„(...) W ciągu ostatnich trzydziestu lat system edukacyjny w Polsce przeszedł znaczące zmiany, można jednak zauważyć, że żadna reforma czy restrukturyzacja systemu nie została zakończona, ponieważ proces ewolucji cały czas nieustannie trwa. W przestrzeni publicznej trwają ciągłe dyskusje na temat szeroko pojętej edukacji i jej kontekstów społecznych, politycznych czy gospodarczych. Aby zrozumieć imperatywy prowadzące do zmian w obszarze edukacji, należy odnieść się do koncepcji globalizacji, która określa niektóre z głębokich zmian społecznych, widocznych na całym świecie. (...) Dyskusje o globalizacji charakteryzują się często hiperboliczną retoryką, są niespójne, jednak pomimo dostrzegalnych wad i zalet tego procesu należy stwierdzić, że odgrywa on znaczącą – pozytywną lub negatywną rolę w funkcjonowaniu każdego ze społeczeństw na świecie”.
Z wprowadzenia do książki
Na kartach tej książki nie znajdziemy stwierdzeń w rodzaju „ADHD nie istnieje”, „lekarze z premedytacją farmakologizują dzieci” czy „ADHD to wymysł koncernów farmaceutycznych”. Dużą rolę odegrała tutaj, jak sądzę, etnografia. Wgląd w świat przeżywany pozwala bowiem za jednym zamachem uchwycić realność i problematyczność ADHD. W narracji Autorki ADHD jest problematyczną jednostką diagnostyczną, ale jest jednocześnie czymś realnie istniejącym w praktykach społecznych, doświadczeniach, codziennych zmaganiach.
Książka jest zarazem oryginalna i inspirująca. ADHD jest w niej fenomenem niejednoznacznym, płynnym, wymagającym nieustannej pracy, a zarazem zaskakującym i niezwykle ciekawym. Czytając ją, mamy bowiem przekonanie, że nawet tak oklepany medialnie temat, jak nadpobudliwe dzieci, może ukazać swoje nieznane oblicze. Jest to zasługa głównie drobiazgowej pracy etnograficznej, która ujawniła nieznane aspekty życia z ADHD.
Z recenzji Michała Wróblewskiego
Wykorzystując media społecznościowe jako swego rodzaju broń, Internet wpływa na wojnę i politykę, podobnie jak wojna i polityka wpływają na Internet. Terroryści bezpośrednio planują ataki, “wojny twitterowe” są źródłem ofiar w świecie rzeczywistym, a rozprzestrzeniające się błyskawicznie dezinformacje zmieniają nie tylko wyniki starć, ale nawet losy całych narodów. W rezultacie wojna, technika i polityka, zacierając różnice, stworzyły nowy rodzaj pola bitwy, która rozgrywa się na naszych smartfonach.
P. W. Singer i Emerson Brooking stawiają zawiłe pytania, pojawiające się, gdy wojna odbywa się on line i świat on line rusza na wojnę. Analizują, jak ISIS powiela taktykę Instagramu, dawny fanatyk gry World of Warcraft powstrzymuje zbrodnie wojenne odległe o tysiące mil, trolle internetowe wpływają na wyniki wyborów, a Chiny wykorzystują aplikacje smartfonów do monitorowania myśli półtora miliarda obywateli. Co można utrzymać w tajemnicy w świecie sieci? Czy media społecznościowe ujawniają prawdę czy też ją ukrywają? I jaką rolę odgrywają obecnie zwykli ludzie w konfliktach międzynarodowych?
Zagłębiając się w najmroczniejsze zakamarki sieci, napotykamy nieoczekiwanie żołnierzy mediów społecznościowych, takich jak raper, który został dżihadystą i rosyjscy hakerzy, którzy prowadzą nieustanne wojny informacyjne z Zachodem. Na koniec, spoglądając w przyszłość, książka przedstawia radykalnie nowy paradygmat, aby zrozumieć bezprecedensowe zagrożenia w naszym oplecionym siecią świecie i jak się przed nimi bronić.
