Książka jest pierwszą w skali światowej monografią naukową poświęconą rekonstrukcji i interpretacji chińskiej filozofii historii od jej początków do końca XVIII wieku. Podważając dominujące przeświadczenie, iż filozofia historii jest wytworem jedynie kultury Zachodu, autor skrupulatnie analizuje koncepcje historiozoficzne ponad czterdziestu filozofów chińskich, którzy tworzyli przed kontaktem z ideami europejskimi. Dzieła większości z nich, spisane w klasycznym języku chińskim, nie zostały przełożone na żaden język zachodni. Unikatowy charakter wielu stanowisk wymagał także użycia nowych terminów filozoficznych, takich jak „prospektywizm”, „populizm historyczny” czy „spekulatywna filozofia historiografii”; znaczenie innych koncepcji, jak np. materializmu historycznego, uległo zaś rozszerzeniu. W charakterze interpretacyjnego klucza wykorzystano pojęcie holizmu, co prowadzi do ukazania całościowego charakteru refleksji nad dziejami i dziejopisarstwem w dawnym Państwie Środka. Książkę wzbogacają liczne wykresy, kolorowe ilustracje, indeks i obszerna bibliografia. Cytowane fragmenty niemal niedostępnej szerszemu gronu literatury źródłowej są przytoczone w przypisach. Jest to pozycja obowiązkowa dla wszystkich badaczy i pasjonatów nie tylko filozofii chińskiej, ale i filozofii historii oraz teorii historiografii.
W 2018 roku przypadła 60 rocznica pierwszej publikacji „Antropologii strukturalnej” oraz 110 rocznica urodzin Claude’a Lévi-Straussa. Był to moment na to, aby na nowo poddać analizie i refleksji intelektualne dziedzictwo i udzielić odpowiedzi na pytanie, czy dorobek francuskiego antropologa nadal i w jakim stopniu oddziałuje na współczesną humanistykę. Interdyscyplinarny charakter namysłu nad dorobkiem autora „Antropologii strukturalnej” potwierdza aktualność i wielość możliwości aplikowania jego propozycji do współczesnej refleksji nad kulturą i jej tekstami.
Filozofia oświecenia prezentuje najistotniejsze idee tamtej epoki oraz najważniejszych filozofów, z uwzglednieniem ich znaczących dzieł oraz biografii. Nakreślona przez autora panorama epoki pokazuje, iż tak żywo dzisiaj dyskutowana oświeceniowa filozofia nie tylko wpisuje się w odmienne ramy chronologiczne, ale także zawiera istotne różniące się treści i formy wyrazu.
Podział według kryterium kraju (Anglia i Szkocja, Francja, Niemcy, Włochy i Polska) podyktowany jest zarówno tymi różnicami, jak i wzgledami dydaktycznymi. Opracowanie oparte zostało głównie na literaturze źródłowej, w tym na pozycjach w Polsce mało znanych, ale ważnych dla kultury filozoficznej danego kraju.
Książka stanowi przybliżenie polskiemu czytelnikowi koncepcji estetycznej wybitnego neokantysty H. Cohena, pozwala także na nowo zobaczyć jego wkład w filozofię kultury. Koncepcji Cohena należy przypisać sformułowanie podstaw neokantowskiego modelu filozofii kultury, modelu podjętego w myśli Natorpa i Cassirera. Cohen rozwijał współczesną ideę symultaniczności sfer kultury, jednak dzięki transcendentalnym podstawom nie popadł on przy tym w relatywizm. W odróżnieniu od Kanta oprócz rozumu teoretycznego i praktycznego wyodrębnił trzeci typ spontaniczności świadomości złączony ze sferą sztuki i estetyki. Opierając estetyczną świadomość na czystym odczuwaniu, wyszedł poza wąskie pojęcie świadomości w sensie formalno-logicznego racjonalizmu, w jego koncepcji uczucie określiło sobą niezależny kierunek świadomości, sferze emotywnej przypisana została swoista „logika”. Cohenowska estetyka pomyślana została obok nauki i etyki jako trzecia część filozofii systematycznej, analiza jej podstawowych założeń, związków z systemem i koncepcji sztuki jest głównym przedmiotem książki.
