Rafał Bielski, właściciel jednej z największych kolekcji warszawskich zdjęć, pocztówek i planów, zaprasza Państwa na spacer ulicami Warszawy początku XX wieku!Od wstrząsu rewolucyjnego i masowych protestów 1905 roku, poprzez uruchomienie pierwszych tramwajów elektrycznych w 1908 roku, po wybuch pierwszej wojny światowej i wjazd Legionów Polskich do Warszawy. Intencją autora jest, aby o Warszawie początku XX wieku wypowiedzieli się ludzie, którzy ówcześnie żyli i zajmowali się dziejami miasta. Stąd pomysł, aby do opisu poszczególnych ulic, parków czy pomników użyć cytatów z przewodników z epoki. Dzięki temu zabiegowi album zyskał charakter ekskluzywnego przewodnika. W albumie znajduje się też reprodukcja planu Warszawy z numeracją domów z 1909 roku, wykonanego w technice litografii w słynnym zakładzie F. Kasprzykiewicza.There Was a City... Warsaw in Old Photographs and Postcards from Rafał Bielski's Collection. Volume 2: 1905-1918 Rafał Bielski, the owner of one of the largest collections of Warsaw photos, postcards, and plans, invites you to explore the streets of early 20th-century Warsaw!Journey from the revolutionary upheaval and mass protests of 1905, through the debut of the first electric trams in 1908, to the outbreak of World War I and the arrival of the Polish Legions in Warsaw. My goal is to let the voices of those who lived and shaped the city's history narrate the story of early 20th-century Warsaw. Thus, I have incorporated quotes from contemporary guides to describe various streets, parks, and monuments. This method gives the album the feel of an exclusive guide. Additionally, the album features a reproduction of a 1909 lithographed map of Warsaw with house numbers, produced by the renowned F. Kasprzykiewicz factory.
Ta książeczka wyjaśnia małym chrześcijanom, czym jest świętość i w jaki sposób każdy z nas może stać się święty. Zaznajamia dzieci z ważnymi pojęciami i zaprasza je do życia wiarą na co dzień.Na jej 32 stronach znajdziemy wiele cennych informacji dotyczących świętości i świętych, które pomogą nam rozwijać się duchowo i pięknie żyć.
Ta książeczka ukazuje małym chrześcijanom świętych Kościoła katolickiego. Zaznajamia dzieci z ważnymi pojęciami, takimi jak świętych obcowanie, i zaprasza je do życia wiarą na co dzień.Na jej 32 stronach znajdziemy wiele cennych informacji dotyczących świętych, które pomogą nam rozwijać się duchowo i pięknie żyć.
W duszpasterstwie Kościoła wciąż żywe są pytania: Jak przygotowywać katechezę dzieci i dorosłych? Jak promować we wspólnotach chrześcijańskich odpowiedzialność misyjną? W jakiej kolejności udzielać sakramentów inicjacji? Jak budować kanały przekazu wiary dla nowych pokoleń – w rodzinie, w parafii, w szkole? Wymienione zagadnienia zainspirowały autora do napisania tej publikacji. Analizuje on treść Pisma Świętego w kontekście głównych obietnic zbawczych oraz ich wypełnienia w Chrystusie i rodzącym się Kościele. Ukazuje historyczny, celebracyjny i teologiczny rozwój chrztu oraz bierzmowania od II wieku do czasów współczesnych. Omawia sakramenty wtajemniczenia: chrzest i bierzmowanie – bramę sakramentów i sakrament doskonalenia chrzcielnego – w perspektywie Eucharystii. Kolekcja podręczników „Bóg – Człowiek – Świat” w bardzo atrakcyjnej formie przybliża wiedzę teologiczną, filozoficzną oraz tematykę innych nauk. ·Dla „głodnych wiedzy” miłośników mądrości. ·Dla studentów, kleryków, sióstr zakonnych i kapłanów. ·Dla katechetów i wychowawców. ·Dla pragnących wzbogacić swoje życie i życie swoich dzieci. ·Dla ekspertów ds. komunikacji, polityki, ekonomii, zdrowia, edukacji. Autor publikacji: Alfonso Berlanga – ur. w 1977 r. w Maladze, kapłan, były wykładowca liturgiki i sakramentologii na Uniwersytecie Nawarry w Pampelunie. Posiada doktorat z teologii papieskiego Uniwersytetu Świętego Krzyża w Rzymie. Jest członkiem Asociación Espanola de Profesores de Liturgia (Hiszpańskiego Stowarzyszenia Wykładowców Liturgiki) i autorem kilku książek dotyczących liturgii.