Co to znaczy być matką córki? Jakie są doświadczenia córek? Jak matki i córki rozumieją „bycie kobietą” i jak budują swoje miejsce w świecie, w którym płeć jest jednym z głównych punktów odniesienia? Kobiecość ma być przekazywana córkom przez matki – jaką wersję kobiecości przekazały nam matki, a jaką my przekazujemy córkom? Autorka odpowiada na te pytania, analizując wizerunki relacji matka–córka obecne w polskiej kulturze popularnej i sztuce oraz doświadczenia dwóch pokoleń kobiet. Książka ma charakter nowatorski, gdyż w polskiej literaturze z zakresu socjologii i psychologii oraz gender studies wciąż niewiele jest prac na ten temat. Unikalny jest też jej interdyscyplinarny charakter – autorka odwołuje się do badań i teorii z obszaru socjologii, psychologii społecznej, kulturoznawstwa i krytyki sztuki, wypełniając lukę w wiedzy i rozumieniu tego, czym jest związek matki i córki. Dziś, gdy kobiety są coraz bardziej świadome swojej historii i odrębności własnych doświadczeń, szukają wiedzy o tym, co determinuje relacje między nimi – zarówno w rodzinie, jak i społeczeństwie. Ta książka dostarcza wiedzy o często najważniejszej w życiu kobiet relacji: o związku między matką a córką. „Głęboka świadomość metodologiczna, jawność warsztatu empirycznego i umiejętność (socjologowie wiedzą jak trudno osiągalna) balansowania między teorią a empirią to podstawowe atuty książki. Tylko bardzo mocno ugruntowana wiedza i głęboki namysł mogą dać efekt w postaci niecodziennego stylu tej pracy: język jest prosty, czytelny, dojrzały. Skąd się to bierze? Otóż – poza szacunkiem dla przyszłego odbiorcy – powodem jest według mnie pewność metodologiczna i pewność poznawcza autorki. Interdyscyplinarność jawi się w tej książce jako szansa, a nie przejaw socjologicznej bezradności. Nowe sfery rzeczywistości i nowe sposoby o niej mówienia – oto podstawowa wiara badaczki”.
Z recenzji prof. dr hab. Hanny Palskiej
Dr Elżbieta Korolczuk – socjolożka, pracuje na Uniwersytecie Södertörn w Sztokhomie i na Uniwersytecie Warszawskim. Bada kategorię płci oraz rodzicielstwo, ruchy społeczne i społeczeństwo obywatelskie. Jest współredaktorką (z Renatą E. Hryciuk) książek Pożegnanie z Matką Polką? Dyskursy, praktyki i reprezentacje macierzyństwa we współczesnej Polsce i Niebezpieczne związki. Macierzyństwo, ojcostwo i polityka. Najnowsze publikacje to Rebellious Parents. Parental Movements in Central-Eastern Europe and Russia przygotowana we współpracy z Katalin Fábián (Indiana University Press, 2017) oraz Civil Society revisited: Lesssons from Poland wydana z Kerstin Jacobsson (Berghahn Books, 2017).
Monografia dr Małgorzaty Ewy Kowalczyk, przedstawiająca zagraniczne podróże Polek w epoce oświecenia, odbywane głównie przez przedstawicielki najbogatszych warstw ówczesnego społeczeństwa, jest pierwszym tego typu opracowaniem w Polsce. Zawiera ona bogatą problematykę, poczynając od powodów podejmowania podróży, poprzez ich przebieg, a na ich skutkach kulturowych kończąc. Zostały w niej wykorzystane informacje uzyskane dzięki szerokiej kwerendzie przeprowadzonej w wielu archiwach i bibliotekach krajowych oraz zagranicznych, a także dzięki dokładnemu przestudiowaniu istniejących wydawnictw źródłowych i opracowań.
prof. dr hab. Marian Chachaj
Bogata podstawa źródłowa, znajomość literatury przedmiotu, swoboda z jaką Autorka porusza się po omawianych zagadnieniach, odwołując się do źródeł czy literatury, jest imponująca. […] Chciałabym mocno podkreślić oryginalność ocenianego tekstu. Uważam, że praca dr Małgorzaty Ewy Kowalczyk o kobiecym podróżowaniu wypełni istotną lukę w polskiej historiografii. Autorka pokazuje, popierając swoje wywody cytatami z wypowiedzi opisywanych bohaterek, jak ważne i częste było to zjawisko.
