strony)
* tabela ocen (10 stron)
* dane osobiste
* skrócony rok 2018 oraz 2019
* ważne terminy (4 strony)
* spis kuratoriów oświaty
* komórki organizacyjne MEN
* wydziały ORE
* terminy ferii zimowych
* kalendarz stuletni
* jednostki miar
* formaty papieru
* rozmiary odzieży
* czas w różnych miastach na świecie
* skorowidz telefoniczno - adresowy
Wykończenie Blok kalendarza szyty oraz dodatkowo klejony, wzmocniony krepą, tasiemka biała, kapitałka w kolorze białym, perforacja narożników
Kalendarium PL, GB, D, RUS, FR, imieniny i święta,na dole kalendarium plan całego roku, fazy księżyca, wschody i zachody słońca, registry dwurzędowe nadrukowane.
Układ od września 2018 do czerwca 2019 układ dzienny, okres wakacyjny: lipiec, sierpień układ tygodniowy, terminarz miesięczny przed każdym miesiącem
Część informacyjna * posiedzenia rady pedagogicznej
* zebrania z rodzicami
* plany lekcji (6 stron)
* dyżury nauczycieli (2 strony)
* informacje o uczniach (2 strony)
* płatności (4 strony)
* tabela ocen (10 stron)
* dane osobiste
* skrócony rok 2018 oraz 2019
* ważne terminy (4 strony)
* spis kuratoriów oświaty
* komórki organizacyjne MEN
* wydziały ORE
* terminy ferii zimowych
* kalendarz stuletni
* jednostki miar
* formaty papieru
* rozmiary odzieży
* czas w różnych miastach na świecie
* skorowidz telefoniczno - adresowy
Wykończenie Blok kalendarza szyty oraz dodatkowo klejony, wzmocniony krepą, tasiemka biała, kapitałka w kolorze białym, perforacja narożników
Zastosowanie nowych metod ulepszenia lub wzmocnienia gruntu ma zastosowanie do posadowienia coraz poważniejszych budowli, w których uwzględnia się długi czas ich użytkowania i oddziaływania na środowisko. Można tu wskazać na uzdatnianie podwodnych nasypów morskich i różnego rodzaju budowli podziemnych. W obecnej chwili, mechanizm procesu zagęszczania jest lepiej wyjaśniony technikami odnoszącymi się do zagęszczania powierzchniowego niż mechanizm stosowany w metodach do wgłębnego i na dużych głębokościach, gdzie wzrastająca liczba stopni swobody prowadzi do wyższego stopnia złożoności tego mechanizmu. Metoda zagęszczenia gruntów ziarnistych i mało spoistych za pomocą mikrowybuchów, będąca przedmiotem treści niniejszej książki znana jest jako jedna z najtańszych i najbardziej wydajnych metod wzmocnienia gruntów. W celu określenia działania zagęszczającego od mikrowybuchów było przyjęcie założenia, że działanie mikrowybuchu wywołuje rezydualne ciśnienie wody w porach gruntu, którego szkielet pod wpływem ciężaru własnego konsoliduje się. Wymiarowanie ładunków wybuchowych obejmujące ich rozdział na powierzchni i głębokości w zagęszczanym podłożu gruntowym oraz kolejność detonacji oparto na ustalonych doświadczalnie wartościach uzyskanych w badaniach terenowych. Przytoczone w książce, na podstawie badań doświadczalnych i teoretycznych obcych i własnych, stanowią próbę wyjaśnienia powstania mechanizmów od obciążenia rozdrobnionego ziarnistego i mało spoistego gruntu częściowo nawodnionego przy zagęszczaniu mikrowybuchami i podanie obliczeniowej metody wymiarowania zagęszczania wywołanego wybuchem. Do opracowania doświadczalnych wyników badawczych wykorzystano mechanizm modelu teorii prawdopodobieństwa. Obliczenia teoretyczne zagadnienia zagęszczenia nawodnionych gruntów ziarnistych opracowano w dwóch przypadkach:
Wędrówki współczesnego teatrologa
Dobrochna Ratajczakowa
Sytuacja teatrologa uległa zasadniczej zmianie, choć wciąż powstają dramaty wykorzystujące tradycyjne formy, wciąż też możemy oglądać tradycyjne spektakle, a teatrolog wciąż będzie się pojawiał na ich widowni. Tymczasem dziś to jedynie część jego możliwych działań. Bowiem jeśli przyjrzymy się pejzażowi współczesności, zobaczymy, że pojawiają się w nim odmienne obszary możliwych działań badacza.
