Tematem publikacji jest funkcjonowanie pamięci o Kresach Wschodnich wśród przesiedleńców i ich potomków. Przeprowadzając wywiady, Autorka zbadała kolejne trzy generacje: osoby wychowane na Kresach, ich dzieci, wnuki, a niekiedy również prawnuki, dzięki czemu powstała wnikliwa analiza wizji Kresów w pamięci społecznej. Zwrócono także uwagę na specyfikę przekazu międzypokoleniowego we współczesnej Polsce, w tym na działalność organizacji kresowych i trudności związane z kultywowaniem tradycji kresowej.
Autoryzowany przez obecny układ rządowy program rozdawnictwa publicznych pieniędzy za cenę zadłużania przyszłych pokoleń Polaków, jest obliczony - jeśli podjąć próbę jakiejś racjonalizacji tego idiotyzmu - na zaskarbienie sobie nostalgicznych wspomnień na wzór nostalgii za Edwardem Gierkiem, a więc na budowanie sobie pomnika trwalszego od spiżu. Przyszłe pokolenia Polaków będą z tego powodu jęczały w a babilońskiej niewoli lichwiarskiej międzynarodówki - ale pan Prezes schroni się już przed wszelką krytyką w grobie. To oczywiście jest przypuszczenie uprzejme, bo uznanie, że forsowany przez pretorianów pana Kaczyńskiego: panią Szydło i pana Morawieckiego program rozdawnictwa, nie jest obliczony na żaden efekt, byłoby już bardzo niegrzeczne.Ze wstępu Autora
Tom studiów o tematyce romskiej […]. Profilowi dydaktycznemu towarzyszy refleksja naukowa mająca na celu pogłębioną analizę przyczyn negatywnego stereotypu Roma, jaki krystalizował się w Polsce od kilku stuleci. Mamy nadzieję, że komparatystyczne rozprawy – napisane przez badaczy reprezentujących różnorodne dziedziny humanistyki (kulturoznawcy, literaturoznawcy, etnografowie, socjolodzy, historycy sztuki) – przyczynią się do przełamywania uprzedzeń etnicznych oraz wszelkich przejawów dyskryminacji.
W książce pomieszczono rozprawy o charakterze ogólnym oraz studia analityczne skupiające uwagę na szczegółowych (niekiedy praktycznych) zagadnieniach i problemach, z jakimi boryka się mniejszość romska. Ujęciu diachronicznemu towarzyszy namysł nad strategiami działalności instytucji europejskich i polskich, mających na celu zachowanie tożsamości narodowej etnosu romskiego.
Ze Wstępu prof. Piotra Borka
Z Wprowadzenia:
"Przystępując do pisania tego tekstu, wkroczyłam w obszar stosunkowo nierozpoznany [...]. Postanowiłam zatem zaproponować nowy sposób lektury, który może zostać potraktowany jako odpowiedź na towarzyszące tzw. „nowej maturze” pytanie: jak uratować ducha kanonu literackiego poprzez krytyczne pogłębienie jego wybranych elementów? Publikacja ta jest próbą wykazania, że problematyka różnorodności płciowej i seksualnej oraz ufundowana na niej stratyfikacja społeczna nie powinna być tematem dla polskiej szkoły średniej obojętnym. Wprost przeciwnie, te, zdawało by się, marginalne tematy wnoszą do polonistycznej lektury tekstu literackiego (bo na tym obszarze się skupiam) możliwość analizy i interpretacji zderzającej uczniów z rzeczywistymi i aktualnymi problemami społecznymi. Interpretacja taka nie wyklucza innych odczytań i nie rości sobie prawa do usytuowania się w pozycji „wielkiej narracji”. Stanowi jednak interesującą alternatywę, pokazującą, że nie ma jednej, jedynie właściwej interpretacji tekstu, a uparte bronienie tego typu „prawdy” to rodzaj przemocy symbolicznej, zakodowanej w szkolnych, zinstytucjonalizowanych strukturach władzy".
Tematyka eremityzmu należy do zagadnień deficytowych i rzadko pojawiających się na rynku księgarskim. Życie pustelnicze wydaje się być reliktem przeszłości i w żaden sposób nie przystawać do dzisiejszych czasów naznaczonych postępem technicznym, globalizacją, komercjalizacją, niesamowitym tempem życia. Ludzie wciąż się śpieszą w swoistym "wyścigu szczurów". Tymczasem eremita świadomie wybiera samotność, by mieć czas na kontemplację, modlitwę i pokutę.
Czy można "reklamować" życie pustelnicze dzisiaj? Tak, zdecydowanie można i trzeba, zaś książka s. Bruny ze Wspólnoty Świętego Brunona z Kolonii jest tego najlepszym dowodem. Sam fakt, że autorka, prowadząc życie pustelnicze, dzieli się z czytelnikiem swoim doświadczeniem, posiada niebagatelne znaczenie. Po prostu, Siostra wie, co pisze.
