Od jakiegoś czasu przygotowujesz się do Pierwszej Komunii Świętej. Na lekcjach religii i w domu stopniowo odkrywałeś ogromną miłość Jezusa do Ciebie. On kocha Cię tak bardzo, że chce być Twoim Przyjacielem na zawsze. I oto nadszedł ten wielki dzień Jezus, Chleb Życia, przyjdzie do Twojego serca, aby Cię przemienić i pomóc Ci każdego dnia coraz bardziej kochać Boga i innych ludzi! Ta książka ma Ci przypominać o pięknej przyjaźni Boga z ludźmi i pomóc Ci coraz głębiej odkrywać, jak bardzo On Ciebie kocha. Przyjmować Komunię Świętą to żyć wielką historią miłości z Bogiem.
Nowoczesne technologie opracowane w ciągu ostatnich kilkunastu lat nie tylko ułatwiają człowiekowi funkcjonowanie we współczesnym świecie i społeczeństwie, lecz także są wykorzystywane do popełniania przestępstw. Ze zdobyczy technologii czerpią również kryminalistyka i inne nauki sądowe. Stosuje się bowiem nowe metody i środki techniczne, które zwiększają efektywność czynności procesowych (na przykład oględzin) i operacyjno-rozpoznawczych. W niniejszej publikacji poruszono najważniejsze zagadnienia związane z nowoczesnymi technologiami w czynnościach procesowych, metodami obrazowania, nowymi technikami analizy i przygotowania próbek w chemii sądowej oraz narzędziami informatycznymi wspomagającymi czynności służb. Monografia stanowi najbardziej wszechstronne opracowanie tej tematyki na polskim rynku wydawniczym, została przy gotowana przez 33 Autorów, specjalistów z różnych obszarów nauk sądowych. Jest ona przeznaczona dla prokuratorów, policjantów, sędziów oraz adwokatów i biegłych, a także dla studentów prawa i innych kierunków związanych z naukami sądowymi.
Jeden z najważniejszych na świecie specjalistów od dezinformacji napisał brawurową biografię buntowniczego propagandysty II wojny światowej Seftona Delmera.Delmer, utalentowany dziennikarz, mieszkający wcześniej w Niemczech, uruchomił w Wielkiej Brytanii eksperymentalną stację radiową GS1, która nadawała w III Rzeszy. Zamiast kierować poważne odezwy, tworzył on groteskowe i kabaretowe audycje, uważając, że właściwą odpowiedzią na propagandę Goebbelsa jest więcej Goebbelsa. Jego celem było podkopanie nazizmu od wewnątrz, poprzez odwrócenie zwykłych obywateli od nazistowskich zwierzchników. Książka Pomerantseva to nie tylko biografia człowieka, który próbował oszukać Hitlera, ale i analiza narzędzi do współczesnej walki informacyjnej z tyranami i dyktatorami.
Co myśleli najwięksi filozofowie w historii ludzkości? I o czym myśleli? Z tego, napisanego lekkim tonem, ale inteligentnie, przewodnika dowiesz się o bycie, etyce i seksualnym pożądaniu, poznając życiorysy ponad trzydziestu wybitnych myślicieli z odległej i niedawnej przeszłości W kolejnych rozdziałach przedstawione są barwnie postacie najznakomitszych W kolejnych rozdziałach namalowane są żywo postacie najznakomitszych myślicieli z całego świata: od Laozi, Sokratesa i Nietzschego po Wittgensteina, Simone de Beauvoir i Iris Murdoch. Cave przywołuje do życia tych proroczych, czasem dziwnych, zawsze fascynujących filozofów i pokazuje nam jak możemy dzisiaj skorzystać z ich przemyśleń. Dziś bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy zrozumienia jak żyć. Ten przewodnik idealnie się do tego nadaje. Książkę uzupełnia bibliografia z wykazem podstawowej literatury przedmiotu dla początkujących (i niekiedy średniozaawansowanych), dostępnej w języku polskim i stosunkowo łatwej do odnalezienia w bibliotekach, księgarniach czy antykwariatach. Peter Cave jest filozofem – a także popularnym pisarzem i prelegentem. Wykłada filozofię na University College London i w King’s College w Cambridge, a także od lat na Open University oraz w New York University w Londynie. Jest autorem wielu książek o filozofii.