Magdalena Drab
Film odcinkowy z ludźmi w tle
Magdalena Drab
Akcja sztuki dzieje się w obozie jenieckim w nieokreślonym kraju w przyszłości, podczas wojny, o której niewiele wiemy. Garstka jeńców, trzymana w dużej szklanej klatce niczym w terrarium, ogląda wyświetlany na jednej ze ścian serial komediowy o głupim i okrutnym okupancie, Kapitanie Loku. Pełne czarnego humoru parodie wojennych narracji przeplatają się z przejmującymi scenkami z życia (i umierania) więźniów. Sztuka odsyła do historii obozowych, ale można ją też rozumieć metaforycznie, jako niepokojący model kultury.
Humor jako narzędzie tortur
Rozmowa z Magdaleną Drab
O pożytkach płynących z naiwności
Michał Lachman
Monodram Curko moja ogłoś to to seria przybliżeń do osoby, która istnieje tylko pod postacią obrazów, relacji i archiwalnych zapisów. Monolog złożony z takich głosów to przede wszystkim świadectwo pracy archiwistki i kronikarki, w które zmienia się Magdalena Drab zarówno jako autorka tekstu, jak i aktorka.
Zaburzenia empatii
Living dead lub monsters of reality
Christian Lollike
Przełożyła Elżbieta Frątczak-Nowotny
Kameralna sztuka dla troje aktorów jest opowieścią o kryzysie migracyjnym i rozkładzie empatycznej postawy mieszkańców Unii Europejskiej. W serii luźno związanych fabularnie scen bohaterowie dzielą się swoimi lękami wywołanymi coraz widoczniejszą obecnością – na ulicach, a przede wszystkim w mediach – emigrantów. Obawiają się wojny, mówią o szlakach migracyjnych i katastrofach uchodźców. Jak mantra powraca pytanie o stosunek przedstawicieli Unii Europejskiej do kryzysu migracyjnej – jakby bohaterowie dramatu próbowali zrzucić z siebie na nich moralną odpowiedzialność za nieumiejętność znalezienia rozwiązania.
Dalej marzec
Ala wyjechała
Ewa Hevelke
Program artystyczny obchodów pięćdziesiątej rocznicy Marca 1968 przygotowały głównie kobiety. Reżyserki, scenarzystki, aktorki. W teatrach nobliwych; w instytucjach poszukujących, odpowiedzialnych za inspirowanie dyskusji publicznej; na prywatno-pozarządowej scenie, która porozumiewa się z widzami popkulturowym językiem. Wypowiadali się twórczo ci, którzy pamiętają 1968 rok i tacy, którzy urodzili się długo po tej dacie.
Bezradność
Paweł Dobrosielski, Joanna Krakowska, Iwona Kurz, Piotr Morawski, Małgorzata Szpakowska, Joanna Woźnicka
Rozmowa o upamiętnieniach 50. rocznicy Marca 1968 w kontekście aktualnej sytuacji społecznej i dyskursu medialnego.
Mowa władzy
Jolanta Antas, Michał Kozień
Jednym z najbardziej rozpowszechnionych w polityce językowych zabiegów jest mechanizm deprecjonowania politycznego przeciwnika przez etykietowanie go, czyli wyzwalanie określonych ram semantycznych, co powoduje przywoływanie w umysłach odbiorców pewnych negatywnych stereotypów, mających się z nim skojarzyć. Strategie i semantyczne nadużycia w języku partii rządzącej.
Po bandzie
Nasza powszednia jednoznaczność
Marek Beylin
Pogoda na jutro
To się nazywa sprawiedliwość
Rozmowa z Michałem Zadarą
Budzić świadomość
Rozmowa z Anną Augustynowicz
Kolejne rozmowy w cyklu Pogoda na jutro o polityce kulturalnej państwa i prognozach dla teatru na przyszłość.
Nawozy sztuczne
Zapiski starucha
Tadeusz Nyczek
Armenia
Mercedes
Anusz Aslibekian
Przełożył Janusz Adamowicz
Choć sztuka nie odwołuje się bezpośrednio do ludobójstwa Ormian, to wraca do kwestii wpływu tej katastrofy na dzisiejsze życie Ormian. Opowiada o losach dwóch sióstr: Zarui, w ramach akcji repatriacyjnej 1948 roku, postanawia wrócić do Armenii – jej siostra, Mercedes, pozostaje w Grecji. Rodzinna więź utrzymywana jest dzięki wymianie listów, choć siostry nie mają wątpliwości, że ze względu na cenzurowanie korespondencji nie można pisać wszystkiego. Ale jest też oczywiste, że siostry będą wiele ukrywały z powodów osobistych: ocena życia w określonych realiach będzie należała do sfery ich prywatności.
