Opowieść o pierwszej cesarzowej Rosji nazywanej Kopciuszkiem XVIII wieku. Nowy międzynarodowy bestseller Kristiny Sabaliauskait.Odwołując się do źródeł historycznych oraz dokumentów z epoki, autorka burzy bajkową narrację.5 maja 1727 roku, Carskie Sioło. Zegar wybija dziewiątą wieczorem. Zaczyna się ostatnia doba życia cesarzowej Katarzyny I, wdowy po Piotrze I Wielkim. 24 godziny, 24 rozdziały powieści. Z perspektywy umierającego ciała, w pierwszej osobie i w czasie rzeczywistym opowiadana jesther story - zupełnie inna niż w podręcznikach historii pisanych przez mężczyzn.Dwa kolory włosów, trzy religie, cztery zamążpójścia (trzykrotnie za tego samego mężczyznę), dwanaście porodów, niezliczone podróże, zawrotny triumf i niewyobrażalna przemoc, upokorzenia, życie z uzależnieniem. Trójkąt miłosny, którego częścią jest Aleksander Mienszykow, przyjaciel Piotra I, wynosi ubogą sierotę o litewsko-polskim pochodzeniu na tron imperium. Od początku pulsuje też napięciem - kto kim manipuluje, kto jest ofiarą, kto uwodzicielem, a kto - stręczycielem. I rodzi pytanie - w jakiej mierze władza determinuje ludzki los? Czy to jest bajka, czy raczej tragedia?To powieść o zderzeniu się kultur oraz mentalności Wschodu i Zachodu w jednym toksycznym małżeństwie. O Czasie i przemocy. Pękniętych i samouzdrawiających się osobowościach. Niszczycielskiej wojnie oraz marzeniach, które rodzą nieśmiertelne piękno.Cesarzowa Piotra jest najlepiej sprzedającą się na Litwie powieścią wszech czasów. Wydana w dwóch tomach, została przetłumaczona na osiem języków.

Ta książka - jak żadna inna - przedstawia cztery światy, z których pochodzi papież Leon XIVTo pierwszy w historii Kościoła papież z USA. Gra w tenisa, jest kibicem amerykańskiego futbolu, a kilka dni po wyborze pojawia się na Placu św. Piotra w czapce bejsbolowej drużyny Chicago White Sox. Jak jest odbierany w Ameryce? Jak radzi sobie z faktem, że jego rodzony brat Louis jest zadeklarowanym trumpistą? - o tym mówi Paweł Jamróz OP, dominikanin studiujący w tym samym mieście i mieszkający na terenie tej samej parafii, w której Leon XIV odbywał nowicjat.W swoim pierwszym przemówieniu z balkonu Prevost określił siebie mianem "syna św. Augustyna". Na czym to polega? - wyjaśnia Dominik Dubiel SJ, absolwent rzymskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego.Przez ponad 20 lat Prevost pracował w Peru jako misjonarz i biskup. W czasach terroru Fujimoriego na koniu docierał do najodleglejszych wiosek peruwiańskich, a podczas pandemii wyposażał szpitale w respiratory. Opowiada o tym siostra Brygida Koeppen FMM, która ponad 25 lat pracowała w Chile i w Peru i doskonale pamięta obecnego papieża.Ostatnie lata przed wyborem Prevost pracował w Watykanie jako prefekt Dykasterii ds. Biskupów. Jak od kuchni wygląda praca w dyplomacji rzymskiej i watykańskiej? Dlaczego dla zrozumienia osoby Leona XIV kluczem jest encyklika "Rerum novarum"? Czego możemy się spodziewać po nowym papieżu w kontekście kryzysu Unii Europejskiej? Na te pytania odpowiada Jerzy Nowak - politolog i dyplomata, który pełnił funkcję zastępcy stałego przedstawiciela RP przy organizacjach Narodów Zjednoczonych w Rzymie, kierując referatem ds. dyplomacji wielostronnej.