Czternaście wieków wojny między islamem a Zachodem.Obszerna historia obfitującego w okrucieństwa konfliktu pomiędzy islamem a chrześcijaństwem, która rzuca nowe światło na ich współczesne antagonistyczne stosunki.Zachód i islam, czyli miecz i bułat, ścierają się ze sobą od VII wieku - prorok Mahomet wezwał wówczas cesarza bizantyjskiego Herakliusza do zrezygnowania z wiary chrześcijańskiej, a kiedy ta propozycja została odrzucona, rozpoczął dżihad.Miecz i bułat to kronika przełomowych bitew stoczonych w wyniku islamskiej świętej wojny, od pierwszego wypadu na terytorium chrześcijan w VII wieku po przełomową bitwę pod Wiedniem w 1683 roku i europejską kolonizację świata muzułmańskiego w XIX wieku. Korzystając z oryginalnych źródeł arabskich i greckich, Raymond Ibrahim drobiazgowo opisuje kolejne starcia, objaśniając, w jaki sposób wojny i szersze historyczne prądy epoki odzwierciedlają linie podziału między dwiema religiami. Większość tych bitew - na przykład nad rzeką Jarmuk, pod Tours czy Manzikertem - została zapomniana lub z czasem zlekceważona przez badaczy. Jednak w obliczu odrodzenia się dżihadu Miecz i bułat przedstawia niezbędny kontekst historyczny do zrozumienia obecnych relacji między Zachodem a islamem.
Tom IX serii zawiera pierwszy polski przekład ""Historia Bohemica"" Eneasza Sylwiusza Piccolominiego (1405-1464) wraz z przedmową Františka Šmahela i aneksem do przedmowy autorstwa Haliny Manikowskiej. Dzieło Piccolominiego obejmuje dzieje Czech od ich legendarnych początków aż do wyboru Jerzego z Podiebradów na króla w roku 1458 (tym samym, w którym humanista został papieżem, przybierając imię Pius II). Najwięcej uwagi autor poświęca współczesnym wypadkom, wyczuwając ,,doniosłość kwestii czeskiej w szerszym kontekście chrześcijańskiego świata"" (F. Šmahel). Jak stwierdza w dedykacji dzieła - ,,nie ma obecnie innego królestwa, w którym pojawiłoby się tyle gwałtownych zmian, tyle wojen, tyle rzezi, tyle zdumiewających wydarzeń, ile widzimy w Czechach"".******The Czech HistoryThe first Polish translation of ""Historia Bohemica"" (""History of Bohemia""), the work of the prospective Pope Pius II along with the foreword by František Šmahel and the annex to the foreword by Halina Manikowska. It includes the history of Czechia from its legendary beginnings to the election of George of Poděbrady as king in 1458.
The appearance of the audiovisual series as a dominant genre on the broadcast entertainment scene was preceded by the millennia-long evolution of episodic narration. The book begins with an inquiry into the history and development of episodic narration to later provide a chronological survey of almost five hundred 21st-century audiovisual series (films are included for context) inspired by classical Antiquity. The data gathered in the survey are then analyzed from the point of view of the variety and frequency of the used myths and classical references, as well as compared with the significant scholarship on the reception of Antiquity (until recently, traditionally focused on cinema). The last chapters pull together a coherent image of the main themes and trends in the 21st-century audiovisual serial narratives inspired by Graeco-Roman mythology.******Ta pieśń nie kończy nigdy się. Mitologia klasyczna w XXI-wiecznych serialach telewizyjnych dla młodzieżyZanim seriale zdominowały telewizję rozrywkową, poprzedziła je dobrze ponad tysiącletnia ewolucja narracji w odcinkach. Książka nakreśla najpierw historię i rozwój epizodycznej narracji, a potem przechodzi do chronologicznego przeglądu prawie pięciuset nakręconych w XXI wieku seriali telewizyjnych dla młodzieży zainspirowanych mitologią starożytną (z dodanymi dla kontekstu filmami). Tak zgromadzone dane zostały następnie zbadane pod względem różnorodności i częstotliwości użytych w serialach mitów i odniesień do starożytności, jak również porównane z literaturą naukową na temat recepcji antyku (do niedawna zajmującej się raczej kinem). Dalsze rozdziały książki przedstawiają spójny obraz głównych tematów i tendencji w serialach telewizyjnych XXI wieku powstałych pod wpływem mitologii grecko-rzymskiej.