W Narodzić się Luce Irigaray – jedna z czołowych filozofek współczesnych, której myśl wykładana jest na uniwersytetach na całym świecie – proponuje nowy sposób rozumienia tego, kim jest człowiek. W swoim namyśle nad istotą człowieczeństwa skupia się w szczególności na pytaniu o początki i pochodzenie. Przełamuje tym samym paradygmat ustanowiony przez androcentryczną tradycję filozoficzną Zachodu, dla której dominującym punktem odniesienia jest przeważnie śmierć. Tymczasem wedle Irigaray kwestią fundamentalną są narodziny, rozumiane z jednej strony jako afirmacja autonomii, z drugiej – jako droga ku relacyjności i rozwojowi istoty ludzkiej. Bez względu na nieznane okoliczności naszego poczęcia pragnęliśmy się narodzić. Nasze istnienie nie może być wynikiem zwykłego przypadku, a nasza chęć do życia objawiła się wyraźnie w chwili naszych narodzin. To my sami mieliśmy wpływ na ten moment. I to my zrodziliśmy siebie za sprawą pierwszego oddechu. Pomimo że mały człowiek, aby przetrwać, długo pozostaje zależny od innych, to on dał sobie życie, by móc przyjść na świat – i dał to życie sobie samemu. Jeżeli nawet został poczęty przez dwoje ludzi i zaczął swoją ludzką egzystencję w ciele innej, to samodzielnie podjął decyzję, by się pojawić w uniwersum tego, co żyjące. – Luce Irigaray
Beata Koper w swojej książce przygląda się literaturze polskiej powstałej po roku 1989, aby zbadać język, w którym wyraża się doświadczenia z obszarów zagarniętych przez medycynę. Analizując między innymi teksty Jolanty Brach-Czainy, Anny Nasiłowskiej, Manueli Gretkowskiej, Justyny Bargielskiej, Jacka Baczaka, Andrzeja Szczeklika, Małgorzaty Baranowskiej, Jakuba Małeckiego, Dominiki Dymińskiej, Joanny Bator czy Izabeli Morskiej, pisze o chorobie i leczeniu, o starości i śmierci, o poronieniu i porodzie. By oddać skomplikowane funkcjonowanie dyskursu medycznego, autorka proponuje termin sublingualis, zaczerpnięty ze słownika anatomii i farmakologii. Słowo to oznacza podjęzykowy i określa sposób przyjmowania lekarstwa. Tabletki podjęzykowe umieszczamy na dnie jamy ustnej i czekamy na ich rozpuszczenie. A gdy lek się rozpuszcza milczymy. Dyskurs medyczny, niczym tabletka podjęzykowa, potrafi zamknąć usta i zdominować język. Literatura natomiast szuka sposobów, by przywrócić głos.
Czy świeccy rozumieją, czym jest kapłaństwo? Jak odnaleźć prawdziwe znaczenie Chrystusowego kapłaństwa, gdy Kościół zmaga się z krytyką z powodu wierności doktrynie katolickiej, a zarazem różnych skandali? W jaki sposób nowoczesne technologie, takie jak sztuczna inteligencja, wpływają na sposób głoszenia Ewangelii? Książka Być jak Chrystus jest dialogiem dwóch kapłanów – ks. Edwarda Stańka (60 lat kapłaństwa) z ks. Jerzym Jastrzębskim (25 lat kapłaństwa). Obaj duchowni dzielą się refleksjami na temat istoty kapłaństwa i jego roli w życiu chrześcijan. Autorzy nie boją się głębokiej dyskusji o prawdzie i jej poszukiwaniu w świecie pełnym wyzwań, gdy coraz trudniej podążać za Mistrzem z Nazaretu. Przyjazna i szczera rozmowa obu kapłanów pełna jest osobistych historii szczególnie z życia ks. Edwarda – dostojnego jubilata – oraz trafnych obserwacji dotyczących kondycji współczesnego Kościoła. Z pewnością poruszy każdego, kto szuka odpowiedzi na najważniejsze pytania dotyczące wiary i duchowości oraz pragnie być dobrym chrześcijaninem w codziennym życiu.