Stare drzewo było daleko
Krzysztof Środa
Notatki z podróży przez Iran, Armenię i Gruzję.
Po przyjęciu
Byron
Tadeusz Bradecki
Varia
Konteksty
Dlaczego nie rozmawiam już z uprzywilejowanymi o wykluczeniach
Zofia Cielątkowska
Rozważania na marginiecie książki Reni Eddo-Lodge, Why I’m No Longer Talking To White People About Race, (Bloomsbury, New York 2018).
Nowe sztuki
Dmitrij Daniłow Czełowiek iz Podolska
Ulrike Syha Drift
Thomas Köck Paradiesspielen
Z afisza
Filozofia jest bogatym źródłem alternatywnych narracji opisujących, w jaki sposób powinniśmy chronić prawa człowieka; narracji, które rozwinęły się w czasach istnienia XX-wiecznych rządów totalitarnych. Niniejsza książka skupia się na myśli dwóch filozofów tego okresu – Ericha Fromma i Isaiaha Berlina. Analiza ich przemyśleń pozwala na ukazanie nowej filozoficznej koncepcji państwa i prawa opartej na wartościach godności ludzkiej i solidarności, uzasadnianych za pomocą argumentów odmiennych od „tradycyjnie uniwersalistycznych”. W koncepcji tej, zakorzenionej w ludzkim doświadczeniu, prawo musi uwzględniać zmieniające się okoliczności, być nakierowane na utrzymanie chwiejnej równowagi między różnymi i czasami przeciwstawnymi wartościami. Rozważania filozofów są zaskakująco aktualne i ukazują, że zagrożenia, które wystąpiły w XX wieku, czyhają na nas także dziś.
Max Scheler jest jednym z najwybitniejszych myślicieli XX wieku. Zasłynął przede wszystkim w filozofii wartości i etyce oraz w antropologii filozoficznej, filozofii miłości i filozofii religii. Wywarł wielki wpływ na wielu myślicieli, m. in. na Dietricha von Hildebranda i Edytę Stein, a w Polsce - na Karola Wojtyłę i Józefa Tischnera, i w ogóle na kulturę XX wieku.Max Scheler, ""największy moralista nowożytności"" (o. J. M. Bocheński), jest twórcą fenomenologicznej etyki wartości. Na pytanie: ""Co to znaczy żyć dobrze?"", etyka ta odpowiada: życie dobre polega na udzielaniu w sposób wolny adekwatnej odpowiedzi na wartości.Książka Jana Galarowicza, autora publikacji o Heideggerze, Ingardenie, Wojtyle i Tischnerze, jest poniekąd odpowiedzią na wyrażone przed laty życzenie prof. Bocheńskiego: ""ogromną zasługę oddałby ludzkości ktoś, kto by zredagował mały, jasny, przykładami ilustrowany podręcznik o wartościach Maksa Schelera. Czegoś takiego nie mamy i Scheler jest praktycznie nieznany"".
Monografia wieloautorska zawierająca teksty, które zostały wygłoszone podczas V Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej z cyklu "Kultura Komunikacji Językowej".
Najciekawszy jest jednak efekt, ogólna wymowa tej książki. Postmodernizm, uznawany dość powszechnie za nieistotny zaułek (by nie powiedzieć: ślepa uliczka) współczesnej myśli i stylu życia, o historycznym już tylko znaczeniu, okazuje się – w lekturze Andrzeja Ledera – prawdziwą puszką Pandory, w której gromadziły się, nabrzmiewały, rozrastały się symptomy, zjawiska i tendencje, które współcześnie wydostały się na zewnątrz, przerwały słabe tamy i ogrodzenia i teraz przejmują władzę nad jednostką i społeczeństwem, pozbawione kontroli same kontrolują nasze życie. I tak jak w micie, jedynie nadzieja nie chce wyjść na zewnątrz, tylko jej nie widać ciągle wśród nas… Bardzo to ciekawa i pobudzająca książka.