Larken Rose: The Most Dangerous Superstition
Najgroźniejszy dogmat ludzkości, książka mocna i potrzebna!
Jak to możliwe, że ktoś pozwolił jednemu człowiekowi zakuwać drugiego w dyby, albo inaczej go niewolić? Jak to możliwe, że ktoś mu na to pozwolił? Jak to możliwe, że wbrew woli narodu jedna grupa obywateli, zwana władzą, czy rządem, konfiskuje w majestacie prawa majątki niewinnych obywateli, zabiera tym ludziom środki do życia, a jak się temu sprzeciwią, zamyka ich do więzień, torturuje, czy nawet zabija? Ilu ludzi patrzyło na brutalność kart historii, z jej niezliczonymi przykładami nieludzkiego traktowania człowieka przez człowieka, i zastanawiało się głośno, jak takie rzeczy mogły się w ogóle wydarzyć?
Larken Rose, amerykański filozof, libertarianin, autor tej mądrej i mocnej książki, na powyższe, i wiele innych pytań, odpowiada. Uważa jednak, że większość ludzi nie chce znać tych odpowiedzi. Dzieje się tak, ponieważ są oni przywiązani do przekonania, a nawet wiary, która takie zło umożliwia. Rose uważa bowiem, że zdecydowaną większość cierpień i niesprawiedliwości tego świata, zarówno dziś, jak od tysięcy lat, można przypisać tylko jednej idei. Nie jest nią chciwość, nienawiść, żądza władzy ani żadna inna emocja czy ideologia, które zwykle obwinia się za zło społeczne. Większość przemocy, kradzieży, napaści i morderstw na świecie jest wynikiem zwykłego dogmatu, czy mitu – irracjonalnej, głupiej, szkodliwej, a jednocześnie trudnej do przyjęcia i sprzecznej z naszą cywilizacją wiary w autorytet.
Wiara ta sprawia, iż uznajemy, że rząd, państwo, władza - zamiast być siłą porządku i sprawiedliwości - posiadają jakiś nadrzędny autorytet, który daje im prawo czynienia zła.
Dzięki tej wierze zostaliśmy wychowani tak, aby wierzyć, że posłuszeństwo wobec "autorytetu" jest cnotą (przynajmniej w większości przypadków); poszanowanie i przestrzeganie praw władzy politycznej, rządu, państwa jest tym, co czyni z nas ludzi cywilizowanych, zaś brak szacunku dla „autorytetu" prowadzi (najczęściej) do chaosu i przemocy.
Ludzie zostają przeszkoleni tak, by kojarzyć posłuszeństwo wobec autorytetu z „byciem kimś dobrym", zaś atakowanie go utożsamiać z zanegowaniem standardów właściwego postępowania i moralności. Tymczasem, dogmat "autorytetu" powinien zostać już dawno obalony. Powodem potępienia go jest właśnie istnienie dobra i zła, znaczenie tego, jak ludzie traktują siebie nawzajem, a także powinność prowadzenia życia moralnego, gdyż szacunek dla "autorytetu" i szacunek dla ludzkości wzajemnie się wykluczają.
Tym bardziej, że zło, które ludzie popełniają wbrew zakazom czy nakazom „autorytetów", jest niczym w porównaniu ze złem, jakie zostało popełnione w imię tych „autorytetów”. Książka poświęcona jest misternej analizie zjawiska autorytetu i przekonaniu nas do pozbycia się go. To, czy dasz się, Czytelniku, przekonać zależy już tylko od Ciebie. Bowiem alternatywą, a dokładniej, przeciwieństwem tej ślepej i złej wiary jest życie moralne, w którym człowiek bierze osobistą odpowiedzialności za odróżnianie dobra od zła i podąża za wskazaniami własnego sumienia.
