Takim językiem o takich rzeczach w naszym kraju nikt jeszcze z księdzem nie rozmawiał.Będzie hałas. Będzie #WRZENIELewaczka i ksiądz. Karolina Korwin Piotrowska i Grzegorz Kramer SJ. Kontrowersyjna dziennikarka i popularny jezuita. Wybuchowa mieszanka charakterów i tematów.- Skąd w nas tyle hejtu?- Dlaczego Kościół w Polsce nie radzi sobie z problemem pedofilii?- Czy z księdzem da się normalnie pogadać?- Czy ruch LGBT to naprawdę największe zagrożenie dla naszego społeczeństwa?- Czy pożera nas chory nacjonalizm i niechęć do innych?- Dlaczego nie potrafimy ze sobą rozmawiać?Oto nasz polski kocioł.Ta książka rozgrzewa bardziej niż gorączka sobotniej nocy, bulwersuje mocniej niż tęcza na świętych obrazach i porusza głębiej niż kino Wojciecha Smarzowskiego.Karolina Korwin Piotrowska jedna z najbardziej wpływowych i opiniotwórczych kobiet w Polsce. Felietonistka Wysokich Obcasów, dziennikarka Antyradia i Canal Plus. Autorka bestsellerowych książek. Według hejterów lewaczka, Żydówka i lepiej nie kończyć. Promuje popkulturę, bada show-biznes, zna się na filmie, jak mało kto, kocha psy.Grzegorz Kramer SJ najmniejszy jezuita na świecie, proboszcz pełną gębą i bloger z krwi i kości. Twierdzi, że Bóg jest dobry i da się za to zabić. Kocha jazdę na rowerze i nosi kolorowe skarpetki.
Celem niniejszej pracy jest zaprezentowanie twórczości polskiego reżysera Romana Polańskiego w kontekście lacanowskiej psychoanalizy. Popularna dzisiajmetodologia cieszy się coraz większym zainteresowaniem w kręgach filmoznawczych. Głównym teoretykiem współcześnie zajmującym się analizą filmów z wykorzystaniem metodologii psychoanalitycznej jest Slavoj Žižek, który przywołuje i interpretuje w tym kontekście m.in. filmy Alfreda Hichcocka. Romana Polańskiego prasa często określała mianem następcy brytyjskiego mistrza suspensu, jednak nigdy wcześniej nie zbadano jego twórczości w tym ujęciu. Niniejsza praca ma za zadanie wykazać uniwersalność metodologii lacanowskiej poprzez interpretację filmów polskiego reżysera.
Mariusz Hybiak – doktor nauk humanistycznych, filmoznawca, literaturoznawca,kulturoznawca. Redaktor książek: Wstręt i obrzydzenie, Wykluczeni,Ciało i ponowoczesność. Autor artykułów naukowych: Gdynia wmiędzywojennej twórczości filmowej, Przestrzeń miejska Gdyni w twórczościfilmowej, Gdynia w prozie literackiej – uwagi wstępne, Fantazmat w LokatorzeRomana Polańskiego. W swoich pracach badawczych wiele miejsca poświęcapsychoanalizie Jacques`a Lacana i za jej pomocą diagnozuje zjawiska kulturowe.Autor niezależnych produkcji filmowych.
Najnowsza proza Pilcha przypomina, że życie składa się ze złudzenia wieczności i z przerażającej utraty tego złudzenia.
„Żółte światło” łączy wątki ściśle autobiograficzne z zupełnie fantastycznymi. Pilch eksploruje, eksploatuje i przetwarza własny życiorys i dotychczasową twórczość, kreując z nich literaturę najwyższej próby.
To proza zgubna i uzależniająca. Krystalicznie czysta i szlachetnie zmącona.
Książkę czyta Krzysztof Gosztyła
Czym jest „polskość”? Jak ją pojmować? Czym realizować? Gdzie się ją konserwuje – a gdzie systematycznie zabija?