Naukowe studium pokonywania nieuleczalnych choróbPrzypadki remisji choroby u pacjentów, którym medycyna nie dawała żadnej nadziei postrzegane są w kategorii "cudu". Czy to faktycznie zdarzenia o charakterze nadprzyrodzonym, czy można jednak z analizy tych wyjątkowych sytuacji wyciągnąć naukowe wnioski?To właśnie zrobił światowej sławy psychiatra Jeff Rediger - przez ponad 15 lat badał przypadki spontanicznych remisji chorób terminalnych. Analizował historię i dokumentację medyczną tysięcy pacjentów, prowadził badania w renomowanych amerykańskich szpitalach i uzdrowicielskich ośrodkach w różnych zakątkach świata.W książce Uleczeni dr Rediger analizuje pierwotne przyczyny chorób, ujawnia prawidłowości dotyczące spontanicznych uzdrowień oraz przedstawia zasady, których stosowanie pozwoliło pacjentom wrócić do zdrowia. We frapujący sposób opisuje moc układu odpornościowego i potęgę umysłu w uzdrawianiu ludzkiego ciała. Wyjaśnia kluczową rolę, jaką odgrywa odżywianie we wzmacnianiu odporności i zwalczaniu chorób, a także opisuje, w jaki sposób stres oraz trauma wpływają na nasze zdrowie fizyczne.Tę książkę powinien przeczytać każdy, by wiedzieć jak dbać o najcenniejszy skarb - swoje zdrowie, a także jakie kroki podjąć w obliczu choroby.***Przepełniona przenikliwymi spostrzeżeniami autora na temat leczenia, podparta naukowymi badaniami i niezwykłymi historiami przypadków, książka Uleczeni ukazuje perspektywy przekształcania choroby w zdrowie nawet w obliczu diagnoz, które konwencjonalna medycyna postrzega jako beznadziejne.Gabor Mat - lekarz, pisarz i mówca, znany z holistycznego podejścia do zdrowia, uzależnień i traumy, autor bestsellerowych książek, m.in. Kiedy ciało mówi nieOdwrócenie przewlekłej choroby lub remisja są obecnie dobrze udokumentowane. Mechanizm we wszystkich przypadkach wydaje się polegać na przywróceniu homeostazy i samoregulacji, wraz ze zmniejszeniem przewlekłego stanu zapalnego. Książka dr. Redigera to doskonały przewodnik po samoleczeniuDr Deepak Chopra - lekarz, filozof i pisarz, propagator medycyny holistycznej opartej o medycynę Wschodu, autor bestsellerowych książek, m.in. Zdrowie doskonałeUleczeni to jedna z najważniejszych książek, jakie kiedykolwiek przeczytałem. Doktor Rediger przedstawia dziesiątki przypadków osób, które sprzeciwiły się przeciwnościom losu. Wiele z nich całkowicie wyzdrowiało, nawet po tym, jak powiedziano im, że nie ma dla nich nadziei i powinni uporządkować swoje sprawy. W swojej książce dr Rediger nie tylko wyjaśnia, dlaczego ci ludzie wyzdrowieli, ale ukazuje, jak każdy człowiek może wykorzystać niesamowitą leczniczą i regeneracyjną moc ludzkiego ciała. To głęboko inspirująca książka. Nie mogłem jej odłożyć.Dr David R Hamilton - pisarz i mówca, autor bestsellerowych książek m.in., Jak umysł może uleczyć ciało