z recenzji prof. dr. hab. Ryszarda Nycza
Andrzej Leder, urodzony w 1960 roku, doktor habilitowany, profesor w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN, psychoterapeuta. Wydał rozprawy filozoficzne: Nieświadomość jako pustka. Wokół myśli Freuda i Husserla oraz Nauka Freuda w epoce «Sein und Zeit», pracę na temat historii Polski Prześniona rewolucja, Ćwiczenie z logiki historycznej, rozprawę dotyczącą idei filozoficznych w XX-wiecznej Europie Rysa na tafli. Teoria w polu psychoanalitycznym, zbiór esejów The Changing Guise of Myths. Naucza w Szkole Nauk Społecznych IFiS PAN i w Collegium Civitas. Mieszka w Warszawie.
Książka Bożeny Majerek konstruktywnie wpisuje się w obecne [...] dyskusje na temat przemian kultury współczesnej i związanych z nimi rekonstrukcji tożsamości człowieka. [...] To publikacja stojąca na bardzo wysokim poziomie merytorycznym – i to zarówno w kontekście […] założeń teoretycznych i metodologicznych, narracji oraz argumentacji, jak i konkretnych rezultatów analitycznych. [...] Autorka dobrze porusza się w niej po „teoriach” i „rzeczywistościach” [...], a przeprowadzane narracje są mocno osadzone – w wyznaczonej przez tytułowy problem – logice pracy. [...] Bożena Majerek nie konfrontuje wyłaniających się z analiz obrazów teorii, myśli i rzeczywistości, czy wyników dociekań badawczych z jakimkolwiek obrazami „idealnymi” czy „postulowanymi”. [...] Literatura […] jest bardzo reprezentatywna dla badanego problemu; jej bogactwo i dogłębność wykorzystania stanowi bardzo ważną zaletę książki. Autorka wykazuje przy tym dużą wrażliwość na przemiany kultury współczesnej i przemiany tożsamości, potrafiąc je jednocześnie bardzo dobrze „skonceptualizować” oraz poddać wnikliwej analizie. Wykazuje się przy tym ogromną erudycją, a także umiejętnością myślenia w kategoriach interdyscyplinarnych (nauka o edukacji, socjologia kultury, psychologia itd.).
Fragment recenzji prof. zw. dr. hab. Zbyszko Melosika
Ta książka dosłownie zapiera dech w piersiach…
„Powietrza!” – możesz krzyknąć, czytając z wypiekami na twarzy opowieści o tej szczególnej mieszaninie gazów. Być może sam zdziwisz się własną reakcją. Mieszanina jest bowiem niepozorna w swojej przezroczystości i na co dzień nie zastanawiasz się nad tym, jak wnika do twoich płuc. Jednak to dzięki niej żyjesz, a teraz możesz się o niej więcej dowiedzieć! Weź więc głęboki oddech, bo powietrze z pewnością nie raz cię zaskoczy.
Kiedy w idy marcowe 44 roku p.n.e. Juliusz Cezar na podłodze rzymskiego Senatu wydał z siebie ostatni oddech, tchnienie to nie zniknęło bez śladu – właściwie, gdy czytasz te słowa, jego część przebywa w twoich płucach. Tak się bowiem składa, że z tryliardów cząsteczek gazów, jakie przed chwilą uleciały z twoich ust, niektóre gościły w płucach dinozaurów, inne roznosiły zapach perfum Kleopatry czy mieszały się z gazem musztardowym na frontach I wojny światowej. Są w tej mieszaninie również molekuły, które tworzyły falę uderzeniową bomb atomowych, a nawet kosmiczny pył, z którego powstał Układ Słoneczny.
A jeśli boisz się, że niektóre opowieści z tej książki mogą okazać się zbyt nudne, odetchnij z ulgą – to zbiór fantastycznych ciekawostek, dzięki którym wiedza niepostrzeżenie, niczym powietrze, wnika w głąb ciebie i pozostaje na długo. Uważaj jednak! Możliwe, że kiedy się dowiesz, jak doszło do stworzenia chleba z powietrza i dlaczego bracia Montgolfier dostaliby dziś mandat za paryski smog, nie będziesz mógł złapać tchu.
Monografia składa się zasadniczo z dziesięciu rozdziałów. W dużej mierze tworzą ją nowe, powstałe z myślą o niej opracowania. W publikacji autorzy wykorzystali i rozwinęli ponadto fragmenty kilku opublikowanych wcześniej tekstów. Rozdział pierwszy poświęcony został charakterystyce kultury i animacji jako kategorii pedagogicznych. Zaprezentowano tu poglądy pedagogów kultury, antropologów oraz teoretyków animacji społeczno-kulturalnej ukazujące kulturę oraz animację w rozmaitych kontekstach pedagogicznych.