Trzecia publikacja z cyklu „Obudź się Polsko” pióra Stanisława Krajskiego. Tym razem, autor bierze na roboczy blat samą ideę polskości oraz bada, czy tradycyjny przepis jest zgodny z gotowym produktem. Wnioski mogą być niewesołe… a jednak, jak pisze Stanisław Krajski, mimo deficytu polskości w Polsce, wciąż możemy ją pomnażać i wprowadzać w życie. Wystarczy tylko dowiedzieć się, jak zacząć.
Jedno z moich imion brzmi życie - rozmowy z tymi, którzy przetrwali piekło wojny"" to seria wywiadów z polskimi weteranami II wojny światowej, przeprowadzona na przestrzeni kilku ostatnich lat.Wojna przynosi chaos, burzy rzeczywistość i rozdziela rodziny. Polacy w czasie II wojny światowej znaleźli się pod różnymi szerokościami geograficznymi i zaznali terroru totalitaryzmów. Dlatego oddaliśmy głos ludziom, którzy doświadczyli grozy tamtego czasu. Przeprowadziliśmy rozmowy z żołnierzami różnych formacji, walczących z niemieckim i sowieckim okupantem od 1 września 1939 roku do - wypadałoby napisać 8 maja 1945 roku, ale dla Polaków wojna tak naprawdę skończyła się wiele lat później.
Niezwykła historia dziennikarza, który jako pierwszy opowiedział światu prawdę o Wielkim Głodzie na Ukrainie. Agnieszka Holland w swoim najnowszym filmie przedstawia historię Garetha Jonesa. W latach 30. XX wieku młody dziennikarz Gareth Jones odbywa kilka samotnych podróży po komunistycznym imperium. Jako jeden z niewielu ludzi z Zachodu odkrywa szokującą prawdę o sytuacji mieszkańców ZSRR. Rozmawia z członkami aparatu państwowego, ale też zwykłymi ludźmi: robotnikami, chłopami. Na własne oczy widzi sowieckie zbrodnie, na Ukrainie słucha o ludziach umierających z głodu i aktach kanibalizmu. Po powrocie na Zachód mówi światu prawdę o „komunistycznym raju”. Zostaje zaszczuty przez skorumpowanych zachodnich dziennikarzy, wszyscy podważają jego wiarygodność. Po kilku latach ginie w niewyjaśnionych okolicznościach. Czy dlatego, że wyjawił prawdę? Gareth Jones jako jeden z pierwszych zrozumiał mechanizmy rządzące światem w latach 30.: narodziny dyktatorskich reżimów czy rozwój propagandy. Przewidział atak na Polskę i wojnę Sowietów z nazistami. Sposób, w jaki miał zostać pogrążony, zainspirował nawet George’a Orwella podczas pisania Folwarku zwierzęcego. Mirosław Wlekły – reporter, autor bestsellera Tu byłem. Tony Halik.
Świat Lao Tzu jest zupełnie inny od światów filozofii, religii, etyki. Nie jest to nawet sposób życia.Lao Tzu niczego nie naucza, sam tym jest. Nie jest kaznodzieją, jest obecnością. Lao Tzu nie ma żadnej doktryny dla ciebie, ma tylko siebie i dzieli się tylko sobą.Gdyby był filozofem, wszystko byłoby proste, zrozumiałbyś go. Jest on tajemnicą, bo nie jest filozofią. Nie jest nawet anty-filozofią, ponieważ i filozofia, i anty-filozofia, polegają na logice.Lao Tzu jest absurdalny.Filozofie polegają na logice, tak samo jest z anty-filozofiami, dlatego anty-filozofie nie są niczym innym jak tylko filozofiami. Nagarjuna, wielki anty-filozof, wciąż jest tylko filozofem. Mówi, argumentuje i dyskutuje w taki sam sposób jak każdy filozof. Wypowiada się przeciwko filozofii, argumentuje przeciwko filozofii, ale to spieranie się jest takie samo.