prof. dr hab. Dorota Żołądź-Strzelczyk
Ostatnie felietony biskupa Tadeusza Pieronka
Zmienia się świat, zmienia się Polska. Zmieniają się ludzie i ich problemy. Zmienia się Kościół. Na zmiany trzeba reagować, trzeba się im przyjrzeć. Przemyśleć. Wyciągnąć wnioski.
W felietonach pisanych do prasy codziennej ksiądz biskup Tadeusz Pieronek, były sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski, rektor Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie w latach 1998-2004, nie ucieka od żadnego tematu. Pisze o ludziach, polityce, Kościele a nawet… sporcie.
Często spotykam się z pytaniem, dlaczego polscy biskupi nie zabierają głosu na temat tego, co się dzisiaj dzieje w Polsce. (…) To jest grzech zaniedbania. Nie wolno wymawiać się, że to jest mieszanie się do polityki, ponieważ polityka, rozumiana jako roztropna troska o dobro wspólne, wymaga od nich wyraźnej postawy i sprzeciwu wobec lekceważenia w życiu publicznym nawet podstawowych zasad dobrego wychowania, osobistej kultury, dbałości o czysty polski język debaty publicznej, a cóż dopiero, kiedy chodzi o brak pomocy dla potrzebujących.
(fragment książki)
Nie wiem, czy jest jakikolwiek biskup w Polsce, który tyle uczynił dla dialogu między Kościołem a Europą, co Tadeusz Pieronek. Potrafił sprowokować ludzi do mądrej dyskusji.
abp Grzegorz Ryś
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
Międzynarodowy autorytet mający na koncie wiele bestsellerów przedstawia naukowe dowody na to, że słońce jest niezbędne dla dobrego zdrowia oraz że jego brak może być przyczyną wielu współczesnych chorób. Światło słoneczne odżywia, leczy i uzdrawia. Nie jest miksturą chemiczną zamkniętą w fiolce z półki aptecznej, a czymś naturalnie dostępnym dla absolutnie każdego. Dzięki kontrolowanemu dawkowaniu organizm da Ci znać kiedy otrzyma wystarczającą ilość światła. Niestety, mimo że słońce jest ogólnodostępne cały dzień, wielu ludzi nie umie czerpać z niego korzyści. Ta książka pomoże Ci nauczyć się ujarzmiać światło słońca najpotężniejszą siłę uzdrawiającą natury. W ten sposób zachowasz swoje cenne zdrowie i unikniesz szeregu poważnych chorób, z nowotworami na czele. Zdrowie jasne jak słońce!
Pamięć stała się popularną kategorią w debacie poświęconej społecznym kontekstom historii i niezwykle popularnym przedmiotem studiów w ostatnich trzech dekadach. W literaturze funkcjonuje wiele rodzajów pamięci: pamięć społeczna, zbiorowa, kulturowa czy historyczna. Pojęcia te są niezwykle wieloznaczne, ponieważ są opisywane przez badaczy z różnych perspektyw dyscyplinowych. Prezentowany Tom zawiera różnorodne wątki występujące badaniach pamięci zbiorowej, poszczególne artykuły podejmują następujące kwestie: rola elit w kształtowaniu pamięci zbiorowej, funkcje mediów i nośników w pamięci zbiorowej, wpływ mitów na pamięć, znaczenie substratu przestrzeni miasta jako elementu tożsamości czy marki miasta, wpływ przestrzeni miejskiej na pamięć zbiorową i formy tego wpływu, wreszcie zjawisko wielokulturowości pamięci zbiorowej. Omawiane są też kwestie konfliktów etnicznych występujących w historii poszczególnych miast i ich skutki dla współczesnych form pamięci zbiorowej miasta. Wspomniana wieloznaczność pojęcia pamięci zbiorowej dotyczy również artykułów w niniejszym tomie. W zależności o perspektywy teoretycznej używane są różne kategorie pojęć (pamięć zbiorowa, kulturowa, historyczna, pamięć ustna, zmagazynowana). Tematyka tomu poświęcona jest przede wszystkim badaniu relacji pomiędzy pamięcią a przestrzenią a w szczególności przestrzenią miasta.