W rozdziale drugim szczegółowo scharakteryzowane zostały cechy konstytutywne animacji kultury, takie jak:
– główny jej cel, czyli ożywianie, aktywizowanie, zmienianie;
– kategoria „kultury własnej” jako przedmiot działań animacyjnych;
– humanistyczna metodyczność jako nadrzędna zasada animacyjnej metodyki;
– zasada konstruktywnego relatywizmu aksjologicznego jako warunek niezbędny pojmowania animacji
jako idei pedagogicznej;
– istota i specyfika roli społecznej animatora kultury.
Trzeci rozdział charakteryzuje współczesne paradygmaty animacji kultury: paradygmat animacji zabawy, paradygmat (re)animacji dziedzictwa kulturowego, paradygmat zmiany prohumanistycznej. Omówiono je w perspektywie teoretyczno-praktycznej, z uwzględnieniem wymiarów: ideologicznego, teleologicznego, aksjologicznego, metodycznego i ewaluacyjnego. Rozdział czwarty skupia się na synergicznym potencjale animacji kultury w perspektywie pedagogicznej. Przedstawiono tu związki animacji z takimi obszarami praktyki społeczno-edukacyjno-kulturowej, jak: edukacja kulturalna, upowszechnianie kultury, mediacja kulturalna, edukacja artystyczna i estetyczna, animacja społeczna i animacja współpracy środowiskowej, animacja religijna, animacja międzykulturowa, edukacja medialna. Kolejny rozdział poświęcony został animacji kultury w instytucjonalnej działalności kulturalnej. Scharakteryzowano tu pojęcie działalności kulturalnej, wskazano najważniejsze grupy czynników warunkujących funkcjonowanie podmiotów ją realizujących oraz zaprezentowano animację kultury jako jeden z jej istotnych nurtów. W rozdziale szóstym animacja wpisana została w kontekst szkolny, z uwzględnieniem trzech zasadniczych obszarów, w których znajduje swoje zastosowanie jako dziedzina praktyki edukacyjno-kulturalnej: zajęć obligatoryjnych, edukacji pozalekcyjnej oraz przestrzeni organizacyjno-normatywnej. Siódmy rozdział koncentruje się na zagadnieniach związanych z metodyką animacyjnych projektów kulturalnych. Zaprezentowano tu dotychczasowe propozycje typologizacji form, metod i technik animacji oraz dokonano własnej próby kategoryzacji metod i technik wykorzystywanych w animacyjnych projektach kulturalnych. Kolejne dwa rozdziały poświęcone zostały realizatorom animacyjnych działań. W rozdziale ósmym scharakteryzowano role animatora kultury, tendencje i przemiany w sposobach jego definiowania oraz zasadnicze obszary dylematyczności. Rozdział dziewiąty przedstawia natomiast animatorów kultury w kontekście praktycznym. Opisano tu sylwetki pięciorga animatorów kultury, omawiając ich ścieżki zawodowe, najważniejsze działania oraz sposoby myślenia o animacji społeczno-kulturalnej. Ostatni, dziesiąty rozdział książki poświęcony został etycznym aspektom działań animatora kultury. Zaprezentowano tu najważniejsze wytyczne i zasady – aksjologiczne drogowskazy – animacyjnych działań oraz wyznaczono najistotniejsze w pracy animatora wyzwania i niebezpieczeństwa noszące znamiona etycznej dylematyczności.
Jeśli sądzisz, że fizycy podchodzą do wszystkiego z powagą i zamknięci w sterylnych laboratoriach wyko-nują wyłącznie doświadczenia, które mają rozwiązać największe zagadki ludzko¬ści, to… jesteś w grubym błędzie!
Autor tej książki dowodzi, że nawet szacowni badacze, poszukując prawdy, bez wahania wykonują eksperymenty naukowe z pozoru pozbawione sensu, a nawet śmieszne. Choćby takie, które przybliżą nas do odpowiedzi na pytania:
Ø Na ile kawałków łamie się spaghetti, lazania i świąteczny opłatek?
Ø Jak chodzić po wodzie, nie będąc Jezusem?
Ø Jak nie wylać kawy?
Ø Dlaczego bąbelki w piwie czasem toną?