Recenzja wydawnicza pracy dra Adama Janasa „Pytanie o wychowanie”   Rozprawa „Pytanie o wychowanie” dra Adama Janasa jest autorskim, filozoficznym projektem, dotyczącym istoty wychowania. Autor umieszcza swoje rozważania w perspektywie wyznaczanej przez napięcie między transcendencją a immanencją, rzetelnie zarysowaną już na wstępie pracy. Najogólniej ujmując, rozprawa ta stanowi oryginalny i myślowo ożywczy projekt intelektualny, który, jak wynika z tekstu, ma być jednocześnie autorskim wyrazem myślenia o wychowaniu, osadzonym w doświadczeniach Autora. Podkreślam ten rys „autentyczności”, gdyż nie jest on oczywisty w rozprawach pedagogicznych, zwłaszcza pisanych dla celów promocji doktorskiej. Bez wątpienia Adam Janas zdołał ukazać swój niepowtarzalny sposób rozumienia wychowania i swoje podejście do sformułowania pytania o wychowanie, a następnie do trybu udzielenia na to pytanie odpowiedzi. Już na wstępie recenzji zaznaczam, że projekt Adama Janasa jest bardzo interesujący i dzięki licznym wątpliwościom, pytaniom, a nawet sprzeciwowi, jaki wywołuje u odbiorcy, a przynajmniej może wywołać, zasługuje na uwagę i rzetelną lekturę. W moje opinii jest to wartościowe i rzadko spotykane świadectwo refleksji pedagogicznej, osadzonej w lekturach filozoficznych i prowadzonej w odpowiedzialny i rzetelny sposób. W recenzji zwrócę uwagę na kilka warstw interpretacyjnych tekstu, wskażę również na jego mocne i nieco mniej mocne strony.   Jasność i precyzja w przestawieniu i dążeniu do osiągnięcia celu rozprawy   Pod względem przekazu merytorycznego Autor bardzo wyraźnie deklaruje swoje zamiary i myślowy pomysł na całość swojej wypowiedzi: „...celem książki będzie próba rozważenia wychowania jako doświadczenia etyczno–poznawczego otwierającego człowieka poza niego samego, ku temu, co go ontologicznie przekracza i pozwala mu stawać się tym, kim może i być powinien. Cel ten — jako idea kierunkowa dla podjętego ruchu myśli pedagogicznej — prowadzi poprzez doświadczenie otwarcia myślenia pojęciowego poza nie samo, ku niewysłowionemu wymiarowi ludzkiego istnienia, w obliczu którego człowiek może rozpoznawać oraz starać się osiągać właściwą sobie doskonałość” (s. 15-16). Próba bez wątpienia się powiodła, moim zdaniem, a co więcej nie skończyło się na niej. Autor bardzo wyraźnie stara się w sposób wartościujący i stanowczy przedstawić swój punkt widzenia, swoje podejście do sprawy wychowania, a właściwie szerzej – do tego, jak patrzy na świat i jak go rozumie. To dobrze. Mówiąc za Nietzschem, gorsze byłoby „mrużenie oczu” i nijakość. Autor nie obawia się o odbiór swojej wyrazistości, choć czasami wybory w sprawach najważniejszych, jak sam zauważa, wymagają pokory, a nawet milczenia. Autor nie waha się formułować ostrych i unikających kompromisu ocen i klasyfikacji, jednocześnie jednak zachowując właściwą rozprawie naukowej kulturę, takt i szacunek dla innych. Pewnie lepiej byłoby powiedzieć wprost, że celem tej rozprawy jest ukazanie czy rozjaśnienie fenomenu wychowania jako doświadczenia etyczno-poznawczego..., a nie tylko próba. Określenie „próba” odzwierciedla skromność Autora, ale akurat w tym wypadku precyzja nie zaszkodziłaby. Tak, czy inaczej, określenie celu jest wyraźne i nie można mieć wątpliwości, czy Autor wie, ku czemu zmierza. A to właśnie liczy się tu najbardziej. Jednocześnie wywód jest prowadzony w taki sposób, że czytelnik z łatwością może dostrzec, że sformułowana we wstępie deklaracja ”ruchu myśli pedagogicznej” (s. 15) rzeczywiście znajduje pokrycie w prowadzonych w tej pracy rozważaniach. Należy podkreślić, że ten ruch myśli, tak sprawnie zakomunikowany przez Autora, jest niezwykle cenną cechą całego wywodu.   Wartość merytoryczna rozprawy   Największą zaletą „Pytania o wychowanie” jest przemyślane i pełne samodzielnej refleksji ukazanie najbardziej wrażliwych, z punktu widzenia Autora, miejsc w pedagogice i filozofii, stanowiących o wyjątkowości wychowania jako ludzkiego doświadczenia. Autor ze swobodą porusza się zarówno w obszarze myśli pedagogicznej, jak i w tradycji filozoficznej, którą przyjmuje jako najważniejsze dla swoich badań pole poznawcze. I nie są to powierzchowne przywołania filozofów, lecz głębokie myślowo odwołania, które wyraźnie ukierunkowują wywód w całej rozprawie. Rzecz jasna, można się z Autorem w wielu miejscach nie zgadzać, a nawet odczuwać rozczarowanie. Sam mam wątpliwości, na przykład, czy uogólnione i w moim odczuciu mało finezyjne ujęcie tradycji hermeneutycznej, w tym odwoływanie się w tym samym trybie myślowym do klasyków i wybitnych myślicieli hermeneutyki filozoficznej (Gadamer), jak i do raczej drugorzędnych i wtórnych wobec tych pierwszych komentatorów (Sawicki) jest w tym rodzaju narracji, jaką przyjął Autor stosowne. Jednak niezależnie od różnych wyborów metodologicznych Autora, należy uznać jego umiejętność poruszania zagadnień w sposób prowokujący do myślenia, a zatem twórczy. Takich miejsc mojej niezgody z tym, jak sprawy ujmuje Autor znajduję znacznie więcej, ale to w moim przekonaniu świadczy o wartości tej rozprawy, ona naprawdę zaprasza do myślenia. Czasami w rozprawie brakuje pogłębienia niektórych tez czy myśli. Takim przykładem może być fragment: „Współczesna pedagogika jest nauką teoretyczno– praktyczną i społecznie użyteczną, ze względu na wytwarzaną przezeń wiedzę o wychowaniu, przystającą do zmieniających się warunków i nastrojów społecznych” (s. 13). Autor, mimo iż w kilku miejscach odwołuje się do książki A. Folkierskiej „Pytanie o pedagogikę” nie problematyzuje, nawet nie sygnalizuje, jeśli się nie mylę, zagadnienia naukowości pedagogiki. Rzecz nie w tym, aby na nowo roztrząsać zagadnienia, które już dawno temu były podnoszone, ale w tym, aby ukazać, że status naukowy jest jedną z istotniejszych trudności współczesnej pedagogiki, która może być pomocna w wyjaśnieniu zaniku zainteresowania całościowym spojrzeniem, tj. takim, które nie ucieka od filozoficznie, a nie ideologicznie rozumianej transcendencji. To nie jest zarzut w stosunku do rozprawy, jedynie pokazanie, że każdy jest narażony na działanie przedsądów, niezależnie od tego, jak bardzo deklaruje swoje oddanie myśleniu i dążeniu do doskonałości. Takich polemik można na podstawie lektury „Pytania o wychowanie” podjąć naprawdę wiele. To prawdziwa zaleta tej pracy. I jeszcze co do samego tytułu rozprawy i odniesienia do klasycznej już rozprawy A. Folkierskiej „Pytanie o pedagogikę”, w moim przekonaniu Autor bardzo stosownie odwołał się do klasycznej już książki A. Folkierskiej, zwłaszcza formułując tytuł swojej pracy niejako w nawiązaniu do książki założycielki zakładu „Filozoficznych Podstaw Pedagogiki” na Uniwersytecie Warszawskim. Traktuję to nawiązanie sformułowaniem tytułu jako ukłon Autora w stronę tak ważnej dla filozofii wychowania na Uniwersytecie Warszawskim postaci.   Warstwa formalna i językowa   Rozprawa jest nie tylko poruszająca intelektualnie, ale co nie mniej ważne, jest świetnym przykładem na to, jak wielkie znaczenie ma język, w którym wyrażamy swoje myśli. Polszczyzna Autora zasługuje na wyróżnienie. Bardzo troszczy się o poprawność i płynność wypowiedzi. Dzięki temu pracę czyta się bardzo przyjemnie. Czytelnik może skupić się na przekazie merytorycznym, gdyż Autor zadbał o precyzję i ścisłość wypowiedzi. W tekście natrafiłem na nieliczne niedoskonałości językowe, chyba wyłącznie interpunkcyjne. W warstwie językowej zachęcam Autora do dalszej pracy nad warsztatem, zawsze może być lepiej. To jest zresztą cechą immanentną warsztatu badacza humanistycznego. Myślę przede wszystkim o możliwie rzadkim odwoływaniu się do terminologii, która bywa, że zamiast nieść ze sobą myśl, być dla niej wehikułem, jest raczej dodatkowym szyfrem. Warto unikać stylistyki nadmiernie „naukowej”, ale także metaforyki, kiedy nie jest ona zbieżna ze stylistyką całej narracji i nie wpływa w decydujący sposób na myślowy przekaz. Znów, to nie jest zarzut, raczej uwrażliwienie podyktowane moim przekonaniem, że praca ta z łatwością wpisuje się w prawdziwie filozoficzną literaturę o edukacji i nie ma potrzeby udowadniania tego nadmierną terminologią filozoficzną.   Dobór literatury i obszaru problemowego   Praca bardzo dobrze wpisuje się zarówno w polską tradycję uprawiania filozofii wychowania, jak również we współczesną, pedagogiczną recepcję dzieł filozoficznych w Polsce. Autor bardzo dobrze dobrał myślicieli, których dzieła postanowił uczynić podstawą swoich badań. Jak już zaznaczyłem wcześniej, czasami może tylko warto zniuansować tę literaturę i nie traktować w ten sam sposób klasyków i dzieł źródłowych, co autorów literatury wtórnej i prac mających charakter raczej komentarzy. Jednak to, do czego szczególnie chciałbym zachęcić na przyszłość Autora, to uwzględnienie dorobku międzynarodowego w zakresie filozoficznej refleksji nad wychowaniem. Niestety tego przenikania się recepcji polskiej i międzynarodowej w tej pracy nie ma, a szkoda, gdyż współczesna myśl pedagogiczna bardzo intensywnie rozwija się i „Pytanie o wychowanie” mogłoby się świetnie wpisywać w międzynarodową debatę filozofów edukacji. Zachęcam więc do podjęcia dyskusji ze współczesnymi badaczami, uprawiającymi pedagogikę w sposób filozoficzny.   Ogólna ocena rozprawy   Przedstawiona mi do zrecenzowania rozprawa jest bardzo interesującym i inspirującym przedstawieniem autorskiego spojrzenia na zagadnienie wychowania. Rozważania Autora wpisują się i to bardzo dobrze w dotychczasową literaturę pedagogiczną i filozoficzną, wnosząc w nią powiew świeżości, związany z indywidualnym i autentycznym odczytaniem wybranych dzieł. Praca jest kompletna w sensie przekazu merytorycznego, zawiera sprawnie przeprowadzony wywód, pozwala czytelnikowi na zapoznanie się z najważniejszymi zagadnieniami pedagogiki. Język jest poprawny i precyzyjny. Całość, w tej formie, jaką otrzymałem, zasługuje na publikację, która może być skierowana zarówno do badaczy edukacji, jak i do osób studiujących kierunki pedagogiczne i nauczycielskie.   Warszawa, 30 kwietnia 2025