Pierwszy w tym roku numer kwartalnika „Twoja Księgarnia” już w księgarniach.
A w nim zapowiedzi i nowości wydawnicze oraz relacje w wydarzeń kulturalnych.
W numerze spotkają Państwo „Dziewczynkę z atramentu i gwiazd”, która przeniesie Was do niezwykłego świat magii i mitów. Grzegorz Kasdepke wyjaśni, czy książki są dla chuliganów i czy był łobuzem. Charles Bukowski opowie ile w jego powieściach znajdziemy fikcji, a ile faktu. A Katarzyna Miller opowie o przyjaźni.
Zapraszamy do lektury!
Książki, które zmieniły świat"" to piękny i fascynujący przewodnik po ponad 80 najbardziej cenionych, rzadkich i ważnych dziełach pisanych, od zwojów znad Morza Martwego do ""Dziennika"" Anny Frank. Każdy z rozdziałów, czy to opisujący iluminowane manuskrypty, tomy drukowane o zasadniczym znaczeniu, czy wybrane najwspanialsze przykłady literatury ilustrowanej, ukazuje, jak doszło do powstania każdej przełomowej książki i jakie przyniosła efekty.
Mówi się, że sumienie jest głosem Boga, czasem jednak trudno ten głos usłyszeć i zrozumieć. Dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że Bóg, który mówi przez sumienie, jest «Bogiem ukrytym». Sumienie to uprzywilejowany sposób, w jaki mamy do Niego dostęp. Dopiero gdy weźmiemy to pod uwagę, zacznie się przed nami rozjaśniać niezwykła tajemniczość tego fenomenu i odkrywać jego prawdziwa wartość. Fragment wprowadzenia
Ślady działania „ukrytego Boga” Miłosz Hołda odnajduje w myśli filozoficznej Martina Heideggera i teologii Karla Rahnera. Ich analizy fenomenu sumienia prowadzą nas do Tajemnicy. Wierność sumieniu jest bowiem ostatecznie wiernością Tajemnicy, a zarazem jedynym wymiarem, w którym spotykają się ludzie szukający prawdy. Nie dzielą się już oni na wierzących i niewierzących, lecz na posłusznych i nieposłusznych sumieniu, wrażliwych i niewrażliwych na obecność Tajemnicy.
ks. dr Miłosz Hołda – filozof i publicysta, adiunkt Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. W swoich pracach naukowych oprócz filozofii człowieka zajmuje się m.in. teologią filozoficzną i relacją między nauką i wiarą. Za rozprawę doktorską Epistemologiczne argumenty za istnieniem Boga. Próba teistycznego uprawomocnienia poznawczych roszczeń nauki (wydana pt. Teistyczne podstawy nauki, Tarnów 2014) otrzymał Nagrodę Prezesa Rady Ministrów. Prowadzi stronę internetową W drodze do Światła, na której codziennie komentuje Ewangelię.
W prezentowanej książce przedstawiono system funkcjonowania aparatu cenzury w Polsce w latach 1944–1960, w szczególności takie aspekty organizacji cenzury, jak metodyka pracy cenzorów, sposoby rekrutacji, stopień zaangażowania ideologicznego i partyjnego, harmonogram pracy, schemat szkoleń ideologicznych oraz pozaurzędowa aktywność. Przedstawiono również okoliczności towarzyszące powstaniu Centralnego Biura Kontroli Prasy, w tym rolę tzw. doradców radzieckich, którzy w grudniu 1944 roku przybyli do Lublina i przejęli w pełni kontrolę nad procesem tworzenia systemu cenzury. W książce opisano zakres oraz formy współpracy aparatu cenzury z Urzędem Bezpieczeństwa/Służbą Bezpieczeństwa, której efektem były represje wobec rozmaitych grup społecznych, zawodowych i religijnych (m.in. procesy sądowe oraz długoletnie więzienia).