Profesor Marian Pokropek, emerytowany pracownik Uniwersytetu Warszawskiego, jeden z nestorów polskiej etnografii, podjął się tytanicznego zadania uwiecznienia swoich wykładów z etnografii w formie książkowej.Prace autorskie i redakcyjne nad tym dziełem trwały przez kilka ostatnich lat. Powstała praca monumentalna, składająca się ze wstępu i 11 rozdziałów :1. Podstawy gospodarcze tworzenia się kultury ludowej na ziemiach Polski. Rolnictwo;2. Hodowla i pasterstwo;3. Dodatkowe zajęcia ludności wiejskiej, wspomagające rolnictwo i hodowlę zwierząt [zbieractwo, łowiectwo, rybołówstwo, bartnictwo, pasiecznictwo, pszczelarstwo];4. Osadnictwo i budownictwo;5. Systemy ogniowe, wnętrze, sprzęty i meble;6. Plecionkarstwo;7. Tkactwo;8. Zajęcia i rzemiosła związane z obróbką drewna [ciesielstwo, stolarstwo, kołodziejstwo, bednarstwo];9. Garncarstwo;10. Kowalstwo;11. Transport i komunikacja+ bibliografia.To łącznie ok. 500 stron znormalizowanego wydruku komputerowego (1.800 znaków na stronie).Integralną częścią planowanej książki są także dołączone do tekstu ilustracje łącznie ok. 800. Są to większości unikatowe fotografie i rysunki z prywatnego archiwum prof. M. Pokropka: najstarsze powstały na początku lat 50 XX w., najmłodsze Profesor wykonywał w pierwszej dekadzie bieżącego stulecia.Książka prof. Mariana Pokropka Etnografia. Materialna kultura ludowa Polski na tle porównawczym jest dziełem niezwykłym. Od czasu ukazania się wiekopomnej Kultury ludowej Słowian Kazimierza Moszyńskiego w polskiej literaturze naukowej nie powstało dotąd dzieło o porównywalnym wydźwięku. I zapewne już nie powstanie, bo erudycja jej Autora jest ostatnim gwarantem stworzenia tak monumentalnej syntezy. Ostatnią gwarancją tak panoramicznej rejestracji polskiej kultury ludowej, która na naszych oczach stała się już minionym obrazem naszego wspólnego dziedzictwa narodowego.
Monografia stanowi dojrzałe, wieloaspektowe studium teoretyczno-empiryczne z zakresu kryminologii translacyjnej, pedagogiki resocjalizacyjnej i socjologii kryminalnej.
W monografii autorka rozważa ideę przestrzenno-metaforycznego zaułka, gdyż jego figuratywna wartość nadzwyczaj dobrze wpisuje się w szereg znaczących konceptów czy raczej quasi-konceptów, które wydają się błądzić w gąszczu problemów i tematów, wymykając się przy tym trudom przedstawieniowym i zachowując pożądaną płynność pojęciową. Szereg ów tworzą takie oryginalne pomysły, jak wnienachodimost’, niewspółobecność Michaiła Bachtina, herezja Jana Patočki, sobość i inność Emmanuela Lévinasa, différance Jacques’a Derridy bądź motylkowatość pisania Rolanda Barthesa, by poprzestać na tych kilku przykładach. Ich pełna eksplikacja nie jest możliwa, co tłumaczy, przynajmniej do pewnego stopnia, decyzję, aby powiązać dyskursywny zaułek z epitetem ‘mistyczny’, którego nieadekwatność wyraża kursywa (zachowana w oryginalnym tekście). Tym, co łączy wspomniane koncepty z doświadczeniem mistycznym, jest idea niewyrażalnego: wspólna im wszystkim idea ta stanowi wyzwanie, przed którym stają wszystkie idiomy, badane w niniejszej książce, jako że niestrudzenie usiłują konstruować swoje osobliwie ‘niemożliwe’ słowniki. Kursywa (zachowana w oryginalnym tekście), która tym razem towarzyszy słowu ‘niemożliwy’, jest wynikiem energii niesionej przez tę kontradykcję: pod groźbą samowymazania (filozoficzna zasada ‘Aufhebung’ przeradza się w strategię pisania ‘sus rupture’) słowniki te są jednak z werwą tworzone, czego dowodzą wszystkie teksty w monografii tej analizowane.