Miłość jest jedynym skarbem, jaki możemy gromadzić na tym świecie i zabrać ze sobą na tamten świat (św. Charbel) Świętego Charbela znamy przede wszystkim jako mnicha, za przyczyną którego Bóg uzdrowił tysiące chorych i zranionych. Rzadziej jednak myślimy o nim jako o orędowniku, który ma moc wyprosić u Pana uzdrowienie relacji małżeńskich. Ines i Paweł Dobrowolscy, zaangażowani członkowie Domowego Kościoła i propagatorzy duchowości libańskiego świętego, proponują dziesięciodniowy program rekolekcji dla małżeństw na podstawie życia i duchowości św. Charbela. Oprócz modlitw i rozważań książka zawiera ćwiczenia warsztatowe dla małżonków na każdy z dziesięciu dni. Pewnego dnia otrzymaliśmy natchnienie, aby (...) prosić Boga o uzdrowienie naszego małżeństwa, oddając je w ręce Stwórcy za przyczyną nieprzeciętnego cudotwórcy i uzdrowiciela, jakim jest św. Charbel. Tak też się stało. Zostaliśmy poprowadzeni najlepszą dla nas drogą. (...) Wierzymy, że narzędzie, które proponujemy, (...) przyniesie wam korzyść duchową – bo skoro zadziałało w naszym przypadku, to dlaczego nie miałoby pomóc także innym małżeństwom poszukującym większej bliskości i jedności ze sobą nawzajem i z Bogiem? (Fragment książki)
Czy Apokalipsa to początek końca świata?
Dlaczego w dziejach Kościoła tak wielu przywódców chrześcijańskich odrzucało Apokalipsę, a nawet chciało usunąć ją z kanonu Biblii? Jak doszło do tego, że w 2022 roku patriarcha Cyryl wzywał rosyjskich prawosławnych do udziału w walce ojczyźnianej przeciwko ruchowi Antychrysta, który może zniszczyć Rosję? Niemalże w tym samym czasie wśród amerykańskich ewangelików nasiliło się przekonanie, że znakiem czasów ostatecznych będzie nowe państwo Izrael wspierane przez Amerykę pod rządami Donalda Trumpa. A może to błędna lektura metafor Apokalipsy leży u podstaw współczesnego myślenia klerykalnego, a utożsamienie świętości z hierarchicznością doprowadziło wielu ludzi Kościoła do niezdrowego duchowo przekonania o moralnej doskonałości duchownych?
Tomasz Terlikowski pokazuje Apokalipsę jako oryginalną i jedną z najciekawszych odpowiedzi na pytania o ostateczny sens historii. Sięgając do odważnych tekstów McCarthy'ego, Sołowjowa, Fossego czy Miłosza, zastanawia się, co takiego ma w sobie ta księga, że potrafi zarówno rozpalać serca świętych i mistyków, jak i odbierać umiejętność racjonalnego myślenia oraz zdrową ocenę sytuacji.
Tomasz Terlikowski pokazuje, że nasze fantazje apokaliptyczne więcej mówią o nas samych niż o faktycznych losach świata. Ta książka to fascynująca podróż po literackich, teologicznych, filozoficznych i popkulturowych wizjach końca wszystkiego. Czytajmy, póki jeszcze możemy! Bardzo polecam.
Tomasz Stawiszyński
Apokalipsa Terlikowskiego rozczaruje. Rozczaruje tych wszystkich, którzy szukają w tej książce prostych odpowiedzi na pytania, kim jest Antychryst, rogata Bestia, tysiącletnie królestwo i kiedy ostatecznie nastąpi koniec świata. Natomiast dla tych, którzy nie boją się zgłębiać mechanizmów rządzących współczesnym światem poprzez konfrontację z klasykami wielkiej literatury, jest to lektura wręcz obowiązkowa!
prof. Kalina Wojciechowska
Tomasz P. Terlikowski - doktor filozofii, dziennikarz prowadzący poranki w Radiu RMF24 i rozmowy RMF FM, felietonista "Plusa Minusa". Autor licznych książek dotyczących życia Kościoła oraz podcastu "Wciąż tak myślę" o Kościele i świecie.
Jak działa świerkanie?
Istnieje szansa, że te absurdalne wytwory będą najsensowniejszą rzeczą, jaką przeczytacie w tym tygodniu, a może i miesiącu. Pojawiają się nawet głosy fachowców, którzy twierdzą, że ta prowizoryczna robota literacka wykonana jest tak porządnie, iż postoi kolejne sto lat. A wtedy włączą ją do kanonu lektur.