TALENT, KLASA I CHARYZMA PO PROSTU WOJCIECH SZCZĘSNY Kiedy miał 9 lat, grał w ataku i chciał być napastnikiem. W wieku 16 lat opuścił rodzinę i zupełnie sam wyjechał do Anglii. Mając 20 lat, został najmłodszym bramkarzem w historii Arsenalu. Kiedy zaś w wieku 34 lat zdecydował się zakończyć karierę piłkarską, zadzwoniono do niego z samej FC Barcelony i przekonano do powrotu na boisko. Wojciech Szczęsny – oto jego historia. To wzruszająca opowieść o chłopcu, który nigdy nie bał się wyzwań. Oraz o światowej klasy bramkarzu, który swoją wartość udowodnił w reprezentacji Polski oraz w czterech znakomitych klubach: Arsenalu, Romie, Juventusie i Barcelonie. Przede wszystkim jednak to historia wzlotów, upadków oraz twardych lekcji życia, z których nasz bohater za każdym razem wychodził silniejszy. I choć brzmi nieprawdopodobnie, ta historia WYDARZYŁA SIĘ NAPRAWDĘ.

Historia Polski. Tysiąc lat burzliwych dziejów to kompendium wiedzy o państwie i narodzie polskim, obejmujące okres od X do XXI w. Zajmujące teksty – wzbogacone o liczne mapy, zdjęcia (także archiwalne), ilustracje, ciekawostki – w przejrzysty sposób wyjaśniają zawiłe historyczne procesy, odsłaniają nieznane fakty, przybliżają sylwetki postaci kształtujących od wieków dzieje Polski. Dzięki temu książka będzie niezastąpioną publikacją dla wszystkich, którzy interesują się barwną historią kraju.

W mojej drugiej książce próbuję opisać ojczyznę, jaką doświadczyłam jako dziecko. Przypominam sobie miłe lata dzieciństwa bez starości i problemów. Wracam pamięcią do mojego rodzinnego miasta i jego historii. Wybieram się w podróż w przeszłość i analizuję ten świat, w którym się urodziłam i wychowałam; moją rodzinę i jej historię od czasów starożytnych do dnia dzisiejszego. Kim byli, jak żyli, skąd pochodzili, co kochali i o co dbali i jak to wpłynęło na ich mentalność i identyfikację.