Przyjemnej lektury!
Od samego początku II wojny światowej niemieckie U-Booty udowodniły swoją wartość, atakując żeglugę atlantycką i ustanawiając blokadę alianckich szlaków zaopatrzeniowych. Zakłócenie szlaków dostaw do Wielkiej Brytanii miało wpływ na ograniczenie możliwości prowadzenia przez nią wojny. Z kolei na obszarze Pacyfiku okręty podwodne US Navy stanowiły poważne zagrożenie dla japońskich okrętów i statków, zatapiając przeszło 1000 jednostek, w tym jeden pancernik, osiem lotniskowców i jedenaście ciężkich krążowników.Niniejsza leksykon stanowi szczegółowy przewodnik po okrętach podwodnych II wojny światowej, uporządkowany według poszczególnych uczestników konfliktu. Czytelnik dowie się o śmiałym rajdzie U-47 na bazę Royal Navy w Scapa Flow, w wyniku którego w październiku 1939 roku zatopiony został pancernik Royal Oak. Książka zgłębia także konstrukcję Elektrobootów Typu XXI, czyli pierwszego typu okrętów podwodnych, który z założenia miał operować głównie pod powierzchnią wody. Można też podziwiać japońskie krążowniki podwodne typu I-400, wyposażone w wodnosamoloty pływakowe, a także zapoznać się z nietypową francuską jednostką Surcouf, uzbrojoną w działa kal. 203 mm i mogącą teoretycznie zmierzyć się z ówczesnymi okrętami liniowymi.Książka zawiera 140 szczegółowych ilustracji barwnych oraz fotografii, prezentujących m.in. rozmaite wzory kamuflażu, oraz precyzyjne informacje techniczne.
Zaproszenie do refleksji i dialogu między nauką a religią.Przez blisko cztery wieki, od Kopernika przez Galileusza i Darwina do Freuda, dokonywano coraz to nowych spektakularnych odkryć naukowych, dzięki którym stwarzano wrażenie, że można objaśnić Wszechświat, nie uciekając się do działania jakiegoś kreatora. Tym sposobem w początkach XX wieku w sferze idei zatriumfował materializm. Ale późniejsze badania podważyły to, co dotąd powszechnie uważano za pewne, można więc dzisiaj powiedzieć, że materializm, który zawsze był wiarą taką samą jak inne, staje się wiarą irracjonalną.Autorzy przystępnie przedstawiają pasjonującą historię odkryć naukowych i przegląd niepodważonych nowych dowodów na istnienie Boga. Stawiają też pytanie: skoro na początku ubiegłego wieku wiara w Boga zdawała się kłócić z nauką, czy dzisiaj nie jest przeciwnie?
Ksiądz Jan Kaczkowski – wspomnienia tych, którzy go znali Bezkompromisowy, a jednocześnie pełen czułości. Zmagał się z chorobą, prowadząc hospicjum i służąc innym. Choć odszedł w 2016 roku, jego bliscy wciąż czują jego obecność. Wspominają jego poczucie humoru, pasję i niezwykłą bliskość z ludźmi. W nowym wydaniu książki znajdziesz także rozmowę z ks. Damianem Jędrzejakiem, który dzieli się wspomnieniami o wspólnej pracy, przyjaźni i wsparciu, jakie otrzymał, gdy sam zachorował. To opowieść o nadziei, która nie gaśnie nawet w obliczu cierpienia.
Ustalenie zachodnich granic Polski, które nastąpiło w 1945 roku, oznaczało Przyłączenie ziem III Rzeszy położonych na wschód od Odry i Nysy Łużyckiej. W porównaniu z ziemiami II Rzeczypospolitej przejętymi przez Związek Radziecki Na wschodzie były to tereny znacznie lepiej uprzemysłowione, pokryte Gęstą siecią komunikacyjną, z kilkoma dużymi ośrodkami przemysłowymi. Ziemie Te zostały w znaczącym stopniu zniszczone w wyniku szeroko pojętych działań Wojennych. Wyposażenie wielu fabryk zostało zdewastowane, wywiezione za Odrę lub do Związku Radzieckiego, rozszabrowane czy po prostu bezmyślnie Zniszczone.