Ks. dr hab. Arkadiusz Olczyk
„Rocznik Tomistyczny” jest miejscem ogłaszania studiów tomistycznych, forum dyskusji naukowych, platformą popularyzacji spuścizny tak filozoficznej jak i teologicznej św. Tomasza z Akwinu. Wydawany jest przez środowisko tomistów warszawskich, które tworzył i któremu patronuje profesor Mieczysław Gogacz. On też wyznaczył określone ramy uprawiania tomizmu: chodzi o tomizm wynikający z myśli Tomasza z Akwinu jako istotny nurt filozofii współczesnej, charakteryzujący się konsekwentnym ujmowaniem wszelkich zagadnień filozoficznych najpierw od strony esse (istnienia) bytu, a dopiero w następnej kolejności podejmujący problematykę istoty, własności, relacji. „Rocznik” nie jest jednak zamknięty na inne środowiska tomistyczne. Wszelkie teksty tomistyczne będziemy publikować. Pragniemy raczej łączyć wysiłki tomistów niż je rozpraszać.
Jeśli nasza modlitwa może poruszyć Ojca, który jest w niebie, to tym bardziej może to zrobić modlitwa, którą ofiarowujemy w różnych intencjach przez świętych! Przez życie nie idziemy sami, ale w ich towarzystwie. Czekają na nasze wołanie i zanoszą je Ojcu, który chętnie go wysłuchuje.
Często pojawiają się jednak sytuacje tak trudne, że czujemy się wobec nich bezradni i wydaje się nam, że Bóg nie słyszy naszych błagań. W takich chwilach możemy liczyć na pomoc patronów od spraw trudnych i beznadziejnych, w których gronie znajdują się: św. Juda Tadeusz, św. Rita z Cascii, św. Ekspedyt i św. Peregryn Laziosi.
Mirra jest symbolem goryczy. Wszystkiego, co w naszym życiu trudne i zranione. Zapach pomarańczy jest symbolem dominikańskiej świętości - radości, wolności, nieustannego bycia w drodze. Obie te rzeczywistości są niezbędnymi elementami ludzkiego życia. Obie mówią o Bogu, który niezmordowanie szuka człowieka. Leczy zranienia i zbawia.
Dzięki rekolekcjom MIRRA I POMARAŃCZE odkryjesz, jak cenny jesteś w oczach Boga. Poznasz wiele ciekawych anegdot z życia św. Dominika i zakonu kaznodziejów. Usłyszysz historie opowiedziane z pasją i zaangażowaniem przez dwóch dominikanów. Z różnej perspektywy i na wiele sposobów.
Te rekolekcje mogły powstać dzięki temu, że jesteśmy różni, i dzięki temu, że tak różni przez wiele lat żyliśmy, pracowaliśmy i modliliśmy się wspólnie.
(ze wstępu Tomasza Nowaka OP i Tomasza Gaja OP)
W miarę jak czytałem Twoją książkę Krew Baranka, która uzdrawia wszechświat miałem wrażenie, że przenika mnie ten ogień mocy Bożej, która płynie zarówno w Listach św. Pawła, jak również w Dziejach Apostolskich. (…) W imieniu wszystkich ludzi zranionych grzechem i cierpieniem chcę Ci podziękować za napisanie tej książki. Ci, którzy będą ją czytać, zobaczą lub usłyszą Ciebie, odgadną na twarzy ludzkiej moc Boga, która świeci na twarzy Jezusa i może zajaśnieć jeszcze dzisiaj, jak kiedyś – na twarzy Mojżesza. Sprawdzianem, czy ta książka osiągnęła swój cel, jest to, że czytelnicy po jej zamknięciu będą mieli bardziej ochotę, by modlić się i błagać, niż dyskutować. Jeśli te kartki pozwalają nam dostrzegać moc Bożą, pozwalają nam również zauważać moc płynącą z ufnej, pokornej i wytrwałej modlitwy, dzięki której otrzymujemy od Boga niemożliwe.