Kontrowersyjna, zadziorna i zaczepna, dla jednych skandalizująca, dla drugich – rzetelna w opisie i ocenie faktów, burząca mity, prostująca nieprawdy książka. Rysuje barwny portret artysty, jego toksyczny związek z Zenonem Laskowikiem. Ujawnia źródła konfliktu i przyczyny rozpadu tego wspaniałego duetu. Pokazuje także w atrakcyjny sposób portret psychologiczny człowieka, jakiego jeszcze nie znacie. Autor tej publikacji poznał popularnego Bogusia od podszewki, współpracując z nim niemal 30 lat. Książka jest bogato ilustrowana, na pewno zafrapuje nie tylko dawnych fanów Smolenia, ale i wielu sympatyków sztuki kabaretowej.

Ojciec był dla niego bohaterem. Potem kazał mu pomóc w pozbyciu się własnej matki. David Crow dorastał w rezerwacie Indian Nawaho pod okiem ojca, samozwańczego Czirokeza, który był jednocześnie jego idolem i największym koszmarem. Thurston Crow – charyzmatyczny były więzień San Quentin, inteligentny manipulator i brutalny tyran – żył według własnych zasad: bez litości, skrupułów i sumienia. Od najmłodszych lat David był tresowany, by zostać „twardzielem”. Miał być lojalny, bezwzględny i gotowy na wszystko – nawet na udział w zbrodni. Ale im więcej widział, tym lepiej rozumiał, że jedynym sposobem na przetrwanie jest ucieczka. Kłamstwo bladej twarzy to szokująca opowieść o psychologicznej grze między katem a ofiarą i o desperackiej walce o własną tożsamość. Crow opowiada swoją historię widzianą oczami dziecka, które próbuje zrozumieć świat utkany z kłamstw – z czasem odkrywając, kim naprawdę jest… i kim nie chce się stać. Wstrząsające, ale wciągające wspomnienia o tym, jak psychopatyczne urojenia jednego człowieka potrafią uwięzić całą rodzinę…. „New York Journal of Books” Szczera i ostatecznie dająca siłę opowieść o długim cieniu, jaki rzuca przemocowy rodzic. „Publishers Weekly” Wspomnienia Crowa mają filmowy rozmach… Niezwykła, poruszająca do granic i jednocześnie inspirująca opowieść. „Kirkus Reviews” Mocna, uderzająca w trzewia autobiografia, która powinna znaleźć się na każdej liście lektur dotyczących relacji rodzinnych, przemocy, true crime i kultury rdzennych Amerykanów.„Midwest Book Review” BIOGRAM David Crow David Crow spędził dzieciństwo na terenie rezerwatu Indian Nawaho w Arizonie i Nowym Meksyku. Dzięki determinacji, odporności i pragnieniu wiedzy udało mu się uciec od przemocowego dzieciństwa, ukończyć studia i założyć odnoszącą sukcesy firmę lobbingową w Waszyngtonie. Dziś David jest cenionym mówcą, który występuje przed firmami i organizacjami branżowymi na całym świecie. Przez lata był mentorem dla ponad 200 studentów, działał charytatywnie na rzecz organizacji Save the Children i uczestniczył w programie Big Brothers Big Sisters. Jako aktywny rzecznik praw kobiet przekazuje część honorariów z książki Kłamstwo bladej twarzy na rzecz Barrett House – schroniska dla kobiet w Albuquerque. Mieszka z żoną Patty na przedmieściach Waszyngtonu.