Trzy opowiadania rodem z pierwszej wojny światowej tworzą tom piąty cyklu W kręgu U-bootówFreiherr Georg-Gunter von Fordter/1882-1940/,od początku I wojny światowej dowódca U-28,na pokładzie którego zdołał on zatopić 26 jednostek alianckich,uszkodzić dwie dalsze i wziąć 2 pryzy Jego działalność bojowa przypada na lata 1915-1916.Jego najgłośniejszym wyczynem było zatopienie brytyjskiego statku pasazerskiego Falaba ,na pokłądzie którego zginął pierwszy Amerykanin w tej wojnie.Paul Konig/1867-1933/ opowiada o jednym z najglośniejszych wyczynów podczas pierwszej wojny światowej,a mianowicie o rejsie pierwszego podwodnego statku handlowego Deutchland,którym dowodził , do Ameryki.Baron Edgar von Spiegiel von und zu Peckelheim/1885-1965/jest autorem trzeciego opowiadania,opublikowanego w r.1916.Jego nakład przekroczył 360 000 egzemplarzy!Można więc powiedzieć że był autorem bestsselera czasów wojny.
Druga część monumentalnego, trzytomowego dzieła Dobrochny Ratajczakowej Dzieje komedii polskiej. Niezwykła próba przywrócenia zepchniętemu na margines gatunkowi właściwego miejsca w dziejach naszej rodzimej literatury. Imponująca wiedza i erudycja autorki, wsparte rozległością lektur, pozwoliły jej na kreślenie wielkiego tła kulturowego, na którym pozycja komedii zmieniająca się w różnych epokach jest przez nią przedstawiana. Pozwala to przede wszystkim na zobaczenie i wydobycie oraz podkreślenie znaczenia komedii, jakie miała dla rozwoju nie tylko innych gatunków literackich, ale i innych sztuk. W tym przede wszystkim teatru, z którym komedia związała się najbardziej, wpływając na konwencje, styl gry i inscenizacji, a także przemieniając widownię. To zafascynowanie autorki gatunkiem wyrasta z przekonania, że to właśnie niedoceniania przez poważną literaturę komedia w swojej zmienności, otwartości, migotliwości jest jednym z najlepszych środków do uobecniania dziejowego, jak określa to, używając terminu Martina Heideggera. Autorka uważa, że to właśnie zdolność do przekształcenia i zmiany, przystosowania zadecydowała o trwałości komedii jako gatunku, powołując do życia niemożliwą do opanowania mozaikę tekstów. Dlatego nie tworzy jednej definicji. Uważa, że każda epoka i każda kultura inaczej wyznaczały jej kontur, który zmieniał się pod naciskiem różnych prądów, orientacji estetycznych, ideologii, nawet praktyk twórczych. Książka ma podwójną narrację: narracja linearna jako opowieść o dziejach gatunku poświęcona jest ogólnym prawidłom przebiegu procesu przemian komedii i składających się nań prądów; nie dążąc do syntezy czy kompletnej monografii przyjmuje postać opowiadania otwartego na uzupełnienia i dopowiedzenia, którymi są rozsypane opowiadania w opowiadaniu krótkie notatki, miniatury narracyjne, szkice, drobne okruchy historii, które można czytać w dowolnej konfiguracji. Autorka deklaruje: Konfrontacja obu narracji stanowi dla mnie istotny instrument opisu i rozumienia gatunku, pozwala dostrzec różnoczasowość każdej współczesności, wydobywa anomalie i ekscentryzmy. Składane razem obie narracje poświadczają rozchwiane, niemożliwe do uchwycenia i opisania dzieje gatunku, mówią o braku złudzenia, że da się dla komedii zbudować jakąkolwiek pełną wiedzę. Będzie to bowiem zawsze złożenie fragmentu potraktowanego jako całość i całości zszywanej z wielu fragmentów. Drugi tom Dziejów komedii polskiej obejmuje pierwszą fazę długiego okresu transformacji gatunkowej komedii od ostatnich lat przedrozbiorowych do odzyskania przez Polskę niepodległości. Rozpoczyna go zmierzch klasycystycznego modelu i poszukiwanie form odmiennych, jednoaktowych bądź komedii wychylonych ku farsie i bulwarowi, a wreszcie znajdujących oparcie w biedermeierze. Jest to wreszcie epoka Aleksandra Fredry, który choć marginalizowany, zdobył status Mistrza.