Twój brat,
Jean Lafrance
Podtytuł: Inspirujące historie chrześcijan, którzy zetknęli się z islamskimi fundamentalistamiCzy znasz cenę kroczenia drogą Jezusa?Yousef, któremu własna matka groziła śmiercią za posiadanie Biblii, rozprowadza Boże Słowo tak, jak niegdyś jego rodzina rozprowadzała narkotyki.Parveen postanawia pomagać innym młodym chrześcijankom pracującym w domach muzułmanów po tym, jak jej pracodawczyni pobiła ją za chodzenie do kościoła.Abdulmasi zabijał setki chrześcijan w północnej Nigerii, nie czując wyrzutów sumienia aż do dnia, w którym postanawia wybrać nowe życie wiary i poświęca wszystko dla Boga miłości.Jak dać się zainspirować tym pełnym wiary braciom i siostrom w Chrystusie, rozsianym po całym świecie? Jak się o nich modlić? I czego te niesamowite historie uczą nas o Bogu, którego światłość rozświetla wszelki mrok?Jestem N przypomina nam, że i my wszyscy jesteśmy N. W ten sposób muzułmańscy ekstremiści znakują domy wyznawców Jezusa z Nazaretu. Gdziekolwiek żyjemy, musimy łączyć się w poczuciu jedności z tymi, którzy cierpią prześladowania. Poznajcie więc ich rodziny. Przeczytajcie ich historie. I pogłębcie swoją wiarę w Boga, który daje odwagę, aby być światłością w ciemności okrutnego świata.
Nowy, znacznie poszerzony zbiór opowieści o wszystkich świętych polskich, od świętego Wojciecha po Jana Pawła II. Znany historyk religii i filozof opowiada w niej o świętości jako dramacie ludzkiej duszy i ciała, pełnym szokujących paradoksów i niesłychanych zdarzeń, które angażują pokolenia, wyrażając złożone losy polskiego katolicyzmu i niejeden z dramatów naszych dziejów.
Książka-drogowskaz, klasyczna autobiografia, która opowiada jego własnymi słowami historię życia Gandhiego.
M.K.Gandhi to jedna z najbardziej inspirujących postaci dwudziestego wieku, propagator pacyfizmu jako środka walki politycznej i jeden z twórców współczesnej państwowości indyjskiej.
Jest to klasyczna autobiografia, która opowiada jego własnymi słowami historię życia Gandhiego oraz tego, jak rozwijał swoją koncepcję niestosowania przemocy oraz biernego oporu, która utorowała Indiom drogę do niepodległości i stała się podstawą wielu ruchów niepodległościowych.
Listy Giedroycia i Ungera poszerzają wiedzę o Kulturze, ale przede wszystkim stanowią istotny przyczynek biograficzny obu korespondentów. Ich postaci zyskują ludzki wymiar, na czym Redaktorowi i Brukselczykowi zależało. Schodzą z koturnów, a stają się uczestnikami życia emigracyjnego, także w codziennych odsłonach.Listy są kroniką wydarzeń absorbujących ich uwagę, we właściwej dla pracy Redaktora kolejności.Iwona Hofman
Wiek pary i światła, jak często nazywa się wiek XIX, był czasem ekscentryków i wizjonerów, wielkich wodzów i buntowników, ludzi interesu i awanturników oraz odkrywców, dla których nie istniały żadne granice. XIX stulecie było także wiekiem gwałtownych zmian, czasem kiedy świat, choć nadal wielki, stawał się coraz lepiej poznany i zrozumiały. Był to okres ludzi niepokornych. Jednym z nich był urodzony w Opolu Izaak Schnitzer, który poza innymi jeszcze mianami, najlepiej i najbardziej jest znany jako Emin Pasza, Biały Pasza.
Notka o autorze:
Patryk Tomala (1990). Doktorant Wydziału Historyczno-Pedagogicznego Uniwersytetu Opolskiego. Współpracownik licznych portali historycznych. Zainteresowany historią powszechną długiego wieku dziewiętnastego oraz kolonializmem w jego szerokim znaczeniu. Mieszka w Żyrowej.
Tytułowy bohater pracy jest bardzo mało znany, a przecież 100 lat życia i działalności księdza Kiedrowskiego to opowieść tak niezwykła, że można by nią obdzielić kilka osób. Ksiądz, duszpasterz w II Rzeczypospolitej, walczył jako żołnierz w kampanii wrześniowej, przeszedł długą i trudną drogę konspiracji w Armii Krajowej. Więziony przez Niemców, dwukrotnie cudem uniknął wydanego wyroku śmierci. Po wojnie aktywnie działał w środowisku polskiej emigracji we Francji. Monografia to nie tylko dzieje życia księdza Kiedrowskiego to również frapująca opowieść o życiu ziemiaństwa, o konspiracji w latach II wojny światowej, obozach niemieckich w latach okupacji, wreszcie o realiach życia naszej emigracji we Francji.
Każdego dnia możemy sięgnąć po tę książkę, by przekonać jak wiele radości przygotował dla nas Bóg. Radość modlitwy, wiary - na każdy miesiąc zaproponowano inny temat rozważań, codzienne rozważania wzbogacono cytatami z J. Sulivana, M. Ovadia i J. Heschela. Skłaniająca do refleksji książka dla każdego, której główną myślą jest radość ujmowana pod różnym kątem, nie wyłączając bolesnego.Radość z posiadania matki, radość z działania na rzez pokoju, radość z odkrywania, że śmiech to poważna rzecz, radość wiary w jednego Boga czy wreszcie radość dawania radości - warto przeczytać!