Książkę dedykuję wyjątkowym ludziom, którzy najbardziej przyczynili się do jej powstania. Dziękuję wszystkim Oszustom, Krętaczom i Złodziejom, którzy każdego dnia pomagali mi dostrzec to, czego wolałbym nie widzieć. Wszystkim Szmaciarzom, o których czasem tylko słyszałem. Wszystkim Sukinsynom, Padalcom i Gnidom. Dziękuję tym Duchownym, Kapłanom i Przywódcom religijnym głoszącym słowo Boże, którzy czynnie przeczą ideom, jakie wielu z nas nosi głęboko w sercach. Gorące podziękowania należą się politykom szczególnie tym, którzy udowadniają nam, że tak naprawdę nie byli warci zaufania, jakie w nich pokładano. Ogólnie dedykuję ją wszystkim Złamasom, bez których świat byłby piękniejszy.
Dziękuję, że byliście
Jacek Wojciechowski
W książce zilustrowane są rola i znaczenie przedmiotów w okresie powojennego niedoboru. Autorka analizuje zróżnicowane materiały (oficjalne dokumenty, pamiętniki i wspomnienia, beletrystykę, filmy, fotografie, plakaty), które traktuje jako źródło wiedzy o sposobach funkcjonowania przedmiotów oraz wyobrażeniach na ich temat. Przedstawia trzy studia przypadku zorganizowane wokół kategorii przedmiotów znalezionych, gościnnych i nowych, które oświetlają z różnych perspektyw relacje między przedmiotami i podmiotami.Życie rzeczy w powojennej Polsce to opowieść o kilku latach po drugiej wojnie światowej z perspektywy codziennych przedmiotów nie tylko tych rzeczywistych, ale również wyobrażonych. O poszukiwaniach ukrytego skarbu, o gościnnych przedmiotach na Ziemiach Odzyskanych, o szabrze wprawiającym rzeczy w nieustanny ruch z rąk do rąk, o zachodnich darach płynących do Polski, wreszcie o wizjach nowych przedmiotów kształtujących nowy socjalistyczny porządek. To również opowieść o długu zaciągniętym u poprzednich właścicieli przejmowanych przedmiotów, który staje się nieusuwalną częścią polskiej tożsamości.Nie jest to jednak historia rzeczy, ale próba dotarcia do historii w rzeczach nie rekonstrukcja biografii konkretnych przedmiotów, ale poszukiwanie zastygłych w nich pragnień i fantazji polskiej kultury. Jakie emocje i pragnienia rzeczy pobudzały? W jaki sposób nadawano im nowe znaczenia? W jaki sposób przedmioty były używane do organizowania i przekształcania emocji niepewności, obaw, ale i nadziei? Jaką rolę widziała w nich nowa władza i jak wykorzystywała je do budowy nowego porządku?