Na podstawie sprawozdań cenzorów z Wydziału Teatrów GUKPPiW odtworzono mechanizm kontroli spektakli teatralnych i zespołów rozrywkowych oraz określono kryteria, wedle których je oceniano. Opisano również działalność Komisji Oceny Wycofanych Wydawnictw (w jej pracach brali udział cenzorzy), która „skazała” na przemiał miliony zdezaktualizowanych politycznie książek, tysiące płyt gramofonowych, czasopism oraz partytur. Odtworzono również metody i kierunki kolportażu prasy oraz książek do PRL oraz skalę dostarczanych do kraju druków, wykorzystując obszerne raporty cenzorów z Samodzielnego Wydziału Obcojęzycznego GUKPPiW, którzy decydowali, czy publikacje trafią do adresata, czy też na przemiał.
Ze Wstępu
Praca dr Kamili Kamińskiej-Chełminiak zawiera wiele oryginalnych ustaleń opartych o wykorzystanie interesującej bazy źródłowej. Za szczególnie interesujące należy uznać te, które dotyczą cenzurowania widowisk w okresie stalinowskim, współpracy cenzorów z MBP i MSW, ich wpływu na niszczenie księgozbiorów i partytur. Jako nowatorską i zakończoną powodzeniem uznaję próbę pokazania strategii i praktyk społecznych związanych z przenikaniem do Polski wydawnictw zza „żelaznej kurtyny”, w tym publikacji Instytutu Literackiego w Masions-Lafitte. Koncepcja pracy, konsekwentnie przeprowadzona, zmierzała do pokazania różnorodnych wcieleń cenzorów i ról, jakie spełniali w powojennej Polsce. […] Uważam, że jest to monografia o znaczącym zasięgu przedmiotowym i efekcie poznawczym. Autorka wykazała się dużymi kompetencjami i znajomością przedmiotu badań.
Z recenzji wydawniczej prof. dr. hab. Dariusza Jarosza
munikacja międzykulturowa zyskuje coraz większe zainteresowanie nie tylko wśród teoretyków, lecz również wśród osób zaciekawionych odmiennościami kulturowymi. Niejednokrotnie okazuje się, że spotkanie z „innością” bywa wyzwaniem, które wymaga odpowiedniego przygotowania oraz zrozumienia i zaakceptowania, że „inny” jest „innym”, a nie „mną”. Takich trudności doświadczają turyści nierozumiejący obcego języka, niepotrafiący docenić nieznanych kulinarnych przysmaków czy zaakceptować niezrozumiałych dla nich zachowań. Z takimi problemami spotykają się także politycy i dyplomaci – ich nieprzygotowanie do kontaktu z „innym” i jego „innością” może bowiem prowadzić do nieporozumień, a niekiedy do konfliktów, których konsekwencje będą długo odczuwane przez całe społeczeństwa.
Książka Komunikacja międzykulturowa w polityce. Relacje między Stanami Zjednoczonymi a Japonią w latach 1932–1952 poświęcona jest właśnie takim problemom. Zawiera opisy i analizy działań oraz postaw amerykańskich dyplomatów, wojskowych i polityków uczestniczących w kontaktach z Japończykami. Kontaktach, które naznaczone były niechęcią wynikającą przede wszystkim z niezrozumienia, kim jest „inny”. W książce Czytelnik znajdzie także przykłady tego, jakie konsekwencje może przynieść brak odpowiedniej wiedzy o „innym” i nieakceptowanie jego odmienności.
Wstęp i opracowanie naukowe – Aleksandra Derra
Przekład – Aleksandra Derra, Alicja Łuka i Wojciech Sak
Możemy być uprzedzeni, nawet jeśli tego nie chcemy. Myślę, że niewiele osób przyznałoby, że kobiety należy oceniać zgodnie z wyższymi, trudniejszymi i zmiennymi standardami; karać je za zachowanie akceptowane u mężczyzn; albo uznawać za słuszne, że płaci się im mniej za tę samą pracę. Jednak, gdy kategoryzujemy kogoś jako mężczyznę lub kobietę […], automatycznie aktywujemy skojarzenia związane z płcią i odbieramy go/ją przez filtr kulturowych przekonań i norm. To seksizm, który zszedł do podziemia – nieświadomy i niezamierzony.