Pierwsza część monumentalnego, trzytomowego dzieła Dobrochny Ratajczakowej Dzieje komedii polskiej. Niezwykła próba przywrócenia zepchniętemu na margines gatunkowi właściwego miejsca w dziejach naszej rodzimej literatury.Imponująca wiedza i erudycja autorki, wsparte rozległością lektur, pozwoliły jej na kreślenie wielkiego tła kulturowego, na którym pozycja komedii zmieniająca się w różnych epokach jest przez nią przedstawiana. Pozwala to przede wszystkim na zobaczenie i wydobycie oraz podkreślenie znaczenia komedii, jakie miała dla rozwoju nie tylko innych gatunków literackich, ale i innych sztuk. W tym przede wszystkim teatru, z którym komedia związała się najbardziej, wpływając na konwencje, styl gry i inscenizacji, a także przemieniając widownię.To zafascynowanie autorki gatunkiem wyrasta z przekonania, że to właśnie niedoceniania przez poważną literaturę komedia w swojej zmienności, otwartości, migotliwości jest jednym z najlepszych środków do uobecniania dziejowego, jak określa to, używając terminu Martina Heideggera. Autorka uważa, że to właśnie zdolność do przekształcenia i zmiany, przystosowania zadecydowała o trwałości komedii jako gatunku, powołując do życia niemożliwą do opanowania mozaikę tekstów. Dlatego nie tworzy jednej definicji. Uważa, że każda epoka i każda kultura inaczej wyznaczały jej kontur, który zmieniał się pod naciskiem różnych prądów, orientacji estetycznych, ideologii, nawet praktyk twórczych.Książka ma podwójną narrację: narracja linearna jako opowieść o dziejach gatunku poświęcona jest ogólnym prawidłom przebiegu procesu przemian komedii i składających się nań prądów; nie dążąc do syntezy czy kompletnej monografii, przyjmuje postać opowiadania otwartego na uzupełnienia i dopowiedzenia, którymi są rozsypane opowiadania w opowiadaniu krótkie notatki, miniatury narracyjne, szkice, drobne okruchy historii, które można czytać w dowolnej konfiguracji.Pierwszy tom Dziejów komedii polskiej obejmuje dwie rozległe epoki, w jakich kształtowały się u nas odmiany tego gatunku. W okresie dawnej Polski Autorka śledzi jej dwie odmiany: elitarno-dworską i inteligencko-plebejską; natomiast oświeceniowe przejście do nowoczesności przynosi wskazanie fundamentów polskiej komedii w formule klasycystycznej, jej funkcję zwierciadła obyczajów na scenie publicznej, a także przypisanie komedii nie tylko funkcji rozrywkowej, ale i politycznej.
Performanse plastyczne Władysława Hasiora to pierwsza monografia w całości poświęcona perfomatywnej twórczości zakopiańskiego artysty. Autorka przygląda się w niej mniej znanym obszarom działalności Władysława Hasiora, analizując jego akcje efemeryczne, teatralizowane ceremonie odsłonięcia rzeźb i pomników, realizacje scenograficzne, wreszcie projekty partycypacyjne i aktywizujące publiczność. Podejmując próby zrekonstruowania kształtu wybranych performansów plastycznych badaczka odwołuje się do ich materialnych i niematerialnych śladów: zachowanych dokumentów fotograficznych, filmowych, nagranych i zapisanych komentarzy samego autora, artykułów prasowych oraz relacji widzow-uczestnikow. Z krytycznego i teoretycznego namysłu nad tymi archiwaliami wyłania się sylwetka twórcy wszechstronnego nie tylko rzeźbiarza i plastyka, ale przede wszystkim performera, reżysera zmysłowego teatru żywiołów, artysty wchodzącego w bezpośrednią interakcję z widzem i świadomego siły oddziaływania zdarzeń o charakterze efemerycznym, widowiskowym, ulotnym.Uczyłem się rzeźby, ale rzeczywiście w tej chwili pomieszałem konwencję malarską z rzeźbiarską i z tych dwóch dyscyplin uprawiam coś w rodzaju własnego teatru deklarował Władysław Hasior w jednym z programów publicystycznych. Mimo licznych prób konfrontowania twórczości artysty z teatralną optyką, nie podjęto jak dotąd tak obszernej i syntetycznej próby analizy jego dorobku w perspektywie performatywnej i interdyscyplinarnej. Książka Performanse plastyczne Władysława Hasiora wypełnia znaczącą lukę w badaniach nad twórczością artysty, jest także propozycją jej nowego ujęcia, wykorzystującego narzędzia i metodologie z zakresu performatyki, sztuki partycypacyjnej, współczesnych badań teatrologicznych i intermedialnych.