Czemu tak serio? Nikola Jokić – człowiek, który zmienił oblicze Denver Nuggets i całej NBA. Nikola Jokić nie myślał ani o grze w najlepszej koszykarskiej lidze świata, ani o występach w Meczach Gwiazd czy rywalizacji o najwyższe laury. Koszykówka miała dla niego drugorzędne znaczenie. Gdy był nastolatkiem, rzucił ją na cztery miesiące. Uwielbiał zajadać się hamburgerami, pić coca-colę i pasjonowały go wyścigi konne. Kilkanaście lat później Jokić nie był już zwykłym graczem z Somboru, tylko mistrzem NBA i trzykrotnym MVP sezonu zasadniczego. Jego spektakularną przemianę opisał Mike Singer w pełnej nieoczywistych momentów i szczerych wspomnień książce Czemu tak serio? Nikola Jokić. Nieznana historia mistrza NBA. Świetnie znający szatnię drużyny Nuggets dziennikarz przedstawił drogę Serba od niepozornego debiutanta do najbardziej nietypowego koszykarza, który zdominował NBA nie dzięki sile fizycznej, jak Shaquille O’Neal, lecz inteligencji i sztuce improwizacji. Dlaczego Café Hilton odegrało kluczową rolę w karierze Jokicia? Kto porównał go do Toma Brady’ego? Czym Nikola wprawił w zdumienie Kevina Duranta? I z jakiego powodu Michael Malone nazwał go termostatem? Nikola Jokić porusza się po parkiecie tak samo, jak rapuje do piosenek 50 Centa – instynktownie. Bazuje na talencie, który wprowadza w szeregach rywali chaos, niczym Joker w życie Batmana i mieszkańców Gotham. Dowiedz się, jak ten z pozoru niezdarny koszykarz podbił NBA, jednocześnie nie zmieniając siebie samego. *** Z przyjemnością czytało się o tym, jak skromny jest najlepszy zawodnik w NBA, a jednocześnie jak bardzo świadomy, że koszykówka jest tym, co robi, ale nie tym, kim jest.Charles Barkley Nikola Jokić to wyjątkowy talent, który przykuł moją uwagę na długo, zanim ktokolwiek widział w nim przyszłą gwiazdę NBA. Ta książka to osobista opowieść o chłopaku z Somboru, który wciąż pozostał sobą. No może poza piciem coli… Dowiedz się, jak udowodnił, że gra zespołowa wciąż może prowadzić do wielkości!Rafał Juć, skaut Denver Nuggets Dzięki tej książce poznasz bliżej najbardziej nieoczywistą supergwiazdę współczesnej NBA. Wymykający się schematom Nikola Jokić (zarówno na boisku, jak i przede wszystkim poza nim) to człowiek, z którym można się utożsamić. Poznaj jego fenomen.Łukasz Szwonder, KEEPTHEBEAT Jokić w lidze pełnej schematów taktycznych, wymagającej żelaznych płuc i siły Herkulesa na pozycji centra kpi sobie z przeciwników. Serb na koszykarskich parkietach burzy porządek niczym Joker w Mrocznym Rycerzu i podobnie jak on, częściej używa do tego głowy niż mięśni. Tyle że Nikola wykorzystuje pomysłowość do budowania wspólnoty wokół Denver Nuggets i całej NBA, a nie niszczenia legend.Marcin Mendelski, Nieobiektywny kibic Nie wyglądał jak sportowiec, bo miał nadwagę. Nie lubił trenować – wolał grać. W NBA niewiele po nim oczekiwano, bo był tylko zawodnikiem z drugiej rundy draftu. Jak to się więc stało, że Nikola Jokić został jednym z najwybitniejszych koszykarzy wszech czasów? Odpowiedź znajdziesz w tej książce.Szczepański & Kwiatkowski, SzóstyGracz.pl BIOGRAM Mike Singer Relacjonował mecze Nuggets i rozgrywki NBA dla „Denver Post” od 2018 r. aż do zdobycia przez drużynę mistrzowskiego tytułu w 2023 r. Uznany Dziennikarzem Sportowym Roku w Kolorado w 2021 r. Zanim przeprowadził się do Denver, gdzie mieszka z żoną i córką, był redaktorem NBA na kraj w „USA Today”.

W centrum tej opowieści jest zwykła polska rodzina. Matka, ojciec, rodzeństwo, dziadkowie. Tłusto zastawione stoły, sałatki z majonezem, ciasta z margaryną. Wielki brzuch dziadka, za którym można się ukryć. Zwyczajnie mieszka też w tym domu strata: w opowieściach litania wojennych traum, w teraźniejszości – nagły brak, po którym wycie niesie się z łazienki. W tle Polska lat dziewięćdziesiątych. Wycinanie wzmianek o Spice Girls z „Popcornu”, serowe flipsy zostające na palcach i zapach kiosku. To rzeczywistość nieodległa, a zarazem bezpowrotnie utracona. Jak bowiem uczy doświadczenie dziadków, do niczego nie można się przyzwyczajać. Raz jest się tu, raz tam, raz ma się, raz ma się odebrane. Zostają ciała, które trzeba nakarmić. Debiut Aleksandry Paduch jest mikrohistorią jednej rodziny, a jednocześnie opowieścią o wielu polskich rodzinach, w których cielesność i bliskość były zarazem naturalne i wstydliwe, konkretne i niewypowiedziane. To precyzyjny, fizjologiczny opis lęków i pragnień, zagnieżdżonych w brzuchu i głowie. W trzewiach. „Nie było jeszcze książki, która tak celnie opisuje nasz kraj. To, jak nie umiemy rozmawiać, mimo że bardzo nam na sobie zależy. Jak komunikujemy się poprzez ciężką, wschodnioeuropejską kuchnię, której nigdy nie udało się zastąpić uczuć. Nie da się trafić przez żołądek do serca, jeśli nie umie się dać bliskości. Wspaniały tekst o polskich wnętrzach, tych mieszkaniowych i tych psychicznych” Mikołaj Grynberg „W debiucie Aleksandry Paduch historia rodzinna okazuje się studium relacji z sobą i światem: studium żarcia, zjadania i trawienia – tak w sensie literalnym, jak metaforycznym. Jedzenie staje się tu budulcem świata i opresją, nagrodą i karą, pułapką, która – raz nastawiona w dzieciństwie – idzie za nami, zawsze gotowa, by dorwać nas w kryzysowym momencie.” Eliza Kącka

Czy chcesz poznać fascynujący świat Sherlocka Holmesa? Masz właśnie niezwykłą okazję stać się tak samo jak on wyjątkowo inteligentnym, sprytnym i nieustępliwym detektywem.   Stanie się tak, gdy rozwiążesz quizy, zagadki, szarady i szyfry ukryte w tej książce. Poszukując rozwiązań, dowiesz się mnóstwa ciekawostek i faktów dotyczących XIX-wiecznej Anglii i rozwoju technik detektywistycznych.   Odkryj fascynujące szczegóły z życia Arthura Conan Doyla, który wymyślił Sherlocka Holmesa, dr Watsona i biuro detektywistyczne przy Baker Street. Poznaj też innych bohaterów z tych czasów.   W środku znajdziesz: • zagadki, • quizy, • gry, • ciekawostki, • anegdoty, • cytaty, • rysowanki, • wycinanki • i wiele więcej.   Książka "Sherlock Holmes. Zagadki i tajemnice detektywa.” to prawdziwa gratka dla wszystkich miłośników najsłynniejszego detektywa wszech czasów, a także dla wielbicieli łamigłówek, gier, zabaw czy ciekawych quizów.