Zmagania empiryczne nad neuronalnymi różnicami płciowymi rozpoczęły się na poważnie w połowie XIX wieku. Ustalenia wiktoriańskich naukowców były „kluczowym źródłem… sprzeciwu” wobec prawa wyborczego kobiet i równego dostępu do edukacji wyższej. […] Miejsce taśm mierniczych i wag zajęły potężne technologie neuroobrazowania […]. Najwyższej próby nowoczesne skanery dają nam bezprecedensowe informacje na temat struktury i działania mózgu. […] ważne zatem, byśmy nie wpadli w te same pułapki. Kiedy pewnie stawiamy tezy o głęboko zakorzenionych różnicach psychologicznych między kobietami a mężczyznami, to nie dostrzeżemy fałszywych odkryć, raczkującej nowej technologii, niejasnej zależności między strukturą mózgu a funkcjami psychologicznymi oraz trudności z wnioskowaniem o stanach psychologicznych na podstawie danych z neuroobrazowania.
Niniejsza edycja Społeczeństwa i polityki ma charakter wyjątkowy. Ukazuje się w 50. rocznicę powstania Instytutu Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego najstarszej i największej jednostki politologicznej w naszym kraju. Inna jest też struktura książki. Przyjęcie wielotomowej formuły edytorskiej wynikało przede wszystkim z istotnego poszerzenia spektrum omawianych problemów, co jest efektem postępu w badaniach, który się dokonał w ciągu ostatniej dekady. Także publikowane we wcześniejszych wydaniach rozdziały uległy gruntownej modyfikacji. Zachowano jednak dawny tytuł mimo kilku już zmian urzędowej nomenklatury w klasyfikacjach dyscyplin naukowych.Książka pomyślana jest jako komplementarny wykład podstaw nauk politycznych i wiedzy o społeczeństwie. Jest adresowana do:- studentów studiów I i II stopnia kierunków politologicznych i pokrewnych;- studentów studiów uzupełniających i słuchaczy studiów podyplomowych w zakresie szeroko rozumianych nauk społecznych;- nauczycieli wiedzy o społeczeństwie oraz przedmiotów pokrewnych;- uczniów szkół średnich.Szczególnie cenną pomocą może stać się dla uczestników Olimpiady Wiedzy o Polsce i Świecie Współczesnym oraz Olimpiady Wiedzy o Unii Europejskiej.Tom 1, część 1 - Teoria. Instytucje. Procesy. Zagadnienia ogólne
Książka wpisuje się w bardzo ważny współcześnie nurt filozofii zainteresowanej kwestią tożsamości osobowej, ze szczególnym uwzględnieniem jej praktyczno-egzystencjalnego wymiaru. Monografia jest osadzona w tradycji filozofii europejskiej różnych nurtów, nie ma jednak charakteru historycznego; przeciwnie, jest oryginalnym, autorskim pomysłem interpretacyjnym, ukazującym różne wymiary dążenia człowieka do stania się sobą. Na szczególne podkreślenie zasługuje analiza problemu stawania się sobą w wymiarze dialogicznym (rozdział pierwszy), społecznym (rozdział drugi) oraz etycznym (rozdział trzeci). Autor wykazał się dużą erudycją w zakresie filozofii a także literatury pięknej, umiejętnie zestawiając ze sobą pomysły różnych myślicieli: szczególnie intrygującą próbą, zasługującą na podkreślenie, jest nowatorskie zestawienie ze sobą problematyki podjętej przez Kartezjusza i Miltona oraz uwzględnienie egzystencjalnego wymiaru filozofii Johna Stuarta Milla.
prof. dr hab. Ireneusz Ziemiński
Co roku pół miliona młodzieży z krajów zachodnich podróżuje do Indii, Nepalu, Tajlandii w poszukiwaniu guru, koczuje na plażach, podejmuje przypadkowe prace, by zarobić na swoje utrzymanie. Efektem takich podróży są często nowe orientalne grupy religijne, które po pewnym czasie wkomponowują się we współczesną kulturę Zachodu.