Katalog pierwszej wystawy w nowym budynku MSN, a zarazem książka dyskutująca rolę i zadania muzeum sztuki współczesnej dzisiaj w Polsce i na świecie, w czasach niepokoju.O Wystawie niestałej. 4 x kolekcja MSN piszą kuratorzy tego pokazu, interpretując kolekcję MSN w przekonaniu, że dzieła sztuki i dialog między nimi otwierają pole do powstawania nowych znaczeń i pomagają opisywać nasz świat. Osie, na których zbudowana jest kolekcja oraz wystawa rozpinają się między zaangażowaniem i autonomią oraz sztuką popularną, bliską życia i sztuką o charakterze afektywnym, tworzącą swoje własne kosmosy i języki.O samej idei muzeum piszą zaproszeni autorzy wybitni naukowcy, krytyczki i kuratorki. Prof. Madina Tlostanova pyta o możliwość dekolonizacji postsocjalizmu, prof. Krzysztof Pomian wraca do tematu relacji sztuki nowoczesnej i demokracji, a Laura Raicovich pokazuje (na przykładach), jaką rolę mogą mieć instytucje sztuki w czasach głębokich kryzysów. Obrazu dopełniają dwie rozmowy Claire Bishop, Joanny Mytkowskiej i Jakuba Gawkowskiego o muzeologii radykalnej i wojnach kulturowych (w Polsce i w Stanach Zjednoczonych) oraz szwajcarskich akademików i kuratorów Frediego Fischli i Nielsa Olsena, którzy z Tomaszem Fudalą i Natalią Sielewicz rozmawiają o misji muzeów dzisiaj.
Przystępne i bogato ilustrowane kompendium wiedzy o zbiorach Muzeum – dziełach sztuki, ale także archiwach, Parku Rzeźby na Bródnie, Domu Hansenów w Szuminie, Palmie Joanny Rajkowskiej czy amatorskich filmach zebranych w Archiwum Filmów Domowych.
W ten świat wprowadzają krótkie eseje kuratorów MSN, a potem spotykamy bliżej 150 wybranych z kolekcji prac, opisanych i zinterpretowanych w formie jednostronicowych tekstów. Ten spacer po kolekcji przygotowali pracownicy Muzeum i zaproszeni autorzy.