Gdy po raz pierwszy przeczytałem wiersz „Ucieczka z wesołego miasteczka”, pomyślałem, że brzmi on tak, jakby dorosły mówił ustami dziecka. Że też można umieścić tyle obrazów, emocji i kolorów w jednym tekście! – Czesław Mozil
Śpiewa te teksty Czesław Mozil i śpiewam je od niedawna także sam. I muszę powiedzieć, że są świetnym materiałem scenicznym. Dlaczego? Bo operują specyficzną dramaturgią. – Michał Zabłocki
Pachną wiatrem! – Dob Bylan
Jestem zaskoczony, że Polska prześcignęła Anglię w dziedzinie absurdu. – Levis Corall
Jedno jest pewne. To nie są wiersze dla dzieci. Dlatego dzieci tak je uwielbiają. – Wanna Hotomska
Sama bym tego lepiej nie napisała, ale gdybym miała taki czarodziejski czat, to Nobel by przyszedł na większym luziku. – Wiesława Szeborska
Wszyscy wiedzą, że od pewnego czasu czuję się słabo. A te wiersze podtrzymują mnie na duchu. – Jerzy Pliszka
Rzecz w tym, że trudno mi to teraz w ogóle skomentować. Przy okazji chciałbym tylko powiedzieć, że jest dobrze. – Czesaw Miłoszewski
Michał Zabłocki – tekściarz Grzegorza Turnaua, Czesława Mozila oraz wielu innych pieśniarek i pieśniarzy. Poeta. Szef krakowskiego oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Wraz z Czesławem Mozilem laureat Festiwalu w Opolu w 2024 roku jako twórca i współwykonawca piosenki Ławeczka.
Andrzej Targowski - absolwent Politechniki Warszawskiej, Złoty Inżynier PW i Złoty Inżynier 30-lecia (NOT). Prof. dr tenured inż. informatyki i zarządzania na Western Michigan University w USA. Jest współtwórcą informatyki w Polsce (m.in. jest Honorowym Prezesem Stowarzyszenia PESEL) i autorem pierwszych książek z tej dziedziny wiedzy, m.in.: Informatyka, klucz do dobrobytu (1971), Chwilowy koniec historii (1991), Dogonić czas, czyli jak pozostać w Europie (1993), Informatyka strategiczna (2023). W USA wydał m.in.: Red Fascism: the Polish Revolution of 1980 (1982) oraz The Architecture and Planning of Enterprise: Wide Information Management Systems (1990), Global Civilization in the 21st Century (2015), Wisdom in the Context of Globalization and Civilization (2019) i inne. Od początku lat 90. XX wieku prof. Targowski zaangażował się wraz z innymi naukowcami z kraju i spośród Polonii we wsparcie swoją wiedzą procesu przemian, wydając m.in. książki Obrona Polski dziś i jutro (1993) czy Wizja Polski (2008). Jest również autorem rozdziału II pt. Polska w procesie cywilizacji książki wydawnictwa Bellona Bezpieczeństwo narodowe Polski w XXI wieku. Wyzwania i strategie (2006). Honorowy Prezes Stowarzyszenia Dzieci Powstania 1944 i były prezes The International Society for the Comparative Study of Civilizations. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi RP i Złotym Medalem "Za zasługi dla obronności kraju".
Józef Marczak - płk w st. spocz. emer. prof. strategii dr hab. Akademii Sztuki Wojennej w Warszawie. W latach 1991-2004 kierował Katedrą Obrony Terytorialnej i Cywilnej w Akademii Obrony Narodowej. Wchodził w skład zespołów naukowych MON opracowujących strategię obronną Polski (1995) i koncepcję strategiczną tworzenia Obrony Terytorialnej (1999). Jest współautorem książek wydanych przez wydawnictwo Bellona, m.in.: O obronie militarnej Polski przełomu XX/XXI wieku (1995), Obrona Terytorialna Polski na progu XXI wieku (1999), Obrona narodowa w tworzeniu bezpieczeństwa III RP (2003), Bezpieczeństwo narodowe Polski w XXI wieku. Wyzwania i strategie (2006) oraz Działania nieregularne. Element strategii bezpieczeństwa narodowego Polski (2011).