Próby stworzenia synkretyzmu kulturowego i religijnego myśli Wschodu z chrześcijaństwem niosą ze sobą deformację postaci Jezusa Chrystusa. Na przykład Maharishi, założyciel medytacji transcendentalnej, kwestionuje sens i potrzebę cierpienia Jezusa: „Nie sądzę, żeby Chrystus kiedykolwiek cierpiał lub miał cierpieć. (...) Jak mogło cierpienie być związane z Tym, który był wszelką radością, wszelkim szczęściem, który twierdził, że tym wszystkim jest?”. Zaś według kultu hinduskiego Self-Realization Fellowship Jezus nie jest jedynym Synem Boga, ponieważ jest wielu joginów – Chrystusów. Gdy żył na ziemi, praktykował jogę lub podobną medytację. Jest wcieleniem Elizeusza. Został ukrzyżowany, aby wziąć na siebie złą karmę innych. Jego zmartwychwstanie było tylko materializacją atomów, a nie realnego ciała...
Książka porusza niezmiernie ważne problemy, stanowiące niełatwe i wymagające nowatorskiego opracowania wyzwania współczesności. (…) Zyska uznanie szerokiego kręgu odbiorców, jest bowiem kierowana do środowisk akademickich, do nauczycieli, do społeczników, animatorów, wolontariuszy i wszystkich tych osób, którym bliskie są problemy zharmonizowania działań na polu edukacyjno-społecznym i którzy rozumieją istotę synergii działań, potrzebę jej animacji, słowem twórczego współdziałania ludzi w różnych obszarach rzeczywistości.
Z recenzji dr hab. Aliny Górniok-Naglik, prof. PWSZ
Wszyscy wokół albo oszuści, albo komedianci, albo ludzie bezdennie słabi. Ja miotam się bezsilnie, bo oczywiście babie nie pozwoli przecież nikt z tych mężów stanu polityki prowadzić, a tymczasem wierzcie mi, że my byśmy tę politykę o całe niebo dalej i lepiej prowadziły niż oni! pisała w 1916 r. do męża Zofia Moraczewska.100 lat temu Polki wywalczyły sobie prawa wyborcze. Do Sejmu Ustawodawczego, który miał na nowo określić sposób funkcjonowania państwa polskiego po odzyskaniu niepodległości, weszło 442 mężczyzn i 8 kobiet była wśród nich Moraczewska. Nazywano je posełkami albo posełkiniami, czasem poślicami. Wywodziły się z różnych środowisk, ale często wbrew swoim partiom działały wspólnie w sprawach, które uważały za ważne: sprawach kobiet.Nie mają swoich ulic, nie mają pomników, nie uczy się o nich w szkołach. Kim były posełki, o co walczyły i jaki poniosły koszt tej walki?
CIVIS ROMANUS SUM
Bycie Polakiem, obywatelem Unii Europejskiej ma cały szereg zalet, z których nie zawsze zdajemy sobie sprawę. Polacy powinni mieć zatem świadomość obecnych zagrożeń dla swojego statusu, nie tylko tożsamościowego, ale także obywatelskiego. Jest to wartość, której trzeba bronić dla siebie i dla Polski. Jeśli nie potrafimy się zdobyć na rozumny wysiłek, aby ją obronić, za jej utratę a następnie walkę o jej odzyskanie zapłacimy cenę niewspółmiernie wysoką w stosunku do wysiłku, który jest dzisiaj potrzebny. Dzieje Polski nie pozostawiają w tym względzie żadnych złudzeń. Nasza wolność, bezpieczeństwo, rozwój są nieodłącznie związane z naszą przynależnością do rodziny narodów europejskich. (…) Nie możemy pozwolić, aby budzące się dzisiaj demony przeszłości zniszczyły odwieczne europejskie marzenie! „Śpieszmy się kochać Europę”!
Roman Kuźniar
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