Rebelia. Kościół katolicki i rewolucja kulturalna to książka o ostatecznym cywilizacyjnym starciu między Kościołem katolickim a Oświeceniem – wojnie rozgrywającej się na naszych oczach od przeszło sześćdziesięciu lat. Atak wrogów Kościoła, według E. Michaela Jonesa, skupił się na trzech głównych obszarach: edukacji; publicznej promocji nieprzyzwoitości; demontażu pojęć takich, jak tradycyjny model rodziny i seksualności. Autor ukazuje, jak doszło do stworzenia nowej wywrotowej broni – ideologii kontrolowanego rozbudzania libido, która, w myśl jej twórców, ma doprowadzić ostatecznie do powszechnej laicyzacji. Książka jest dobrą analizą negatywnej roli, jaką w tej wojnie odegrały świeckie sądy, kościelne uczelnie oraz owoce, które przyniósł światu Sobór Watykański II.
Jones opisuje przebieg katolickich bitew z mediami i ośrodkami kultury masowej, zwłaszcza z Hollywood, ujawnia także źródła i scenariusze rebelii, która przeniosła się na łono samego Kościoła. Fundament, na którym opiera się działająca w Kościele piąta kolumna, to według autora książki tzw. amerykanizm – ideologia próbująca pogodzić mistyczne Ciało Chrystusa na ziemi z koncepcją idealnego, liberalnego państwa, którym miałyby być Stany Zjednoczone Ameryki. Idea ta, potępiona jeszcze przez papieża Leona XIII w Testem Benevolentiae Nostrae, wróciła niepostrzeżenie po Soborze Watykańskim II, ukradkiem zaabsorbowana przez rzymskokatolickie magisterium, stała się powodem jego niebezpiecznego rozdwojenia.
***
E. Michael Jones (ur. 1948), amerykański pisarz, wykładowca, komentator, wydawca periodyku „Culture Wars”. W swoich publikacjach demaskuje nowoczesne ideologie, które pod hasłami emancypacji i wyzwolenia usiłują wprowadzić nowy rodzaj totalitarnej kontroli. W Polsce ukazały się jego książki: Libido dominandi, Zdeprawowani moderniści, Jałowy pieniądz oraz Gwiazda i krzyż .
Notes do prowadzenia prywatnych zapisków, ilustrowany archiwalnymi fotografiami Krakowa – od Sukiennic po Nową Hutę – oraz tekstami znanych poetów, prozaików i pamiętnikarzy, których losy i twórczość w taki czy inny sposób splotły się z dziejami podwawelskiego grodu. Lirycznie, nostalgicznie, satyrycznie - tyle tonów tej piosenki o Krakowie, ile głosów z przeszłości i teraźniejszości.
Strony numerowane; notes z indeksem ułatwiającym porządkowanie dokonanych wpisów.
Prace nad traktatem, który wstrzymał Słońce, ruszył Ziemię, trwały długo. Badawcza intuicja potrzebowała czasu, by przekształcić się w pewność. Ta z kolei niosła w konsekwencji świadomość narażenia życia, wolności, a w najlepszym razie kariery. Nauka nie mogła przecież naruszyć doktryny. W dodatku Kopernik nie był dysydentem, ale głęboko wierzącym katolikiem. Dlatego tak długo wahał się, co zrobić ze swoją słoneczną teorią. Najpierw, w 1510 roku powstał Komentarzyk, krążący w odpisach wśród przyjaciół astronoma. Główne dzieło, De revolutionibus, datuje się na rok 1530. W 1533 roku poglądy warmińskiego uczonego zreferowano papieżowi Klemensowi VII. Norymberski teolog Andreas Osiander, podówczas już radykalny, nie stroniący od skandalu zwolennik reformacji, usunął z tekstu Kopernika przedmowę autora i opatrzył go własną, w której dowodził, że to tylko hipoteza, niekoniecznie prawdziwa, umożliwiająca jednak konstrukcję ciekawych modeli matematycznych. Norymberczyk rozszerzył też tytuł dzieła astronoma: odtąd miał brzmieć: De revolutionibus orbium coelestium.