Ryszard Jakubczak - płk w st. spocz. prof. dr hab. Do 1997 r. służył w 10 Dywizji Pancernej w charakterze oficera rozpoznania wojskowego, a po studiach w Niemczech - w Sztabie Generalnym WP. Rzecznik prasowy MON, pełnomocnik ministra obrony narodowej ds. HNS i systemu OT, zastępca ds. szkolenia dowódcy 5 Kresowej Dywizji Zmechanizowanej, kierownik zakładów w Akademii Obrony Narodowej, w Akademii Podlaskiej i Wyższej Szkole Administracji Publicznej (Białystok). Od 2010 r. profesor w Wyższej Szkole Policji (obecnie Akademii Policji). Wieloletni doradca Sejmowej Komisji Obrony. Autor i współautor 35 monografii związanych ze strategiami bezpieczeństwa narodowego, obrony narodowej i bezpieczeństwa wewnętrznego, a także funkcjonowaniem wojsk obrony terytorialnej i struktur wojsk operacyjnych oraz działaniami nieregularnymi i hybrydowymi, jak również uczestnik innych aktywności dydaktycznych i naukowych z tego zakresu - ponad 500 pozycji, w tym 22 naukowe projekty państwowe i resortowe.
Trzecie, zmienione i bardzo starannie przygotowane wydanie książki Włodzimierza Trojana, traktującej o kwaterze Batalionu „Zośka” – zdaniem wielu osób najpiękniejszej kwaterze żołnierskiej na Powązkach Wojskowych. Kwatera ta, pełna wymownej symboliki, jest świadectwem wielkiej ofiary kwiatu warszawskiej młodzieży, która nie zawahała się oddać życia w walce o Niepodległą Polskę. Tekst uzupełnia bardzo ciekawie przygotowane ikonografia: mapy, zdjęcia, zestawienia.
Harcerski Batalion Armii Krajowej „Zośka”, powszechnie znany z działań w konspiracji i heroicznej walki na całym szlaku Powstania Warszawskiego, przez Wolę, Starówkę po Czerniaków, poniósł olbrzymie straty.
Książka prezentuje sylwetki żołnierzy spoczywających na kwaterze, przypomina historię powstania kwatery.
Włodzimierz Trojan - urodzony w 1931 r., z zawodu inżynier - z zamiłowania historyk - autor "Kwatery Batalionu Zośka" oraz "Ci , którzy przeżyli... biografie żołnierzy BATALIONU "Zośka" Armii Krajowej" (wydanie 2002), w latach 90-tych członek zarządu Społecznego Komitetu Opieki nad Grobami Poległych Żołnierzy Batalionu "Zośka" Społeczny Komitet Opieki nad Grobami Poległych Żołnierzy Batalionu "Zośka" - stowarzyszenie istniejące od 1988 r., organizacja pożytku publicznego - początkowo zajmujący się opieką nad kwaterą Batalionu "Zośka", obecnie spadkobierca i opiekun tradycji oraz pamięci harcerskich Batalionów "Zośka" i "Parasol", liczący 137 członków wielu pokoleń: żołnierzy i ich rodzin oraz kolejnych generacji - współpracujący ze spadkobiercami tradycji Batalionu - wojskowej: Jednostką Wojskową Komandosów w Lublińcu oraz harcerskiej: Hufcem ZHP Warszawa - Mokotów im. Szarych Szeregów.
ZOBACZYŁEM TWARZ DIABŁARozmowy z wieloletnim egzorcystąKsiążka "Zobaczyłem twarz diabła" zawiera dwie rozmowy z Księdzem Prałatem Marianem Matusikiem, byłym egzorcystą archidiecezji lubelskiej; tytuł drugiej rozmowy brzmi: Lucyfer zawył przerażająco. Książka prezentuje ponadto opisy wraz z rysunkami talizmanów i amuletów, tłumaczące, na czym polega zło, które niosą one ze sobą. Następny rozdział - Praktyki okultystyczne i satanistyczne mówi o tychże niepokojących zjawiskach, obecnych we współczesnym świecie.Wydanie IV wzbogacone zostało o świadectwo Księdza Prałata Mariana MatusikaPozycja ukazuje również stanowisko Biblii wobec okultyzmu i satanizmu. Jako ostatnią część zamieszczono Modlitwy egzorcystyczne - chroniące przed złym, niosące pomoc w walce z mocami ciemności i będące antidotum na działanie demona.Książka stanowi pewne kompendium wiedzy na temat zjawisk i rzeczy związanych z aktywnością szatana w dzisiejszych społeczeństwach. Wielkim jej atutem są oryginalne wypowiedzi egzorcysty, który na co dzień walczył z potęgą osobowego zła.