Profesor psychologii Lynne Murray jest uznaną brytyjską badaczką wczesnego rozwoju dzieci. Jej książka Psychologia małego dziecka to znakomite źródło wiedzy zarówno dla rodziców (a także babć, dziadków oraz innych opiekunów), jak i dla specjalistów pracujących z dziećmi i rodzinami. Wyjątkowość tego przewodnika po różnych obszarach rozwoju dziecka w pierwszych dwóch latach życia polega na tym, że wszystkie przedstawione wnioski płynące ze współczesnych badań naukowych autorka ilustruje wynikami szczegółowej obserwacji zachowania i interakcji społecznych konkretnych dzieci. Bogaty materiał zdjęciowy pomaga dostrzec niezwykłą wrażliwość dziecka na otoczenie społeczne i umożliwia odczytanie istotnego znaczenia wielu dziecięcych zachowań często uznawanych za przypadkowe. A przede wszystkim unaocznia ogromny wkład dziecka we własny rozwój i doniosłą rolę rodziców we wspieraniu jego rozwoju.
In 2014, award-winning journalist Reni Eddo-Lodge wrote about her frustration with the way that discussions of race and racism in Britain were being led by those who weren't affected by it. She posted a piece on her blog, entitled: 'Why I'm No Longer Talking to White People About Race' that led to this book.
Exploring issues from eradicated black history to the political purpose of white dominance, whitewashed feminism to the inextricable link between class and race, Reni Eddo-Lodge offers a timely and essential new framework for how to see, acknowledge and counter racism. It is a searing, illuminating, absolutely necessary exploration of what it is to be a person of colour in Britain today.
Karol Kamiński – doktor nauk społecznych w zakresie socjologii, absolwent Studiów Wschodnich UW. Publikował m.in. w „Polish Sociological Review”, „Roczniku Polsko-Niemieckim” oraz w lokalnych periodykach, występował na licznych konferencjach o zasięgu międzynarodowym i ogólnopolskim. Interesuje się m.in. socjologią migracji, miasta, młodzieży oraz antropologią. Jako badacz podejmuje tematykę uczniów klas mundurowych, przekraczania granicy, handlu bazarowego czy też rycerzy drohickich. Obecnie zajmuje się badaniami marketingowymi. Miłośnik podróży i poznawania nowych miejsc przez kulinarny kod kulturowy.
Praca Karola Kamińskiego jest złożoną analizą socjologiczną prawnych, społecznych i ekonomicznych aspektów funkcjonowania polsko-rosyjskiego porozumienia o małym ruchu granicznym. Opisano tu umowę między organizacjami politycznymi o bardzo odmiennej tradycji prawnej, podpisaną w sytuacji kiedy prawodawstwo polskie było już powiązane systemowo z prawodawstwem Unii Europejskiej. Opracowanie to zdaje relacje z procesów i powiązań transgranicznych i transnarodowych, pozostających pod wpływem bardzo dynamicznie zmieniających się uwarunkowań zewnętrznych – także w kontekście znaczących konfliktów politycznych w tej części Europy (kryzys krymski). Autor charakteryzuje również przemiany polityczne w regionie, które przyczyniły się do zawieszenia polsko-rosyjskiej umowy o małym ruchu granicznym w lipcu 2016 roku.
Z recenzji dra hab. Dariusza Wojakowskiego, prof. UR
Ewa Stachowska – doktor socjologii, pracownik w Instytucie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego. Obszary zainteresowań: socjologia religii i kultury, relacje między religią a ekonomią, kulturą konsumpcyjną i mediami. Zajmuje się zmianami religijności i funkcjonowaniem organizacji religijnych w warunkach kultury konsumpcyjnej i rynku oraz marketingiem religijnym.
Autorka kilkudziesięciu artykułów z tego zakresu. Redaktorka książki Kościoły i wspólnoty chrześcijańskie w przestrzeni społecznej w Polsce i na świecie; współredaktorka publikacji: Brazil – Poland. Focus on Religion; tematycznych tomów kwartalnika „Przegląd Religioznawczy”: Religion and contemporary culture i Religion and religiosity in Polish context. Sekretarz naukowy Polskiego Towarzystwa Religioznawczego, sekretarz redakcji „Przeglądu Religioznawczego”.