Wydawałoby się, że o Powstaniu Warszawskim napisano już wszystko.Tymczasem, losy peżetek (kobiet należących do służby Pomoc Żołnierzowi), nadal pozostają prawie zupełnie nieznane.Dziś trudno nam sobie nawet wyobrazić, że wśród gruzów, pożarów i nieustanie zmieniającej się linii frontu peżetki stworzyły ponad 30 gospód żołnierskich, stanowiących, na miarę możliwości powstańczych, oazę spokoju i zapomnienia, oferujących walczącym namiastkę utraconego domu. Miejsca te można byłoby porównać do pubów. Jedzono tam posiłki, organizowano koncerty, a nawet skromne przyjęcia weselne, odprawiano msze. Żołnierze przychodzili tu, by napić się zbożowej kawy, porozmawiać z przyjaciółmi, poczytać prasę powstańczą, obejrzeć wystawę zdjęć zrobionych przez fotoreporterów BIP, zagrać w karty albo szachy, a nawet wypożyczyć książkę. Bo w wielu placówkach  znajdowały się biblioteki!O tym, jak niezwykłe okazywały się losy peżetek, można przekonać się poznając historie: pisarki Ireny Jurgielewiczowej, mistrzyni Polski w biegach narciarskich Bronisławy Staszel-Polankowej, automobilistki i zwyciężczyni kilku samochodowych Rajdów Pań Haliny Regulskiej, aktorek Marii Gorczyńskiej i Heleny Zelwerowicz-Orchoń czy siostry słynnego fotografa Powstania Warszawskiego - Eugeniusza Lokajskiego, która ocaliła dla kolejnych pokoleń bezcenną kolekcję jego zdjęć - Zofii Domańskiej.Agnieszka Cubała, autorka kilkunastu książek o Powstaniu Warszawskim, przez lata zbierała dokumenty archiwalne, czytała relacje, przeprowadzała wywiady, studiowała mapy, by, często na podstawie fragmentarycznych danych, odtworzyć adresy gospód żołnierskich PŻ, opowiedzieć zapomniane historie i upamiętnić niezwykłe kobiety. 

Wybór pism czołowego publicysty Wielkiej Emigracji, członka władz Towarzystwa Demokratycznego Polskiego, niedoszłego przywódcy powstania narodowego w 1846 r., który w przededniu wybuchu insurekcji w Krakowie uznał, że nie ma ona szans powodzenia i postanowił wrócić do Francji, co wywołało wielki skandal na emigracyjnej lewicy. W tomie znajduje się jego najważniejsze dzieło Rzecz o rozumie stanu w Polsce, jedno z najostrzejszych i najbardziej wszechstronnych rozliczeń z polską tradycją polityczną, ukazujące drogę Polski do potęgi, a następnie upadku, o sile krytyki porównywalnej do późniejszych wystąpień krakowskich Stańczyków. Wybór zawiera także rozprawę Alcyaty z ruchem powstańczym lat 1831-1846 wraz z wyjaśnieniem motywów jego decyzji z 1846 r. oraz jego artykuły między innymi o stanowisku Polski w Słowiańszczyźnie, kwestii wschodniej, radykalizmie w Anglii, myśli rewolucyjnej, terroryzmie i sprzysiężeniu narodowym.

Wybór pism polityka i publicysty konserwatywnego, wojewody lwowskiego (1927-1928) i poznańskiego (1928-1929), publikującego m.in. na łamach Buntu Młodych, Drogi i Biuletynu Polsko-Ukraińskiego, rozważającego w swych tekstach zagadnienia m.in. polskiej idei państwowej, tendencji ustrojowych w II RP, kondycji demokracji za rządów sanacji, centralizacji i decentralizacji, biurokracji, etatyzmu, roli elit, zagrożenia demagogią, konserwatyzmu jako idei elity rządzącej, patriotyzmu, ruchów nacjonalistycznych, polityki wobec mniejszości narodowych, relacji polsko-ukraińskich oraz stosunków polsko-czeskich.

Sentence Structures The architectural treatises which shaped our world If you’ve ever wondered what goes through architects’ minds when they design buildings, you’ll be happy to know that there’s no shortage of brilliant reading material to satisfy your curiosity. Wading through the archives at your local library may prove fruitful to your endeavor, but it won’t give you the instant gratification that Architectural Theory will. This book brings together all of the most important and influential essays about architecture written since the Renaissance, copiously illustrated and neatly organized chronologically by country. From Alberti and Palladio to Le Corbusier and Koolhaas, the best treatises by architecture’s greatest masters are gathered here, each accompanied by an essay discussing its historical context and significance. This is the all-in-one, must-have book for anyone interested in what architects have to say about their craft. The comprehensive overview that will help transform even the most uninformed novices into well-informed connoisseurs!