Co tak naprawdę wiemy o Wyprawach Krzyżowych? Co wiemy o ówczesnych prawach dotyczących prowadzenia wojen, o kontekście kulturowym, mentalności średniowiecznego chrześcijaństwa i islamu? Jak często padamy ofiarami świadomej dezinformacji i braku rzetelnej wiedzyCzym były krucjaty? Ile ich było? Dlaczego były prowadzone? W znalezieniu odpowiedzi na te i podobne pytania pomaga czytelnikowi prof. Marco Meschini - włoski historyk mediewalista, członek międzynarodowego stowarzyszenia Society for the Study of the Crusades and Latin East.Autorem polskiego przekładu jest ks. prof. dr hab. Artur Katolo - włoski filolog, anglista, italianista, klasyk, bioetyk. Tłumacz literatury włoskiej, angielskiej i łacińskiej.
Już od III wieku dzielono imperium rzymskie, jednak ostatecznego podziału dokonał w 395 roku cesarz Teodozjusz I Wielki. Cesarstwo wschodniorzymskie, zwane z czasem bizantyjskim objęło wówczas Półwysep Bałkański, Azję Mniejszą, część Armienii, Syrię z Palestyną, Egipt i Cyrenajkę oraz wyspy Morza Egejskiego, Kretę i Cypr. Stolicą państwa od czasów Konstantyna Wielkiego (330) był Konstantynopol (poprzednia nazwa Bizancjum, która później przeszła na cesarstwo). W wielonarodowym państwie czynnikiem zespalającym były: rzymska administracja i prawo oraz dominująca tu kultura grecka i język grecki. Przez tysiąc lat niezwykłe imperium broniło wschodniej flanki Europy, dzięki czemu mogła stać się tym, czym jest obecnie. Autor ukazuje ten okres dziejów Bizancjum, w którym na wojskowość miała wpływ religijność. Dawne wzorce antyczne się nie sprawdzały, wobec czego powstały nowe. Ich głównym wyróżnikiem było to, że chrześcijanie, opętani ideą "świętej wojny", sami walki unikali, a do obrony imperium angażowali barbarzyńców.
"Kwaterka, pionierka, zdobnictwo.Ze wstępu Marka Gajdzińskiego ""Szwejka"":W książce tej czytelnik znajdzie ogromny zasób przydatnej wiedzy umożliwiającej zbudowanie obozu harcerskiego według najlepszych prawideł sztuki obozowania. Autor ma w tym ogromne doświadczenie i dobrze, że się nim dzieli, nie tylko zresztą na kartach książki. Chętnie przyjeżdża na kursy instruktorskie i obozy drużyn, by prowadzić tam bardzo atrakcyjne i efektywne ćwiczenia z pionierki i zdobnictwa. Przywozi ze sobą imponujący warsztat wyposażony w proste narzędzia, przy użyciu których można wykonać praktycznie każde zadanie pionierskie i zdobnicze. To mało powiedziane! Można tworzyć prawdziwe arcydzieła. Przykłady można zobaczyć na przedstawionych w książce fotografiach. Parę razy byłem świadkiem, jak uczestnicy warsztatów "Watry" przeskakiwali o kilka poziomów umiejętności pionierskich, a ich obozy drużyn zyskiwały piękniejszą formę i nowe funkcjonalności. Mam nadzieję, że dzięki tej książce doświadczenie "Watry" upowszechni się i będą mogły z niego korzystać liczne drużyny harcerskie."
Monografia twórczości albańskiego malarza Ediego Hili. Jego wielkim tematem jest refleksja nad historią kraju leżącego na granicy Wschodu i Zachodu oraz nad miejscem albańskiego malarstwa w tradycji sztuki basenu Morza Śródziemnego. Książka rozwija wątki podjęte wcześniej w katalogu wystawy „Edi Hila. Malarz transformacji” (nakład wyczerpany), zorganizowanej w 2018 w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Kolejne odsłony tej wystawy miały miejsce w Tiranie, w Narodowej Galerii Sztuki i w Wiedniu, w Secession – album jest wspólnym dziełem tych trzech instytucji.
Edi Hila, artysta długo pozostający nierozpoznanym mistrzem powojennego europejskiego malarstwa, pokazuje polityczne i społeczne przemiany w Europie Wschodniej ostatniego półwiecza: rewizję paradygmatu kapitalizm-komunizm-kapitalizm, postkomunistyczną transformację, pułapki i pokusy konsumpcjonizmu, zmiany w kulturze wizualnej. Robi to w sposób wyraźnie odmienny od znanych nurtów pop-banalizmu: realizm jego obrazów opiera się na uważnej obserwacji detalu, którą wykorzystuje do oddania psychologicznej prawdy obserwowanych zjawisk.