Tematyka kobieca jest coraz częściej podejmowana w kontekście nauk społecznych, w tym przywództwa kobiet. Rzadziej jednak przyjmuje się perspektywę organizacji i zarządzania. Kwestie kobiecego zarządzania nie są również często dyskutowane w kontekście polskim, co powoduje, że proponowany zbiór wnosi oryginalny wkład w rozwój tematyki.Książka jest zbiorem opracowań przedstawiających sylwetki bądź konkretnych organizatorek, bądź grup liderek zarówno aktywnych współcześnie, jak i postaci historycznych. Takie podejście pozwala wyprowadzić z cienia liderki i organizatorki przywrócić pamięć tych już nieżyjących oraz zwrócić uwagę na problemy, z jakimi borykają się dzisiaj kobiety aktywne na polu tradycyjnie zarezerwowanym dla mężczyzn. Sama tematyka zbioru wprowadza kobiecy punkt widzenia, gdyż autorzy nie omawiają jedynie sylwetek kobiet przywódczyń, które osiągnęły sukces w męskim świecie zarządzania (choć i takie sylwetki w zbiorze się znajdują), lecz organizatorki właśnie, które często bardziej wspierają, niż dowodzą. Opracowania nie zawsze odnoszą się do konkretnej osoby (bądź osób), lecz również do pewnych grup organizatorek. Cechą łączącą wszystkie opracowania jest zastosowana w badaniach metodyka wszystkie rozdziały oparte zostały na badaniach jakościowych. Takie podejście metodologiczne daje możliwość oddania głosu samym kobietom i opowiedzenia ich historii.Z recenzji dr hab. Anny Zachorowskiej-Mazurkiewicz
Jesteś kobietą?
Jesteś rzeczą.
Jesteś martwa.
Kobiecość, która kulturowo postrzegana jest jako źródło życia, w rękach nazistów zmieniła się w źródło dehumanizacji totalnej.
Kobiety w ciąży, matki małych dzieci i opiekunki osób uznanych za niezdolne do ciężkiej pracy – wszystkie wysyłano bezpośrednio do komór gazowych… A nawet jeśli nie zostały wybrane na śmierć, ich szanse na przetrwanie w obozie były drastycznie niższe, niż mężczyzn.
Dzięki zeznaniom tych, które przeżyły nazistowskie ludobójstwo oraz historiom tych, po których zostało tylko wspomnienie, Zoë Waxman nie tylko rekonstruuje horror lat 40., ale też pozwala nam na głębsze zrozumienie go i zmusza nas do ponownego przemyślenia roli płci w historii.
Zoë Waxman - wykładowczyni w Instytucie Orientalistycznym Uniwersytetu w Oxfordzie, wybitna specjalistka zajmującą się tematyką Holocaustu, feministycznej roli płci i sytuacji kobiet w czasach II wojny światowej, autorka wielu uznanych publikacji.
Twórczość Edvarda Griega nie tylko zajmuje nieodzowne miejsce w kanonie muzyki klasycznej, ale także – wielokrotnie cytowana – podbiła kulturę masową, o czym świadczą często przywoływane fragmenty suity „Peer Gynt”. Warto przyjrzeć się osobie tego niewysokiego kompozytora, który z uporem i konsekwencją realizował artystyczne credo, nawiązując przy tym współpracę z wieloma osobistościami świata kultury. Nigdy nie zapominając o swoim pochodzeniu, Grieg inspirację czerpał z natury, środowiska, w którym dorastał, oraz z tego, co ludzkie i człowiekowi bliskie. Jak sam twierdził, zaletą jego muzyki była obecność w niej zarówno dorsza, jak i czerniaka.