„Jest to pierwsze w literaturze polskiej tego typu empiryczne opracowanie media eventu na przykładzie Światowych Dni Młodzieży, nie mające wielu odpowiedników w literaturze światowej. (…) Opracowanie „Światowe Dni Młodzieży …” wnosi wiele nowych ujęć zarówno do socjologii zachowań zbiorowych, jak i do socjologii religii. W pełni legitymizuje nową subdyscyplinę socjologiczną, a mianowicie, socjologię eventów, a zarazem stanowi pierwsze w Polsce studium empiryczne z zakresu tej dyscypliny (wcześniej badano jedynie eventy marketingowe). Może ono przyczynić się do przyspieszenia podejmowania badań nad innymi rodzajami eventów, w końcu do opracowania ogólnej teorii eventu. (…)
Autorka charakteryzuje się znaczną oryginalnością i swoistą świeżością w interpretacji osiągnięć klasyków socjologii i współczesnych socjologów religii. Autorka pracy o Światowych Dniach Młodzieży prezentuje typ solidnego badacza społecznego, który pozostaje w stałym kontakcie z literaturą światową i polską w dziedzinie, którą reprezentuje. Opublikowana książka przyczyni się z pewnością do zdynamizowania polskich badań socjologicznych nad eventami, a także do dalszego rozwoju polskiej socjologii religii”.
Z recenzji prof. zw. dr. hab. Janusza Mariańskiego
Sztuka wędrowania
„Chodzenie, w wersji idealnej, jest stanem, w którym umysł, ciało i świat spotykają się z sobą, jak gdyby były trzema prowadzącymi rozmowę postaciami, trzema dźwiękami niespodziewanie łączącymi się w akord” - pisała Rebecca Solnit w Zewie włóczęgi.
Spacery i mikropodróże pozwalają nam nie tylko oderwać się od codzienności, odpocząć i spojrzeć na problemy z innej perspektywy, ale także nauczyć się uważności, przyjrzeć się samemu sobie i duchowo zjednoczyć z takimi wędrowcami jak np. Henry David Thoreau czy Virginia Woolf.
Odpowiadają:
Jakub Kornhauser, Lechosław Herz, Filip Springer, Małgorzata Halber, Piotr Paziński, Andrzej Muszyński, Olga Drenda i Michał Zygmunt
Ponadto w numerze:
„Wolny Tybet”
Solidarna turystyka zamiast neokolonialnego wyzysku i banalnej rekreacji
Smutek i nadzieja Leszka Kołakowskiego
Fragment biografii i nieznany tekst w 10. rocznicę śmierci
Magdalena Tulli
„Walka o byt jest bardzo ekologiczna i nie wyraża się w niej miłosierdzie”
Ginące, odradzające się
Czy pogłoski o śmierci rzemiosła i znikaniu tradycyjnych zawodów są prawdziwe?
Deep new rifts are tearing apart the fabric of Britain and other Western societies: thriving cities versus the provinces, the highly skilled elite versus the less educated, wealthy versus developing countries. As these divides deepen, we have lost the sense of ethical obligation to others that was crucial to the rise of post-war social democracy. So far these rifts have been answered only by the revivalist ideologies of populism and socialism, leading to the seismic upheavals of Trump, Brexit and the return of the far right in Germany. We have heard many critiques of capitalism but no one has laid out a realistic way to fix it, until now.
In a passionate and polemical book, celebrated economist Paul Collier outlines brilliantly original and ethical ways of healing these rifts - economic, social and cultural - with the cool head of pragmatism, rather than the fervour of ideological revivalism. He reveals how he has personally lived across these three divides, moving from working-class Sheffield to hyper-competitive Oxford, and working between Britain and Africa, and acknowledges some of the failings of his profession.