Bogatemu wyborowi rysunków i obrazów artysty od początku lat 70. XX wieku oraz jego tekstów towarzyszą eseje znakomitych historyków i teoretyków sztuki: Érica de Chassey, Adama Szymczyka i Ediego Muki. Muka, niegdyś student Hili w Akademii Sztuk Pięknych w Tiranie i kurator wielu jego wystaw, oraz Adam Szymczyk, który zaprosił Hilę do udziału w documenta 14 w 2017 roku, analizują sposób, w jaki artysta tłumaczy specyfikę albańskich przemian społeczno-politycznych na język sztuki. Éric de Chassey, historyk sztuki i wybitny znawca malarstwa, zastanawia się nad realizmem Hili jako bardzo szczególną postawą artystyczną w powojennym malarstwie europejskim.
Malarstwo Ediego Hili zostało przeoczone po części z powodów historycznych. Najpierw tworzył w izolacji właściwej krajowi odciętemu od regularnej wymiany artystycznej. Później – ukarany w latach 70. nakazem pracy na fermie drobiu – uprawiał jedynie rysunek, a do malarstwa na dobre powrócił dopiero w latach 90. Wraz z transformacją społeczną po upadku dyktatury Envera Hodży stał się bardzo wpływowym pedagogiem, postacią kluczową dla pokolenia artystów debiutujących około roku 2000. Ta działalność przesłaniała długo jego własną twórczość. Okoliczności te sprawiły, co rzadkie przy dziele tak rozbudowanym, że oglądamy twórczość Ediego Hili niejako całą naraz.
— z tekstu Joanny Mytkowskiej, Kathrin Rhomberg i Erzena Shkololli
Edi Hila urodził się w 1944 roku w Szkodrze, mieszka i tworzy w Tiranie. Kształcił się w rodzinnej Szkodrze, mieście o starożytnej historii, zwanej kulturalną stolicą Albanii. W czasie studiów w latach 60. ubiegłego wieku nieśmiało eksperymentował z deformacją. W 1972 roku namalował Sadzenie drzew, pogodny obraz, lekko odrealniony poprzez użycie kolorów, który odbiegał od obowiązującej w tamtym czasie socrealistycznej doktryny i stał się wkrótce pretekstem do ukarania go nakazem pracy w fabryce. Zanim naraził się komunistycznym władzom i przekreślił swoje szanse na uprawianie sztuki w oficjalnym obiegu, zdążył jeszcze w 1973 roku wyjechać na krótko do Florencji. Wysłano go tam jako początkującego plastyka i scenografa albańskiej telewizji. Kontakt z florenckimi muzeami i malarstwem renesansowym wywarł na Hilę ogromny wpływ. Szybko jednak okazało się, że takie inspiracje i poszukiwania artystyczne w kraju rządzonym przez brutalny reżim są zwyczajnie niebezpieczne. Za odstępstwo od socrealizmu Edi Hila został na trzy lata skierowany do pracy w zakładach drobiarskich, głównym jego zajęciem było dźwiganie worków. Wieczorami tworzył potajemnie serie rysunków dokumentujących życie robotników (cykl Drób, 1974–1974), wstrząsające poprzez surowy realizm. W latach 90., szukając drogi powrotu do malarstwa, artysta bacznie obserwował życie zmieniające się po upadku reżimu Envera Hodży i starał się oddać realia albańskiej transformacji. Przełomowa seria Komfort (1997) jest próbą namalowania nowej, niemożliwej do spełnienia, a obiecanej społeczeństwu utopii konsumpcyjnej – Hila tworzył ją w reakcji na dramatyczny kryzys spowodowany bankructwem piramid finansowych, które doprowadziły do chaosu w państwie, śmierci ponad 3000 osób i interwencji sił ONZ.
Helena P. Bławatska (1831-91) rosyjska pisarka teozofka i spirytystka, założycielka istniejącego do dziś Towarzystwa Teozoficznego, autorka kilku książek zarówno o Indiach w których wiele lat mieszkała, jak i przede wszystkim o okultyzmie, spirytyzmie, wiedzy tajemnej. Bodaj najważniejszą z nich jest właśnie Doktryna tajemna.Jak pisze autorka w przedmowie do książki: nauki zawarte w tych tomach nie są własnością hinduskiej, zoroastriańskiej, chaldejskiej czy egipskiej religii, tak samo jak nie przynależą do buddyzmu, islamu, judaizmu czy chrześcijaństwa. Doktryna tajemna jest istotą ich wszystkich. Wytrysłe z niej różne systemy religijne teraz dopiero mogą być ponownie zanurzone w rodzimym żywiole, a którego wyrosły wszystkie tajemnice i dogmaty, rozwinęły się i uległy zmaterializowaniu. Cel tej pracy może być ujęty w następujący sposób chodzi o wykazanie, iż przyroda nie jest przypadkowym zbiorowiskiem atomów, i wyznaczenie człowiekowi przynależnego mu miejsca w schemacie wszechświata; o wybawienie z poniżenia i zapomnienia prastarych prawd, stanowiących podstawę wszystkich religii oraz udowodnienie podstawowej jedności ich źródła; o wykazanie, iż nauka współczesnej cywilizacji jeszcze nie dotarła do ukrytej dziedziny przyrody. Doktryna tajemna jest książką w służbie ludzkości i tylko ona może ją oceniać.