Historia fotografii, może bardziej niż w innych dziedzinach sztuki, jest jednocześnie historią technologii, co widać wyraźnie w historii jej narzędzi – aparatów fotograficznych.
Na przykładzie pięćdziesięciu słynnych fotoaparatów Michael Pritchard opowiada, jak zmieniły one nasz sposób patrzenia na świat. Rozpoczyna od dagerotypu Louise Daguerre’a z 1839 roku, by przez aparaty Brownie (1900), Kodak Instamatic 100 (1963), Polaroid SX-70 (1972) dojść do Canona EOS 5D Mark III (2012) i telefonu Nokia Lumia (2013).
Ilustracje pokazują nie tylko same aparaty, ale także materiały reklamowe oraz najbardziej znane zdjęcia zrobione tymi aparatami. Autor opowiada także o ludziach, którzy je skonstruowali i którzy ich używali, od Weegee i jego Speed Graphic po Cartier-Bressona i jego Leicę. Autor pokazuje nam, że aparat w rękach fotografika pozwala w sposób wyjątkowy przedstawić rzeczywistość.
Zbiór opowieści o pięćdziesięciu aparatach to niezwykły przewodnik po fascynującym świecie fotografii, niezależnie od tego, czy robimy tylko selfie aparatem wbudowanym w smartfona, czy tęsknimy za czasami, kiedy filmy trzeba było wywoływać.
Książka Marii Kobielskiej jest opracowaniem pogłębionym teoretycznie i dotyczącym spraw o pierwszoplanowym znaczeniu społecznym, przekonującą próbą zastosowania narzędzi krytycznej analizy kulturowej do badania transformacji mnemotopiki, która składa się na pejzaż pamięci zbiorowej.
z recenzji prof. UJ dra hab. Tomasza Majewskiego
Rozprawa Marii Kobielskiej jest jedną z najciekawszych prac o polskiej pamięci kulturowej, jakie zdarzyło mi się czytać. Jest to tekst wybitny pod względem teoretycznym, przenikliwy w warstwie analitycznej i świetny literacko.
z recenzji prof. dr hab. Joanny Tokarskiej-Bakir
Temat podjęty przez Marię Kobielską ma walor społeczno-kulturowej aktualności. Wybór tematu jest gestem tym bardziej istotnym, że wpisuje przedstawiane rozważania w toczącą się obecnie dyskusję na temat przydatności humanistyki i praktycznej wartości badań humanistycznych.
z recenzji dra hab. Jana Sowy
Oddana do rąk czytelników książka jest próbą wszechstronnego zinterpretowania, a także zakorzenienia terminu zasoby rodzinne w polskiej pedagogice, zwłaszcza w pedagogice społecznej.Termin zasoby rodzinne wiąże się z humanistycznym spojrzeniem na drugiego człowieka, podkreśleniem jego potencjałów, predyspozycji, sprawczości. Zasoby rodzinne w praktyce psychopedagogicznej należy traktować jako zmianę perspektywy postrzegania z perspektywy patogenetycznej skoncentrowanej wokół czynników stresogennych na perspektywę zmiany, sprawczości całościowość postrzegania.Przyjęcie pojęcia zasoby rodzinne powoduje, że w centrum relacji specjalistarodzina ważne jest uchwycenie niepowtarzalności, subiektywności, funkcjonalności danego systemu rodzinnego, czyli dogłębne jego poznanie. Przedmiotem niniejszej książki jest teoretyczna specyfikacja i usytuowanie zasobów rodzin - nych wśród pojęć bliskoznacznych, określenie ich korzeni metateoretycznych. W tym obszarze kluczowe jest również wypracowanie spójnej klasyfikacji zasobów rodzinnych i modelu pracy psychopedagogicznej w oparciu o nie.
„Jak żyć głosząc Boga wszystkim, wszędzie i na wszelkie sposoby? Czy można modlić się do Boga o pieniądze? Skąd brać pomysły na głoszenie rekolekcji i jak się do nich przygotowywać? Co to są charyzmaty i dary Ducha Świętego? To jedne z wielu pytań, na które znajdziemy odpowiedzi w tej książce. To rozmowa z człowiekiem, często nazywanym Bożym szaleńcem, który nie boi się nowych wyzwań, stawianych mu przez Boga. Wyjątkowa w swojej prostocie i szczerości. Pokazuje, jak Bóg, kiedy zaczynamy Go słuchać, działa wielkie rzeczy i łamie nasze ograniczenia”.
Krzysztof Ziemiec – dziennikarz TVP
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?