The End Was Nigh Awesome apocalyptic visions of the 16th century The Book of Miracles first surfaced several ago and is one of the most spectacular discoveries in the field of Renaissance art. The near-complete illustrated manuscript, created in Augsburg around 1550, is composed of 169 pages of large-format illustrations in gouache and watercolor, depicting wondrous and often eerie phenomena. The mesmerizing images deal with both biblical and folkloric tales, depicting stories from the Old Testament and Book of Revelation as well as events that took place in the immediate present of the manuscript’s author. From shooting stars to swarms of locusts, terrifying monsters to fatal floods, page after page hypnotizes with visions alternately dreadful, spectacular, and even apocalyptic. This volume presents the revelatory Book of Miracles in a new, compact format, making this extraordinary document accessible to everyone. It comes with a translation of the manuscript texts and an essay that gives an introduction to the cultural and historical context of this unique Renaissance work.

Od Beatlesów do Maanamu i od Republiki do The Cure! Wspólny projekt dwóch kultowych dziennikarzy muzycznych, Marka Niedźwieckiego i Piotra Stelmacha, o singlach, czyli przebojach dla nich najważniejszych. To utrzymane w prywatnym, osobistym tonie rozmowy pełne ciekawostek o piosenkach i ich wykonawcach, słowem - subiektywna historia muzyki XX i XXI wieku.Obok rozdziałów poświęconych poszczególnym artystkom i artystom w książce znajdziemy też tematy przekrojowe. Na przykład rozmawiając o gwiazdach jednego przeboju, panowie przeskakują gładko od Sex Pistols do Frankie Goes to Hollywood oraz od Meredith Brooks do zapomnianego polskiego zespołu Renton. Wspominają również najważniejsze spotkania z muzykami, dzielą się anegdotami z radiowej kuchni i mówią otwarcie, czego Stelka nauczył się od Niedźwiedzia, a czego - Niedźwiedź od Stelki."Single z Żoliborza" to z całą pewnością najgłośniejsza książka tego lata!

Jerzy Pleśniarowicz (1920–1978) był poetą, tłumaczem literatury białoruskiej, czeskiej, rosyjskiej, słowackiej i ukraińskiej, reżyserem teatralnym i radiowym, animatorem kultury. Związany z Lublinem, Krakowem, a następnie z Rzeszowem. Debiutował jako poeta i tłumacz w 1937 roku w kręgu lubelskiej awangardy. Przez wiele lat pełnił funkcję kierownika literackiego Teatru im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie, a także założył Rzeszowski Oddział ZLP. Autor Ballady o ułanach i innych wierszy, antologii Wiersze z Rzeszowskiego, współautor Antologii poezji ukraińskiej. W latach 2018–2023 opublikowano osiem tomów jego Pism: około siedemset wierszy i przekładów wierszy, przekłady ponad stu opowiadań, dwóch powieści i dwudziestu sześciu dramatów, a także blisko pięćdziesiąt adaptacji oraz scenariuszy teatralnych i radiowych. W tej edycji ukazały się ponadto opracowanie dziejów teatru w Rzeszowie oraz sto pięćdziesiąt tekstów o literaturze, teatrze i recytacji. Jerzy Pleśniarowicz. Biografia […] przynosi zarówno oryginalne spojrzenie na tło twórczości autora Kartek z dziejów rzeszowskiego teatru, jak i wzruszające obrazy przeszłości, także tej prywatnej, rodzinnej i domowej. Książka ta stanowi zatem nadzwyczaj pomocne źródło informacji dla przyszłych prac filologicznych, teatrologicznych i regionalistycznych oraz inspirację dla twórców z wielu dziedzin, nie tylko artystycznych. Z recenzji dr. hab. Jana Wolskiego, prof. UR Krzysztof Pleśniarowicz, profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego, założyciel i kierownik Katedry Kultury Współczesnej UJ, współtwórca Instytutu Kultury UJ. W latach 1994–2000 dyrektor Cricoteki – Ośrodka Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora, w latach 2008–2016 prodziekan Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJ. Autor, współautor i redaktor trzydziestu sześciu książek z dziedzin historii i teorii literatury oraz teatru, w tym biografii Tadeusza Kantora.

Niezwykła książka jamajsko-amerykańskiej autorki sytuuje się na pograniczu gatunków. „Obywatelka” jako pierwsza w historii była nominowana do National Book Critic Circle Award równocześnie w dwóch kategoriach: poezji i krytyki, i ostatecznie zdobyła nagrodę w kategorii poezji. Claudia Rankine łączy elementy prozy poetyckiej, reprodukcje dzieł sztuki i fotografie, cytaty i dokumenty oraz quasi-scenariusze filmowe, tworząc w ten sposób oryginalną i ekspresyjną formę poetycko-wizualnego kolażu. Autorka oddaje doświadczenie Czarnych w Stanach Zjednoczonych w sposób intymny, a zarazem czerpie z metod dokumentalnych, łącząc wymiar jednostkowy i zbiorowy. Opowiada zarówno o przejawach mikroagresji, jak i otwartej przemocy, które zapisują się w ciele. Drugoosobowa narracja tworzy atmosferę bezpośredniości i zbliżenia, a ostateczny efekt rodzi się z kumulacji chłodnych, niemal beznamiętnych zapisków sporządzonych surowym, choć pełnym pogłosów stylem. Realność i fizykalność doświadczenia u Rankine nabiera wymiaru metafizycznego.