Piotr Stareńczak - urodzony w 1987, poeta, prozaik, eseista. Ukończył studia filozoficzne na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy. Współtwórca grupy literackiej ""Et cetera"", która działa od 2006 roku. Wiersze i eseje publikował w Akancie, Okolicy poetów - Kwartalniku, Atheneum, Pedagogia Christiana, Filosofiji. Dotychczas wydał trzy książki.
Książka przedstawia słynne postacie z historii polityki i sztuki, które zapisały się w kronikach gastroenterologii. Niejednokrotnie sama choroba, a także jej przebieg i metody leczenia miały nieoczekiwany wpływ zarówno na życie zawodowe pacjenta, jak i często na bieg historii.
Zbiór źródeł Europejskie drogi staropolskich peregrynantówpod redakcją naukową Bogdana Roka i FilipaWolańskiego zawiera trzy niezwykle cenne teksty źródłowe:Teofila Szemberga Diariusz peregrynacji Neapol Lizbona(1595) w opracowaniu Mariana Chachaja, Protazego NeveraniegoDiariusz drogi hiszpańskiej na Kapitułę Generalnąw Valladolid w opracowaniu Bogdana Roka i Filipa Wolańskiegow tłumaczeniu Dariusza Piwowarczyka i TomaszaBabnisa oraz Dziennik podróży z lat 1787-1788 pióra FranciszkaBielińskiego, opracowany i przełożony z francuskiegoprzez Macieja Foryckiego. Prace te stanowić mogąważne wydawnictwo służące badaczom historii kulturystaropolskiej. Tekst przygotowany przez Mariana Chachajajest nowym opracowaniem diariusza znanego z edycji JanaCzubka z 1925 r. pod zmienionym tytułem. Opracowanieto opiera się wprawdzie na tym samym rękopisie, jednakzostało przygotowane zgodnie ze współczesnymi zasadamiedycji, co więcej Chachaj w przekonujący sposób dowodzi,że autorem diariusza jest Teofil Szemberg. Relacjareformaty Protazego Neveraniego z 1740 r. została udostępnionaw wersji bilingwicznej, co pozwala zapoznać się nietylko z sarmacką perspektywą staropolskiego peregrynantapoznającego Europę Zachodnią, ale również językiem,jakim posługiwał się, spisując swoje wrażenia. DiariuszFranciszka Bielińskiego to ponad siedemdziesięciostronicowarelacja z wojaży pisarza wielkiego koronnegomiędzy Sieną a Rzymem. Wartość tego tekstu jest nie doprzecenienia, zważywszy na erudycję i znawstwo, z jakimautor opisywał odwiedzane miejsca, ze szczególnie cennymirelacjami dotyczącymi Florencji i Korsyki.
Od przełomu politycznego w 1989 roku trwają spory o media publiczne. Juliusz Braun – odwołując się do bogatej literatury i własnych doświadczeń związanych z wieloletnią aktywnością na rynku mediów, a także do historii radiofonii i telewizji w Polsce oraz informacji o kształtowaniu się modelu mediów publicznych w Europie i w USA – podjął zadanie uporządkowania wiedzy na temat problemów związanych z funkcjonowaniem publicznej radiofonii i telewizji. Analizuje główne obszary sporów dotyczące:
– formalnych gwarancji i faktycznego zakresu niezależności mediów publicznych od władz administracyjnych i politycznych, roli ciał regulacyjnych, w tym Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, oraz przyczyn i konsekwencji przyjęcia dla polskich mediów publicznych ustawowej formy spółek Skarbu Państwa;
– niezależnych źródeł finansowania, roli abonamentu lub podobnych danin publicznych i zakresu finansowania komercyjnego;
– definicji, praktycznego rozumienia i sposobów egzekwowania obowiązków związanych z realizacją misji publicznej.