Dotknąć jednego słowa. Rozważania inne od innych
Chciałbym dotknąć jednego słowa z tekstu dzisiejszej Ewangelii (…).
Siedzi w słowniku pośród tysiąca słów, jak gdyby nigdy nic,
a można zamyślić się nad nim, jak nad świętym obrazkiem.
Wyraz, z którym się nie liczymy. Zapominamy o nim.
Przeskakujemy jak przez płotek (…) Tymczasem ten niewielki wyraz
jest wzruszający. Zawsze siedzący poza królem na wysokim tronie –
biedny kopciuszek na małym stołeczku. Jaki to wyraz?
Ksiądz Jan Twardowski (1915–2006), kaznodzieja o duszy poety, polonista z pasją detektywa, komentując Pismo Święte, często wybierał z niego pojedyncze słowa i brał je pod lupę. Szukał w nich ukrytych znaczeń, symboliki, by następnie budować homilie wokół tego jednego, wyodrębnionego wyrazu(na przykład: kubek, sieć, tunika, wół, wróbel, pokój, złodziej, małoduszny, łowić, gdyby, teraz). Skupiał się na jego pochodzeniu, rozumieniu w realiach Biblii, aktualności w dzisiejszym języku. A że sam o sobie mówił, że jest „inny od innych”, to i tego typu homilie można uznać za „inne od innych”. Stanowią one źródło dla zebranych w niniejszej książce rozważań. Pokazują, co można wyczytać poprzez analizę jednego wyrazu.
Książka Dotknąć jednego słowa. Rozważania inne od innych pokazuje językową pasję Jana Twardowskiego i uczy zatrzymywania się na szczególe. W myśl przyjętej przez księdza poetę zasady: „szczegół zbliża do poznania” – dogłębniejszego i bardziej wnikliwego.
Budzisz się rano i okazuje się, że masz dodatkową tożsamość - sobowtóra, który jest prawie tobą, a jednak wcale nie jest. A ten sobowtór zajmuje się tym, co jest twoją specjalnością, ale propaguje wszystko to, przeciw czemu przez całe życie walczyłaś.Coś takiego spotkało uznaną aktywistkę i intelektualistkę Naomi Klein. Stanęła twarzą w twarz z sobowtórką, której poglądy są dla niej odstręczające, ale nosi identyczne imię, a jej publiczny wizerunek jest na tyle podobny do wizerunku Klein, że ludzie zaczęli je mylić.W swojej najnowszej książce Naomi Klein wnikliwie analizuje, co zrobiły z naszymi społeczeństwami i duszami branding, programy oszczędnościowe i spekulacja kryzysem klimatycznym. Spogląda do wewnątrz, na krajobraz naszej psychiki, a także na zewnątrz, wypatrując możliwości, które dawałyby nadzieję w obliczu kryzysów w gospodarce, ochronie zdrowia i polityce. Przywołując na pomoc między innymi Zygmunta Freuda, Jordana Peele'a, Alfreda Hitchcocka i bell hooks, Klein nie stroni od kpiny i ukazywania śmieszności, gdy mierzy się z osobliwymi sobowtórami, które nas nawiedzają i stały się tak znajome i bliskie, jak zniekształcone odbicie w lustrze. Autorka stara się rozbić to lustro, by wytyczyć drogę wiodącą poza rozpacz.Co takiego zaniedbaliśmy, zajęci polerowaniem i doskonaleniem naszego cyfrowego odbicia w lustrze? Czy możliwe jest pozbycie się sobowtórów i przezwyciężenie patologii kultury, która wszystko zwielokrotnia? Czy możemy opracować politykę zbiorowej troski i naprawdę rozliczyć się z historycznymi zbrodniami?Intelektualna przygoda w sam raz na nasze czasy.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?