I chociaż sporo tych doświadczeń prowadzi na manowce, to właśnie takiemu nowatorskiemu podejściu zawdzięczamy postęp w rozumieniu fizycznej rzeczywistości. Ryzyk-fizyk dowodzi tego, opierając się na przykładach, których niezwykłość wynika ze… zwyczajności. Daj się wciągnąć opisom przezabawnych doświadczeń i klarownych wyjaśnień procesów fizycznych, z którymi stykamy się na co dzień, i użyj tej książki jako klucza do barwnego świata samodzielnych odkryć. Zobaczysz, że wszystko wokół stanie się dla ciebie źródłem ekscytujących przeżyć!
Problematyka podjęta w książce jest niezwykle aktualna i wartościowa poznawczo i aplikacyjnie. Pedagog szkolny jest nie tylko doradcą i konsultantem, mediatorem i terapeutą, opiekunem i wychowawcom, ale także osobą współpracującą z różnymi instytucjami wspomagającymi szkołę w realizacji jej funkcji. Podmiotowość stanowi niezbędny warunek właściwego pełnienia przez niego roli zawodowej oraz warunek indywidualnego rozwoju profesjonalnego [...]. Publikacja ta wpisuje się w nurt myślenia o pedagogu szkolnym jako kreatorze nowatorskich działań wychowawczych, spełniającym kluczową rolę w systemie pracy opiekuńczej i wychowawczej w środowisku szkolnym [...]. Przedstawione mi do oceny opracowanie uważam za niezwykle przejrzyste, spójne, logiczne i dopracowane pod względem procedury badawczej oraz analizy danych empirycznych. Zastosowane metody i techniki badawcze o dużych walorach psychometrycznych dostarczyły rzetelnego materiału empirycznego, który w sposób profesjonalny został opracowany [...]. Sądzę, że praca spotka się z dużym zainteresowaniem czytelników oraz wydatnie wzbogaci rynek księgarski o cenną publikację dotyczącą funkcjonowania zawodowego pedagogów szkolnych.Z recenzji Prof. dr. hab. Waldemara Furmanka
Milenialsi przestają być najmłodszym pokoleniem na rynku pracy. Stopniowo awansują w firmowej hierarchii, zajmując coraz wyższe stanowiska. Są przedsiębiorczy i zdeterminowani, by pokazać, na co ich stać.Milenialsi zarządzają to trzecia, po Milenialsach w pracy i Zarządzaniu milenialsami książka Espinozy poświęcona pracownikom z generacji Y. Tym razem, wspólnie z Joelem Schwarzbartem, Espinoza pomaga odnaleźć się milenialsom w świecie po awansie. By to zrobić, wykorzystuje lata doświadczeń, badań i rozmów z pracownikami i pracodawcami. To wymarzony poradnik dla milenialsów, którzy chcą sprawdzić się w roli menedżerów i szefów oraz zastanawiają się nad powierzeniem młodszym podopiecznym poważniejszych zadań.Podobnie jak w przypadku pojawienia się pokolenia Y na rynku pracy, również w ich awansach autorzy dopatrują się szansy na pojawienie się nowej jakości w zarządzaniu. Połączenie ich ambicji, młodego wieku i życiowej postawy innej niż w przypadku poprzednich szefów może sprawić, że rola i pozycja menedżera mogą ulec zmianie. Zdaniem pracowników liderzy z pokolenia Y są pełni energii, dysponują świeżym spojrzeniem, mają otwarte umysły, są wyrozumiali i pomocni i skupiają się na budowaniu relacji. Jednak by uwolnić ten potencjał, milenialsi muszą poradzić sobie z ogromną presją zarówno ze strony przełożonych, jak i swoich rówieśników.Z jednej strony milenialsi chcą za wszelką cenę spełnić oczekiwania tych, którzy im zaufali i powierzyli nowe obowiązki. Z drugiej próbują pozostać utrzymać relacje z kolegami, którzy pozostali niżej od nich w hierarchii służbowej. Wszystko to oddziałuje jeszcze na system wartości milenialsów, którzy przede wszystkim cenią sobie m.in. niezależność, autentyczność i pozostawanie w zgodzie ze sobą. Espinoza i Schwarzbart pokazują nie tylko, jak poradzić sobie z tym wszystkim, lecz także, jak mimo początkowych przeszkód, porozumieć się ze starszymi pracownikami, zdobyć zaufanie innych milenialsów i zostać świetnym szefem.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