W końcowej części książki, krytycznie oceniając obecną sytuację polskich mediów publicznych, autor przedstawia możliwe scenariusze przemian Telewizji Polskiej i Polskiego Radia.
„Juliusz Braun jest być może jedyną w Polsce osobą, która w sprawach związanych z mediami publicznymi ma unikalne doświadczenie uczestnika prac legislacyjnych (jako parlamentarzysta i przewodniczący właściwej komisji sejmowej), regulatora (jako przewodniczący KRRiT) oraz zarządzającego (jako prezes TVP). Podjęcie tematu mediów publicznych przez kogoś z takimi kompetencjami tworzy przesłanki dla oczekiwania lektury ciekawej i na dodatek bardzo potrzebnej wobec niewątpliwego kryzysu mediów publicznych w Polsce. W wielu środowiskach toczy się dyskusja na temat przyszłości mediów, które z założenia mają służyć całemu społeczeństwu, wszystkim obywatelom niezależnie od ich przekonań, systemu wartości i pozycji społecznej. Książka wpisuje się w tę debatę nie tylko poprzez ocenę stanu realizacji zadań publicznych radia i telewizji w dłuższym czasie, ale także poprzez zaoferowanie szerszej perspektywy historycznej i międzynarodowej.
Publikacja ma istotne walory poznawcze i może zainteresować medioznawców, ekspertów prawnych i ekonomicznych, studentów dziennikarstwa i komunikacji społecznej, polityków oraz wszystkich zaciekawionych mediami, w szczególności publicznymi.”
dr hab. Tadeusz Kowalski, prof. Uniwersytetu Warszawskiego
It has been almost a generation since Sebastião Salgado first published Exodus but the story it tells, of fraught human movement around the globe, has changed little in 16 years. The push and pull factors may shift, the nexus of conflict relocates from Rwanda to Syria, but the people who leave their homes tell the same tale: deprivation, hardship, and glimmers of hope, plotted along a journey of great psychological, as well as physical, toil.
Salgado spent six years with migrant peoples, visiting more than 35 countries to document displacement on the road, in camps, and in overcrowded city slums where new arrivals often end up. His project includes Latin Americans entering the United States, Jews leaving the former Soviet Union, Kosovars fleeing into Albania, the Hutu refugees of Rwanda, as well as the first “boat people” of Arabs and sub-Saharan Africans trying to reach Europe across the Mediterranean ea. His images feature those who know where they are going and those who are simply in flight, relieved to be alive and uninjured enough to run. The faces he meets present dignity and compassion in the most bitter of circumstances, but also the many ravaged marks of violence, hatred, and greed.
With his particular eye for detail and motion, Salgado captures the heart-stopping moments of migratory movement, as much as the mass flux. There are laden trucks, crowded boats, and camps stretched out to a clouded horizon, and then there is the small, bandaged leg; the fingerprint on a page; the interview with a border guard; the bundle and baby clutched to a mother’s breast. Insisting on the scale of the migrant phenomenon, Salgado also asserts, with characteristic humanism, the personal story within the overwhelming numbers. Against the indistinct faces of televised footage or the crowds caught beneath a newspaper headline, what we find here are portraits of individual identities, even in the abyss of a lost land, home, and, often, loved ones.
A century after his death, Viennese artist Gustav Klimt (1862–1918) still startles with his unabashed eroticism, dazzling surfaces, and artistic experimentation. In this neat, dependable monograph, we gather all of Klimt's major works alongside authoritative art historical commentary and privileged archival material from Klimt’s own archive to trace the evolution of his astonishing oeuvre.
With top-quality illustration, including new photography of the celebrated Stoclet Frieze, the book follows Klimt through his prominent role in the Secessionist movement of 1897, his candid rendering of the female body, and his lustrous “golden phase” when gold leaf brought a shimmering tone and texture to such beloved works as The Kiss and Portrait of Adele Bloch-Bauer I, also known as The Woman in Gold.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