Drawing on his own solutions as well as ideas from some of the world's most distinguished social scientists, he shows us how to save capitalism from itself - and free ourselves from the intellectual baggage of the 20th century.
Gdy włada nami ślepa wola, której można wymknąć się jedynie przez autoredukcję osobowego istnienia – możliwy jest jeszcze postęp? Jakikolwiek postęp: technologiczny albo moralny. Tylko głupiec i człowiek bez serca lekceważyłby dobrodziejstwa postępu. Insulina, ibuprom, pływalnie, ciepłe śniadania, telefony komórkowe, samoloty – podobnych udogodnień ta nasza przyszła Atlantyda zna przecież tysiące. Czego chcieć więcej? Postęp musi być zatem bezgraniczny – gdyby go nie było, świat straciłby sens, a ludzie nadzieję. Oczywiście, na drodze ku lepszemu jutru mogą pojawić się przeszkody – „ciałami ludzi podpalony wiek” – ale samego procesu nie da się już wyhamować. A jednak w świecie Schopenhauera postęp nie jest możliwy. Ideologowie postępu – jego adoratorzy i inżynierowie – są na sam koniec – wcale nie wiedząc o tym – posłańcami nierozumnego, podjednostkowego chcenia. Owszem, postęp potrafi wstrząsnąć właściwie każdym.
Wolny namysł nad światem przegrywa z jego pragmatyczną, utylitarną organizacją. Nowe technologie powoli stają się naszą drugą naturą, naszą „sztuczną inteligencją”. Ulegamy im, zmieniając się nieodwracalnie, bez żadnego kierunku i sensu. Pisał o tym dwieście lat temu zawodowy pesymista niemiecki, jednocześnie największy wizjoner w dziejach filozofii – Artur Schopenhauer. W bieżącym numerze „Kronosa” przypominamy wykłady, jakie wygłaszał o filozofii Schopenhauera – konfrontując ją z myślą Nietzschego – Georg Simmel. Staramy się także uchwycić moment raptownego przyspieszenia, które stało się udziałem cywilizacji współczesnej. Prawdopodobnie wydarzyło się ono w chwili, gdy człowiek po czterech tysiącach lat przesiadł się z konia na pociąg. Piszą o tym w poruszających rozdziałach Wolfgang Schivelbusch i Reinhard Koselleck. Również od nich dowiedziałem się tego, czego wolałbym nie wiedzieć.
Marnotrawstwo jest zjawiskiem bezpośrednio związanym z konsumpcją, globalizacją ekonomiczną, usuwaniem odpadów oraz użyciem pestycydów. Jest jednocześnie tak samo szkodliwe, jak i niezbędne do funkcjonowania i reprodukcji życia społecznego oraz systemu kapitalistycznego. Współistnienie tych dwóch przeciwnych wymiarów stanowi niesamowity paradoks, który potęguje rozwój oraz krytykę zjawiska marnotrawstwa w tym samym czasie. Społeczeństwo marnotrawców? to praca dokonująca imponującego wysiłku intelektualnego, aby ten paradoks wyeksponować. Jest to książka, która bada funkcje społeczne marnotrawstwa, a także równoległą proliferację krytyki tego zjawiska. Co więcej, monografia, badając te dwa aspekty, obejmuje w istocie wszystkie wątki związane z tym zjawiskiem. Ariel Modrzyk prowadzi czytelnika w szybkim, ale nienarzucającym się tempie po ścieżkach zazwyczaj pełnych uprzedzeń i normatywnych wskazówek – od tradycyjnych perspektyw filozoficznych na temat marnotrawstwa do współczesnych praktyk dzielenia terytorium w ramach zjawiska freeganizmu.