Spis treści:
JAGNA LEWANDOWSKA Przemieszczenia. Zbiory MSN
SZYMON MALIBORSKI Raj na ziemi
TOMASZ FUDALA Dom Hansenów w Szuminie
ZOFIA PŁOSKA—CZARTORYSKA Pozdrowienia z Alej Jerozolimskich Joanny Rajkowskiej jako miejski spektakl
ROBERT JAROSZ, ŁUKASZ MOJSAK Archiwa artystek i artystów
NIKA BACHMAN Zofia Kulik, Archiwum KwieKulik (1968 1987), 2024
AGNIESZKA TARASIUK Artyści, Filmowcy, Entuzjaści
NATALIA SIELEWICZ Performans
SEBASTIAN CICHOCKI Postsztuka
PAWEŁ NOWOŻYCKI, MICHAŁ MENDYK Czarny pokój w białym budynku. Studio Eksperymentalne Polskiego Radia w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie
150 WYBRANYCH PRAC Z KOLEKCJI MSN OD A DO Ż
Niektórzy uważają, że katastrofy nie można było uniknąć, bo została przewidziana w Piśmie Świętym, a przestroga w słowach Einsteina o uzyskaniu niezwykle silnego materiału wybuchowego nie została usłyszana. 26 kwietnia 1986 roku o godzinie 1:23 czas powinien się zatrzymać. Ale tak się nie stało Globalna katastrofa wymagała globalnego kłamstwa. Wiadomość o wypadku pojawiła się po raz pierwszy w radzieckich mediach dopiero trzy dni później. 1 maja 1986 roku urządzono w Kijowie pochód pierwszomajowy, nie zwracając najmniejszej uwagi na zagrożenie dla jego uczestników. W czasie, gdy tysiące ludzi narażało swoje życie i zdrowie, władze radzieckie spokojnie przygotowywały się do rozpoczęcia 39. Wyścigu Pokoju W chwili awarii w Prypeci mieszkało około 49 tys. osób. Większość nie zdawała sobie sprawy z tego, że nigdy już nie wrócą do swoich mieszkań. Miasto - będące niegdyś najmłodszym miastem na świecie - po ewakuacji stało się najkrócej istniejącym.W Polsce w "Expresie Wieczornym" z 29 kwietnia ukazała się krótka informacja o zagrożeniu związanym z wyciekiem radioaktywnym, jednak pominięto informację o katastrofie. Przeprowadzona w kolejnych dniach akcja podawania płynu Lugola dzieciom była jedną z największych akcji profilaktycznych w historii medycyny.Borys Tynka zabiera nas na miejsce katastrofy. Słyszymy napięcie w głosach pracowników elektrowni, czujemy ich przerażenie, chcemy szepnąć do ucha mieszkańcom Prypeci, żeby uciekali, gubimy się w chaosie szpitalnego korytarza, na którym strażacy i pracownicy elektrowni wymiotują, a ich twarze przybierają szkarłatny kolor. Autor zada najważniejsze pytania: jaka była przyczyna awarii, dlaczego tak starannie ją ukrywano, czy konstruktorzy zdawali sobie sprawę, że reaktor jest wadliwy? Co działo się godzinę po katastrofie, rok, kilka lat, a jak obecnie wygląda życie w strefie. Usiądziemy w sali rozpraw, usłyszymy głos Walerija Legasowa, poznamy samosiołów, zobaczymy przyrodę, której człowiek od lat już nie przeszkadza
Grecki rzeczownik paideia oznaczał wychowywanie i kształcenie dzieci (paides), a także skutki tych czynności, wychowanie i wykształcenie. Oznaczał też uprawę. Grecka paideia zatem to kultura osobista i społeczna twórców owych artefaktów oraz jej wytwory. Książka Wernera Jaegera, jednego z najznakomitszych starożytników niemieckich XX wieku (1888-1961), jest niezwykle bogatym i wnikliwym opisem greckiej kultury epoki archaicznej i klasycznej do czasów Platona włącznie jako spójnej całości ideałów wychowywania i kształcenia oraz bardzo szerokiego spektrum ich skutków. Nie jest to bowiem ani obraz samego tylko piśmiennictwa greckiego, ani greckiej filozofii, religii czy myśli wychowawczej, politycznej i społecznej, ani tylko wartości etycznych i budowanego na nich obyczaju. To raczej relacja o całym kompleksie zjawisk tworzących kulturę duchową Greków i jej przemiany od Homerowego zarania po klasyczną dojrzałość epoki Platona, któremu Jaeger poświęcił trzeci, najobszerniejszy tom swego trzytomowego dzieła, zaczętego w Niemczech, a po ich opuszczeniu w 1936 roku dokończonego w USA, gdzie pozostał już na resztę życia jako profesor Harvardu. Monumentalne przedsięwzięcie autora skupia uwagę głównie na przełomie V i IV wieku p.n.e., na czasach Sokratesa i Platona, starając się wykazać, że stanowiły one źródło późniejszej kultury europejskiej - średniowiecznej, nowożytnej, a nawet współczesnej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?