Z recenzji dr hab. Adriany Micy
Ariel Modrzyk - doktor nauk społecznych, fizjoterapeuta, adiunkt w Instytucie Socjologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Autor licznych publikacji w opracowaniach zbiorowych oraz czasopismach, takich jak: „Kultura i Społeczeństwo”, „Kultura Współczesna”, „Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny”, „Kultura Popularna”, „Czas Kultury”, „Praktyka Teoretyczna”. Zainteresowania naukowe: socjologia życia codziennego, teoria socjologiczna, socjologia jedzenia, socjologia ciała, posthumanizm. Autor książki Pomiędzy normatywizmem a realizmem. Od teorii uznania Axela Honnetha do radykalnie refleksyjnej krytyki społecznej.
Jest to unikalne opracowanie, które wypełnia lukę w ramach rozważań socjologicznych. Jednocześnie ma wartość z punktu widzenia applied social studies. Prowadzona analiza jest czymś więcej niż tylko omówieniem wyników z przeprowadzonych badań. To nie tylko sygnał o problemie. Jest wskazaniem na potrzeby i szukaniem możliwości ich zaspokojenia, wołaniem o pomoc i wsparcie dla chorych i dla ich rodzin, które nie radzą sobie z trudnościami, a jednocześnie wskazaniem, że to właśnie rodzina stanowi źródło oparcia dla chorego. prof. dr hab. Anna Kwak Można z całą pewnością stwierdzić, iż Autor w pełni sprostał podjętemu przez siebie zadaniu socjologicznej analizy specyfiki funkcjonowania chorych na schizofrenię w rodzinie i środowisku społecznym. Podjęcie tak wszechstronnych i wyczerpujących analiz nad specyfiką tej problematyki należy uznać za przedsięwzięcie niezwykle ważne i interesujące poznawczo. dr hab. Grażyna Mikołajczyk-Lerman, prof. UŁ Mateusz Glinowiecki – doktor nauk społecznych, socjolog, psychoterapeuta. Absolwent studiów magisterskich oraz Międzywydziałowych Środowiskowych Studiów Doktoranckich w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego, a także absolwent Szkoły Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej z elementami psychodynamicznymi w Fundacji Rozwoju Psychiatrii i Psychoterapii. Certyfikowany terapeuta środowiskowy Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Autor licznych artykułów oraz wystąpień konferencyjnych z zakresu socjologii rodziny i socjologii medycyny. Od 2011 roku związany ze Stowarzyszeniem Rodzin i Przyjaciół Osób z Zaburzeniami Psychicznymi Integracja”, gdzie pełni funkcję opiekuna mieszkania chronionego dla osób z doświadczeniem kryzysu psychicznego.
Czy myślisz, że twoja praca ma znaczenie? Jeśli uważasz, że nie, to prawdopodobnie masz rację – i należysz do coraz większego grona osób wykonujących zawody, które nie mają żadnego sensu. Antropolog David Graeber w swojej najnowszej książce zgłębia zjawisko gównowartych prac i zastanawia się, co to mówi nam o dzisiejszym systemie społeczno-gospodarczym. Jeden z najważniejszych i najbardziej prowokujących myślicieli... Cory Doctorow Znakomity, naprawdę oryginalny teoretyk polityki. Rebecca Solnit Książka Roku 2018 „Financial Times” Książka Roku 2018 „The Times”
Tematem przewodnim niniejszej książki jest stosunek polskich partii i ugrupowań politycznych do społeczności LGBT. Wybór ten nie jest dziełem przypadku, gdyż odzwierciedla moje wieloletnie zainteresowanie tą tematyką. Analizując stan dotychczas opublikowanych badań, warto wskazać, że większość publikacji polskojęzycznych odnosi się do socjologicznej sfery rozważań na temat społeczności mniejszości seksualnych. Częściej rozwijany jest powiązany kontekst politycznej poprawności (political correctness), mowy nienawiści (hate speech), czy szeroko rozumianej tolerancji. Jednak badanie powiązań między postulatami LGBT a programami, czy stanowiskami politycznymi, nie doczekało się szczegółowej analizy.
Ze wstępu
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
